Vantablack, zwanger zijn en een zelfportret

Vantablack. Extreem zwart. Het zwartste zwart dat je ooit hebt beleefd. Het zwartste zwart dat men ooit kon produceren. Het is zo zwart dat je oog vormen niet goed kan onderscheiden.

Volgens de Sunday Times is kunstenaar Anish Kapoor een van de rijkste inwoners van Groot-Brittannië. Hij schijnt een vermogen te hebben van zo'n 130 miljoen pond. Volgens een andere krant heeft diezelfde Anish het voor elkaar gekregen om het alleenrecht op het gebruik van Vantablack af te dwingen. En daardoor zijn andere kunstenaars weer boos.

Volgens Anish heeft Vantablack een irreële kwaliteit. En heeft hij zich altijd al aangetrokken gevoeld tot exotische materialen vanwege het gevoel dat het kan opwekken.

Vantablack is zwart, diepzwart. Extreem zwart. Volgens sommigen te vergelijken met de zwarte gaten in het heelal. Wie ooit de ervaring heeft gehad om in Museum De Pont (Tilburg) zijn kunstwerk "Afdaling in het ongewisse" te zien en vooral te ervaren zal weten hoe diepzwart zwart kan zijn.

Gisteren, niets is toeval, kwam er een mooi bericht uit het museum. Via Social-Media, halleluja voor die ontwikkeling, kwam men met het nieuwtje dat Kapoor's "Als ik zwanger ben/When I am Pregnant" weer tevoorschijn kwam en werd tentoongesteld. Als je het over zwart, diepzwart, hebt dan is het ook mooi om het over het lichtte en verwachtte te hebben.

De foto linksboven is een opname, je zou het kunnen schikken onder zelfportret, in het museum. Geen Selfie. Ik kan het woord doodeenvoudig niet meer horen. Het was 2012. In de Pont was een grote tentoonstelling gaande met een deel van Kapoor's fabuleuze en indrukwekkende werk. Mijn beeltenis, al fotograferend, maar in fragmenten dankzij het eventjes geleende kunstwerk. Mijn dank was groot.

Je zou het kunnen betitelen als het gehéél dat veel meer is dan de som der delen. Alle stukjes en delen in en van mij maken tot wie ik ben. En uiteraard ben ik al fotograferend in beeld. Ik ben (deels) mijn werk en mijn werk is (deels) mij.

Fijne en lichte dag.

Invallend licht

Invallend licht
Op zoek naar iets moois en nieuws voor aan de muur? In huis of op kantoor..?
Door op de foto te klikken kun je deze rechtstreeks bestellen. Er is een keuze uit de volgende mogelijkheden: op canvas, hout, ingelijst en op aluminium Dibond.

Bijvoorbeeld: Fotoprint, formaat 50 cm x 75 cm € 46,00 (gratis verzending!)

Bestellen..? Klik hier...

Passend, een puntje en een paaltje

Een van de eerste beslissingen die ik vanochtend moest nemen was het kiezen van een passende foto bij de geschreven tekst.
Ik had al wat klaar maar bleef maar schrappen en toevoegen. Wat past en wat niet?
Deze foto met een punt en een paal in het beeld leek mij wel passend.

Vanochtend werden mijn ogen geconfronteerd met het bericht dat er weer iemand is onthoofd. Op het scherm van de laptop verscheen een foto van een geknielde man gehuld in oranje, naast de man staat een figuur in het zwart. De man in Oranje werd even later na het nemen van de foto vermoord. Het is bizar en te gruwelijk voor woorden. Als je ergens geen woorden aan kunt geven dan past misschien alleen een moment van stilte?

Het beeld deed me denken aan een scène uit de film "Se7en". Op Youtube noemen ze dat stukje uit de film "The Box". De scène speelt zich af op een stuk verlaten buitengebied van een stad, een soort niemandsland. Als toeschouwers zijn er de kijker(s) en een paar politieagenten die rondvliegen in een helikopter. Als decorstukken van het beeld staan er hoogspanningsmasten, misschien wel om symbolisch aan te geven hoe spanning kan oplopen. De hangende draden creëren wijzende lijnen in de beelden. De helikopter zorgt voor het nodige opwaaien van stof en zand.

