"Trappartij en het wonderlijke licht"

"Trappartij en het wonderlijke licht"

Op zoek naar iets moois en nieuws voor aan de muur? In huis of op kantoor..?

Deze foto kun je rechtstreeks bestellen.

Er is een keuze uit de volgende mogelijkheden: op canvas, hout, ingelijst en op aluminium Dibond.

Bijvoorbeeld: Foto op canvas, formaat 60 cm x 45 cm € 75,00 (gratis verzending!)
Bestellen? Klik hier...

Alsmaar meer, slingeren en een karakterfoto

Typisch dat een proces over 'minder, minder, minder...' steeds langer en langer duurt. Vind ik typisch en eigenlijk vind ik er ook wel iets van. Sommigen zouden misschien zeggen alweer, omdat ik wel vaker ergens iets van vind. Aard van het beestje zullen we maar zeggen. Maar er is ook niets slechts aan. Je moet gewoon iets vinden, maar dan wel met open vizier, hart en respect voor anderen.

Dat een pleitnota al is uitgelekt, tja dat zal dan wel iemand hebben geflikt. Wie? Dat gaan ze wel uitvogelen. Wordt vervolgd.

Uitgelekt? Er schijnen zo'n half miljoen reddingsvesten rond te zwerven op het Griekse eiland Lesbos. Er is een life jacket graveyard ontstaan die alsmaar groter, groter en groter wordt.

Bij het geschreven en gebruikte woord zwemvestenkerkhof moest ik direct denken aan het woord olifantenkerkhof. Kwestie van associatie. Ik had net daarvoor een trailer gezien van een nieuwe Tarzan verfilming. Zag er indrukwekkend en prachtig uit. Ik vrees alleen dat er weinig is overgebleven van het oorspronkelijke verhaal en dat de special effects zullen overheersen. De trailer oogt op en top Amerikaans terwijl Tarzan, in het oorspronkelijke verhaal behalve een inwoner van Afrika en Koning van de Jungle ook nog een Engelse Lord was.

Er zijn al véél Tarzan verfilmingen geweest. Maar wie nu de Tarzan het beste gestalte gaf. Nee, ik kies niet voor Johnny Weissmuller, zoals zo velen, maar ben nog altijd een fan van Lex Barker in zijn rol als Tarzan. Gelukkig ben ik daar niet de enige in. Schrijver en geestelijk vader Edgar Rice Burroughs (1-9-1875 -19-03-1950) dacht daar ook zo over en noemde Lex ooit "De enige Tarzan met méér tussen de schouderbladen dan alleen maar spieren". To the point en een groot compliment, lijkt me.

Misschien moet ik maar eens een mooi stukje proberen te schrijven over jeugdhelden en het effect ervan op je latere volwassenleven. Een essay lijkt me wel wat en een uitdaging. Misschien moet het gaan over sociaal gedrag, liefde en hart voor de natuur. En over respect hebben, krijgen en het strijden voor alles wat goed is. Over overleven, ontmoeten en je weg vinden. Strijden tegen blanke overheersers en opkomen voor de onderdrukten? Het lijkt me wel wat.

"Me tarzan, you Jane". Simpel en helder. Een filmquote die haar gelijke bijna niet kent of het moet deze zijn "Frankly my dear, i don't give a damn". Maar dat komt uit een héél ander verhaal en film.

Ondertussen slinger ik me vandaag door de vrijdag heen. Laag bij de grond in plaats van hoog door de bomen. Ik zal niet gaan schreeuwen zoals de jungleheld. Beloofd is beloofd.

Ondertussen ben ik blij met het gemaakte zelfportret. Een buitenkansje en een gelegenheid. Een karakterfoto, geen selfie (!), die wel wat laat zien en zegt.

Fijne slingerende dag.

Glasambulance, faux pas en de Boekenweek

Lastige groente, zinkgaten, veiligheidsbewust, poreuze grenzen en leren omgaan met een bomgordel. Adaptive cruise control, welgevallig, etiquette deskundige, rokjesgate en vertrutting? Hoe bloemrijk wil je het hebben?

Het is Nationale Boekenweek en wanneer je goed luistert dan klinkt onze taal kleurrijk en als een symfonie. Zo hoor je het ene moment iets wat op een sonate lijkt, dan weer lijkt het een grote solo voor piano. De woorden wisselden elkaar gisteren in hoog tempo af, ik kon het bijna niet bijhouden en typte me bijna te pletter. Het mooist vond ik toch wel de zin "Een geliefde plek voor smokkelaars om mensen af te zetten."

Mijn tandarts trekt met zijn linkerbeen. Ik kon er niets aan doen maar floepte het er zomaar uit. Ik weet het, het is er eentje met een enorm lange baard maar het blijft een leuke.

Niet geheel toevallig liep ik gisteren langs een kapot stuk glas en een reclame van de glasambulance. De zoveelste ruit, de zoveelste keer. Het is een mooi ontworpen plein met veel licht en open ruimte, maar het glas is kwetsbaar. En een schijnbare uitnodiging. Tenminste wanneer je dat als uitnodiging ervaart.

Wist je trouwens dat een overtreding van etiquetteregels faux pas wordt genoemd? Ik wist het niet, maar kwam dat tegen terwijl ik naar de juiste spelling en schrijfwijze zocht.

Misschien moet ik nog even toelichten wat nu die pijl op de foto doet? Het is een wegwijzer die aangeeft hoe te rijden in de onderliggende parkeergarage. Het plein heeft de prachtige naam Plein 1944. Om ons te helpen herinneren welk afschuwelijk leed er was tijdens en na het bombardement, een vergissing naar later bleek, in Nijmegen. 800 mensen vonden op het plein de dood. Waarschijnlijk waren het er meer omdat onderduikers niet mee konden worden geteld.

