Fotografieworkshop: "Ontdekkingen in Park Sonsbeek"

"Ontdekkingen in Park Sonsbeek "

Fotografieworkshop (basis)**
29 mei 2016 Locatie: Arnhem
Tijd: 13.00-17.00 uur
Maximaal aantal deelnemers: 6
Prijs per persoon: € 47,50*
(incl. btw, koffie of thee)
Gereedschap: Compact, systeem of spiegelreflexcamera

Programma:
Van kijken naar zien, naar waarnemen/ camera-instellingen/ compositie/ vlakverdeling/ praktijk

Tijdens deze fotografieworkshop gaan we al wandelend door het prachtige en Park Sonsbeek in Arnhem. Glooiend en zéér fotogeniek. Het park kent veel mooie en bijzondere plekken. We staan op verschillende momenten uitgebreid stil voor uitleg, handige tips, om te kijken en te fotograferen.

Wil je nu eens weten waar al die knopjes voor dienen, welke instellingen optimale en schitterende resultaten geven? Meld je dan aan en ga mee wandelen.
Wil je leren wat compositie en vlakverdeling inhouden? Hoe je, als je dat al wilt, het beste kunt flitsen?

Bron en lees verder..

"Trappartij en het wonderlijke licht"

"Trappartij en het wonderlijke licht"

Op zoek naar iets moois en nieuws voor aan de muur? In huis of op kantoor..?

Deze foto kun je rechtstreeks bestellen.

Er is een keuze uit de volgende mogelijkheden: op canvas, hout, ingelijst en op aluminium Dibond.

Bijvoorbeeld: Foto op canvas, formaat 60 cm x 45 cm € 75,00 (gratis verzending!)
Bestellen? Klik hier...

Helden, Barsoom en Dejah Toris

Muntjesgooien. Het kan je hobby maar zijn. Alhoewel, om het een hobby te noemen klopt uiteraard niet want de gooiers waren gewoon dronken en hadden als doel om de voetbalwedstrijd van hun PSV te bezoeken. Bedelende zigeunervrouwen waren in Madrid het slachtoffer. Een supporter stak zelfs voor de ogen van de vrouwen een bankbiljet in brand. Wat een beeld, wat een supporters, wat een sportminnaars, wat een helden, wat een visitekaartje. Wat een uitnodiging om als toerist of als vluchteling naar Nederland te komen.

Zaterdag en weekend. Een paar dagen geleden werd Exomars gelanceerd. De Europese sonde is op weg naar Mars. Ze gaat zoeken naar sporen van leven op de rode planeet. Spannend, maar ik kan ze nu al vast vertellen dat ze niet weten wat ze gaan meemaken hier op Aarde. De informatie de ze ontvangen zal onze planeet op de grondvesten laten schudden. Hopelijk houden we hier het hoofd koel.

"Mars zo noem je het en je denkt dat je het kent. De rode planeet. Geen zuurstof, geen leven. Maar je kent Mars niet, want de echte naam is Barsoom". De voice-over introduceert en leid me de film John Carter in. Niet geheel per toeval want vandaag is het de sterfdag van Edgar Rice Burroughs (1 september 1875- 19 maart 1950). En niet geheel toevallig schreef ik gisteren nog een blog over een nieuw uitgebrachte Tarzan verfilming en schrijver Burroughs.

Burroughs bedacht ook de held John Carter. John Carter is vanaf de Aarde naar Barsoom getransporteerd en na een periode van gewenning stort hij zich in avonturen, zwaard en degen gevechten en ontvangt hij de liefde van Dejah Torris. Uiteindelijk wint de liefde. Altijd. Gelukkig wel.

Lang, lang geleden kocht ik in een piepklein maar volgepakt tweedehandsboekwinkeltje in Cecil Court (Londen) een paar boeken van Edgar Rice Burroughs. Ik legde de ponden op de kleine toonbank. Sindsdien waren ze van mij. Niet om alle boeken te sparen, ik heb een hekel aan sparen, maar om te vergaren.

Het zijn oude Engelstalige boeken uit 1919 en 1921. Ze zijn klein van stuk en gebonden. Ze zijn een beetje beduimeld en hebben van die ouderdomsvlekjes. Maar vandaag lonken ze op hun plekje als nooit tevoren.

