Op weg naar de 4Daagse 2016: nr 012

Uitzicht, inzicht en de verte

De verte , het gebied dat nog net binnen zichtsafstand is. Het is warm en plakkerig. Mijn benen verpakt in een korte broek liggen over elkaar. Wanneer ik ze af en toe losmaak omdat de stroming van mijn bloed stagneert hoor ik een zacht geluid. Het lijkt in de verte een beetje op het geluid wat een pak vacuüm verpakte koffie produceert wanneer de eerste lucht van buiten zich vermengt. Op mijn benen zie ik een licht rode afdruk.
Nederland is plat, met soms in het een heuvel, een pukkel. Nederland is plat maar gezegend met adembenemende vertes.

Voor de verte liggen twee bruggen. Bruggen brengen ons van ergens naar ergens anders. Bruggen helpen ons bij moeten of willen en op onze reis.
De Oversteek. Een pluim voor de naamgever. Ik ben blij met de naam, kan hem maar niet genoeg uitspreken of lezen.
Een veerman is er niet meer. Verdwenen, overbodig en in het niets opgelost. Uit de tijd, uit het leven, uit de verte.

Aan bruggen kleven golven van energie door het werk wat ervoor is verricht. Een idee, een schets, ontwerp, berekeningen, vergaderingen, afspraken en uiteindelijk handelingen gestuurd door bewegingen.
Onder de bruggen is er stroom, tijdloos, verraderlijk en gevaarlijk. Mee en tegen de stroom in varen boten af en aan. Op het achterdek staan geparkeerde auto's te glimmen in het Hollandse zonlicht. Ieder frame van mijn ogen is raak. In gedachten kan ik de boten stilzetten als was het een film.

Nog niets gefotografeerd op deze rustdag, de zevende dag van de week. Maar ik moet, dat is mijn discipline. Mijn blik wil scherp blijven en in conditie als een topsporter. Ik moet me losrukken van de verte. Kijken, proeven, speuren, voelen, ervaren, waarnemen. Gewoon het ene been voor de andere zetten in een prettige cadans.

Een bord met ""Verboden daktoegang" erop. Een huis met de naam "de Zeemeermin". Ik voel me als een strandjutter op de straatstenen, als Indiana Jones in een Tombe, als Fellini aan het werk in Venetië.
Het geluid wat er af en toe uit mij komt doet me denken aan het pak vacuüm verpakte koffie.
Levenskunst en levenslucht.

Bingo. Een op het oog gewone bushalteplek. In dit kader lijkt het op een voorlopig ontwerp van Piet Mondriaan. Vlakken en lijnen. Voelbare puntjes. Naar beneden duwend zwart versus naar boven opstuwend rood.
Verdeling versus delen.

Fijne dag.

Op zoek naar dé vorm...Nr: 176 #Nijmegen

Zalm, overtuigd en de stroom

Heb je ook zo genoten van het tussen de schuifdeurenoptreden van Gerrit Zalm op het personeelsfeestje van de bank? Ik zag het op het journaal en heb het later op het internet nog eens helemaal bekeken.
Op zich zag het er wel allemaal grappig uit, maar of mijn vertrouwen in banken en de mensen die daar werken nu een enorme boost heeft gekregen? Nou nee, niet echt. Moeilijk om een topman van een bank nu nog heel serieus te nemen. Wanneer ik een topgesprek met een van die mannen zou hebben zou ik maagdelijk blauw, grote borsten en dikke billen zien in combinatie met het oudste beroep ter wereld.

Onze Gerrit doet zijn naam wel eer aan. De Zalm is de enigste vis ter wereld die stroomopwaarts zwemt. Een mooie vis is de zalm en lekker. Héérlijk met een goed glas wijn.

Op het internet las ik even de informatie over de zalm. Het schijnt dat de vis stroomopwaarts kan zwemmen door gebruik te maken van draaikolken en de turbulentie in het water. Ze krommen hun lijf van links naar rechts en glijden zo tussen de turbulentiegebieden door. Best slimme vissen, ze passen zich gewoon aan en gaan toch op hun doel af, tegenwerking van de stroom of niet. Respect en een diepe buiging voor de zalm.