Even terug naar het versplinterde glas en de glasambulance. Er kwam gisterenavond laat nog een foto op internet voorbij. Eentje uit Syrië. Op de foto lagen de huizen en winkels in puin en de straten vol. Er stond welgeteld één man op de foto en twee gekleurde stoffen zakken met daarin vermoedelijk zijn hele bezit.

Je hebben en houwen verliezen. Het is boekenweek!

Je hele hebben en houwen verliezen en geen emo-ambulance in de buurt weten.

Fijne dag.

By the way, iets vaags en de werkelijkheid

Wat ik zo mooi vind om te doen, beeldend en fotografisch, is om dingen uit de werkelijkheid te halen. Een muur deels gevuld met zonlicht en schaduw kan met behulp van camera en haar instelling, de uitsnede en een ietsie pietsie Photoshop zomaar veranderen in iets vaags. In een beeld met vlakken en een bijna dwingende grensbepalende verticale lijn. Met van rechts in beeld komende, bijna niet te identificeren, strenge en scherpe vormen. Bij elkaar bezien vormen ze de ingrediënten voor het uiteindelijke zwart-wit beeld.

Ik heb gisteren maar niet meer gekeken naar de zoveelste herhaling van 'The Matrix' op televisie. Ik heb wel de kans gehad, maar heb hem gewoon niet gepakt. Grappig. In het begin van de film heeft Neo, het hoofdpersonage in het verhaal, ook een gestelde keuze. Doorgaan met het leven te leven zoals het is of om mee gaan op ontdekkingsreis, maar dan wel eentje in de werkelijkheid, dus zonder alle opschmuck en tierelantijntjes. Een rauwe wereld. Een wereld waarin mensen opgejaagd en vernietigd dreigen te worden door machines.

Nee, heb dus niet gekeken maar dat kwam meer door de voetbalwedstrijd tussen PSV en Atlético Madrid, het late tijdstip en omdat mijn teller van de film zien of gezien hebben al de tien nadert. PSV heeft by the way uiteindelijk na penalty's verloren. Mijn excuses voor het Engels maar ik vind het nu eenmaal mooier klinken dan tussen twee haakjes en strafschoppen. Alhoewel? Ik had natuurlijk ook à propos in de zin kunnen gebruiken maar dat mooie Franse woord levert alleen maar nóg meer zin in vakantie op. En dat terwijl er nog veel werk ligt te wachten.

Nu we het trouwens toch over à propos en by the way hebben? Wist je dat er een bedrijf bestaat met die laatste naam? By the Way is een bedrijf met expertise in bermherstel. Ik zag dat voorbijkomen terwijl ik by the way in de zoekmachine typte. Maar ik dwaal nu af, wat in het kader van bermherstel dan ook wel weer grappig aandoet.

Even terug naar The Matrix, de keuze en/of het leven omarmen zoals het is? Ik hoorde vanochtend Hugo Borst voorlezen. De Volkskrant heeft diverse mensen uitgenodigd om voor de camera hun favoriete beginpassage voor te lezen. Hij koos 'Alsof het voorbij is' van Julian Barnes. Ik hoorde Hugo "zag ik af van het leven..." zeggen. Vond ik ook al mooi klinken. Het decor, al voorlezend, was een voetbalveld met lege tribunes. 'nam ik het zoals het kwam'. Prachtige woorden. Intussen dreven ze mee op de wind die deed waar wind nu eenmaal goed in is.

Wat is werkelijk en wat niet? Ik weet een paar dingen héél zeker. Dat PSV heeft verloren, vanwege een gemiste penalty en dat het Boekenweek is. Dat laatste komt omdat dat is zo afgesproken. En afspraak is afspraak.

Fijne dag.

De snelbinder. Brug bij Nijmegen.

De Snelbinder.
Fotografie Mart van Zwam 

De snelbinder. Brug bij Nijmegen. 

Op zoek naar iets moois en nieuws voor aan de muur? In huis of op kantoor..?

Door op de foto te klikken kun je deze rechtstreeks bestellen. Er is een keuze uit de volgende mogelijkheden: op canvas, hout, ingelijst en op aluminium Dibond.

Bijvoorbeeld: foto op canvas, formaat 75 cm x 50 cm € 90,00 (gratis verzending!)

Op weg naar de 4Daagse 2016: nr 013

Supersonntag, de boekenweek en van God los

Supersonntag. Dat was het gisteren zéker wel, om maar even in te haken bij onze oosterburen en het motto van onze Nationale Boekenweek (12-03 t/m 20-03). Een mooie lente zon, beetje fris en er was opkomst. Niet alleen in Duitsland, waar het een dag was van deelstaatverkiezingen, maar ook in ons land trokken dagjesmensen er massaal op uit.

'Was ich noch zu sagen hätte. Dauert eine Zigarette und ein letztes Glas im Stehn.' Tja die woorden kunnen hele volksstammen met gemak opdreunen. Het liedje is nu al zo vaak gedraaid dat het onderdeel is geworden van ons Nationaal Bewustzijn. "Und für eure Geduld, wenn's mehr als eine Meinung gab." Is één van de prachtige zinnen uit de best gemakkelijk mee te zingen tekst.

