Helden, Barsoom en Dejah Toris

Muntjesgooien. Het kan je hobby maar zijn. Alhoewel, om het een hobby te noemen klopt uiteraard niet want de gooiers waren gewoon dronken en hadden als doel om de voetbalwedstrijd van hun PSV te bezoeken. Bedelende zigeunervrouwen waren in Madrid het slachtoffer. Een supporter stak zelfs voor de ogen van de vrouwen een bankbiljet in brand. Wat een beeld, wat een supporters, wat een sportminnaars, wat een helden, wat een visitekaartje. Wat een uitnodiging om als toerist of als vluchteling naar Nederland te komen.

Zaterdag en weekend. Een paar dagen geleden werd Exomars gelanceerd. De Europese sonde is op weg naar Mars. Ze gaat zoeken naar sporen van leven op de rode planeet. Spannend, maar ik kan ze nu al vast vertellen dat ze niet weten wat ze gaan meemaken hier op Aarde. De informatie de ze ontvangen zal onze planeet op de grondvesten laten schudden. Hopelijk houden we hier het hoofd koel.

"Mars zo noem je het en je denkt dat je het kent. De rode planeet. Geen zuurstof, geen leven. Maar je kent Mars niet, want de echte naam is Barsoom". De voice-over introduceert en leid me de film John Carter in. Niet geheel per toeval want vandaag is het de sterfdag van Edgar Rice Burroughs (1 september 1875- 19 maart 1950). En niet geheel toevallig schreef ik gisteren nog een blog over een nieuw uitgebrachte Tarzan verfilming en schrijver Burroughs.

Burroughs bedacht ook de held John Carter. John Carter is vanaf de Aarde naar Barsoom getransporteerd en na een periode van gewenning stort hij zich in avonturen, zwaard en degen gevechten en ontvangt hij de liefde van Dejah Torris. Uiteindelijk wint de liefde. Altijd. Gelukkig wel.

Lang, lang geleden kocht ik in een piepklein maar volgepakt tweedehandsboekwinkeltje in Cecil Court (Londen) een paar boeken van Edgar Rice Burroughs. Ik legde de ponden op de kleine toonbank. Sindsdien waren ze van mij. Niet om alle boeken te sparen, ik heb een hekel aan sparen, maar om te vergaren.

Het zijn oude Engelstalige boeken uit 1919 en 1921. Ze zijn klein van stuk en gebonden. Ze zijn een beetje beduimeld en hebben van die ouderdomsvlekjes. Maar vandaag lonken ze op hun plekje als nooit tevoren.

Mannen komen van Mars en vrouwen van Venus. Het is maar hoe je het ziet of bekijkt. Dejah Toris komt van Barsoom, Mars dus, en rijgt je aan haar zwaard wanneer je kwaad in zin hebt.

Helden waren het in Madrid. Muntjes gooien naar bedelende zigeunervrouwen. Daar weten ze op Mars wel raad mee.

Fijn weekend.

Alsmaar meer, slingeren en een karakterfoto

Typisch dat een proces over 'minder, minder, minder...' steeds langer en langer duurt. Vind ik typisch en eigenlijk vind ik er ook wel iets van. Sommigen zouden misschien zeggen alweer, omdat ik wel vaker ergens iets van vind. Aard van het beestje zullen we maar zeggen. Maar er is ook niets slechts aan. Je moet gewoon iets vinden, maar dan wel met open vizier, hart en respect voor anderen.

Dat een pleitnota al is uitgelekt, tja dat zal dan wel iemand hebben geflikt. Wie? Dat gaan ze wel uitvogelen. Wordt vervolgd.

Uitgelekt? Er schijnen zo'n half miljoen reddingsvesten rond te zwerven op het Griekse eiland Lesbos. Er is een life jacket graveyard ontstaan die alsmaar groter, groter en groter wordt.

Bij het geschreven en gebruikte woord zwemvestenkerkhof moest ik direct denken aan het woord olifantenkerkhof. Kwestie van associatie. Ik had net daarvoor een trailer gezien van een nieuwe Tarzan verfilming. Zag er indrukwekkend en prachtig uit. Ik vrees alleen dat er weinig is overgebleven van het oorspronkelijke verhaal en dat de special effects zullen overheersen. De trailer oogt op en top Amerikaans terwijl Tarzan, in het oorspronkelijke verhaal behalve een inwoner van Afrika en Koning van de Jungle ook nog een Engelse Lord was.

Er zijn al véél Tarzan verfilmingen geweest. Maar wie nu de Tarzan het beste gestalte gaf. Nee, ik kies niet voor Johnny Weissmuller, zoals zo velen, maar ben nog altijd een fan van Lex Barker in zijn rol als Tarzan. Gelukkig ben ik daar niet de enige in. Schrijver en geestelijk vader Edgar Rice Burroughs (1-9-1875 -19-03-1950) dacht daar ook zo over en noemde Lex ooit "De enige Tarzan met méér tussen de schouderbladen dan alleen maar spieren". To the point en een groot compliment, lijkt me.

Misschien moet ik maar eens een mooi stukje proberen te schrijven over jeugdhelden en het effect ervan op je latere volwassenleven. Een essay lijkt me wel wat en een uitdaging. Misschien moet het gaan over sociaal gedrag, liefde en hart voor de natuur. En over respect hebben, krijgen en het strijden voor alles wat goed is. Over overleven, ontmoeten en je weg vinden. Strijden tegen blanke overheersers en opkomen voor de onderdrukten? Het lijkt me wel wat.

"Me tarzan, you Jane". Simpel en helder. Een filmquote die haar gelijke bijna niet kent of het moet deze zijn "Frankly my dear, i don't give a damn". Maar dat komt uit een héél ander verhaal en film.

Ondertussen slinger ik me vandaag door de vrijdag heen. Laag bij de grond in plaats van hoog door de bomen. Ik zal niet gaan schreeuwen zoals de jungleheld. Beloofd is beloofd.

Ondertussen ben ik blij met het gemaakte zelfportret. Een buitenkansje en een gelegenheid. Een karakterfoto, geen selfie (!), die wel wat laat zien en zegt.

Fijne slingerende dag.