Alsmaar meer, slingeren en een karakterfoto

Typisch dat een proces over 'minder, minder, minder...' steeds langer en langer duurt. Vind ik typisch en eigenlijk vind ik er ook wel iets van. Sommigen zouden misschien zeggen alweer, omdat ik wel vaker ergens iets van vind. Aard van het beestje zullen we maar zeggen. Maar er is ook niets slechts aan. Je moet gewoon iets vinden, maar dan wel met open vizier, hart en respect voor anderen.

Dat een pleitnota al is uitgelekt, tja dat zal dan wel iemand hebben geflikt. Wie? Dat gaan ze wel uitvogelen. Wordt vervolgd.

Uitgelekt? Er schijnen zo'n half miljoen reddingsvesten rond te zwerven op het Griekse eiland Lesbos. Er is een life jacket graveyard ontstaan die alsmaar groter, groter en groter wordt.

Bij het geschreven en gebruikte woord zwemvestenkerkhof moest ik direct denken aan het woord olifantenkerkhof. Kwestie van associatie. Ik had net daarvoor een trailer gezien van een nieuwe Tarzan verfilming. Zag er indrukwekkend en prachtig uit. Ik vrees alleen dat er weinig is overgebleven van het oorspronkelijke verhaal en dat de special effects zullen overheersen. De trailer oogt op en top Amerikaans terwijl Tarzan, in het oorspronkelijke verhaal behalve een inwoner van Afrika en Koning van de Jungle ook nog een Engelse Lord was.

Er zijn al véél Tarzan verfilmingen geweest. Maar wie nu de Tarzan het beste gestalte gaf. Nee, ik kies niet voor Johnny Weissmuller, zoals zo velen, maar ben nog altijd een fan van Lex Barker in zijn rol als Tarzan. Gelukkig ben ik daar niet de enige in. Schrijver en geestelijk vader Edgar Rice Burroughs (1-9-1875 -19-03-1950) dacht daar ook zo over en noemde Lex ooit "De enige Tarzan met méér tussen de schouderbladen dan alleen maar spieren". To the point en een groot compliment, lijkt me.

Misschien moet ik maar eens een mooi stukje proberen te schrijven over jeugdhelden en het effect ervan op je latere volwassenleven. Een essay lijkt me wel wat en een uitdaging. Misschien moet het gaan over sociaal gedrag, liefde en hart voor de natuur. En over respect hebben, krijgen en het strijden voor alles wat goed is. Over overleven, ontmoeten en je weg vinden. Strijden tegen blanke overheersers en opkomen voor de onderdrukten? Het lijkt me wel wat.

"Me tarzan, you Jane". Simpel en helder. Een filmquote die haar gelijke bijna niet kent of het moet deze zijn "Frankly my dear, i don't give a damn". Maar dat komt uit een héél ander verhaal en film.

Ondertussen slinger ik me vandaag door de vrijdag heen. Laag bij de grond in plaats van hoog door de bomen. Ik zal niet gaan schreeuwen zoals de jungleheld. Beloofd is beloofd.

Ondertussen ben ik blij met het gemaakte zelfportret. Een buitenkansje en een gelegenheid. Een karakterfoto, geen selfie (!), die wel wat laat zien en zegt.

Fijne slingerende dag.

Doorprikken van een ballon en het mysterie van de Mona Lisa

Soms moet je iets met rust laten, niet aankomen en laten voor wat het is.
Vanochtend zag ik het bericht op internet. Ze gaan vandaag in het schilderachtige Florence een eeuwenoud familiegraf openen om wat DNA te verkrijgen.
Het is niet zomaar een graf. In het graf liggen de zonen van Lisa Gheradini del Giocondo, het kan zijn dat dit de vrouw is die model stond voor het wereldberoemde schilderij van Leonardo Da Vinci, de Mona Lisa.
Mona Lisa. Als ik de naam hardop uitspreek heeft het een effect op mij van zoete mysterie, ik proef de smaak van druiven en voel de trilling van de twee namen nog duidelijk in mijn natuurlijke klankkast, mijn borstkas.
Ik heb het schilderij ooit in het Louvre mógen zien en ervaren. Ik zeg met nadruk mogen omdat het een voorrecht was het schilderij te ontmoeten. Het was zoals gewoonlijk druk in het museum, dat is het helaas altijd. Bordjes wijzen de weg naar een handvol belangrijke en voor toeristen zeer interessante kunst. De dingen die je gezien moet hebben om thuis te vertellen dat je ze hebt gezien, dat is belangrijk. Geen bétere vakantiefoto dan jezelf voor de Eifeltoren. Hier was ik, zie je wel?

Het was een klein subliem kunstwerkje. Van een afstand zoog de afgebeelde vrouw me naar haar toe. Haar ogen waren een uitnodiging, haar lach een bijna niet te beschrijven lading van mysterie. Ik weet héél zeker dat, toen ik de zaal binnenkwam, ze op dat moment alleen nog maar oog voor mij had.
Ze hing afgebeeld achter glas, kogelvrij glas, met naast zich aan weerszijden twee potige, bewapende, kleerkasten van bewakers.
Ik mocht niet dichtbij haar komen vanwege de veiligheid. Het kon ook niet met drommen mensen voor mijn neus die met gemak een aantal touringcarbussen zouden kunnen vullen.

Ik wil niet weten wie ze was. Of het in werkelijkheid een aardige of niet aardige vrouw was. Waaraan ze gestorven is, of ze vaak ruzie met haar man had of zielsveel van hem hield. Of ze een kreng kon zijn, een bitch, misschien ziekelijk jaloers. Na de dood van haar man trok ze zich terug in een klooster?
Alsjeblieft, prik mijn ballon niet door, dan is het plat en ontsnapt met een klap alle lucht.

Voor alle mannelijke lezers nog een, misschien ten overvloede, tip? Kijk vandaag je vrouw of vriendin eens diep, intens en lang in haar ogen en zeg haar wel gemeend dat ze een groot mysterie is.
Alvast een heel fijn warm weekend.

Ikzelf ben uiteindelijk de held van mezelf

Helden. We zien ze graag in een film, op t.v., lezen over hun daden in een goed boek of in een stripverhaal.
Helden. De Tour de France is achter de rug, de voetballende helden zijn weer met een bal op het gras te bewonderen, de zwemmers konden de afgelopen twee weken hun heldendaden in het water laten zien. Helden. Omstanders die een oververhit hondje of baby redden uit een te hete auto, een lifeguard die een drenkeling uit het water haalt. Drama, ontroering, tranen en respect.
Helden. We leven met ze mee. Ze doen het goede, zijn soms ook maar mensen van vlees en bloed, kennen ook angst en onzekerheid, af en toe is het een dubbeltje op z'n kant, maar ze overwinnen altijd.

