Kleurrijk, content of thought en David Hockney

“Ik schilder waar ik van houd en wanneer ik zin heb”. Ik ben een bewonderaar van zijn werk en van de man in kwestie. David Hockney weet veel mensen te raken en dat is fijn. Een blijmoedig karakter heeft ie, dat vinden ze ook bij het programma Het Uur van de Wolf. Schrijf maar in je agenda, mits je wilt. 31 maart 2016 om 22.55 uur op NPO 2. Dan is er de documentaire "Hockney" te zien. Mocht je zijn werk niet kennen dan zeker kijken. Ik beloof het je, het is de moeite waard.

Ik moest even moeite doen om het door te hebben en te begrijpen maar vond de tekst een mooie toevoeging op het bericht over Hockney. In de reclametekst voor het programma word hij omschreven als een man met een blijmoedige karakter die een lange one-man-campagne voert tegen het pessimisme van de wereld.

Ik hoop dat de documentaire net zo gaat raken als wanneer je zijn werk in het echt ziet en ervaart. Het is nu alweer een jaar geleden dat er in het Noord Brabantsmuseum (zie blog 22-02-2015) prachtige Hockney's aan de muur hingen. De intense kleuren en de visie van de kunstenaar waren een feest voor ogen en voedsel voor de ziel. Het was een voorrecht om het te mogen zien.

“Van Gogh zorgt ervoor dat je de wereld om je heen iets intenser ziet”, aldus Hockney. En net zoals bij Vincent valt het woord Bohemian bij Hockney met regelmaat. Onconventioneel. Vrij en geen concessies.

'Politiekeovertuigingsdaders'. Het woord ging bij Pauw over tafel. Gisteren zag ik de herhaling van het programma. Wanneer advocaat Sprong aan het woord is dan kun je vaak wel iets verwachten. Uiteraard ging het over Molenbeek en de (gefilmde)arrestatie. Ik zag een jongen, een tikje naïef, een huis uitkomen en het op een lopen zetten. Geen kans om te ontkomen. Er stond een groepje zwaarbewapende mannen op hem te wachten. Een van hen schoot en raakte zijn been. Het wegrennen, tegen beter in, deed een beetje koddig aan. Koddig terwijl de realiteit ondertussen vocht voor haar bestaan.

Realiteit en de angst zijn op dit moment strenge regisseurs van het leven, zo komt het in ieder geval op mij over. Misschien vraagt de wereld om meer kunst, om meer Vincent's en meer David Hockney.

Drie keer méér. Een 'content of thought'.

Fijne en kleurrijke dag.

Discriminatie, Steve Biko en onderscheiden

"Black is coming" 2013 Fabian Bürgy

Hoeveel ik er ook over nadenk of terugkijk, ik kan me geen moment heugen dat. Hoeveel ik mijn hersens ook pijnig, ik kom maar niet op één moment van. Merk wel dat ik mezelf ogenblikkelijk moet corrigeren, want ik pijnig dat bijzondere in mijn hoofd niet. Het pijnigen, althans de uitdrukking, heb ik altijd raar gevonden. Hersenen moet je gewoon gebruiken en zeer zeker geen geweld aandoen.

Hoeveel ik ook wandel door mijn herinneringen, eerst met grote stappen en dan nogmaals maar dan met wat kleinere, ik kan me echt geen moment herinneren. Echt niet. In dit geval ben ik brandschoon, maagdelijk wit en een man zonder die specifieke ervaring. Ik ben in mijn leven nog nooit gediscrimineerd. Never, ever. Ken dat negatieve gevoel dat het oplevert niet en dat vind ik een interessante ontdekking.

Ja, ergens in de jaren tachtig vond ik het vreemd en ook een beetje raar dat ik een feministische boekhandel niet in mocht. Maar ik was dan ook een man, dus dat paste schijnbaar niet. Ook vond ik het een paar jaar geleden best vreemd dat ik wel een Turks stel mocht fotograferen en in beeld brengen dat op het gemeentehuis elkaar het officiële ja-woord gaf maar het feest als geheel weer niet in beeld mocht brengen. Ik zou op de feestavond niet worden geaccepteerd was de verklaring.

Gepest worden ken ik eigenlijk ook al niet, nu ik daar zo over nadenk. Uitgescholden ben ik ooit wel eens, maar dat is gelukkig ook al weer lang geleden. Stinkzwam, vanwege mijn achternaam, was wel het ergste voor mij om als kind te ervaren. Maar in vergelijking met anderen en de verwensingen die ze ooit wel eens kregen valt dat ook wel mee.

Discrimineren doe ik wel. Als fotograaf moet ik wel, het jan niet anders. Wat komt in beeld en wat niet? Welke kleuren doen wat? In welk kader plaats ik het en welk standpunt neem ik in? Discrimineren is in dit geval gewoon en onschuldig doeltreffend onderscheiden.