Als kijker weet je dat er iets ergs gaat gebeuren, de spanning is voelbaar en in opbouw. Het einde van de film en het verhaal kan nog alle kanten op, maar dan gebeurt het schijnbaar onvermijdelijke. Dat wat je absoluut niet hoopt gebeurt uiteindelijk dan helaas toch. Ongeloof blijft als een leeg gevoel en knagend gevoel achter. Een indrukwekkend stukje filmgeschiedenis met een razend knappe voelbare dynamiek tussen de acteurs Morgan Freeman, Brad Pitt en Kevin Spacey als John Doe. De vader, een zoon en een gestoorde geest.

Fictie en de helaas harde realiteit van een nieuwsbericht. Misschien kunnen we vandaag een kaarsje opsteken voor David Haines. David Haines was een hulpverlener in dienst van de VN.

Terug naar het puntje en het paaltje...Ik las allerlei uitleg. Zo is of was er sprake van een putje of een pitje en als het erop aankomt. Maar ook als het op de uitvoering aankomt...!
Mijn verwarring neemt zienderogen toe.

Nou ja, als het punt je bij paaltje komt is het gewoon zondag.

Fijne dag.

Besef, Vuurspuwende Vliegen en een tekening

"Wanneer letters dansen, vallen woorden op hun plek"
Ik zit in deze weken behoorlijk in de tekst en schrijf me te pletter. Het loopt als een tierelier. Een grappig woord waarvan ik in een blije extase kan raken.

Terwijl ik me aan het boog over woorden als "Vuurspuwende Vliegen en Weerloze Weerwolven..." kwam ik woensdag dit tegen. "Besef wat je hebt." Iemand, geen idee wie spoot deze letters op een muur dichtbij het station. Ik kon me niet bedwingen, stapte twee haltes eerder uit dan normaal en liep er recht op af. Natuurlijk moet ik daar dan een foto van maken voor de fotoserie "Op zoek naar de vorm...".

Wat een contrast met de letters op de voorpagina van de Telegraaf. De woorden liegen en bedriegen schreeuwen me in de chocoladeletters-stijl tegemoet. Wat wil de krant? Mij als mens overtuigen of overhalen? Over de streep trekken zodat ik de straat opga en het woord uitschreeuw?
Nee sorry, beste krantenmensen. Ik ben van na de oorlog en dat wil ik ook graag zo houden.
"Besef wat je hebt..", het klinkt zeker in deze tijd als een regelrechte waarschuwing.

Ik heb vandaag nog een leuk klusje, moet proberen een mus te tekenen. Ik heb voorgesteld om Mus te fotograferen maar die wil dat niet. Hij vind zichzelf niet fotogeniek genoeg. Ik heb hem uitgelegd dat dat gewoon lariekoek is en voortkomt uit een stukje onzekerheid maar Mus is onverbiddelijk. En Mus is huiverig voor de social media. Hij vertelde dat ie niet graag ziet dat zijn foto's gaan vliegen en dwalen naar Facebook, Pintererst en dergelijke. En ook niet op Twitter, zei hij me nadrukkelijk.

Ach het beestje. Hij vertelde me trouwens dat zij, de mussen, zo hun eigen Twittervorm hebben. Tjielp. Het bestaat al héél lang en schijnbaar kletsen ze wat af. Ik vroeg hem waarover ze het dan zo hebben.
"Over jullie." zei Mus. "Omdat jullie zo'n grappige soort zijn met af en toe dwaze en vreemde streken. Over jullie pijn en verdriet, de kwetsbaarheid, oorlogszucht en egocentrisch denken."
Ik werd er even stil van. Er wordt dus over ons gekletst?

Ik moet dus tekenen, terwijl ik dat niet zo goed kan. Op de een of andere manier werkt het niet tussen mijn ogen, hoofd, hart en vingers. Op papier verschijnen rare strepen, vreemde vormen enzovoorts. Een Mus, is een Mus, is een Mus. Nu nog op papier.