Mannen komen van Mars en vrouwen van Venus. Het is maar hoe je het ziet of bekijkt. Dejah Toris komt van Barsoom, Mars dus, en rijgt je aan haar zwaard wanneer je kwaad in zin hebt.

Helden waren het in Madrid. Muntjes gooien naar bedelende zigeunervrouwen. Daar weten ze op Mars wel raad mee.

Fijn weekend.

Alsmaar meer, slingeren en een karakterfoto

Typisch dat een proces over 'minder, minder, minder...' steeds langer en langer duurt. Vind ik typisch en eigenlijk vind ik er ook wel iets van. Sommigen zouden misschien zeggen alweer, omdat ik wel vaker ergens iets van vind. Aard van het beestje zullen we maar zeggen. Maar er is ook niets slechts aan. Je moet gewoon iets vinden, maar dan wel met open vizier, hart en respect voor anderen.

Dat een pleitnota al is uitgelekt, tja dat zal dan wel iemand hebben geflikt. Wie? Dat gaan ze wel uitvogelen. Wordt vervolgd.

Uitgelekt? Er schijnen zo'n half miljoen reddingsvesten rond te zwerven op het Griekse eiland Lesbos. Er is een life jacket graveyard ontstaan die alsmaar groter, groter en groter wordt.

Bij het geschreven en gebruikte woord zwemvestenkerkhof moest ik direct denken aan het woord olifantenkerkhof. Kwestie van associatie. Ik had net daarvoor een trailer gezien van een nieuwe Tarzan verfilming. Zag er indrukwekkend en prachtig uit. Ik vrees alleen dat er weinig is overgebleven van het oorspronkelijke verhaal en dat de special effects zullen overheersen. De trailer oogt op en top Amerikaans terwijl Tarzan, in het oorspronkelijke verhaal behalve een inwoner van Afrika en Koning van de Jungle ook nog een Engelse Lord was.

Er zijn al véél Tarzan verfilmingen geweest. Maar wie nu de Tarzan het beste gestalte gaf. Nee, ik kies niet voor Johnny Weissmuller, zoals zo velen, maar ben nog altijd een fan van Lex Barker in zijn rol als Tarzan. Gelukkig ben ik daar niet de enige in. Schrijver en geestelijk vader Edgar Rice Burroughs (1-9-1875 -19-03-1950) dacht daar ook zo over en noemde Lex ooit "De enige Tarzan met méér tussen de schouderbladen dan alleen maar spieren". To the point en een groot compliment, lijkt me.

Misschien moet ik maar eens een mooi stukje proberen te schrijven over jeugdhelden en het effect ervan op je latere volwassenleven. Een essay lijkt me wel wat en een uitdaging. Misschien moet het gaan over sociaal gedrag, liefde en hart voor de natuur. En over respect hebben, krijgen en het strijden voor alles wat goed is. Over overleven, ontmoeten en je weg vinden. Strijden tegen blanke overheersers en opkomen voor de onderdrukten? Het lijkt me wel wat.

"Me tarzan, you Jane". Simpel en helder. Een filmquote die haar gelijke bijna niet kent of het moet deze zijn "Frankly my dear, i don't give a damn". Maar dat komt uit een héél ander verhaal en film.

Ondertussen slinger ik me vandaag door de vrijdag heen. Laag bij de grond in plaats van hoog door de bomen. Ik zal niet gaan schreeuwen zoals de jungleheld. Beloofd is beloofd.

Ondertussen ben ik blij met het gemaakte zelfportret. Een buitenkansje en een gelegenheid. Een karakterfoto, geen selfie (!), die wel wat laat zien en zegt.

Fijne slingerende dag.

Glasambulance, faux pas en de Boekenweek

Lastige groente, zinkgaten, veiligheidsbewust, poreuze grenzen en leren omgaan met een bomgordel. Adaptive cruise control, welgevallig, etiquette deskundige, rokjesgate en vertrutting? Hoe bloemrijk wil je het hebben?

Het is Nationale Boekenweek en wanneer je goed luistert dan klinkt onze taal kleurrijk en als een symfonie. Zo hoor je het ene moment iets wat op een sonate lijkt, dan weer lijkt het een grote solo voor piano. De woorden wisselden elkaar gisteren in hoog tempo af, ik kon het bijna niet bijhouden en typte me bijna te pletter. Het mooist vond ik toch wel de zin "Een geliefde plek voor smokkelaars om mensen af te zetten."