Om maar even bij de boekenweek en mooie woorden te blijven? Wat dacht je van Secularisatie? Snel naar de betekenis ervan gezocht kwam ik op 'het onteigenen van bezit van de Kerk'. Het woord kwam voorbij in verband met een onderzoek over hoe en hoeveel mensen in ons land nog geloven. Zelfs het aandeel mensen dat zichzelf spiritueel noemt is gedaald van 40 naar 31 procent. Het geeft te denken.

Van God los. We zijn met z'n allen aardig op weg. De titel slaat overigens ook op een film, een televisieprogramma en een boek. Ik moet er drie keer nee op antwoordden. Niet gezien en niet gelezen. Of ik zelf van God los ben? Oh ja, al jaren. Ik geloof wel dat er meer is dan dit, maar geloof ook in bedoelingen, liefde en het grote Universum. En ik geloof in vrijheid, ruimte en leren.

Terug naar de mooie woorden? Lethargisch. Moest ik ook al opzoeken, terwijl het misschien voor de hand ligt wanneer je het woord zou lezen zoals gebruikt in een kopje voor een artikel. 'Lethargisch Ajax verzuimt koppositie over te nemen na gelijkspel tegen NEC'. Of moet je daar de wedstrijd voor hebben gezien om het woord Lethargisch op waarde te kunnen schatten?

Ajax, Godenzonen worden ze ook wel liefkozend genoemd, was onverschillig, futloos, gevoelloos, inactief, onverschillig, ongevoelig en passief. Zijn niet mijn woorden. Ik vond het gewoon een aantrekkelijke wedstrijd. Ook best spannend en af en toe een genot om naar te kijken. Maar ja, NEC is dan ook een club uit Nijmegen en eerlijk is eerlijk...ik ben ook niet vies van enig chauvinisme.

Kijk zo levert de Boekenweek weer iets aardigs op. Drie mooie woorden, zin in vakantie na de Franse klank van het woord chauvinisme en het voelen opborrelen van de passie in verband met Supersonntag en de Lente.

Om maar een paar vragen voor te zijn? Nee, ik ben geen liefhebber van optredende BN'rs in The Passion. Binnenkort is het zover. Dan gaan ze weer los. Op daken en in straten. En bij de EO. Ik ben de reclame op de televisie nu al beu. Kortom, ik ben op deze manier van God los.

'Was ich noch zu sagen hätte. Dauert eine Zigarette und ein letztes Glas im Stehn.' Poëtische woorden maar dan wel graag, anno 2016, buiten. Rest me nog om jullie een fijn restant van de Boekenweek te wensen met veel mooie woordontdekkingen, verhaallijnen, non- en fictie. Je hebt nog zeven dagen om het gratis boekenweekgeschenk te ontvangen. Zeven dagen lijkt niet veel maar er zijn mensen die beweren dat je in zeven dagen ook een wereld kunt scheppen. Dus wat is tijd?

Fijne Supermaandag.

Op weg naar de 4Daagse 2016: nr 012

Faber Castell, Bruynzeel en Caran D'Ache

Veiligheidslinie. Nee, de uitzending van DWDD University over terrorisme heb ik nog niet gezien. Staat nog wel op mijn denkbeeldige lijstje van nog te bekijken, maar in de wachtstand. Bij wijze van spreken dus.

Het woord veiligheidslinie kwam naar voren geschoven om te attenderen in een artikel over Donald Trump en zijn uitspraken. Tijdens een van de bijeenkomsten met Trump achter de microfoon schijnen vier veiligheidsagenten plotseling op het podium te zijn gesprongen om Donald te beschermen. Een van de bezoekers was door de veiligheidslinie gebroken, dus vandaar. Vakjargon. Ik hou van vakjargon.

President Obama, wat zal ik hem missen, waarschuwde in het bewuste artikel voor ruwe taal. Beledigende en ophitsende taal zijn volgens hem niet goed om tijdens de verkiezingsstrijd in te zetten als middel. Ze, diegenen die graag president willen worden, moeten zich niet verlagen tot het beledigen van, manipuleren van feiten en het zaaien van verdeeldheid tussen bevolkingsgroepen. We gaan wat de verkiezingen betreft nog een interessante tijd tegemoet.

Behalve van gebezigde woorden uit een een vak hou ik ook van merknamen. Een paar mooie voorbeelden zijn de volgende: Faber Castell, Bruynzeel en Caran D'Ache. Ik hou vooral van de laatste. De naam alleen al roept een sfeer op van landschap, bergen, blauwe luchten en frisheid als mentholkauwgom. Bijkomstig effect na het uitspreken van de merknaam en het bijgevoegde beeld kan ook zijn dat je direct na het uitspreken van de naam muziek hoort uit The Sound of Music. Maar misschien ben ik wel de enige die die associatie heeft, dat kan ook.

Waarom ik op die mooie merknamen als voorbeelden kom? Het schijnt dat de kleurpotloden van de drie genoemde merken niet zijn aan te slepen. Vaak zijn ze uitverkocht omdat de vraag ernaar groter is dan het aanbod. Indrukwekkende dozen met kwalitatief hoogstaande 108 kleurpotloden zoals die van Faber Castell kosten al zo'n slordige 250 euro.

De rage om kleurplaten of boeken in te kleuren en zo te proberen te onthaasten schijnt maar voort te duren. Hele groepen mensen zijn bezig met het proberen te onthaasten en een eventuele burn-out te overwinnen. Dus vandaar de schamele voorraad of bordjes uitverkocht voor het schap. Binnen de lijntjes kleuren en kleurpotloden die de randen van het budget opzoeken. Een verrassende combi.

Tip van de dag? Gewoon een paar weken niet naar DWDD kijken, het programma gaat te snel om werkelijk te onthaasten en niet naar de special over terrorisme kijken, die zal naar alle waarschijnlijkheid angstbevorderend werken. Dat zou een goeie actie kunnen zijn.