Mijn leraar Tom vroeg ooit aan me: "Kun je een potlood vasthouden?" Ik antwoordde met een bevestiging maar ook met opgetrokken wenkbrauwen. Ik vond het namelijk een verrassende maar tegelijkertijd vreemde vraag.
"Dan kun je mee op reis." was zijn antwoord. Hij had groot gelijk en ik ging mee op reis.
Op een boot. Zeilen, schilderen, tekenen, eten, drinken, voelen en veel ervaren. Het tekenen lukte niet zo best, maar de rest was fantastisch. Deinend op de golven als een zeeman, ervarend met een open hart en met alle zintuigen op scherp.
Mijn leraar. Een geboren Hagenees die me de weg wees. Een authentieke wegwijzer.

Pruttelende Pelikanen en Duimendraaiende Dromedarissen,
Kakelende Kikkers met Knorrende Koeien.

Veel te doen vandaag..!

Fijne dag, het is bijna weekend.

Een paprika, een stille tocht en een Mus-Plus

"Wat ben je aan het doen?" De vraag kwam samen met de aankomst en landing van Mus op de schutting die mijn tuingrens aangeeft als een aardse verstoring van mijn gedachten.
"Ik ben aan het kijken naar die paprika die daar hangt en vraag me af wanneer hij rijp is."
Ik had toch al eerder verteld dat ik sinds kort een een moestuintje heb van een slordige twee vierkante meter? Het is niet groot maar ik geniet ervan om naar het groeiproces te kijken. Iedere ochtend en avond even kijken als een grondmedicatie.
"Waarom is er niet een soort kookwekkertje bijgeleverd? Want hoe weet ik nu wanneer dat groene ding rijp is?" Ik moest glimlachen om het net geschapen beeld, in gedachten hoorde ik zo'n Blokker wekkertje afgaan. het klonk als muziek in mijn oren.
"Geen idee." zei Mus. "Ik hoef me nooit met dat soort vragen bezig te houden. Ik eet wat me voor de voeten komt. Of pootjes in mijn geval."
Internet zou me later wel uitkomst geven, wat ik niet weet zoek ik wel op. Internet heeft tenslotte een schat aan informatie.

We gingen er maar eens goed voor zitten. Mus op de leuning van de ene stoel en ik met een kopje dampende thee onderuit in de andere. Ik voelde het aankomen. Samen konden we misschien iets dieper in het contact gaan en kreeg ik misschien een verklaring. Ik vroeg hem waarom hij eigenlijk hier was en hij geregeld met mij sprak.
"Ik ben als een Anomalie, een afwijkende, een uitzondering op de regel." zei Mus. "Ik ben een mus maar met iets extra's." In mijn gedachten vormde zich het woord Mus-Plus. De glimlach om de rijm gaf een prettige rimpel in de vijver van mijn hart.

"Wat vind jij van een stille tocht" vroeg ik hem met de deur in huis vallend. Kennelijk lag die vraag op het puntje van mijn tong. De laatste dagen was dat woord weer véél in het nieuws.
Ondertussen keek ik op mijn mobiel of de vijf al in de cijferreeks was te ontdekken. De vijf is een excuus-maatje om een klinkend glas in te schenken. Bijna was het zover.

"Een stille tocht is stil. Ik begrijp het wel, maar ik mis jullie demonstratiegedrag van ooit. Knuffels en bloemen laten vallen van viaducten en langs snelwegen op rouwwagens mikken is een mooi gebaar. Maar wat ik mis is een algehele verontwaardiging over de manier waarop jullie met elkaar samenleven. Ik mis jullie echtheid." Mus begon op toeren te komen als was het een ouderwets draaiende diesel.

"Zal ik een voorbeeld geven qua verontwaardiging?" Mijn blik was er een gevuld met verwachting. "Kijk eens naar cijfers uit 2012. De Nederlandse wapenexport groeide toen naar 22 procent, dat is een bedrag van 408 miljoen euro. Beetje morbide toch?" Mijn blik naar Mus werd een beetje glazig, was het al vijf uur?
"Maar maak je niet druk, alles komt weer op z'n pootjes terecht." Mus gaf me een vette knipoog en keek naar zijn eigen pootjes.
Een Mus met humor. Dat is wat ik nu even nodig had.