Een held komt in beweging, in actie. Ik ben er een, jij ook en jij en jij.
Wie kent er niet de twijfel en onzekerheid die af en toe de kop opsteken? Doe ik het wel goed? Dit is echt niks. Straks vinden ze het afschuwelijk, krijg ik een lading van kritiek en dan?
Oh ja, die stemmetjes in jezelf die de boel proberen te dwarsbomen, proberen te ondermijnen. Terroristen zijn het, maar dan zeer moeilijk traceerbaar. Deze zitten namelijk niet tussen de bergen van Afghanistan verscholen of op een hotelkamer rustig op het bed te wachten met naast zich een tas vol explosieven.
Nee, deze zijn sluwer en onzichtbaar, alsof ze de cape van Harry Potter om hebben gehangen. Ik heb geen foto van ze, beschrijving, vingerafdruk of D.N.A. Ik weet het wel en voel duidelijk dat ze er zijn. En ze zijn gemeen, zeer stiekem en uitermate creatief. Slaan toe wanneer je het niet verwacht en uit onverwachte hoek.
En toch kom ik in beweging en ga ik de strijd aan. Ik ben mijn eigen Man of steel, Wolverine of Tarzan, koning van de jungle. Redder in de nood met een groot hart, onverstoorbaar en met de moed van een leeuw.

Maar wat nu te doen tegen deze stiekemerds? Je kunt ze gevoelsmatig in het "licht" zetten, daar kunnen ze niet tegen. Ze houden van het duister, van daaruit slaan ze toe en doen wat ze kunnen, daar waar ze goed in zijn. Een bom verpakt in gefluister.
Wanneer je een stemmetje hoort dat probeert jouw onzekerheid aan te wakkeren, je te vertellen dat het toch niet gaat lukken, dat je het toch niet kunt enz., doe je het licht aan zoals in je huis als het donker wordt. Je kunt je gevoelsmatig een schakelaar visualiseren die je indrukt. Licht.
Koekoek, ik hoor je wel, weet dat je er bent, maar het doet me totaal niks. Ik raak er niet van onder de indruk want ik ben absoluut op de goeie weg.
Je tong uitsteken helpt ook, dat vinden ze maar smerig. Doe dat maar niet in gezelschap, daar kunnen gewone mensen niet tegen.

Wees een held!
Fijne dag en geniet van je heldhaftigheid.

De binnenste binnenkant

Gisteren was het koopzondag in Nijmegen. Zelf was ik ook een paar uur in de binnenstad. Een drukte van belang, drommen mensen, heerlijk warm zomerweer, de terrassen zaten weer vol.
Shoppers die hun slag hadden geslagen, plastic tassen met de naam van de winkel erop geprint. Het leek even of onze economie een boost had gekregen. Het begin van de maand, het salaris is binnen.
Zomerse kleding. Een behoorlijk groot aantal vrouwen had echt hun best gedaan om de buitenkant van zichzelf zo mooi en aantrekkelijk mogelijk te maken.
Een mooi straatbeeld. Ik moest weer denken aan twee titels van boeken: "Rokjesdag." en "Opwaaiende zomerjurken.". Waarom bestaat er nog geen pakkende titel voor de hotpants? De bijnaam: "Daisy Duke" is er wel. Voor de liefhebbers; die bijnaam is ontstaan tijdens de uitzendingen van de serie "The Dukes of Hazard". Leuke quizvraag.

In mijn achtertuin staan de restanten van wat ooit een mooie kronkelwilg was. De dikste van de drie overgebleven stammen is nu bezig haar schors te verliezen. Langzaam, stukje voor stukje, komt de binnenkant te voorschijn, het afgepelde hout. Een natuurlijke striptease zou je kunnen zeggen. Wat me blij verrast zijn de schoon en puurheid van het hout en de kracht die het uitstraalt.
Als de schors de buitenkant is dan is het hout van de stam de binnenkant toch? Maar als ik het hout laag voor laag verwijder, dan kom ik toch ook bij de binnenkant? Is het hout van de stam de buitenkant wanneer de schors er helemaal af is? Wordt binnenkant van nu dan straks buitenkant?
En als ik het hout van de stam laag voor laag strip d.m.v. schuren of door een beitel te gebruiken kom ik dan wel bij een binnenkant of is die er gewoonweg niet ? En wat als de binnenkant wel bestaat maar niet zichtbaar voor me is?
Kijk dit soort dingen vind ik zelf behoorlijk verwarrend.

Mijn binnenkant, die is voor mij niet zichtbaar, ik ken 'm wel, door en door. Intens voelen doe ik 'm ook.
Vandaag heb ik een afspraak met mijn binnenste binnenkant. Over reizen gesproken.

Fijne dag vandaag en laat je buitenkant niet verbranden in de zon. Goed smeren!

Melk uit een pak en vlees uit de fabriek.

Gisteren ging het in mijn blog over de schoonheid van imperfectie. Wat schetst mijn verbazing?

In het het journaal van gisteren ging een item over het maken van vlees via stamcellen. Oh ja, ze zijn ver in de wetenschap. Gehakt lukt al best redelijk om te maken, een hamburger is een feit. Smakelijk en in de buurt komend van echt. 
Oh, door de mens gemaakt vlees komt er wel aan hoor! De professor die geïnterviewd werd, vertelde (in een ander programma) dat, over pakweg een jaar of 50, er wereldwijd nog maar 50.000 koeien nodig zijn om daar de stamcellen uit te halen. De laboratoria en de fabrieken doen dan de rest om ons vlees te maken. Die 50.000 gelukkige koeien (met zulke prachtige gele labels aan de oren!) zorgen dan voor de basis die nodig is om te leveren. Dan kweken en het vlees produceren om de rest van de wereld te voeden.   

Wat we, in bijvoorbeeld Nederland en dus ook Nijmegen , doen met de grond die vrijkomt nadat al die koeien uit de wei zijn verdwenen? Bijvoorbeeld kinderen op laten spelen, zei hij. Dat klonk mij een tikkeltje naïef in de oren. Ik schat zo in dat er best projectontwikkelaars zijn die met die vrijgekomen grond wel raad weten.  