In plaats daarvan zou je misschien kunnen kijken en vooral luisteren naar de openingsscène met Julie Andrews als ronddraaiend middelpunt. 'Thge hills are a live...etc, etc.'.

Een mantra starten en hardop de namen noemen van Faber Castell, Bruynzeel en Caran D'Ache kan natuurlijk ook. Je veiligheidslinie in de gaten houden is ook een optie. Die twee laatsten kosten niks. Dat scheelt.

Succes en een fijne dag.

Discriminatie, Steve Biko en onderscheiden

"Black is coming" 2013 Fabian Bürgy

Hoeveel ik er ook over nadenk of terugkijk, ik kan me geen moment heugen dat. Hoeveel ik mijn hersens ook pijnig, ik kom maar niet op één moment van. Merk wel dat ik mezelf ogenblikkelijk moet corrigeren, want ik pijnig dat bijzondere in mijn hoofd niet. Het pijnigen, althans de uitdrukking, heb ik altijd raar gevonden. Hersenen moet je gewoon gebruiken en zeer zeker geen geweld aandoen.

Hoeveel ik ook wandel door mijn herinneringen, eerst met grote stappen en dan nogmaals maar dan met wat kleinere, ik kan me echt geen moment herinneren. Echt niet. In dit geval ben ik brandschoon, maagdelijk wit en een man zonder die specifieke ervaring. Ik ben in mijn leven nog nooit gediscrimineerd. Never, ever. Ken dat negatieve gevoel dat het oplevert niet en dat vind ik een interessante ontdekking.

Ja, ergens in de jaren tachtig vond ik het vreemd en ook een beetje raar dat ik een feministische boekhandel niet in mocht. Maar ik was dan ook een man, dus dat paste schijnbaar niet. Ook vond ik het een paar jaar geleden best vreemd dat ik wel een Turks stel mocht fotograferen en in beeld brengen dat op het gemeentehuis elkaar het officiële ja-woord gaf maar het feest als geheel weer niet in beeld mocht brengen. Ik zou op de feestavond niet worden geaccepteerd was de verklaring.

Gepest worden ken ik eigenlijk ook al niet, nu ik daar zo over nadenk. Uitgescholden ben ik ooit wel eens, maar dat is gelukkig ook al weer lang geleden. Stinkzwam, vanwege mijn achternaam, was wel het ergste voor mij om als kind te ervaren. Maar in vergelijking met anderen en de verwensingen die ze ooit wel eens kregen valt dat ook wel mee.

Discrimineren doe ik wel. Als fotograaf moet ik wel, het jan niet anders. Wat komt in beeld en wat niet? Welke kleuren doen wat? In welk kader plaats ik het en welk standpunt neem ik in? Discrimineren is in dit geval gewoon en onschuldig doeltreffend onderscheiden.

De gedachte aan discriminatie (en racisme) en mijn persoonlijke zoektocht naar een eventuele ervaring werden in beweging gebracht door het bekijken van de film "Cry Freedom". Ik weet het, het is al een oudje, maar ik had hem nog nooit gezien. De film en het verhaal over het leven en de dood van Steve Biko galmen vrees ik vandaag nog wel een beetje na.

Ondertussen kwam er vanochtend nog een beeld voorbij wat me bijstond om er eens goed over na te denken. 'Black is coming' van kunstenaar Fabian Bürgy. Indrukwekkend om te zien hoe een niet-kleur langzaam bezit neemt van een lege ruimte.

Ik ben gelukkig nog nooit gediscrimineerd. Een aparte ervaring.

Fijne dag.

Asielzoekend, ontworstelen en een vinger

Op het moment dat schrijver Rodaan Al Galidi zijn eerste zinnen over tafel liet rollen hing ik al geboeid aan zijn lippen. Wat een bijzondere man en wat een grappige, soms ook pijnlijke, uitspraken. "Een kringloopwinkel in Nederland is netter dan een museum in Bagdad...". Ik kwam niet meer bij van het lachen maar wist ook dat ik daar snel mee moest stoppen om niet de rest van het interview te missen. Wat was het boeiend om mee te kijken door de ogen en beleving van iemand niet van hier, oorspronkelijk gezien dan.

Rodaan Al Galidi was ooit asielzoekend, het duurde negen jaar voordat hij uiteindelijk een verblijfsvergunning ontving, leerde zijn eerste Nederlandse woordjes van een achtjarig meisje inruil voor gitaarlessen. Nu staan er zestien (16!) in het Nederlands geschreven boeken op zijn naam. Voor zo'n man kun je alleen maar louter bewondering en respect hebben.

"Hoe ik talent voor het leven kreeg". Een mooie titel. Je moet er maar opkomen. Die bij elkaar geplaatste woorden vormen een uitnodiging om het boek ter hand te nemen en te lezen. Ontsnappen is niet mogelijk. Excuses zoals geen tijd, zin of nog zoveel te doen zijn niet inzetbaar. Tenminste, zo voelde dat bij mij.

"Nederland is goed in het temmen van mensen". Sinds ik voor het eerst de film Alleman van Bert Haanstra zag heb ik geloof ik nooit meer iemand zo de vinger op plekken, in beeld of tekst, zien leggen. "Ze zijn professioneel", doelend op de uitvoerders van de systemen waarin wij Nederlanders leven.

"Depressie is de zwakke plek in de liefde". Mooi gezegd. Er was namelijk nog meer vuurwerk in 'Hier is Adriaan van Dis' gisterenavond. Katja Petrowskaja en Andrew Solomon droegen hun indrukwekkende steentjes bij. Voor smullers was het een genot.