De gedachte aan discriminatie (en racisme) en mijn persoonlijke zoektocht naar een eventuele ervaring werden in beweging gebracht door het bekijken van de film "Cry Freedom". Ik weet het, het is al een oudje, maar ik had hem nog nooit gezien. De film en het verhaal over het leven en de dood van Steve Biko galmen vrees ik vandaag nog wel een beetje na.

Ondertussen kwam er vanochtend nog een beeld voorbij wat me bijstond om er eens goed over na te denken. 'Black is coming' van kunstenaar Fabian Bürgy. Indrukwekkend om te zien hoe een niet-kleur langzaam bezit neemt van een lege ruimte.

Ik ben gelukkig nog nooit gediscrimineerd. Een aparte ervaring.

Fijne dag.

Asielzoekend, ontworstelen en een vinger

Op het moment dat schrijver Rodaan Al Galidi zijn eerste zinnen over tafel liet rollen hing ik al geboeid aan zijn lippen. Wat een bijzondere man en wat een grappige, soms ook pijnlijke, uitspraken. "Een kringloopwinkel in Nederland is netter dan een museum in Bagdad...". Ik kwam niet meer bij van het lachen maar wist ook dat ik daar snel mee moest stoppen om niet de rest van het interview te missen. Wat was het boeiend om mee te kijken door de ogen en beleving van iemand niet van hier, oorspronkelijk gezien dan.

Rodaan Al Galidi was ooit asielzoekend, het duurde negen jaar voordat hij uiteindelijk een verblijfsvergunning ontving, leerde zijn eerste Nederlandse woordjes van een achtjarig meisje inruil voor gitaarlessen. Nu staan er zestien (16!) in het Nederlands geschreven boeken op zijn naam. Voor zo'n man kun je alleen maar louter bewondering en respect hebben.

"Hoe ik talent voor het leven kreeg". Een mooie titel. Je moet er maar opkomen. Die bij elkaar geplaatste woorden vormen een uitnodiging om het boek ter hand te nemen en te lezen. Ontsnappen is niet mogelijk. Excuses zoals geen tijd, zin of nog zoveel te doen zijn niet inzetbaar. Tenminste, zo voelde dat bij mij.

"Nederland is goed in het temmen van mensen". Sinds ik voor het eerst de film Alleman van Bert Haanstra zag heb ik geloof ik nooit meer iemand zo de vinger op plekken, in beeld of tekst, zien leggen. "Ze zijn professioneel", doelend op de uitvoerders van de systemen waarin wij Nederlanders leven.

"Depressie is de zwakke plek in de liefde". Mooi gezegd. Er was namelijk nog meer vuurwerk in 'Hier is Adriaan van Dis' gisterenavond. Katja Petrowskaja en Andrew Solomon droegen hun indrukwekkende steentjes bij. Voor smullers was het een genot.

"Denkend aan Holland/ zie ik breede rivieren/ traag door oneindig/ laagland gaan,
rijen ondenkbaar/ ijle populieren/ als hooge pluimen/ aan den einder staan;" Hendrik Marsman (1936). Het blijft een prachtig fier opstaand gedicht. Hij schreef het tijdens een verblijf aan de Middellandse Zee.

Ik begrijp nu veel beter waarom Piet Mondriaan, als zoon van een christelijke hoofdonderwijzer, naar Parijs en later Amerika vertrok. Ontworstelen, uitbreken en ontwikkelen heeft geloof ik wel enkele raakvlakken met asielzoeken. Je heil elders zoeken en vinden is een oplossing om te leven wat je moet leven.

En terwijl in het Gemeente Museum in Den Haag Mondriaan's Victory Boogie Woogie al ritmisch trillend hangt denk ik ondertussen aan Holland en probeer ik te kijken als een vreemdeling. Een mooie opdracht voor vandaag.

"Een kringloopwinkel in Nederland is netter dan een museum in Bagdad...".

"Is waar. Echt waar...". En zijn stem echode, inclusief tongval, nog even na.

Fijne dag.

PRESENTATIE NIEUW LEIDS LAKEN #2

Vlugzout, ruiken en een Rembrandt

Het schilderijtje werd omschreven als 'Continentale school, negentiende eeuw'. Richtprijs hooguit zo'n 800 dollar. Het paneeltje werd ingezet op 250 dollar.

Hopelijk heeft Rembrandt ergens daarboven meegekeken en zich een kriek gelachen. Enige tijd later werd het paneeltje namelijk afgehamerd op 870.00 dollar. Inclusief de veilingkosten, who cares, is de rekening voor de koper 1 miljoen dollar. Maar dan heb je ook wat. Een echte en verloren gewaande Rembrandt.