Grappig was ook dat dezelfde professor in het item zegt dat de biefstuk die van de slachter afkomt "kakelvers" is. Euh...verkeerd rund geslacht?
Nog eentje? De hamburger die de mannen in het filmpje na het kweken van het vlees opeten smaakt bijna, volgens de professor, als een hamburger die "uit een koe komt". Ik wil even niet weten uit welke uitgang.  

Er zijn kinderen die met volle overtuiging vertellen dat melk uit een pak komt en geld gewoon constant uit de muur.

Zo gek is dat nog niet gedacht, vlees komt straks gewoon uit de fabriek.
Vandaag ga ik voor vegetarisch, lijkt me een prima plan!

Ik wens je een fijne, echte dag. 

Wil je het item bekijken?
http://nos.nl/video/536419-wetenschappers-kweken-hamburger.html  

Op zoek naar de schoonheid van imperfectie.

Een mooie titel voor een mooi onderwerp. Imperfectie De oude grieken hadden er al ervaring mee. Op een gegeven moment waren zij in staat om, in marmer, een perfecte realistische afbeelding te maken van een mens. Verhoudingen, onderliggende spieren, de anatomie klopte. Perfect.
Maar ongeveer een generatie daarna was er een ommekeer ontstaan. Er kwamen beelden gevuld met een soort overdrijving. Niet perfect, maar het "leven" in de beelden was terug. Perfectie slaat soms al het leven uit een beeld.
Wanneer ik naar voorbeelden kijk van gezichten die opgetrokken zijn en strak, gedaan door een briljante plastisch chirurg en opgevuld met het wondermiddel botox, dan is er vaak ook het leven uit weggehaald. Ik geloof dat we allemaal wel enkele voorbeelden zouden kunnen opnoemen.

Vaak kreeg en krijg ik de vraag: "Hoe kan ik nu meer diepgang krijgen in mijn foto's?". Tja, dan vergt een ontwikkeling van jouw persoonlijke ik, jezelf. Niet blijven steken in allen maar techniek en perfectie. Een technisch perfect beeld zonder een dieper liggende laag slaat dood. Daar ben je als toeschouwer snel klaar mee.
In een paar seconden, dat is de tijd waarin het moet gebeuren, probeer je de toeschouwer's aandacht te pakken, te ontroeren, blij te maken of boos. Dat laatste kan natuurlijk ook, zie de beelden uit oorlogsgebieden. Dat is een allesbeslissende tijd, anders is het gewoon voor de beschouwer doorgaan naar een volgende foto. Een toeschouwer wil zien en ervaren, vaak onbewust, wat de maker heeft gezien en ervaren.

De foto hieronder? Afgelopen vierdaagse, op het eilandfestival aan de Waal. De foto is niet scherp, lange sluitertijd, een grof beeld door de gebruikte I.S.O. waarde van de camera.
Wat is er te zien? Een aantal kleuren, een verhouding in hoogte en breedte van het beeld, twee schimmige vlakken. En er is iets van een horizon te ervaren.
Wat is er door jou te ervaren? Wanneer je wilt dan voeg een reactie toe. Ik ben benieuwd.

Ik wens je een fijne imperfecte, met schoonheid gevulde, dag!

Twee mensen, dicht bij elkaar, op het zandstrand, hun uitzicht is Nijmegen aan de overkant van de Waal.
Maar eigenlijk moet je dat niet willen weten. Geniet gewoon van jouw eigen interpretatie en gevoel dat het bij je op kan roepen.

Je eigen land.

Een tijd geleden zat ik in de stadsbus van Nijmegen centrum naar huis. Ik zat op de plaats naast het raam en keek naar buiten, daar trok het stadsbeeld aan me voorbij, de plaats naast me was leeg.
Het was niet erg druk in de bus. Achterin klonk een vrouwenstem in een taal die ik niet verstond. Het leek er qua klank op dat ze oorspronkelijk uit Afrika kwam. Later, terwijl ik uitstapte, zou ik aan haar kleding zien dat het inderdaad zo was. Wat een sprankelende kleuren, ons land wordt steeds mooier gekleurd.  
Wanneer ik een taal niet versta klinkt het voor mij als muziek, ritme en accenten op tonen, afwisseling. Anders is het als ik de taal wel versta, maar het dan hoor praten met een zwaar accent van de moedertaal. Bijvoorbeeld? Als ik een Franstalige vrouw Engels hoor praten met een zwaar Frans aangezet accent dan klinkt het bijna als een symfonie. Direct voel ik dan de combinatie zon, gras, rode wijn en Franse kaas. Ik kan goedkoop op vakantie, geef me het geluid en ik ben al op de plaats van bestemming.

We stopten en verschillende mensen stapten in. Op de lege plek naast me ging een vrouw zitten met een donker getinte huid. Ze had dopjes in haar oren, ik hoorde flarden van muziek, muziek die ik niet thuis kon brengen,. Ritme, dreunen, bassen.
We waren een paar minuten onderweg toen de vrouw naast me zich omdraaide en met een flinke stem naar achteren riep: "Kan het wat zachter?". Nederlands met een dik accent, duidelijk.
Van achter uit de bus klonk nu iets wat ik niet verstond, ik weet nu nog steeds niet of mijn tijdelijke buurvrouw het wel begreep wat er werd gezegd.
Na een paar minuten, draaide ze zich weer om en beet nu met een scherp aangezet accent of het wat zachter kon en of ze dachten dat ze de enige in de bus waren. Ik hoorde ook het woord "gekwetter" vallen. Vanachter klonk nu tegengas, dit verstond ik wel.
"Ach, rot op, ga terug naar je eigen land" schold mijn buurvrouw, met nog dopjes in haar oren. In mijn hoofd, klonken de woorden "eigen land" nog even na. Alsof ik tussen de bergen van Zwitserland stond en de echo hoorde van die twee laatste woorden.
Eigen land. wat is dat eigenlijk?
Gelukkig mijn halte, snel de bus uit. Ik was weer in mijn wijk, mijn straat en uiteindelijk mijn huis. Oh nee, klopt niet, niet mijn huis, het is van de woningbouwvereniging. :-)
Ik huur en pas op het huis.

Ik wens je een fijne zomerse dag!
         
      

In de ban van mijn smartphone.

Jaren geleden zat ik naast mijn pc, luisterend naar het geluid wat mijn modem maakte. Aaaahhh, verbinding met het magische internet. Het duurde even maar uiteindelijk was er verbinding. Yes, ik was online. De wereld opende en ontvouwde zich voor me op het scherm en ik haalde met schijnbaar speels gemak mijn post binnen, lang leve de virtuele postbode.
Minder papier en lege enveloppen meer voor de oudpapierbak. Ik hoefde niet meer op de postbode te wachten met mijn neus tegen het raam geplakt, de controle van post ontvangen was aan mij. Ik was aan de macht. Ik weet niet hoe dit bij vrouwen werkt, maar mijn mannelijk gevoel was een sterk gevoel.