Mijn tandarts trekt met zijn linkerbeen. Ik kon er niets aan doen maar floepte het er zomaar uit. Ik weet het, het is er eentje met een enorm lange baard maar het blijft een leuke.

Niet geheel toevallig liep ik gisteren langs een kapot stuk glas en een reclame van de glasambulance. De zoveelste ruit, de zoveelste keer. Het is een mooi ontworpen plein met veel licht en open ruimte, maar het glas is kwetsbaar. En een schijnbare uitnodiging. Tenminste wanneer je dat als uitnodiging ervaart.

Wist je trouwens dat een overtreding van etiquetteregels faux pas wordt genoemd? Ik wist het niet, maar kwam dat tegen terwijl ik naar de juiste spelling en schrijfwijze zocht.

Misschien moet ik nog even toelichten wat nu die pijl op de foto doet? Het is een wegwijzer die aangeeft hoe te rijden in de onderliggende parkeergarage. Het plein heeft de prachtige naam Plein 1944. Om ons te helpen herinneren welk afschuwelijk leed er was tijdens en na het bombardement, een vergissing naar later bleek, in Nijmegen. 800 mensen vonden op het plein de dood. Waarschijnlijk waren het er meer omdat onderduikers niet mee konden worden geteld.

Even terug naar het versplinterde glas en de glasambulance. Er kwam gisterenavond laat nog een foto op internet voorbij. Eentje uit Syrië. Op de foto lagen de huizen en winkels in puin en de straten vol. Er stond welgeteld één man op de foto en twee gekleurde stoffen zakken met daarin vermoedelijk zijn hele bezit.

Je hebben en houwen verliezen. Het is boekenweek!

Je hele hebben en houwen verliezen en geen emo-ambulance in de buurt weten.

Fijne dag.

De snelbinder. Brug bij Nijmegen.

De Snelbinder.
Fotografie Mart van Zwam 

De snelbinder. Brug bij Nijmegen. 

Op zoek naar iets moois en nieuws voor aan de muur? In huis of op kantoor..?

Door op de foto te klikken kun je deze rechtstreeks bestellen. Er is een keuze uit de volgende mogelijkheden: op canvas, hout, ingelijst en op aluminium Dibond.

Bijvoorbeeld: foto op canvas, formaat 75 cm x 50 cm € 90,00 (gratis verzending!)

Op zoek naar iets nieuws voor aan de muur..?

Een paar voorbeelden...Op zoek naar iets nieuws voor aan de muur..?
#thuis #kantoor #fotografie

Kijk rond en zoek uit...

Op zoek naar dé vorm…Nr: 888

Op weg naar de 4Daagse 2016: nr 012

Faber Castell, Bruynzeel en Caran D'Ache

Veiligheidslinie. Nee, de uitzending van DWDD University over terrorisme heb ik nog niet gezien. Staat nog wel op mijn denkbeeldige lijstje van nog te bekijken, maar in de wachtstand. Bij wijze van spreken dus.

Het woord veiligheidslinie kwam naar voren geschoven om te attenderen in een artikel over Donald Trump en zijn uitspraken. Tijdens een van de bijeenkomsten met Trump achter de microfoon schijnen vier veiligheidsagenten plotseling op het podium te zijn gesprongen om Donald te beschermen. Een van de bezoekers was door de veiligheidslinie gebroken, dus vandaar. Vakjargon. Ik hou van vakjargon.

President Obama, wat zal ik hem missen, waarschuwde in het bewuste artikel voor ruwe taal. Beledigende en ophitsende taal zijn volgens hem niet goed om tijdens de verkiezingsstrijd in te zetten als middel. Ze, diegenen die graag president willen worden, moeten zich niet verlagen tot het beledigen van, manipuleren van feiten en het zaaien van verdeeldheid tussen bevolkingsgroepen. We gaan wat de verkiezingen betreft nog een interessante tijd tegemoet.

Behalve van gebezigde woorden uit een een vak hou ik ook van merknamen. Een paar mooie voorbeelden zijn de volgende: Faber Castell, Bruynzeel en Caran D'Ache. Ik hou vooral van de laatste. De naam alleen al roept een sfeer op van landschap, bergen, blauwe luchten en frisheid als mentholkauwgom. Bijkomstig effect na het uitspreken van de merknaam en het bijgevoegde beeld kan ook zijn dat je direct na het uitspreken van de naam muziek hoort uit The Sound of Music. Maar misschien ben ik wel de enige die die associatie heeft, dat kan ook.