Het geheel leek wel een film. Ik zag het zo voor me. De spanning en adrenaline. Iets weten of vermoeden dat een ander niet weet? Een ingehuurde runner (die voor kunsthandelaren op koopjes jaagt). Telefonisch contact. Een appje aan Jan Six van kunsthandel Fine Art met de simpele tekst "Jan, er is hier iets geks aan de hand". Een snel doorgestuurde detailfoto en een onthutste Jan die dan onmiddellijk terugbelt en roept "Kopen, kopen, kopen....".

Het is dus een echte Rembrandt. Inmiddels is het na uitgebreid onderzoek toegeschreven. Het heeft als mooie titel 'De flauwgevallen patiënt (De reuk)'. Ik moest even denken aan vlugzout oftewel ammoniumcarbonaat. Werd vroeger met regelmaat gebruikt om iemand, vaak dames, na een flauwte weer bij te brengen. Reukzout was een andere benaming voor het goedje.

De serie bestaat nu uit vier. De drie musici (Gehoor), De operatie (Gevoel). De brillenverkoper (Zicht) en nu dus De flauwgevallen patiënt (De reuk). Het vijfde en laatste zintuigwerk ‘Smaak’ is nooit teruggevonden. Misschien, héél misschien komt het ooit nog boven water? Amsterdam kent veel grachten.

In Amsterdam werd gisteren een hoofd op straat gevonden of beter gezegd: het was er tentoongesteld. In Amsterdam hebben ze wel wat anders aan hun hoofd, sorry voor de woordspeling. Erg flauw, ik weet het maar kon het niet laten.

Superbia (hoogmoed - hovaardigheid - ijdelheid), Avaritia (hebzucht - gierigheid), Luxuria (onkuisheid - lust - wellust), Invidia (nijd - jaloezie - afgunst), Gula (onmatigheid - gulzigheid - vraatzucht), Ira (woede - toorn - wraak - gramschap ), Acedia (gemakzucht - traagheid - luiheid - vadsigheid, afkomstig van het Griekse "ἀκηδία" ).

Ik moest even denken aan dat fantastische schilderij van Jeroen Bosch dat over de zeven hoofdzonden gaat. En bijna tegelijkertijd las ik de uitspraak van kunstenaar en activist Ai Wei Wei na een bezoek aan een vluchtelingenkamp aan de Grieks-Macedonische grens.

"Je gelooft niet dat dit Europa is. Het is de 21ste eeuw, dit is een complete ramp. Mensen hier hebben geen zicht op een toekomst" aldus de kunstenaar.

In gedachten zag ik de hamer van de veilingmeester. Zo'n glanzende bruine houten. Hoog opgeheven voor de ultieme klap. "Sold..."

Opstuwende begeerte.

Fijne dag.

Groei, de Lente en 'Adieu God'

Zachtjes, héél zachtjes
en ook nog eens langzaam
nadert het voorjaar.

Wees stil om haar niet te storen,
wees onder de indruk
om haar recht te doen.

Niet dat het nu uiteindelijk zo'n indrukwekkende regels gevuld met woorden zijn geworden, maar het legt wel de vinger op de goeie plek. De lente komt eraan.

Het groeit in mijn bescheiden tuin. Het plopt en doet. Doet wat het moet doen. Het groeit omdat dat nu eenmaal de bedoeling is of schijnt te zijn. Wie of wat dat bedacht heeft? Ik heb geen idee, maar ben er zo blij mee dat ik er intens gelukkig van kan zijn. En dat elk jaar weer.

Intussen verandert mijn tuin in een soort van inspiratietuin. Oh, er valt nog genoeg te doen. Ik kan nog wel vooruit. Qua tijd en opbrengst schiet het niet op omdat de afleiding groot is. Misschien wel te groot. Dan is er weer een ronde en verroeste plaat die ergens rondslingert, dan valt mijn blik op een hartvormige steen. Dan weer zijn het de vogels die roepen of een kat die stiekem, alsof ik dat niet in de gaten heb, mijn tuin tijdelijk wil bewonen. Er is altijd wel wat. Daarom schiet het niet op, volgens Aardse begrippen dan wel te verstaan.

Een blik op mijn mobiele telefoon is ook funest. Bij ieder geluidje lijkt hij (of is het het?) me te roepen. Bij ieder geluidje val ik als een hongerige of zelfs verslaafde aan. Ik wil blijkbaar niets missen. Kan het uiteindelijk wel als het erop aan komt. Dat weet ik gelukkig ook.

Een piepje, of nieuwsplopje zoals je wilt, ging over een woordenclash tussen Tijs van den Brink en Midas Dekkers. Tijs, niet echt mijn favoriet (en dan druk ik me nog mild uit) en altijd slecht op foto's staand, interviewde Midas voor het programma 'Adieu God?'. Ik moest wel even kijken. Bij Midas hing ik aan de lippen, genoot van elk woord en bemerkte dat ik een lift kreeg tijdens zijn reis. Een reis door zijn geschiedenis, denkwereld en meningen.