Nu hoef ik niet meer te checken of er mail is. Het wordt voor me gedaan, het emailsysteem heeft die taak overgenomen. Nu, met een constante verbinding met het net mis ik soms dat geluid en gekraak van mijn modem om verbinding te maken en dat magische moment als het dan uiteindelijk lukt.
De ontwikkelingen staan niet stil, het gaat allemaal snel, heel snel. Soms duizelingwekkend snel. Sinds een paar jaar heb ik een smartphone, hallelujah. Bijna overal verbinding en, mits de dekking van het systeem goed is, kan ik dwalen en zoeken in een wereld gevuld met informatie. Nog niet zo heel lang geleden dacht men dat de aarde niet rond was maar plat. Nou, als er iets plat is dan is het wel mijn mobiel.

Vanmiddag zag ik een kreet op Facebook opduiken: "Wat vrouwen nooit voor elkaar kregen? Mannen zittend te laten plassen. De smartphone lukt het lekker wel."
Klopt. Staand plassen en tegelijkertijd je telefoon bedienen geeft risico. Stel je voor dat hij in de pot valt? Je moet er niet aan denken. Ik kan me nog een tijd herinneren dat we een stapel tijdschriften op het toilet hadden liggen. Nu is daar ook Wifi.
Ik ben toch niet de enigste die op de w.c. aan het internetten is? Nee toch? :-)

In de ochtend liep ik wandelend naar mijn afspraak, maar stond ik even stil. Ik kreeg een appje en appte onmidelijk terug, zo ging dat even door, heen en weer teksten. Je kent het wel. Glimlach, tekst, glunderen, tekst. Even kletsen zonder een stem te horen, geen uitdrukking op het gezicht van de ander, wel een lachend gezichtje :-) Ik was duidelijk in beslag genomen.
Op een gegeven moment keek ik op en daar stond hij voor me en schijnbaar rustig te wachten totdat ik klaar was. Een oude man. Dun grijs haar, bril op, overhemd en een broek met bretels. Zijn handen om de handvatten van een rollator. Hij kon er niet langs, ik versperde de weg.
"Sorry, ik had het even druk" zei ik. De man:"Geeft niet, je moet wel laten weten waar je bent hè".
Ik maakte snel ruimte en hij vervolgde, met zijn eigen snelheid, zijn tocht. In het voorbijgaan wensten we elkaar een fijne dag.

Hoe snel is mijn wereld vandaag? En die van jou?
Rustig aan vandaag en veel ZEN!

 

Een draak temmen gaat niet, tam maken wel.

Ik hoor het regelmatig van anderen ben zelf ook helaas geen heilige op dat gebied. Iets niet voldoende zien aankomen of ineens, voor je het goed en wel in de gaten hebt, in een valkuil beland zijn. Soms is het leren heel hardnekkig en blijft het je overkomen.

Bij een leerproces om valkuilen van te voren te signaleren en te voorkomen dat je er (weer) in valt hoort helaas een tijdspanne, niet van te voren te bepalen, onbekend en niet af te dwingen hoe lang. Het verschilt nogal van persoon tot persoon hoeveel tijd het kost om het onder de knie te krijgen.  

Ongeduldig worden door het uitblijven van resultaat ligt al snel op de loer. Jezelf op de kop of anders gezegd op je sodemieter geven ook: "Wat ben ik toch een enorme stomkop, stommerd, nu deed ik het wéér. Ik ben werkelijk dom. Zie je wel dat ze gelijk hadden? Ik leer het nooit." geeft ook zeker geen positieve energie. Daar ga je je niet echt prettiger en gelukkiger door voelen.
Een tegeltje aan de muur met de wijsheid: "Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, helpt ook niet." Persoonlijk vindt ik tegeltjes met spreuken erop heel irritant en ezeltjes best grappig, maar dit even terzijde.

Een draak is een gevaarlijk uitziend beest en verschijnt in onze verbeelding in allerlei verschillende vormen. Ik kan me nog een sprookje herinneren wat ik als jochie graag las. Jan Pikkedang (ik moest soms ook gniffelen om zijn achternaam). Jan was vreselijk sterk en trok, toen hij volwassen was, de wijde wereld in. Hij beleefde een spannend avontuur. Een enorme roofvogel was zijn vervoermiddel, hij doodde een zeven(!)koppige draak en redde een beeldschone prinses. Voilà, eind goed al goed. Ze leefden nog lang en gelukkig. Gelukkig eindigen sprookjes zo, ik was altijd gerustgesteld wanneer ik die laatste zin las.

Ooit zij mijn leraar Tom tegen me: "Mart, je kunt je innerlijke draak niet temmen, wel proberen tam te maken". Mooi gezegd en ook gevoelsmatig direct helder wat hij ermee bedoelde. Wanneer je ondanks alles probeert een draak te temmen zal deze altijd je vijand blijven, nooit echt te vertrouwen zijn en hij laat zich niet regeren en negeren. Als je een draak tam probeert te maken heb je misschien een vriend voor het leven en weet je wat je aan elkaar hebt.

Wanneer je weer in een valkuil bent gevallen, glimlach er dan om en klim die kuil uit. Sla het stof van je kleding en vervolg je weg.
Met een beetje vriendelijkheid naar jezelf gaat leren veel gemakkelijker, frustraties zijn soms dodelijk.

Fijne dag, hou je ogen open voor een valkuil en geniet van een lieve draak. :-)

Kunst en het leven, leven als kunst, leven is een kunst.

Wat bezielt mensen nu eigenlijk om kunst te maken? Waarom zou je je al dat werk op de hals halen en storten in een wild avontuur gevuld met bijvoorbeeld het soms niet weten, onzekerheid, frustraties, afwijzing, falen enz.?
Kans op succes is zeker niet altijd gegarandeerd, soms wordt het werk van een kunstenaar pas jaren na overlijden op de juiste waarde geschat en roemt iedereen zijn of haar werk. Kunstenaars leven soms van weinig geld, in erbarmelijke omstandigheden, met als gezelschap drank en drugs. Waarom toch een keuze voor zo'n soort leven?  
Volgens mijn bescheiden mening maken mensen kunst om iets duidelijk te krijgen wat betreft zichzelf en dat mysterieuze fenomeen dat LEVEN heet. Wie ben ik, wat doe ik hier en hoe en waar zal ik zijn na mijn dood?
Bezieling lijkt een sleutelwoord te zijn. Wanneer je voelt dat je kunstenaar wilt worden (we hebben het even niet over hoeveelheid aan talent) of bent, en de geest eenmaal uit de fles is, dan is er geen houden meer aan. Je moet omdat je moet en niets anders kunt zijn. De kunst zit in je bloed, je lijf, je hele zijn.