"Denkend aan Holland/ zie ik breede rivieren/ traag door oneindig/ laagland gaan,
rijen ondenkbaar/ ijle populieren/ als hooge pluimen/ aan den einder staan;" Hendrik Marsman (1936). Het blijft een prachtig fier opstaand gedicht. Hij schreef het tijdens een verblijf aan de Middellandse Zee.

Ik begrijp nu veel beter waarom Piet Mondriaan, als zoon van een christelijke hoofdonderwijzer, naar Parijs en later Amerika vertrok. Ontworstelen, uitbreken en ontwikkelen heeft geloof ik wel enkele raakvlakken met asielzoeken. Je heil elders zoeken en vinden is een oplossing om te leven wat je moet leven.

En terwijl in het Gemeente Museum in Den Haag Mondriaan's Victory Boogie Woogie al ritmisch trillend hangt denk ik ondertussen aan Holland en probeer ik te kijken als een vreemdeling. Een mooie opdracht voor vandaag.

"Een kringloopwinkel in Nederland is netter dan een museum in Bagdad...".

"Is waar. Echt waar...". En zijn stem echode, inclusief tongval, nog even na.

Fijne dag.

Vlugzout, ruiken en een Rembrandt

Het schilderijtje werd omschreven als 'Continentale school, negentiende eeuw'. Richtprijs hooguit zo'n 800 dollar. Het paneeltje werd ingezet op 250 dollar.

Hopelijk heeft Rembrandt ergens daarboven meegekeken en zich een kriek gelachen. Enige tijd later werd het paneeltje namelijk afgehamerd op 870.00 dollar. Inclusief de veilingkosten, who cares, is de rekening voor de koper 1 miljoen dollar. Maar dan heb je ook wat. Een echte en verloren gewaande Rembrandt.

Het geheel leek wel een film. Ik zag het zo voor me. De spanning en adrenaline. Iets weten of vermoeden dat een ander niet weet? Een ingehuurde runner (die voor kunsthandelaren op koopjes jaagt). Telefonisch contact. Een appje aan Jan Six van kunsthandel Fine Art met de simpele tekst "Jan, er is hier iets geks aan de hand". Een snel doorgestuurde detailfoto en een onthutste Jan die dan onmiddellijk terugbelt en roept "Kopen, kopen, kopen....".

Het is dus een echte Rembrandt. Inmiddels is het na uitgebreid onderzoek toegeschreven. Het heeft als mooie titel 'De flauwgevallen patiënt (De reuk)'. Ik moest even denken aan vlugzout oftewel ammoniumcarbonaat. Werd vroeger met regelmaat gebruikt om iemand, vaak dames, na een flauwte weer bij te brengen. Reukzout was een andere benaming voor het goedje.

De serie bestaat nu uit vier. De drie musici (Gehoor), De operatie (Gevoel). De brillenverkoper (Zicht) en nu dus De flauwgevallen patiënt (De reuk). Het vijfde en laatste zintuigwerk ‘Smaak’ is nooit teruggevonden. Misschien, héél misschien komt het ooit nog boven water? Amsterdam kent veel grachten.

In Amsterdam werd gisteren een hoofd op straat gevonden of beter gezegd: het was er tentoongesteld. In Amsterdam hebben ze wel wat anders aan hun hoofd, sorry voor de woordspeling. Erg flauw, ik weet het maar kon het niet laten.

Superbia (hoogmoed - hovaardigheid - ijdelheid), Avaritia (hebzucht - gierigheid), Luxuria (onkuisheid - lust - wellust), Invidia (nijd - jaloezie - afgunst), Gula (onmatigheid - gulzigheid - vraatzucht), Ira (woede - toorn - wraak - gramschap ), Acedia (gemakzucht - traagheid - luiheid - vadsigheid, afkomstig van het Griekse "ἀκηδία" ).

Ik moest even denken aan dat fantastische schilderij van Jeroen Bosch dat over de zeven hoofdzonden gaat. En bijna tegelijkertijd las ik de uitspraak van kunstenaar en activist Ai Wei Wei na een bezoek aan een vluchtelingenkamp aan de Grieks-Macedonische grens.

"Je gelooft niet dat dit Europa is. Het is de 21ste eeuw, dit is een complete ramp. Mensen hier hebben geen zicht op een toekomst" aldus de kunstenaar.

In gedachten zag ik de hamer van de veilingmeester. Zo'n glanzende bruine houten. Hoog opgeheven voor de ultieme klap. "Sold..."

Opstuwende begeerte.

Fijne dag.

Groei, de Lente en 'Adieu God'

Zachtjes, héél zachtjes
en ook nog eens langzaam
nadert het voorjaar.

Wees stil om haar niet te storen,
wees onder de indruk
om haar recht te doen.

Niet dat het nu uiteindelijk zo'n indrukwekkende regels gevuld met woorden zijn geworden, maar het legt wel de vinger op de goeie plek. De lente komt eraan.

Het groeit in mijn bescheiden tuin. Het plopt en doet. Doet wat het moet doen. Het groeit omdat dat nu eenmaal de bedoeling is of schijnt te zijn. Wie of wat dat bedacht heeft? Ik heb geen idee, maar ben er zo blij mee dat ik er intens gelukkig van kan zijn. En dat elk jaar weer.