"Er is niemand die op ons past.".

Arme Tijs. Ik zag hem al snel verbleken. "Mislukte kindjes" en "Mormels" vanwege zijn zwaar gehandicapte zus die tot het einde in een inrichting verbleef. Midas was op stoom en raakte op drift. "Een dierentuin uit de hel van Jeroen Bosch.".

"Zij werd liefderijk in leven gehouden, waar het misschien beter was geweest om haar liefderijk niet in leven te houden." De gesputter en de protesten van Tijs lieten Midas nog meer kolen op het vuur gooien. Ik zag het ondertussen in de Hel al aardig warm worden. "De schepper die dat in elkaar heeft geknutseld, zou ik wel eens in een donker steegje willen tegenkomen..."

Adieu God. En wat een indrukwekkende uitzending.

"Elke dag levertraan was erger dan het misbruik bij de Katholieken...".

Verdoofd maar ook helder en wakker liep ik door de (inspiratie)tuin. Op zoek naar voorwerpen, groei en nog te bewerken beelden. Een vroegere vlam noemde me ooit, toen bij haar de verliefdheid over was, 'nou niet bepaald een man van de wereld'. Klopt niet. Ik ben een man van de wereld, maar misschien niet volgens Aardse maatstaven en metingen.

Ik wil nog wel verhuizen, dat gaat ook nog wel gebeuren. Mijn tuintje neem ik dan mee. Gewoon omdat dat kan.

Fijne en inspiratievolle dag.

Verbinden in de vorm

Verbinden in de vorm

Op zoek naar iets moois en nieuws voor aan de muur? In huis of op kantoor..?

Door op de foto te klikken kun je deze rechtstreeks bestellen. Er is een keuze uit de volgende mogelijkheden: op canvas, hout, ingelijst en op aluminium Dibond.

Bijvoorbeeld: foto op canvas, formaat 55 cm x 70 cm € 90,00 (gratis verzending!)

Wandelend naar Nijmegen

Wandelend naar Nijmegen

Op zoek naar iets moois en nieuws voor aan de muur? In huis of op kantoor..?

Door op de foto te klikken kun je deze rechtstreeks bestellen. Er is een keuze uit de volgende mogelijkheden: op canvas, hout, ingelijst en op aluminium Dibond.

Bijvoorbeeld: foto op canvas, formaat 75 cm x 50 cm € 90,00 (gratis verzending!)

Vantablack, zwanger zijn en een zelfportret

Vantablack. Extreem zwart. Het zwartste zwart dat je ooit hebt beleefd. Het zwartste zwart dat men ooit kon produceren. Het is zo zwart dat je oog vormen niet goed kan onderscheiden.

Volgens de Sunday Times is kunstenaar Anish Kapoor een van de rijkste inwoners van Groot-Brittannië. Hij schijnt een vermogen te hebben van zo'n 130 miljoen pond. Volgens een andere krant heeft diezelfde Anish het voor elkaar gekregen om het alleenrecht op het gebruik van Vantablack af te dwingen. En daardoor zijn andere kunstenaars weer boos.

Volgens Anish heeft Vantablack een irreële kwaliteit. En heeft hij zich altijd al aangetrokken gevoeld tot exotische materialen vanwege het gevoel dat het kan opwekken.

Vantablack is zwart, diepzwart. Extreem zwart. Volgens sommigen te vergelijken met de zwarte gaten in het heelal. Wie ooit de ervaring heeft gehad om in Museum De Pont (Tilburg) zijn kunstwerk "Afdaling in het ongewisse" te zien en vooral te ervaren zal weten hoe diepzwart zwart kan zijn.

Gisteren, niets is toeval, kwam er een mooi bericht uit het museum. Via Social-Media, halleluja voor die ontwikkeling, kwam men met het nieuwtje dat Kapoor's "Als ik zwanger ben/When I am Pregnant" weer tevoorschijn kwam en werd tentoongesteld. Als je het over zwart, diepzwart, hebt dan is het ook mooi om het over het lichtte en verwachtte te hebben.

De foto linksboven is een opname, je zou het kunnen schikken onder zelfportret, in het museum. Geen Selfie. Ik kan het woord doodeenvoudig niet meer horen. Het was 2012. In de Pont was een grote tentoonstelling gaande met een deel van Kapoor's fabuleuze en indrukwekkende werk. Mijn beeltenis, al fotograferend, maar in fragmenten dankzij het eventjes geleende kunstwerk. Mijn dank was groot.

Je zou het kunnen betitelen als het gehéél dat veel meer is dan de som der delen. Alle stukjes en delen in en van mij maken tot wie ik ben. En uiteraard ben ik al fotograferend in beeld. Ik ben (deels) mijn werk en mijn werk is (deels) mij.

Fijne en lichte dag.

Compositie in grijs

Compositie in grijs

Op zoek naar iets moois en nieuws voor aan de muur? In huis of op kantoor..?