Diepte-bezieling-realiteit-perspectief-dynamiek-passie-structuur-verlangen-visie-kracht-patroon-vorm-spanning-innerlijk-echt-fantasie-kleuren-strepen-kader-beperking-ongeremd-energie-canvas...
Een rijtje woorden die betrekking hebben op kunstwerken maar ook op het leven zelf.

Vijf kunstwerken, vijf afbeeldingen, vijf indrukken van gevoel van leven.
Welke van de vijf vertegenwoordigd jouw gevoel op dit moment?
Ben je tevreden? Of kom je in beweging om als kunstenaar van jouw leven een ander beeld te creëren?
Leven is tenslotte een kunst.
Veel plezier en een fijne dag! :-)

p.s. Ik kan niet achterblijven natuurlijk en ga zelf voor het schilderij van Piet Mondriaan (boven-midden).
      In beweging, gerangschikt, avontuur, passie, bezieling en prachtige klanken van muziek.

Kunstenaars:
Links boven: Vincent van Gogh
Boven in het midden: Piet Mondriaan
Rechts boven: Edvard Munch
Links onder: Jackson Pollock
Rechts onder: Claude Monet

Functiebesprekingen zijn in volle gang.

IK heb het druk.
Er is een drukte van belang, een komen en gaan in mijn kantoor, een kleine rommelige ruimte in mijn lichaam.
De periodieke functiebesprekingen van verschillende onderdelen van mijn lichaam zijn in volle gang. Soms wat serieuze gesprekken en essentieel overleg, maar veelal geklaag over ditjes en datjes, drama, drama, drama.
IK probeer met mijn volle aandacht te luisteren.
Een paar voorbeelden hoe het hier er op dit moment aan toe gaat?
Elleboog roert zich omdat er af en toe een pijntje is aan de aanhechting met het bot en wil niet meer zoveel belast worden. Hij vindt het nog steeds stom dat de dokter heeft gezegd "golfersarm" terwijl hij voor de golfbewegingsfunctie nog nooit is ingezet.
Haren hebben ook een klacht, het schijnt er niet meer zo goed uit te zien en ze vragen om een knipbeurt van een kapper. En wel een goeie ook. Niet zomaar een goedkope, dit keer. De haren hebben genoeg van al die vreemd kijkende mensen. Ik heb rustig gezegd dat dat maar inbeelding is.
De ogen vinden nu dat het echt tijd wordt om eens opgemeten te worden want ze worden moe van het corrigeren van de beelden die ze voorgeschoteld krijgen. Of ik nu eens snel een afspraak kan maken.
De tenen hebben last van geprik van elkaars nagels i.v.m. de lengte en willen geknipt worden.
De voeten hebben last van een te dikke eeltlaag, of ik daar iets aan wil doen, want ze schijnen het gevoel met de aarde een beetje kwijt te raken. Ook hebben ze aangegeven wat meer te willen rennen en dansen, of ik daar iets aan wil gaan doen. IK heb gezegd het in beraad te houden.
Hart schijnt niets te klagen te hebben, gelukkig. Ik citeer: "al die liefde die ik ervaar is als een warm bad".

Mijn lever heeft ondertussen aangegeven dat drank best lekker is, maar een beetje minder mag wel, dat kost minder werk en energie. Mijn buik komt een beetje in opstand en wil niet meer uitdijen want andere delen, de edele, kijken hèm er een beetje op aan. (fluister) Ze schijnen de anderen te hebben laten weten dat buik het algehele beeld devalueert.
Mijn spieren vinden dat sommige in mijn lijf niet, nauwelijks of onvoldoende geactiveerd worden. Zij verlangen een meer eerlijke taakverdeling en voor sommige luie spieren mótivatieprikkels. De spierpijn die de activatie in het begin gaat opleveren moet ik maar voor lief nemen. Ze hebben het beste met me voor, zeiden ze. (zucht)
Tanden en kiezen wensen minder suiker te verduren te krijgen door snoep en koekjes vanwege de halfjaarlijkse controle die er binnenkort weer gaat komen. Ze vrezen voor de controleurs in hun witte uniformen die de A.P.K. al dan niet met behandeling afgeven.
De afdeling hersenen heeft maar één grote wens, meer ZENMOMENTEN..!!

Misschien moet ik daar maar eens mee beginnen vandaag. :-)
IK wens jullie ook veel mooie momenten van zen.

  

Vertrouwen in en leven met contrasten.

Vannacht werd ik wakker gemaakt door de flinke donderslagen. Scherpe bliksemflitsen gaven een schijnsel van kort durende, maar ook mooi licht, in mijn slaapkamer. Ik hoorde de regen tegen mijn raam aan kletteren, het klonk als regen met grote druppels. De wind zorgde voor de achtergrondmuziek.
Vanochtend, vroeg wakker, bekeek ik mijn achtertuin. De vlinderstruik die behoorlijk groot is, had duidelijk last van het water wat er nog aan de takken hing. Diep gebogen hingen ze naar beneden, last van al dat vocht. Gelukkig waren er geen takken afgebroken, kennelijk zijn ze sterk genoeg om al dat gewicht te dragen.

Wat mij zo blij maakt zijn de natuurlijke "hulptroepen" die in actie komen om te helpen. De zwaartekracht die ervoor zorgt dat de het water naar beneden valt, de wind die blaast en ervoor zorgt dat vocht een andere plaats krijgt en de zon die af en toe tussen de wolken zich laat zien en voor de verdamping zorgt.
Uiteindelijk heb ik straks weer een vlinderstruik met gebogen takken in de lucht en met voldoende water in de grond voor de komende dagen. Wat een geweldige veerkracht heeft zo'n struik.