Intussen verandert mijn tuin in een soort van inspiratietuin. Oh, er valt nog genoeg te doen. Ik kan nog wel vooruit. Qua tijd en opbrengst schiet het niet op omdat de afleiding groot is. Misschien wel te groot. Dan is er weer een ronde en verroeste plaat die ergens rondslingert, dan valt mijn blik op een hartvormige steen. Dan weer zijn het de vogels die roepen of een kat die stiekem, alsof ik dat niet in de gaten heb, mijn tuin tijdelijk wil bewonen. Er is altijd wel wat. Daarom schiet het niet op, volgens Aardse begrippen dan wel te verstaan.

Een blik op mijn mobiele telefoon is ook funest. Bij ieder geluidje lijkt hij (of is het het?) me te roepen. Bij ieder geluidje val ik als een hongerige of zelfs verslaafde aan. Ik wil blijkbaar niets missen. Kan het uiteindelijk wel als het erop aan komt. Dat weet ik gelukkig ook.

Een piepje, of nieuwsplopje zoals je wilt, ging over een woordenclash tussen Tijs van den Brink en Midas Dekkers. Tijs, niet echt mijn favoriet (en dan druk ik me nog mild uit) en altijd slecht op foto's staand, interviewde Midas voor het programma 'Adieu God?'. Ik moest wel even kijken. Bij Midas hing ik aan de lippen, genoot van elk woord en bemerkte dat ik een lift kreeg tijdens zijn reis. Een reis door zijn geschiedenis, denkwereld en meningen.

"Er is niemand die op ons past.".

Arme Tijs. Ik zag hem al snel verbleken. "Mislukte kindjes" en "Mormels" vanwege zijn zwaar gehandicapte zus die tot het einde in een inrichting verbleef. Midas was op stoom en raakte op drift. "Een dierentuin uit de hel van Jeroen Bosch.".

"Zij werd liefderijk in leven gehouden, waar het misschien beter was geweest om haar liefderijk niet in leven te houden." De gesputter en de protesten van Tijs lieten Midas nog meer kolen op het vuur gooien. Ik zag het ondertussen in de Hel al aardig warm worden. "De schepper die dat in elkaar heeft geknutseld, zou ik wel eens in een donker steegje willen tegenkomen..."

Adieu God. En wat een indrukwekkende uitzending.

"Elke dag levertraan was erger dan het misbruik bij de Katholieken...".

Verdoofd maar ook helder en wakker liep ik door de (inspiratie)tuin. Op zoek naar voorwerpen, groei en nog te bewerken beelden. Een vroegere vlam noemde me ooit, toen bij haar de verliefdheid over was, 'nou niet bepaald een man van de wereld'. Klopt niet. Ik ben een man van de wereld, maar misschien niet volgens Aardse maatstaven en metingen.

Ik wil nog wel verhuizen, dat gaat ook nog wel gebeuren. Mijn tuintje neem ik dan mee. Gewoon omdat dat kan.

Fijne en inspiratievolle dag.

De Giro d'Italia, de Vierdaagse en een Heraut

Om het maar niet te vergeten en het van mijn "to say" lijstje te kunnen afvinken? De rubriek "Lieve Mona" was vroeger inderdaad een onderdeel van het tijdschrift en leugenblaadje Story. Even was er nog een kleine discussie of het nu niet de Libelle of de Margriet was, maar ik had toch gelijk. Mijn herinnering liet me niet in de steek en klopte. Niet dat ik per se gelijk wilde hebben, het voelt meer als een opluchting. Een opluchting dat het over het algemeen bezien nog allemaal best aardig functioneert.

Verder kwamen er naar aanleiding van het overwegen, grappig bedoeld that's all, een vraag en antwoordrubriek te beginnen niets binnen. Enigszins opgelucht, maar ook een tikje teleurgesteld, kan ik dus gewoon op dezelfde voet verder. Wat ik op zich ook een grappige uitdrukking blijf vinden. Misschien komt dat door het mooie weer van gisteren, het naderende voorjaar, de komst van de Giro d'Italia naar onze stad en streek en het nu al, bij mij althans, vierdaagsegevoel. Ik ben gek op Herauten, vind ze ook van onschatbare waarde. In die zin is het proces van uitzoeken van mijn bescheiden collectie vierdaagsefoto's te vergelijken met een Heraut. Mijn gedachten tijdens het proces van dwaalden door de herinneringen aan de Vierdaagse van het afgelopen jaar.

Als fotograaf is het verstandig om juist niet de blik op oneindig te hebben maar vooral gericht op het ik. Dit bedoel ik niet als onderdeel van het ego maar meer in de trant van wat vind ik er nu van? Dat uitgangspunt,  manier zoals je wilt, levert samen met alle geopende, zuivere en actief zijnde zintuigen de beste beelden op. Spreekwoordelijk gezien moet je er een neus voor hebben of ontwikkelen. Dat laatste kan uiteraard ook.

Neem nu de foto van dat jongetje. Nog steeds vind ik dat een van mijn best geslaagde foto's van de vorige Vierdaagse. De in streepjesshirt gehulde en armen over elkaar hebbende en zonnebril dragende man belet me als kijker om het beeld in te kruipen. Zo kan dus een sta in de weg een toonzettend deelonderwerp worden. Als kijker moet je om de man heen om het zingende jongetje goed te kunnen bekijken. Onderweg kom je dan nog een blonde vrouw tegen en zelfs, ik kan daar gelukkig van worden, een rokende vrouw. Niet dat het fijn is haar te zien roken, maar ze geeft een grappig contrast in samenhang met de geopende mond van de zanger in spe.