Door op de foto te klikken kun je deze rechtstreeks bestellen. Er is een keuze uit de volgende mogelijkheden: op canvas, hout, ingelijst en op aluminium Dibond.

Bijvoorbeeld: Fotoprint, formaat 60 cm x 60 cm €86,00 (gratis verzending!)

Machtsdronken, Super Tuesday en verwaarlozing

Machtsdronken. Wat een mooi woord en welkom op Super Tuesday. Het woord machtsdronken heb ik even geleend uit een artikel van het NRC. Ik hoop toch echt niet dat ik morgen kan gaan zeggen dat Super Tuesday uiteindelijk Trump Day is geworden. Spanning is er vandaag zeker. Ik hoop maar en van harte dat ze aan de overkant van de grote plas goed uitgerust raken om straks een juiste keus te kunnen maken.

Super Tuesday. 

Las vanochtend dat ze in Dinxperlo zijn gestart om ouderen met een golfkarretje richting gezelligheid te rijden. Wie mee wil belt een 06-nummer, betaalt een vrijwillige bijdrage en wordt keurig afgeleverd. De initiatiefnemers zijn behoorlijk optimistisch want ze sparen nu al voor een tweede kar. Kosten 22.000 euro.

Gisterenmiddag hoorde ik nog iets over ouderen. Dat was aan de tafel bij Jinek. De herhaling van haar voorlopig laatste aflevering. Het gesprek ging onder andere over de zorg en onze ouderen. Verwaarlozing, vervuiling en eenzaamheid liggen niet alleen op de loer maar groeien gestaag. Het woord marktwerking rolde over de tafel en zocht zich een weg. Tja, dat voor sommigen mooie woord marktwerking. Tot nu toe zie en hoor ik meer heftige na dan grote voordelen.

Vanochtend las ik ook een bericht over een supergirl. Vanaf 6 maart aanstaande zal ze op de lokale omroep N1 (Nijmegen) te zien zijn. Daar zal ze in een heus supergirlpakje gestoken aandacht vragen en een programma presenteren om zo vrijwilligerswerk onder de aandacht te brengen. Elke aflevering bezoekt ze een andere organisatie en legt ze uit wat het werk inhoudt en trakteert ze ons op mooie beelden.

It's a Bird...It's a Plane...No it's Superman. Beroemde Amerikaanse woorden uit lang vervlogen dagen. Uit die mooie tijd van strips en comics. Ondertussen raakt men in Washington in paniek, rijdt er hier een golfkarretje van hot naar her en doet marktwerking waar ze goed in is.

Bejaardenveiling. Heus het bestaat. Een veiling waar thuiszorgbedrijven kunnen bieden om cliënten voor de laagste prijs binnen te slepen. Ik heb sterk de behoefte om Supergirl (ladies first) en Superman aan te roepen om gezamenlijk orde op zaken te stellen.

"Vormen van vijf uur belevenissen". Zo heb ik de foto maar gedoopt. En hij is bestelbaar als je op zoek bent naar iets moois voor aan de wand. Erop bieden kan helaas niet.

Fijne dag.

Rembrandt, vorm en de realiteit

Op de vraag: "Wat zou je in de cursus willen leren?" komt met regelmaat het antwoord: "Ik wil de realiteit leren fotograferen, dat wat ik zie vastleggen met mijn camera...". Vaak is mijn reactie dan anders dan denk de meeste cursusgevers zouden zeggen. Dé realiteit is er wel maar voor is ook voor iedereen anders qua beleving. Als uitleg en aanvulling vertel ik dan dat wij, ieder voor zich, met onze ogen misschien iets anders zien. Dat onze beleving zeer waarschijnlijk een andere is. En ook dat onze verschillende camera's en de instellingen daarvan ook al een duit in het zakje doen. En daar komt dan ook nog eens bij dat er tijdens het nabewerken (bijvoorbeeld met behulp van Photoshop) een gemaakte foto verschillend kan overkomen. Dus ja, wat is dan nog werkelijk of de realiteit?

Zo gek als die opmerking en aanvullingen klinken is het misschien niet. Laaiend enthousiast en opgewonden als een klein kind zat ik gisteren voor de buis te kijken naar een paar getoonde schilderijen uit de komende expositie in het Rijksmuseum. Te zien waren werken van Rembrandt die de meester maakte in de laatste jaren van zijn leven.

Uit de monden van de uitgenodigde mensen die er verstand van hebben klonk door dat Rembrandt zo vrij was. Ontdaan van allerlei bijna aardse zaken en ingewikkelde dingen zoals een florerend bedrijf was hij, met zo op het oog laatste inspanningen en krachten, gaan schilderen. Rembrandt was failliet gegaan, had z'n zoon verloren en was op leeftijd. Vrijheid om van alles los te komen komt soms tegen een hoge prijs. In het geval van Titus, zijn zoon, was de prijs te hoog. Véél te hoog.