Hoe ik nu op die dragqueen en grappig optreden van ex-minister Zalm kwam? Ik was aan het stoeien met het woord overtuigd. Ik las dat Mark Rutte overtuigd is van zijn eigen gelijk. Hij wil, volgens velen met een te zware delegatie, naar Sotsji. Mark zwemt gewoon tegen de stroom in zou je kunnen zeggen en doet straks zijn ding.

Het woord overtuigd heeft ook te maken met zeilen (ook weer water trouwens). Je kunt je boot of schip, ik weet nooit het precieze verschil tussen die twee) overtuigen. Dat wil dus eigenlijk zeggen teveel tuig aan boord voor de weersomstandigheden, met alle mogelijke gevolgen van dien.
In de zeilwereld hebben de zeilers het trouwens ook over het fenomeen "Schijnbare wind". Dat is volgens wikipedia de resultante van de windsnelheid en de snelheid van bijvoorbeeld het zeil bij het zeilen zelf. Die snelheid kan velen malen groter zijn dan de windsnelheid.
Volg je het nog? Zelf haak ik namelijk af en zoek wel iemand die me dat in begrijpbare taal kan uitleggen. of me uitnodigt voor een praktische les en tochtje op een boot, of schip.

Soms is het leven niet wat het lijkt en moet je even een zeil bijzetten of juist minderen, maar niet overtuigen. Tegen de stroom ingaan kan natuurlijk ook. Dat is een mooie uitdaging. het vergt moed en aanpassingsvermogen.

Ik wens je een fijne stroom vandaag en voor vanavond alvast smakelijk eten.

Fijne dag.

Onbevangen, remlichten en ongeduld

Fotografie Mart van Zwam

Ik had maar een paar seconden de tijd en moest heel snel afdrukken. Dit jochie kwam jaren geleden plotseling voor me staan en liet me trots als een pauw zijn verdwenen tanden zien.
Wat hij precies zei weet ik helaas niet meer, maar de openheid van de jongen naar mij toe was mooi en bijzonder. Ik lag in een deuk en moest mijn camera stevig vasthouden om hem niet te laten vallen. De onbevangenheid van een kind blijft mooi.
De jongen zal nu zo'n 14 of 15 jaar oud zijn. Onbekende jongen, mocht je dit stukje lezen en jezelf herkennen dan geef ik je graag een mooie afdruk van de foto. Ik ben benieuwd of ik iets hoor.
Onbevangenheid levert vaak mooie beelden op.

Twee dagen geleden liep ik op een zebrapad terwijl er een stadsbus kwam aangesneld. Op het moment van oversteken moet je als voetganger inschatten of zo'n bus überhaupt stopt. Maar wat als dat niet duidelijk is? Ik stopte halverwege, op het middenstuk, een veilige plek. De bus stopte ook, maar op het allerlaatste moment.
Ik kon weer verder met mijn tocht en zag ondertussen het gezicht van de buschauffeur. Een vrouw op leeftijd, uniform en geblondeerd haar in een soort pagekapsel. Haar gezicht stond strak, geen glimlach, grijns, geen spier die me iets vertelde. Geen aardig en weids gebaar van ga uw gang, geen hand die verontschuldigend omhoog ging.
Waar dacht ze aan? Aan thuis, haar man of vrouw of misschien lastige passagiers? Last van tijdsdruk en was ze misschien te laat voor de volgende halte?

Waarom hebben auto's en bussen eigenlijk geen remlichten van voren? Misschien best handig voor zo'n taxatiemoment van een voetganger. Tenslotte zijn er overal oplossingen voor te bedenken.
We hebben al veiligheidsgordels, airbags en achteruitrijsensoren voor auto's. Helmen voor bromfietsers en motorrijders. Fietshelmen om kinderen te beschermen in het drukke verkeer?

In de supermarkt stond ik even later in de rij voor de kassa. Voor en achter me gekreun en gesteun.
Er kwam een mevrouw aangesneld die plaats nam en een kassa opende. Drie in de rij, kassa erbij..!
Ik moest even glimlachen, overal zijn oplossingen voor te bedenken.
We hebben alleen nog geen oplossing gevonden voor ons ongeduld, tijdsdruk, stress en haast.

Fijne Zondag.