Waarom ik op die mooie merknamen als voorbeelden kom? Het schijnt dat de kleurpotloden van de drie genoemde merken niet zijn aan te slepen. Vaak zijn ze uitverkocht omdat de vraag ernaar groter is dan het aanbod. Indrukwekkende dozen met kwalitatief hoogstaande 108 kleurpotloden zoals die van Faber Castell kosten al zo'n slordige 250 euro.

De rage om kleurplaten of boeken in te kleuren en zo te proberen te onthaasten schijnt maar voort te duren. Hele groepen mensen zijn bezig met het proberen te onthaasten en een eventuele burn-out te overwinnen. Dus vandaar de schamele voorraad of bordjes uitverkocht voor het schap. Binnen de lijntjes kleuren en kleurpotloden die de randen van het budget opzoeken. Een verrassende combi.

Tip van de dag? Gewoon een paar weken niet naar DWDD kijken, het programma gaat te snel om werkelijk te onthaasten en niet naar de special over terrorisme kijken, die zal naar alle waarschijnlijkheid angstbevorderend werken. Dat zou een goeie actie kunnen zijn.

In plaats daarvan zou je misschien kunnen kijken en vooral luisteren naar de openingsscène met Julie Andrews als ronddraaiend middelpunt. 'Thge hills are a live...etc, etc.'.

Een mantra starten en hardop de namen noemen van Faber Castell, Bruynzeel en Caran D'Ache kan natuurlijk ook. Je veiligheidslinie in de gaten houden is ook een optie. Die twee laatsten kosten niks. Dat scheelt.

Succes en een fijne dag.

Discriminatie, Steve Biko en onderscheiden

"Black is coming" 2013 Fabian Bürgy

Hoeveel ik er ook over nadenk of terugkijk, ik kan me geen moment heugen dat. Hoeveel ik mijn hersens ook pijnig, ik kom maar niet op één moment van. Merk wel dat ik mezelf ogenblikkelijk moet corrigeren, want ik pijnig dat bijzondere in mijn hoofd niet. Het pijnigen, althans de uitdrukking, heb ik altijd raar gevonden. Hersenen moet je gewoon gebruiken en zeer zeker geen geweld aandoen.

Hoeveel ik ook wandel door mijn herinneringen, eerst met grote stappen en dan nogmaals maar dan met wat kleinere, ik kan me echt geen moment herinneren. Echt niet. In dit geval ben ik brandschoon, maagdelijk wit en een man zonder die specifieke ervaring. Ik ben in mijn leven nog nooit gediscrimineerd. Never, ever. Ken dat negatieve gevoel dat het oplevert niet en dat vind ik een interessante ontdekking.

Ja, ergens in de jaren tachtig vond ik het vreemd en ook een beetje raar dat ik een feministische boekhandel niet in mocht. Maar ik was dan ook een man, dus dat paste schijnbaar niet. Ook vond ik het een paar jaar geleden best vreemd dat ik wel een Turks stel mocht fotograferen en in beeld brengen dat op het gemeentehuis elkaar het officiële ja-woord gaf maar het feest als geheel weer niet in beeld mocht brengen. Ik zou op de feestavond niet worden geaccepteerd was de verklaring.

Gepest worden ken ik eigenlijk ook al niet, nu ik daar zo over nadenk. Uitgescholden ben ik ooit wel eens, maar dat is gelukkig ook al weer lang geleden. Stinkzwam, vanwege mijn achternaam, was wel het ergste voor mij om als kind te ervaren. Maar in vergelijking met anderen en de verwensingen die ze ooit wel eens kregen valt dat ook wel mee.

Discrimineren doe ik wel. Als fotograaf moet ik wel, het jan niet anders. Wat komt in beeld en wat niet? Welke kleuren doen wat? In welk kader plaats ik het en welk standpunt neem ik in? Discrimineren is in dit geval gewoon en onschuldig doeltreffend onderscheiden.

De gedachte aan discriminatie (en racisme) en mijn persoonlijke zoektocht naar een eventuele ervaring werden in beweging gebracht door het bekijken van de film "Cry Freedom". Ik weet het, het is al een oudje, maar ik had hem nog nooit gezien. De film en het verhaal over het leven en de dood van Steve Biko galmen vrees ik vandaag nog wel een beetje na.