Door een deel van de onderschildering te laten zien en er twee penseelstreken wit aan toe te voegen was de vorm van een mouw ontstaan, hoorde ik een van de mensen met bijna overslaande stem verkondigen. Met de achterkant van zijn penseel kraste de oude man er met zwierig op los. Krassen transformeerden bij Rembrandt en in zijn beleving als vorm en uitstraling. Gelukkig doet het dat ook bij ons toeschouwers.

Soms is niets wat het lijkt. Een kras suggereert haren en krullen. Het uitsparen van verf in een bovenste laag creëert samen met een onderliggende laag een beeldende vorm. Vormen die als vanzelf ontstaan door een combinatie van. Het geheel, de hele schildering is een impressie van wat Rembrandt ons wilde laten zien. Waarachtig een grote meester..!

In de grote lijst die boven mijn bureau hangt en die gevuld is als een collage van beelden herbergt een kaart met daarop een badende Hendrickje Stoffels. Hendrickje was Rembrandts geliefde. Op beeld tilt ze haar hemd omhoog en kijkt naar het water waar ze voorzichtig met haar voeten en enkels in staat. Een bijna verstild kijkje op het nemen van een bad. Stilletjes hoop ik dat ze na het bad intens de liefde heeft bedreven met haar Rembrandt.

Het is weer genieten geblazen in het Rijksmuseum. En die realiteit? En wat is werkelijk?
Fotografeer jouw beeld en wereld en laat me jouw beleving zien zei al vaak tijdens een cursus.

Voor geliefden is er denk ik niets mooiers dan elkaar de beleving te laten zien. Ik laat de mijne zien, jij de jouwe. Beleving en zienswijzen geven gelaagdheid en diepgang. Je leert met uitwisselen en delen elkaar zo mooi kennen. En er blijft honger. Honger naar méér.

Ik krijg trek na al die beelden van Rembrandt...op naar het Rijksmuseum. Maar ik moet nog even geduld hebben.

Fijne dag.

Enthousiasme, David en een staat van zijn

"Enthousiasme vertaalt zich kortom in een verheugd opveren van zowel lichaam als geest". Mooi gezegd door Joke J. Hermsen in haar boek Kairos.

Die woorden zijn een mooie omschrijving van de staat van zijn die ik had toen ik één van de vele gangen van het Viktoria and Albert museum in Londen doorliep. Het was mijn eerste bezoek aan dit prachtige museum en ik was direct verkocht. Overgeleverd en opverend aan de 51.000 m2 die het museum groot is.

Een overzicht van 5.000 jaar kunst uit verschillende landen. Azië, Afrika, Europa en Noord-Amerika terwijl ik erdoorheen wandelde aan me voorbij. Ik was op wereldreis in het land van de kunst en wist niet waarnaar te kijken, bang dat ik iets zou missen.

Ja, je kunt daar zomaar iets over het hoofd zien als je even niet oplet. Ze hebben daar zalen vol met van alles. Van Paintings & Drawings hebben ze er bijvoorbeeld een slordige 202.500 stuks en in totaal zijn er 500.000 foto's. Getallen om van te duizelen, maar zo heb je even een indruk.

Een ander voorbeeld van een staat van zijn? Om een hoek aanbeland keek ik in een lager gelegen verdieping. Daar staat de David van Michelangelo. Weliswaar en jammer genoeg een replica, maar toch. Daar beneden stond zomaar opeens David. Ik kon mijn ogen bijna niet geloven. 5.17 m hoog en wonderlijk mooi vormgegeven.
David staat cool als een eigentijdse James Dean met zijn slinger losjes over zijn schouder. Voor hetzelfde geld was het een leren jasje geweest en droeg hij een wit t-shirt en jeans. Maar deze David is naakt en gezegend met een onvoorstelbare sixpack. Zijn linkerknie is gebogen, zijn rechterarm lijkt klaar te zijn om in beweging te komen. Dit is een uitgebeelde moment. Dit is het moment  nog net voordat hij op de reus Goliath afstapt en hem met zijn slinger te grazen neemt.

Een museum, een staat van zijn en het moment.
Enthousiasme kent geen landsgrenzen.

Fijne dag.

Kunst: Topstuk Titiaan in de Galerij Prins Willem V

Topstuk Titiaan in de Galerij Prins Willem V

Den Haag, 29 augustus 2014 - Van 10 oktober t/m 7 december 2014 wordt een topstuk van Titiaan tentoongesteld in Galerij Prins Willem V aan het Buitenhof in Den Haag. Het gaat om het schilderij Venus verrijst uit de zee (De geboorte van Venus) uit de National Galleries of Scotland in Edinburgh.