"Heb jij nog iets leuks meegemaakt?" mijn kleine gesprekspartner keek me verwachtingsvol aan. "Ja, iemand mailde me dat ik wel leuke foto's maak. Mijn dag kon niet meer stuk. De goedbedoelde veer die ik ontving was er een om te koesteren en in te lijsten."
"Twijfel? Denk maar aan de echtheid en jouw eigen authenticiteit. De vijf is gearriveerd en morgen is het gewoon dinsdag." Mus richtte zich op en begon zich klaar te maken om op te stijgen. "Eet smakelijk."
"Dank je, Mus-Plus. Morgen weer?"

Bijnamen ontstaan als vanzelf. En een paprika geeft wel aan wanneer hij rijp is. Een kwestie van vertrouwen. En alles komt tenslotte op z'n pootjes terecht.

Fijne dag.

Uitzicht, inzicht en de verte

De verte , het gebied dat nog net binnen zichtsafstand is. Het is warm en plakkerig. Mijn benen verpakt in een korte broek liggen over elkaar. Wanneer ik ze af en toe losmaak omdat de stroming van mijn bloed stagneert hoor ik een zacht geluid. Het lijkt in de verte een beetje op het geluid wat een pak vacuüm verpakte koffie produceert wanneer de eerste lucht van buiten zich vermengt. Op mijn benen zie ik een licht rode afdruk.
Nederland is plat, met soms in het een heuvel, een pukkel. Nederland is plat maar gezegend met adembenemende vertes.

Voor de verte liggen twee bruggen. Bruggen brengen ons van ergens naar ergens anders. Bruggen helpen ons bij moeten of willen en op onze reis.
De Oversteek. Een pluim voor de naamgever. Ik ben blij met de naam, kan hem maar niet genoeg uitspreken of lezen.
Een veerman is er niet meer. Verdwenen, overbodig en in het niets opgelost. Uit de tijd, uit het leven, uit de verte.

Aan bruggen kleven golven van energie door het werk wat ervoor is verricht. Een idee, een schets, ontwerp, berekeningen, vergaderingen, afspraken en uiteindelijk handelingen gestuurd door bewegingen.
Onder de bruggen is er stroom, tijdloos, verraderlijk en gevaarlijk. Mee en tegen de stroom in varen boten af en aan. Op het achterdek staan geparkeerde auto's te glimmen in het Hollandse zonlicht. Ieder frame van mijn ogen is raak. In gedachten kan ik de boten stilzetten als was het een film.

Nog niets gefotografeerd op deze rustdag, de zevende dag van de week. Maar ik moet, dat is mijn discipline. Mijn blik wil scherp blijven en in conditie als een topsporter. Ik moet me losrukken van de verte. Kijken, proeven, speuren, voelen, ervaren, waarnemen. Gewoon het ene been voor de andere zetten in een prettige cadans.

Een bord met ""Verboden daktoegang" erop. Een huis met de naam "de Zeemeermin". Ik voel me als een strandjutter op de straatstenen, als Indiana Jones in een Tombe, als Fellini aan het werk in Venetië.
Het geluid wat er af en toe uit mij komt doet me denken aan het pak vacuüm verpakte koffie.
Levenskunst en levenslucht.

Bingo. Een op het oog gewone bushalteplek. In dit kader lijkt het op een voorlopig ontwerp van Piet Mondriaan. Vlakken en lijnen. Voelbare puntjes. Naar beneden duwend zwart versus naar boven opstuwend rood.
Verdeling versus delen.

Fijne dag.

Vliegtuig MH17, een fiets en een leeg blikje

Ik weet niet hoe het jullie vergaat maar ik ben nog een beetje aan het bekomen van de inmiddels afgelopen vierdaagse. Het was de laatste Vierdaagsedag met een intocht dat een rouwband droeg.