Ondertussen kwam er vanochtend nog een beeld voorbij wat me bijstond om er eens goed over na te denken. 'Black is coming' van kunstenaar Fabian Bürgy. Indrukwekkend om te zien hoe een niet-kleur langzaam bezit neemt van een lege ruimte.

Ik ben gelukkig nog nooit gediscrimineerd. Een aparte ervaring.

Fijne dag.

Groei, de Lente en 'Adieu God'

Zachtjes, héél zachtjes
en ook nog eens langzaam
nadert het voorjaar.

Wees stil om haar niet te storen,
wees onder de indruk
om haar recht te doen.

Niet dat het nu uiteindelijk zo'n indrukwekkende regels gevuld met woorden zijn geworden, maar het legt wel de vinger op de goeie plek. De lente komt eraan.

Het groeit in mijn bescheiden tuin. Het plopt en doet. Doet wat het moet doen. Het groeit omdat dat nu eenmaal de bedoeling is of schijnt te zijn. Wie of wat dat bedacht heeft? Ik heb geen idee, maar ben er zo blij mee dat ik er intens gelukkig van kan zijn. En dat elk jaar weer.

Intussen verandert mijn tuin in een soort van inspiratietuin. Oh, er valt nog genoeg te doen. Ik kan nog wel vooruit. Qua tijd en opbrengst schiet het niet op omdat de afleiding groot is. Misschien wel te groot. Dan is er weer een ronde en verroeste plaat die ergens rondslingert, dan valt mijn blik op een hartvormige steen. Dan weer zijn het de vogels die roepen of een kat die stiekem, alsof ik dat niet in de gaten heb, mijn tuin tijdelijk wil bewonen. Er is altijd wel wat. Daarom schiet het niet op, volgens Aardse begrippen dan wel te verstaan.

Een blik op mijn mobiele telefoon is ook funest. Bij ieder geluidje lijkt hij (of is het het?) me te roepen. Bij ieder geluidje val ik als een hongerige of zelfs verslaafde aan. Ik wil blijkbaar niets missen. Kan het uiteindelijk wel als het erop aan komt. Dat weet ik gelukkig ook.

Een piepje, of nieuwsplopje zoals je wilt, ging over een woordenclash tussen Tijs van den Brink en Midas Dekkers. Tijs, niet echt mijn favoriet (en dan druk ik me nog mild uit) en altijd slecht op foto's staand, interviewde Midas voor het programma 'Adieu God?'. Ik moest wel even kijken. Bij Midas hing ik aan de lippen, genoot van elk woord en bemerkte dat ik een lift kreeg tijdens zijn reis. Een reis door zijn geschiedenis, denkwereld en meningen.

"Er is niemand die op ons past.".

Arme Tijs. Ik zag hem al snel verbleken. "Mislukte kindjes" en "Mormels" vanwege zijn zwaar gehandicapte zus die tot het einde in een inrichting verbleef. Midas was op stoom en raakte op drift. "Een dierentuin uit de hel van Jeroen Bosch.".

"Zij werd liefderijk in leven gehouden, waar het misschien beter was geweest om haar liefderijk niet in leven te houden." De gesputter en de protesten van Tijs lieten Midas nog meer kolen op het vuur gooien. Ik zag het ondertussen in de Hel al aardig warm worden. "De schepper die dat in elkaar heeft geknutseld, zou ik wel eens in een donker steegje willen tegenkomen..."

Adieu God. En wat een indrukwekkende uitzending.

"Elke dag levertraan was erger dan het misbruik bij de Katholieken...".

Verdoofd maar ook helder en wakker liep ik door de (inspiratie)tuin. Op zoek naar voorwerpen, groei en nog te bewerken beelden. Een vroegere vlam noemde me ooit, toen bij haar de verliefdheid over was, 'nou niet bepaald een man van de wereld'. Klopt niet. Ik ben een man van de wereld, maar misschien niet volgens Aardse maatstaven en metingen.

Ik wil nog wel verhuizen, dat gaat ook nog wel gebeuren. Mijn tuintje neem ik dan mee. Gewoon omdat dat kan.

Fijne en inspiratievolle dag.

Verbinden in de vorm

Verbinden in de vorm

Op zoek naar iets moois en nieuws voor aan de muur? In huis of op kantoor..?

Door op de foto te klikken kun je deze rechtstreeks bestellen. Er is een keuze uit de volgende mogelijkheden: op canvas, hout, ingelijst en op aluminium Dibond.