Godin van de liefde

Dit schilderij van Venus is een mooi voorbeeld van Titiaans kunst. De godin van de liefde, die volgens de mythologie als een volgroeide vrouw werd geboren uit het schuim van de zee, staat tot haar dijen in het water en wringt in gedachten verzonken haar lange natte haren uit. Met haar sensuele gestalte vult zij het hele doek en lijkt daardoor bijna lijfelijk aanwezig. Titiaan maakte van haar een vrouw die in alles voldeed aan het geldende schoonheidsideaal: vol en rond op de heupen en dijen, kleine borsten, roomblanke huid en een weelderige bos rood haar. Naar zestiende-eeuwse Venetiaanse begrippen was dit de mooist denkbare vrouw.

Titiaan, een virtuoos schilder

Titiaan (1485/1490-1576) was de invloedrijkste schilder uit de bloeitijd van de Venetiaanse schilderkunst, de zestiende eeuw. Hij had een goot gevoel voor kleur, dynamiek en natuurlijke details en schilderde naarmate hij ouder werd steeds virtuozer. Titiaan verkeerde met de groten der aarde, zoals keizer Karel V en verwierf grote roem bij opdrachtgevers, verzamelaars en collegaschilders.

Bron en lees verder...

Expositietip: Agatha Zethraeus. Vriendin, leerling en model van Piet Mondriaan

Agatha Zethraeus. Vriendin, leerling en model van Piet Mondriaan

05/10/2014 - 28/01/2015

In 1908 schilderde Piet Mondriaan (1872-1944) het portret Meisje in rood.
Er was lang verwarring over de identiteit van het model, maar recent staat vast dat het ‘meisje’ kunstenares Agatha Zethraeus (1872-1966) is. De Zweeds Nederlandse Zethraeus stond niet alleen model voor Mondriaan, maar was ook een oud-leerlinge en vriendin. De twee hadden mogelijk een amoureuze affaire en hielden tot zijn dood contact. In de jaren dat Mondriaan zich ontwikkelde van het impressionisme tot de abstractie, verdiende Zethraeus haar brood als schilderes van figuratieve landschappen, stillevens en stadsgezichten. De ontdekking van een serie doeken uit Zethraeus’ nalatenschap, vormde de aanleiding tot onderzoek naar de kunstenares. Dat resulteerde in een tentoonstelling en publicatie, waarin de band tussen Zethraeus en Mondriaan centraal staat.

Bron en lees verder...

Expositietip: Rudolf Steiner; Alchemie van het alledaagse in de Kunsthal Rotterdam

Voor het eerst in Nederland presenteert de Kunsthal een overzicht van het veelomvattende oeuvre van Rudolf Steiner (1861-1925). Steiner is één van de meest invloedrijke en veelzijdige hervormers van de twintigste eeuw. Zijn gedachtegoed is nog springlevend. Steiner was een inspiratie bron voor vele kunstenaars zoals Piet Mondriaan, Wassily Kandinsky en Joseph Beuys en is dat nog steeds voor hedendaagse kunstenaars en designers als Olafur Eliasson en Konstantin Grcic. De tentoonstelling laat een rijke verzameling van meubels, maquettes, sculpturen en ‘blackboard' tekeningen zien en biedt een fascinerend inzicht in zijn leven, werk en wijdverbreide gedachtegoed.

Steinerweekend 27 en 28 september
Voor iedereen die net als Steiner hoofd, hart en handen wil gebruiken, organiseert de Kunsthal op zaterdag 27 en zondag 28 september het Steinerweekend. Kom ruiken, proeven, luisteren en meedoen in één van de vele workshops over voeding & landbouw, architectuur, dans, sociaal ondernemen en kunst & design.
Zondag 28 september is het KunsthalFAMILIEdag en is het programma speciaal voor jong en oud.

Bron en lees verder...www.kunsthal.nl/22-721-Rudolf-Steiner.html

Op zoek naar dé vorm...Nr: 424 #Laren

Contrast, verschillen en een oorlogszomer

"Oorlogszomer" kopt de Volkskrant vandaag. Voor me ligt een papieren krant en dat leest toch écht anders dan het nieuws-lezen op een webpagina, anders, warmer. Tekst en beelden dringen dieper in mijn gevoelswereld door, zoeken hun weg. Het geritsel van het papier lijkt de kwetsbaarheid van de wereld te benadrukken.
De letters zijn duidelijk en helder gedrukt, begeleid door het beeld van een lamp die een ouderwetse uitstraling heeft. De lampenkap heeft de vorm van een helm, een soldatenhelm met verschillende landen erop afgebeeld. Rondom de lampenkap vliegen een vrachtvliegtuig en een raket. Het vrachtvliegtuig lijkt me een Hercules op weg met hulpgoederen. De raket dreigend en op weg om dood en verderf te zaaien.
De Telegraaf zou de woorden anders vormgeven, meer ophitsende letters en woorden. Na het lezen daarvan zou ik hoogstwaarschijnlijk direct stemmen voor een enorme verhoging van het defensiebudget. Gelukkig zijn er nog steeds kranten die ons af en toe laten nadenken.