De vlinderstruik hoeft zelf trouwens bijna niets te doen, alleen maar vertrouwen te hebben dat het ook weer goed komt en dat contrasten in het leven erbij horen. Als donker bestaat, dan bestaat licht ook. De een kan niet zonder de ander, ze geven elkaar bestaansrecht. Als mooi bestaat, dan moet er ook iets lelijks bestaan.
Last hebben en ervaren, soms eronder gebukt gaan, is geen fijn gevoel. Vertrouwen hebben dat ook het tegenovergestelde bestaat is noodzakelijk. Best mooi gezegd allemaal, maar dan?
In beweging komen, dat is een keus die je kunt maken. In beweging komen en zodanig actie ondernemen dat de last uiteindelijk verdwijnt. En op de hulptroepen vertrouwen.
Zwaartekracht, wind, de zon. Of misschien verschijnen ze wel in een andere vorm?

Fijne zondag, ik wens je veel, heel veel zon. :-)

p.s. Een beetje nagenieten na zo'n donder en bliksemnacht met Moussorgski. Nacht op de kale berg...:-)

Crisisgevoel for SALE..!

Wanneer je op dit moment door de binnenstad loopt is het eigenlijk overal hetzelfde beeld. Sale, sale, sale!
Kennelijk kunnen de winkeliers hun spullen niet meer slijten, weinig klanten, hoge zomerse temperaturen en de crisis doet zijn werk. Steeds meer winkelpanden staan er verlaten bij, de activiteiten zijn gestopt en als voorbijganger kijk je naar een donkere lege ruimte met soms de laatste post nog op de deurmat.

We zitten in een crisis. Als je het gedurende de dag, week, maand of jaar maar vaak genoeg hoort dan begint het woord crisis zijn werk te doen. Als een gif sluipt het je systeem binnen en nestelt zich.
Het gaat zich, in onze wereld, gedragen als zand tussen de tandwielen van een motor. De tandwielen gaan knarsen, hebben steeds meer moeite om rond te draaien en komen op den duur in een beweging op weg naar uiteindelijke stilstand.

Het is nu zomerreces en dus komkommertijd voor de journalisten. Politici zijn op vakantie, ontspannen zich, laden hun batterij op en bereiden zich voor op wat komen gaat. Misschien een politiek heet najaar. De crisis, de algehele malaise en "hoe komen we daar uit?". Veel vragen, oneliners, discussies en elkaar een vinger geven. Maar wie heeft er een juiste visie en loodst ons naar een betere tijd?
We kunnen met z'n allen elkaar aankijken en/of wijzen, maar schieten we daar werkelijk iets mee op?
Die heeft het gedaan? Nee, zij hebben het verkloot?

De crisis, het woord en de ellende die eruit voortkomt gaat "tussen je oren" zitten, het kan binnen no-time als een soort gif  in je leefsysteem worden opgenomen met alle gevolgen van dien. Het werkt op je gevoel, humeur, brengt angst en een onbehaaglijk gevoel van onzekerheid.
We kunnen ook zelf gevoelsmatig de crisis de stad uit jagen, beter nog het land, besmeurd met pek en veren. Want wat schieten we ermee op om dat crisisgevoel vast te houden?
Anti-gif, een sterk elixer, om in te nemen is een noodzaak. Wat hebben we, jij en ik, nodig? Wie weet er een goed medicijn?
Ideeën zijn van harte welkom, ik zal ze in een blog opnemen, dan kan iedereen ze nalezen en er een voordeel van hebben.
We gaan gewoon weer terug naar samen en delen.
Buiten is ook een antigif te vinden, de zon.
Binnen ook, in je hart, liefde.

Fijne dag.

Potjes, flesjes en jezelf losmaken.

"The changing dances of engraved signs".
Dat is nu eens een mooie zin om de dag mee te beginnen. Helaas heb ik de zin niet bedacht, maar het lezen of nog beter hardop lezen ervan heeft een gelukzalig effect op mij en veroorzaakt een glimlach.
Giorgio Morandi (1890-1964) was een Italiaanse schilder en gespecialiseerd in stillevens, hij werd ook wel in zijn tijd "de flessenman" genoemd, daarnaast is hij ook bekend geworden vanwege de landschappen die hij heeft geschilderd.
Een paar jaren geleden zag ik zijn werk voor het eerst, afgebeeld in een tijdschrift. Ik werd direct geraakt door het licht, de vormen, kleuren en zijn techniek. Ik proefde de Italiaanse zon, at pasta en dronk rode wijn. Intense schilderingen gevuld met die prachtige warmte en stilte.
Potjes en flesjes. Op het eerste gezicht onhandig geschilderd en neergezet, maar het resultaat heeft een emotionerend effect op de toeschouwer. Het lijkt zo simpel, met een beperkt thema eindeloze variaties creëren. Doorgaan, doorgaan, steeds maar weer, dieper, intenser, totdat je uiteindelijk krijgt wat je wilt. Een kunstproces, soms gepaard gaand met frustraties, onmacht, gevloek en getier. Maar ook dat heerlijke en intense gevoel, gelukkig zijn met het bereiken wat je voor ogen had, in je hart, je hoofd en je hele zijn.
   
Er gaat een verhaal rond in de wereld, maar ik weet helaas nog steeds niet of dat nu in de loop der jaren een geromantiseerd en/of mythisch verhaal is, dat hij soms met één hand op z'n rug gebonden schilderde.
Morandi wilde namelijk geen rechte lijnen schilderen, die leidden hem maar af van hetgeen hij wilde. Hij schilderde, maar wat hij ook probeerde en zich voornam, het lukt niet. De lijnen bleven veel te recht naar zijn zin. Het penseel ging in de linker hand (hij was rechtshandig), om nu zijn goede hand uit te schakelen maakte hij die op zijn rug vast.
Ik blijf stiekem hopen dat het verhaal waar is, het is zo mooi.
Wat je echt wilt, bereik je, gewoon doorzetten.
Het Italiaanse gevoel; ik wens je een fijne warme dag.

   

Liefdessloten op de Waalbrug.

Is er iets aan het ontstaan in Nijmegen? Aan de Waalbrug zag ik aan de zijkant drie sloten hangen, op slot en zonder de passende sleutel.
Liefdessloten, op één ervan staan de namen van Dennis en Hienke. De sloten zijn stille en sterke getuigen van liefde en de verbintenis tussen twee mensen. Een prachtig, bijzonder en kostbaar moment zal het zijn geweest, het slot vastmaken, elkaar kussen en de sleutel in de Waal laten vallen.
Ik weet niet hoe lang die sloten er al hangen, misschien sinds kort? Er is op de sloten nog geen roest te zien.