Bijvoorbeeld: foto op canvas, formaat 55 cm x 70 cm € 90,00 (gratis verzending!)

Wandelend naar Nijmegen

Wandelend naar Nijmegen

Op zoek naar iets moois en nieuws voor aan de muur? In huis of op kantoor..?

Door op de foto te klikken kun je deze rechtstreeks bestellen. Er is een keuze uit de volgende mogelijkheden: op canvas, hout, ingelijst en op aluminium Dibond.

Bijvoorbeeld: foto op canvas, formaat 75 cm x 50 cm € 90,00 (gratis verzending!)

Vantablack, zwanger zijn en een zelfportret

Vantablack. Extreem zwart. Het zwartste zwart dat je ooit hebt beleefd. Het zwartste zwart dat men ooit kon produceren. Het is zo zwart dat je oog vormen niet goed kan onderscheiden.

Volgens de Sunday Times is kunstenaar Anish Kapoor een van de rijkste inwoners van Groot-Brittannië. Hij schijnt een vermogen te hebben van zo'n 130 miljoen pond. Volgens een andere krant heeft diezelfde Anish het voor elkaar gekregen om het alleenrecht op het gebruik van Vantablack af te dwingen. En daardoor zijn andere kunstenaars weer boos.

Volgens Anish heeft Vantablack een irreële kwaliteit. En heeft hij zich altijd al aangetrokken gevoeld tot exotische materialen vanwege het gevoel dat het kan opwekken.

Vantablack is zwart, diepzwart. Extreem zwart. Volgens sommigen te vergelijken met de zwarte gaten in het heelal. Wie ooit de ervaring heeft gehad om in Museum De Pont (Tilburg) zijn kunstwerk "Afdaling in het ongewisse" te zien en vooral te ervaren zal weten hoe diepzwart zwart kan zijn.

Gisteren, niets is toeval, kwam er een mooi bericht uit het museum. Via Social-Media, halleluja voor die ontwikkeling, kwam men met het nieuwtje dat Kapoor's "Als ik zwanger ben/When I am Pregnant" weer tevoorschijn kwam en werd tentoongesteld. Als je het over zwart, diepzwart, hebt dan is het ook mooi om het over het lichtte en verwachtte te hebben.

De foto linksboven is een opname, je zou het kunnen schikken onder zelfportret, in het museum. Geen Selfie. Ik kan het woord doodeenvoudig niet meer horen. Het was 2012. In de Pont was een grote tentoonstelling gaande met een deel van Kapoor's fabuleuze en indrukwekkende werk. Mijn beeltenis, al fotograferend, maar in fragmenten dankzij het eventjes geleende kunstwerk. Mijn dank was groot.

Je zou het kunnen betitelen als het gehéél dat veel meer is dan de som der delen. Alle stukjes en delen in en van mij maken tot wie ik ben. En uiteraard ben ik al fotograferend in beeld. Ik ben (deels) mijn werk en mijn werk is (deels) mij.

Fijne en lichte dag.

Compositie in grijs

Compositie in grijs

Op zoek naar iets moois en nieuws voor aan de muur? In huis of op kantoor..?

Door op de foto te klikken kun je deze rechtstreeks bestellen. Er is een keuze uit de volgende mogelijkheden: op canvas, hout, ingelijst en op aluminium Dibond.

Bijvoorbeeld: Fotoprint, formaat 60 cm x 60 cm €86,00 (gratis verzending!)

Zin in koffie..?

Koffiepot

Op zoek naar iets moois en nieuws voor aan de muur? In huis of op kantoor..?

Door op de foto te klikken kun je deze rechtstreeks bestellen. Er is een keuze uit de volgende mogelijkheden: op canvas, hout, ingelijst en op aluminium Dibond.

Bijvoorbeeld: Fotoprint, formaat 60 cm x 60 cm €86,00 (gratis verzending!)

Invallend licht

Invallend licht
Op zoek naar iets moois en nieuws voor aan de muur? In huis of op kantoor..?
Door op de foto te klikken kun je deze rechtstreeks bestellen. Er is een keuze uit de volgende mogelijkheden: op canvas, hout, ingelijst en op aluminium Dibond.

Bijvoorbeeld: Fotoprint, formaat 50 cm x 75 cm € 46,00 (gratis verzending!)

Bestellen..? Klik hier...