Ik ben een fan van het contrast en het verschil. Een echte liefhebber. "De nevenschikking van ongelijke elementen, kenmerken of eigenschappen in een werk om de uitdrukkingskracht te verhogen door middel van de verschillen die de vergelijking aan het licht brengt." Ziedaar een mooie definitie van het contrast, zo helder geformuleerd dat ik het graag zelf bedacht zou willen hebben.

Terwijl we afgelopen donderdag op weg waren naar het Singermuseum om een expositie te gaan bekijken met als titel "Droomkunst" passeerden we met een redelijke snelheid een geparkeerde bestelbus. De reclame op de bus heeft schreeuwende letters. "Baby-dump" staat erop. Al snel realiseer ik me dat het om een dumpzaak of outlet gaat met spulletjes die met baby's te maken hebben en natuurlijk niet met een plek waar je baby's kunt dumpen als je er genoeg van hebt. Maar kennelijk hebben we schreeuwende reclame nodig om ons scherp en alert te houden.

In het Singer-museum is het qua bezoekers druk, héél druk en daar word ik blij van. Er zijn gelukkig nog steeds veel mensen die zich graag willen verrijken met beelden, tekeningen en schilderijen. Kunst is lekker voor de ziel, brandstof voor ons zijn.
De tentoongestelde kunst bestaat uit "van alles wat". Het is een bonte verzameling van kunstwerken die door allerlei kunstenaars in uiteenlopende tijden zijn gemaakt. De expositie is een schat aan "droombeelden" die iemand in de loop van de tijd bij elkaar heeft gesprokkeld. We lopen van Toorop naar Olaf en van Inez van Lamsweerde langs woorden op de muur zoals het prachtige "bezielde werkelijkheid" en "Paradijselijk verlangen"".  In gedachten bedank ik de verzamelaar Gerard van Wezel voor het bijeen brengen van zoveel schoonheid. Zijn signatuur lijkt een soort dagboek.

Aan het einde van de verzameling staat een bankje om op te zitten, even te rusten of om even dat moment te nemen. Kunst kost moeite en energie, contrasten en verschillen zijn de moeite van het ervaren waard.
Een bank is er soms ook om een ander uitzicht en inzicht te ervaren.

Of gewoon even een moment voor jezelf.

Fijn weekend.

Expositietip: Mark Rothko in het Gemeentemuseum Den Haag

Mark Rothko

20-09-2014 T/M 01-03-2015

Van blozend roze en jubelend geel, tot knallend blauw en somber zwart. Wanneer je voor de immense doeken van Mark Rothko (1903-1970) staat, voel je hoe je zijn wereld ingezogen wordt. De kleurvelden, opgebouwd uit zinderende verflagen, zijn van een ongekende intensiteit en verbeelden universele gevoelens als angst, extase, tragiek en euforie. Rothko was een intense kunstenaar die alles gaf en zoals vaker met grote kunstenaars, een moeilijk leven kende; gevoed door de ontgoocheling die de wereldoorlogen teweeg hadden gebracht en geteisterd door depressie. Een getormenteerde ziel die tot grootse kunst in staat was, en mensen tot op de dag van vandaag hiermee troost en verwondert. De tentoonstellingen van de Amerikaanse kunstenaar trekken een groot publiek en op veilingen levert zijn werk recordbedragen op. Het Gemeentemuseum Den Haag kondigt met trots een nieuwe tentoonstelling van de kunstenaar aan, vanaf september, meer dan veertig jaar na de laatste presentatie van Rothko in Nederland. Een unieke mogelijkheid om te genieten van Rothko’s werk, de tentoonstelling is enkel in Den Haag te zien en zal niet doorreizen.

Rothko’s schilderstijl vanaf de jaren vijftig, ook wel classic style genoemd, maakte hem wereldberoemd. De interactie met de bezoeker was voor Rothko van groot belang. Een overweldigende emotionele ervaring, voor zowel de kunstenaar als het publiek was voor hem de sublieme vorm van inspiratie, een aan het religieuze grenzend gevoel. ‘Mensen staan voor mijn schilderijen te huilen, omdat ze dezelfde spirituele ervaring hebben als ik had, toen ik het schilderde’. Rothko was niet de eerste abstract kunstenaar voor wie het spirituele aspect belangrijk was, ook kunstenaars als Mondriaan en Kandinsky zagen hun werk als een geestelijke oefening. Wel was hij de eerste die de emotie centraal zette, binnen de tot nog toe tamelijk afstandelijke abstracte kunst.

Bron en lees verder...www.gemeentemuseum.nl/tentoonstellingen/mark-rothko

Kunst: Shigeo Fukuda "Boys and girls"

Boys and girls

Shigeo Fukuda 1975