Het schijnt dat het aanbrengen van liefdessloten ergens in de jaren tachtig is ontstaan, in Hongarije. Een beweging ontstond. Nu zie je op veel plekken op de wereld allerlei bruggen behangen met sloten. In de film: "Ho voglia di te" is een scene te zien waar een slot wordt bevestigd aan een brug, een mooi moment.
Het stukje film onderaan de tekst heeft geen ondertiteling en dat is juist zo mooi. Geniet van de Italiaanse klanken van de uitgesproken woorden, het klinkt als muziek in je oren.

Alhoewel we met z'n allen ons best doen is Nijmegen nog steeds geen Rome, Milaan of Parijs, maar een begin is in ieder geval gemaakt. Een stap is gezet. Drie sloten...
Dennis en Hienke, aaaahhhh.

Ik ben benieuwd hoe de Waalbrug de komende tijd eruit gaat zien, misschien wel behangen met verschillende sloten. Ik verheug me op de verandering, wordt vervolgd. :-)  
   

Waar stopt Nijmegen en gaat het verder?

Gisteren besloot ik te wandelen vanaf de bibliotheek in Nijmegen naar Fort Lent op de dijk richting Bemmel. Een mooi stukje lopen. Heerlijk maar ook pittig met deze hoge temperaturen. Mijn bescherming tegen uitdroging was een flesje water wat ik had gekocht bij de cafetaria op het plein voor het Valkhofmuseum.
Onderweg trof ik allerlei overblijfselen aan van de afgelopen warme en bruisende zomerfeesten, papier, lege flesjes, condoomverpakking, sigarettenpeukjes, zakjes waar wiet in had gezeten. Wat een heerlijk feest is het toch geweest.  
In mijn gedachten kwamen de herinneringen bovendrijven aan de huiselijke sfeer van De Kaaij en het bijzondere eilandgevoel aan de oevers van de waal aan de Lentse kant. Dat waren nog eens prachtige dagen.

Ik passeerde de achterkant van het museum het Valkhof en zag achter het glas mensen heen en weer lopen langs tentoongestelde foto's of zittend en bladerend in een boek. Een bezoek aan die expositie staat ook nog op mijn "to do" lijstje. Wat haat ik dat woord toch en wat heb ik een verschrikkelijke hekel aan lijstjes met dingen erop die je nog per se moet doen, alhoewel ik de praktische kant er weer wel van kan inzien. Zonder lijstje zwem je soms doelloos rond in je dagelijkse bestaan. Op lijstjesgebied voel ik me soms bijna een kleuter die met de voeten op de grond stampt, ik wil niet, ik wil niet.

   
Verder met mijn wandeling, richting Waalbrug. Traianusplein oversteken en het begin maken van de tocht over de brug die op dat moment trilde onder het gewicht van een aantal vrachtwagens die zand vervoerden. Ik kwam duidelijk richting bouwactiviteiten. Het einde van de brug naderde en daar sloeg bij mij de verwarring toe.
Hier was ik al een tijdje niet meer geweest, ik was gewend om rechtsaf een bocht te nemen om zo op de dijk te komen. Dat ging dus niet lukken. Ik zou ergens met een flinke bocht (en dat was ver lopen) wel weer richting dijk komen, maar dat was gezien de warmte wel veel gevraagd.
Gelukkig was daar een vriendelijke wegwerker die me vertelde dat ik incognito (was ik in korte tijd een of andere beroemdheid geworden?) wel het talut af kon lopen, best hoog en steil. Ik bevond me dus ondertussen, doordat er allerlei hekken open stonden, op de bouwplaats van een verlenging van de route na de Waalbrug. In mijn rechterooghoek zag ik iets wat leek op traptreden in aanbouw, verpakt in van dat zwarte bouwplastic. Daar kon ik gelukkig, maar ook voorzichtig, naar beneden. Traptreden zonder echt al een trap te zijn, een bouwproces. Maar ik was er, ik stond op de dijk richting Bemmel.
Een lekker tochtje met een gevoel dat me iets te vertellen had. Waar is voor mij het einde van de stad Nijmegen? Lent hoort bij Nijmegen, keurig door ons geannexeerd, maar is voor mij gevoelsmatig nog steeds een dorp, liggend voor de grote stad.
Bijzonder toch dat gevoel en weten niet altijd, of nog niet, met elkaar in overeenstemming zijn?
Het gevoel zal vast groeien, er komt bij mij een moment dat Nijmegen gevoelsmatig over de Waal is gegroeid. Groei vraagt aandacht, liefde, tijd en een vruchtbare voedingsbodem.
 
        
  

Je tweede natuur.

De volgende uitspraak komt uit de film: The Great Dictator van Charlie Chaplin. "The trouble mr. Jacob is, you are so used to bad times, you are unhappy without them.".
Deze tekst galmde bij mij nog even na, een gouden vondst, een zin die veel zegt. Gelukkig zijn met een ongelukkig gevoel, gewenning, bij mr. Jacobs was het een onderdeel van het systeem geworden.
Door allerlei omstandigheden en/of gebeurtenissen kan er zich iets gaan vormen wat je eigen ik kan gaan kleuren. Er ontstaat een (gekleurde) ik en het systeem. Dat wat misschien niet je oorspronkelijke zelf is, is aangenomen als zó ben ik. Zo ben ik, voel ik, leef ik, denk ik en wat al niet meer.
Ik heb even gezocht in de grote informatiebron, het internet. "Men kan aan iets zo gewoon raken, dat men het doet, alsof het altijd in onze natuur had gelegen, alsof het ons altijd eigen geweest ware.", Rethorica-Aristoteles.  
Ik was nog heel jong toen mijn moeder een opmerking over de oorlog maakte, ze heeft nooit veel over die verschrikkelijke jaren verteld, maar ze zei opeens: "Dacht je nou écht dat wij in de oorlog nooit een feestje hadden?"
Ik was even in verwarring. Maar natuurlijk trouwden mensen in oorlogstijd, kregen kinderen, waren jarig. Ze zei er wel snel achteraan: "We hadden alleen weinig (taart, drank enz.) om het mee te vieren".
Ik had er nooit bij stil gestaan dat er ook af en toe een feestje was, op dat moment nieuwe informatie en inzicht.

In verwarring zijn of raken. Je tweede natuur een (systeem) prikkeling geven. Even op het verkeerde of andere been gezet worden. Dat is wat kunst soms ook met je doet of kan doen.
Een beeld van Maurizio Catalan is daar een mooi voorbeeld van. Het is te zien in het museum Boijmans van Beuningen http://www.boijmans.nl/nl/   
Ik ga niet verklappen wat er aan de onder de vloer te zien en te ervaren is, ga kijken en geniet van even op je andere been staan!