Machtsdronken, Super Tuesday en verwaarlozing

Machtsdronken. Wat een mooi woord en welkom op Super Tuesday. Het woord machtsdronken heb ik even geleend uit een artikel van het NRC. Ik hoop toch echt niet dat ik morgen kan gaan zeggen dat Super Tuesday uiteindelijk Trump Day is geworden. Spanning is er vandaag zeker. Ik hoop maar en van harte dat ze aan de overkant van de grote plas goed uitgerust raken om straks een juiste keus te kunnen maken.

Super Tuesday. 

Las vanochtend dat ze in Dinxperlo zijn gestart om ouderen met een golfkarretje richting gezelligheid te rijden. Wie mee wil belt een 06-nummer, betaalt een vrijwillige bijdrage en wordt keurig afgeleverd. De initiatiefnemers zijn behoorlijk optimistisch want ze sparen nu al voor een tweede kar. Kosten 22.000 euro.

Gisterenmiddag hoorde ik nog iets over ouderen. Dat was aan de tafel bij Jinek. De herhaling van haar voorlopig laatste aflevering. Het gesprek ging onder andere over de zorg en onze ouderen. Verwaarlozing, vervuiling en eenzaamheid liggen niet alleen op de loer maar groeien gestaag. Het woord marktwerking rolde over de tafel en zocht zich een weg. Tja, dat voor sommigen mooie woord marktwerking. Tot nu toe zie en hoor ik meer heftige na dan grote voordelen.

Vanochtend las ik ook een bericht over een supergirl. Vanaf 6 maart aanstaande zal ze op de lokale omroep N1 (Nijmegen) te zien zijn. Daar zal ze in een heus supergirlpakje gestoken aandacht vragen en een programma presenteren om zo vrijwilligerswerk onder de aandacht te brengen. Elke aflevering bezoekt ze een andere organisatie en legt ze uit wat het werk inhoudt en trakteert ze ons op mooie beelden.

It's a Bird...It's a Plane...No it's Superman. Beroemde Amerikaanse woorden uit lang vervlogen dagen. Uit die mooie tijd van strips en comics. Ondertussen raakt men in Washington in paniek, rijdt er hier een golfkarretje van hot naar her en doet marktwerking waar ze goed in is.

Bejaardenveiling. Heus het bestaat. Een veiling waar thuiszorgbedrijven kunnen bieden om cliënten voor de laagste prijs binnen te slepen. Ik heb sterk de behoefte om Supergirl (ladies first) en Superman aan te roepen om gezamenlijk orde op zaken te stellen.

"Vormen van vijf uur belevenissen". Zo heb ik de foto maar gedoopt. En hij is bestelbaar als je op zoek bent naar iets moois voor aan de wand. Erop bieden kan helaas niet.

Fijne dag.

Fotografiecursus voor beginners

Fotografiecursus voor beginners

Onderwerpen die o.a. aan bod komen in de beginnerscursus:

– I.S.O. waarde, sluitertijd en diafragma
– Lichtmeten
– Flitsen en flitslichtcompensatie
– Scherptediepte en objectieven
– Brandpuntsafstand en objectieven
– De verschillende bestandsformaten RAW en JPEG
– Compositie en vlakverdeling enz.

Verder gaan we met jouw camera aan de slag. Waar dienen toch al die knopjes voor en wat kun je bereiken met de diverse camera instellingen?
Iedere week krijg je een huiswerkopdracht en stuur je drie foto’s in die we gaan bespreken, dat geeft je nieuwe informatie, een andere blik en ervaring.

De cursus bestaat uit 6 bijeenkomsten van 2 uur
Minimaal aantal deelnemers 4
Maximaal aantal deelnemers: 6
Gereedschap: Fotocamera (spiegelreflex, compact of systeemcamera)

Cursusdata:
Dinsdag 06-01-2015/ 20.00-22.00 uur
Dinsdag 13-01-2015/ 20.00-22.00 uur
Dinsdag 20-01-2015/ 20.00-22.00 uur
Dinsdag 27-01-2015/ 20.00-22.00 uur
Dinsdag 03-02-2015/ 20.00-22.00 uur
Dinsdag 10-02-2015/ 20.00-22.00 uur

Kosten: € 120,00

Wil je je aanmelden of wil je misschien meer informatie?
Stuur een email naar: info@beeldencoaching.nl

Bron en lees verder...