Het jochie was op een ronde betonnen bal geklommen en deed uit volle borst mee, althans zo lijkt het op de foto. In werkelijkheid was hij aan het playbacken. Ik weet nog dat er op dat moment een lied van André Hazes, snoeihard, klonk. Vanaf de Voerweg, want die kant kijken de volwassenen in het beeld op, klommen de wandelaars al wandelend omhoog. Richting het rijen dik staande publiek. Richting de, in het uitbundig roze versierde, Hertogstraat.

Het jochie lijkt op de foto een Heraut te zijn. Een bode, een aankondiger van gewichtige gebeurtenissen. Of gewoon een held. Je moet het namelijk maar durven. Of misschien is het wel de kinderlijke onschuld dat me zo raakt. Of het in beeld gebrachte ultieme gevoel  van vrijheid.

De Giro komt met elke omwenteling van de Aarde dichterbij. De Vierdaagse ook. Stap voor stap.

Fijne maandag.

Verbinden in de vorm

Verbinden in de vorm

Op zoek naar iets moois en nieuws voor aan de muur? In huis of op kantoor..?

Door op de foto te klikken kun je deze rechtstreeks bestellen. Er is een keuze uit de volgende mogelijkheden: op canvas, hout, ingelijst en op aluminium Dibond.

Bijvoorbeeld: foto op canvas, formaat 55 cm x 70 cm € 90,00 (gratis verzending!)

Slow down brother, Dylan en Johnny Cash

Toch apart. Wonderlijk. Misschien ook wel. Schreef ik gisteren nog een stukje, eigenlijk was het een manier om er over na te denken en me stil te laten staan, met als titel "Een muur, een indiaan en eindeloze vlaktes" kwamen ze later op de dag met het bericht dat ons kikkerlandje over zo'n anderhalve week de 17 miljoenste inwoner mag verwelkomen. Met ze bedoel ik uiteraard het Centraal Bureau voor Statistiek.

Toch apart. Bijna tegelijkertijd, in ieder geval op dezelfde dag, brengt Douwe Bob of zijn P.R. Machine het bericht wat nu de inzending naar het Eurovisie Songfestival gaat worden. "Slow down". Een lekker pakkend nummer en mooie tekst. Vriendelijk en goed bedoeld. Ook dat.

"Slow down brother, slow down if you can’t go on. Slow down brother, slow down brother. Slow down if you can’t go on." Vind het wel wat en ook hebben. De melodie leek bezit van me te nemen, zocht zich een weg en vond die ook. Het nestelde zich in mijn innerlijke jukebox. De plek waar liedjes en melodieën zich thuis voelen.

Toch apart. Ik blijf de naam Douwe koppelen aan koffie en aan een stripfiguurtje met de naam Douwe Dabbert. Douwe, die laatste dus, valt altijd van het ene avontuur in het andere. En Douwe heeft, behalve een zwervend bestaan, een knapzak waar ie alles, mits dringend nodig, uit kan halen. De naam Bob, van die andere Douwe dus, koppel ik altijd aan Dylan. Kan het niet helpen, zo werken die dingen nu eenmaal.

Toch apart. De officiële clip van Slow Down speelt zich af in een kroeg. De sfeer is héérlijk en uitnodigend. Je wilt absoluut geen lid van de blauwe knoop zijn en het haar van Douwe Bob zit zoals haar moet zitten. Perfect dus. Een klein en persoonlijk puntje? Ik zocht naar Johnny. Ik verlangde naar de stem van Johnny Cash. Ik verlangde naar het door en doorrookte. Ik verlangde naar de diepte en het karakter. Ik miste het rauwe en de geur van (te)veel bier.

Toch apart. "Mensen van nu leven in een speedboot en wij psychiaters roeien met te kleine riemen in reddingsbootjes." Ik hoor het Psychiater Dirk de Wachter nog zeggen in een interview in verband met zijn net verschenen boek "Borderline Times".

Toch apart. "17 miljoen mensen op dat hele kleine stukje Aarde." Ik heb de tekst maar even een update gegeven en vraag me tegelijkertijd af of er een remake komt. Die grote hit ging nog over 15 miljoen mensen die je niet de wetten voorschrijft maar in hun waarde laat.

Het gaat langzaam maar het komt eraan. Het is tijd voor een innerlijke snelheidsbegrenzer, bezinning en koffie. En Johnny Cash.

Fijne dag.

Op zoek naar iets nieuws en moois voor aan de wand?

De tijd en haar structuur

Op zoek naar iets moois en nieuws voor aan de muur? In huis of op kantoor..?

Door op de foto te klikken kun je deze rechtstreeks bestellen. Er is een keuze uit de volgende mogelijkheden: op canvas, hout, ingelijst en op aluminium Dibond.

Bijvoorbeeld: foto op canvas, formaat 40 cm x 30 cm € 50,00 (gratis verzending!)

Een muur, een indiaan en eindeloze vlaktes

Af en toe vraag ik me wel eens af wat hij ervan zou denken. Die momenten duren niet zo heel lang want staand plassen vergt niet zoveel tijd. Sorry voor de details maar ik moet erbij vertellen dat de ansichtkaart op het toilet staat. Op een plank, die boven de hangende stortbak is bevestigd.

De afbeelding is in goed gezelschap. Een aantal stenen, indrukwekkend van vorm en prachtig van uitstraling, dragen bij. Ze helpen me herinneren en dat is goed.

Af en toe vraag ik me wel eens af wat hij ervan zou denken. Van de muur bijvoorbeeld. Die muur waar de Mexicanen aan moeten gaan meebetalen, tenminste zo heeft Donald dat in gedachten. Die muur moet hele hordes verkrachters en criminelen tegenhouden die toch alleen maar kwaad in de zin hebben. Die toch alleen maar slechte dingen van plan zijn en die (als illegalen) zich willen laven aan de met veel moeite en hard werken verkregen kostbaarheden en bezit.