 

De andere kant van het niet weten.

Vierdaagse Intocht 2013. Een zelfgemaakt bord, maar dan de achterkant. Een latje, drie bandjes om het vast te maken (ik kan er maar niet opkomen hoe ze heten!) en een stuk karton. Ooit een deksel of een bodem van een doos. Wat zat erin, groenten? Of komkommers?
Ik heb geen idee wat er in die doos heeft gezeten. Maar ik heb ook geen flauw benul wat er qua tekst op de voorkant stond, nooit gezien.
Hup...en dan een naam? Gefeliciteerd met je zoveelste keer? Schat, ik hou van je? Ik weet het niet.
Er staat vast niet op: "Is het hier oorlog"? Die tijd ligt alweer ver achter ons, van die actiegroep hoor ik niet zoveel meer.
Ik weet het gewoon domweg niet.
Wat ik wel weet is dat het morgen maandag is, als er niks geks tussenkomt zoals het einde van de wereld. Morgen is het maandag, dat hebben we zo'n beetje met z'n allen afgesproken, wel zo praktisch. En ik weet redelijk wat ik deze week moet doen, staat in mijn agenda genoteerd als ik het niet vergeten ben op te schrijven.
En verder? Ik weet meer niet dan wel. En dat is het mooie en grappige van het "niet weten". Het kan je namelijk best veel opleveren.
Het "niet weten" levert op z'n minst fantasie op, stimulans en een drive tot in beweging komen. Jezelf afvragen hoe en wat, hoe het in elkaar steekt, hoe dingen zijn, zich ontwikkelen of bijvoorbeeld moeten. Het niet weten. Als je wilt, dan kun je daar ook van genieten. Maar laat het niet weten geen verlammende angst opleveren of van die beruchte beren op de weg creëren, daar heb je alleen maar last van. En een oude volkswijsheid zegt het al: angst is een slechte raadgever.
Niet weten wat er op het bord staat..:-)
Ik hoop dat je vandaag veel dingen niet weet, kijken wat het je brengt?

Mocht de persoon die het bord vast heeft, zich alsnog melden en de tekst laten weten wat er op het bord stond, dan zal ik het zeker (!) melden. Maar stiekem hoop ik dat dat niet gebeurt.


 

Feestje in Nijmegen.

Waar was het feestje? Hier was het feestje.
Al een beetje bijgekomen van al dat feestgedruis? Nijmegen vibreert vandaag nog een ietsiepietsie na, de rust heeft zich al aangekondigd, restanten worden weggeveegd en opgeruimd.
Tijdens de intocht van de wandelaars, met veel muziek en enorm veel mensen met een bos gladiolen in hun handen om iemand te feliciteren met de prestatie, had deze meneer er nog twee te gaan. Of, dat is het meest waarschijnlijk, voor de volgende ronde, want het was warm, bloedheet. Proost. De achterkant van de vierdaagse.

Nadat s'avonds de stoet de Via Gladiola had verlaten en de ijverige vuilnismannen bezig waren de troep op et ruimen na het feest zag ik deze Donald Duck liggen op het laatste stuk van de route. Een gelezen Donald, laten vallen op de grond, vergeten. Misschien vond vader of moeder dat hij of zij het maar niet moest oppakken, veel te vies, laat maar liggen.
De vindplaats van de DD was voor de VIP tribune. Daar waar dames en heren (met of zonder kids) graag verpozen en de intocht bekijken vanaf hun positie. V.I.P.? Wat ben je dan? Héél belangrijk?'
Ik heb even gekeken op het internet. VIP is voor het eerst geïntroduceerd in 1927 voor een advertentie in een Russische krant die verscheen in Paris, een vliegreis voor "Vesima Imenitaya Persona".
Agatha Christie (van de detectives) heeft daarna de term overgenomen in een van haar publicaties, daarmee kreeg het meer bekendheid. Hoe bedenk je zo'n term? Ach het zijn weetjes, leuk voor een quiz.
Zelf ben ik o.a. een ROP, een Redelijk Onbevangen Persoon. Met de nadruk op redelijk dan. Objectief, onbevooroordeeld, onpartijdig, ongedwongen. Ik zei al, met nadruk op redelijk.
Wat ben jij? Reacties kun je me sturen, ik ben benieuwd naar je creatieve geest.
Ik wens je een fijne creatieve dag!

De laatste dag van de vierdaagse en het feest.

Vandaag is, jammer genoeg, alweer de laatste dag van de vierdaagse en de zomerfeesten. Vandaag is het ook "heldendag". De wandelaars hebben vier dagen gelopen, gestreden, afgezien, overwonnen, sommigen zullen hebben gevochten tegen tranen van pijn en vermoeidheid, anderen gestrompeld vanwege spierpijn of ander blessureleed. Maar ze hebben ook heerlijk genoten onderweg, gelachen, gezongen, misschien nieuwe vrienden gemaakt, of wie weet een nieuwe liefde ontmoet. Lang leve de contrasten, die geven de wereld vorm en kleur.
Als gladiatoren, veroveraars van het vierdaagsekruisje en overwinnaars van de kilometers worden onze helden vandaag binnengehaald. De triomftocht over de Via Gladiola zullen ze zeker niet snel vergeten. Onder begeleiding van muziek en applaus en ontvangst van gladiolen lopen ze de laatste meters hun tocht. Terwijl ik dit opschrijf bedenk ik me: wat zullen ze zich gedragen voelen door zoveel mensen. Daar komt toch een heerlijke energie van vrij? Innemen, opzuigen en er heerlijk van nagenieten.

Morgen begint het gewone leven weer, Nijmegen is dan weer Nijmegen en de Via Gladiola is weer St. Annastraat, alleen de naam al (zucht), een metamorfose. Weg feest, weg muziek, weg mensenmassa, weg energie. Morgen alleen nog maar flarden van kleine stukjes papier, een paar stukjes plastic hier en daar, een vergeten slinger. Alleen nog sporen van wat ooit bijzonder en ongewoon was.
En dan? Tja, dan pakken we de draad weer op en gaan we met z'n allen gewoon weer door.
Gewoon weer door? Maar ik wil niet gewoon, maar juist ongewoon! Gewoon is een vreselijk saai woord. Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg!
Maar het kan toch niet alle dagen feest zijn? De "blokker-tegeltjes" komen nu snel op mijn netvlies, er gaat binnen in mij een alarmbel af. Ik wil even geen blokkerbesmetting.  
Kunnen we niet proberen gewoon ongewoon te zijn? "Let's be special".
Veel plezier vandaag!