Sitting Bull, want zo heet de afgebeelde indiaan, helpt me ook herinneren aan de haat/ liefde die ik met de Verenigde Staten heb. Niet dat ik het land ooit heb bezocht, heb er net zoals Karl May (nog)nooit een voet aan wal gezet. Dus oordelen, of zoals je wilt beoordelen, doe ik vanaf afstand.

Karl May (Carl Friedrich May 1842-1912) was by the way, of trouwens zoals je wilt, een van mijn vroegere helden. Zijn creaties Winnetou en Old shatterhand hebben mij niet alleen deels gevormd en opgevoed maar ook door mijn jeugd heen de weg gewezen. Ze kwamen namelijk altijd op voor de zwakkeren en onderdrukten.

Terug naar de muur en de afbeelding van de indiaan. Hij kijkt nog steeds strak in de lens van fotograaf David F. Berry. De foto is gemaakt in 1884. Ik vraag me ook wel eens af wat die twee hebben besproken? Hebben ze überhaupt iets tegen elkaar gezegd?

De steen links van de kaart helpt me herinneren aan hoe het ooit hier in Europa was. De steen komt namelijk uit Frankrijk. Ik vond hem ooit tijdens een wandeling in de Vogezen. De afdruk en vorm van de schelp laat me keer op keer weten dat alles aan verandering onderhevig kan zijn. En dat je natuurgeweld niet teveel moet uitdagen.

Hoe kun je de lucht bezitten? Een goeie vraag. Een bijzondere titel en een prachtig boekje. Staat in mijn boekenkast. Gaat over een gesprek en onderhandelingen die een indiaan met de mooie naam Seattle had met een blanke gouverneur die in opdracht van de President hun land wilde kopen. De indianen wisten dat ze geen keus hadden. Het woord kopen was alleen maar voor de vorm gekozen.

Hoe kun je de lucht bezitten? Een interessante, filosofische en ook spirituele vraag. Hoe kun je als Donald T. zo'n visie en kijk op de wereld hebben en zulke haren dragen? En hoe kun je er ook nog, misschien, President mee worden? Kwestie van kiezers denk ik. Die helpen je in het zadel.

Langzaam dwalen mijn gedachten af van de eindeloze vlaktes, paarden en tenten naar Den Haag. Ook daar zijn wilde haren en bijzondere kapsels te vinden. En visie, of niet. En kiezers die je in het zadel kunnen helpen. En nog niet gebouwde muren om de wilde hordes buiten te houden.

Bruggenbouwers. Die hebben we nodig. En goeie kappers.

Fijne muurloze-dag.

Wandelend naar Nijmegen

Wandelend naar Nijmegen

Op zoek naar iets moois en nieuws voor aan de muur? In huis of op kantoor..?

Door op de foto te klikken kun je deze rechtstreeks bestellen. Er is een keuze uit de volgende mogelijkheden: op canvas, hout, ingelijst en op aluminium Dibond.

Bijvoorbeeld: foto op canvas, formaat 75 cm x 50 cm € 90,00 (gratis verzending!)

Vantablack, zwanger zijn en een zelfportret

Vantablack. Extreem zwart. Het zwartste zwart dat je ooit hebt beleefd. Het zwartste zwart dat men ooit kon produceren. Het is zo zwart dat je oog vormen niet goed kan onderscheiden.

Volgens de Sunday Times is kunstenaar Anish Kapoor een van de rijkste inwoners van Groot-Brittannië. Hij schijnt een vermogen te hebben van zo'n 130 miljoen pond. Volgens een andere krant heeft diezelfde Anish het voor elkaar gekregen om het alleenrecht op het gebruik van Vantablack af te dwingen. En daardoor zijn andere kunstenaars weer boos.

Volgens Anish heeft Vantablack een irreële kwaliteit. En heeft hij zich altijd al aangetrokken gevoeld tot exotische materialen vanwege het gevoel dat het kan opwekken.

Vantablack is zwart, diepzwart. Extreem zwart. Volgens sommigen te vergelijken met de zwarte gaten in het heelal. Wie ooit de ervaring heeft gehad om in Museum De Pont (Tilburg) zijn kunstwerk "Afdaling in het ongewisse" te zien en vooral te ervaren zal weten hoe diepzwart zwart kan zijn.

Gisteren, niets is toeval, kwam er een mooi bericht uit het museum. Via Social-Media, halleluja voor die ontwikkeling, kwam men met het nieuwtje dat Kapoor's "Als ik zwanger ben/When I am Pregnant" weer tevoorschijn kwam en werd tentoongesteld. Als je het over zwart, diepzwart, hebt dan is het ook mooi om het over het lichtte en verwachtte te hebben.

De foto linksboven is een opname, je zou het kunnen schikken onder zelfportret, in het museum. Geen Selfie. Ik kan het woord doodeenvoudig niet meer horen. Het was 2012. In de Pont was een grote tentoonstelling gaande met een deel van Kapoor's fabuleuze en indrukwekkende werk. Mijn beeltenis, al fotograferend, maar in fragmenten dankzij het eventjes geleende kunstwerk. Mijn dank was groot.

Je zou het kunnen betitelen als het gehéél dat veel meer is dan de som der delen. Alle stukjes en delen in en van mij maken tot wie ik ben. En uiteraard ben ik al fotograferend in beeld. Ik ben (deels) mijn werk en mijn werk is (deels) mij.

Fijne en lichte dag.