Geen officiële muziek. De militaire muzikanten konden s'ochtends hun instrumenten weer inpakken, de vlaggen gingen halfstok. De burgemeester vroeg aan een ieder om geen muziek te maken langs het parcours, wat trouwens lang niet overal gebeurde maar het was dan ook een verzoek. Nederland is in rouw vanwege de gebeurtenissen met het vliegtuig MH17.
Persoonlijk heb ik telkens een vreemd gevoel wanneer ik dat vluchtnummer lees. De letters MH zijn mijn initialen.

Terwijl we qua nieuws eigenlijk midden in de zogeheten komkommertijd zitten draaien de verschillende media overuren. Interviews met nabestaanden, persconferenties, een minister die snel het vliegtuig instapt voor overleg, onze minister-president die een andere president verzoekt om zijn invloed aan te wenden?
De directeur van het reisbureau die in eerste instantie had beloofd om nabestaanden per vliegtuig naar de plek des onheils te brengen moest al vrij snel zijn belofte terugnemen. "Het is daar een War-Zone, veel te gevaarlijk" verklaarde hij voor de camera's.
Ik nam nog een slokje koffie. Tja daar hoef je niet voor gestudeerd te hebben om je dat te realiseren. En die War-Zone is helaas niet gisteren ontstaan.

9/11 hoorde ik vallen. Een buitenlandse journalist schreef dat. "Jullie hebben nu je eigen 9/11". Mensen roepen soms ook maar iets. Mijn hart kwam in opstand. Ik wil geen aangepraat trauma. En ook geen museum met brokstukken en bijpassende souvenirwinkel.

De vierdaagse is klaar, de helden zijn met duizenden bossen Gladiolen ingehaald. De Via Gladiola heet weer gewoon St. Annastraat.
Een van de allermooiste momenten van de Vierdaagse was voor mij de actie van een militair. Terwijl een groep keurig in het gelid marcherende soldaten een afvalbak passeerde mikte een van hen mis. Een leeg blikje viel naast een van de vele geplaatste afvalbakken. Ik zag 'n andere soldaat zich bukken en het blikje oprapen. Als was hij een basketballer mikte hij het ding met een boog alsnog in de bak.
Mijn Facebook-duim ging ervoor omhoog. Hulde en respect.

Het leven kan soms zo simpel zijn.
Gewoon elkaar een beetje helpen en een fiets heel laten.

Fijne Zondag.    

Vakantie, Vincent en de juiste vorm

Tussen de grote stroom van de heen en weer lopende mensenmassa viel mijn oog opeens op dit handgeschreven en met een ijzeren klem vastgemaakt kartonnen bordje. Wegens vakantie 1/2 prijs.
"Wegens" is er waarschijnlijk met een andere stift later bijgeschreven, de scherpe haak aan de g lijkt een bekrachtiging. Het aandikken van het woord door de vier streepjes is duidelijk. Wegens. Het is maar dat we het weten.
De druk op de viltstift komt steviger over terwijl hij aan het woord vakantie begon, de letters ogen dikker. Op het einde van het karton raakt de ruimte een beetje op. Vakantiedrukte.
Maar het is duidelijk, de bloemenman hield uitverkoop en gaat op vakantie. Waarnaartoe? Geen idee. Misschien gaat hij samen met z'n bloemenvrouw naar een plek zonder al te veel bloemen. Even los, afstand nemen om daarna bij weer en wind te kunnen knallen in zijn kiosk.

Terwijl ik mijn fiets gisterenmiddag aan het hekwerk vastmaakte zag ik genodigden en bestuursleden van de vierdaagse wapperen met hun uitnodiging. In de Vereeniging gebeurde het, The place to be, als je iets voorstelt ben je daarbij.
Vanachter het hekwerk zag ik rondlopende cateraars. De geur van een varken aan het spit drong mijn neusgaten binnen, in gedachten zag ik glazen gekoelde witte wijn op de juiste temperatuur, in mijn oren klonk het geluid van glaswerk.

Wandelen. Sfeer proeven. Onderdompelen in de massa. Politieagenten op hun post, strenge maar vriendelijke verkeersregelaars en rondlopende toezichthouders. De eerste muziek klonk vanaf de verschillende podia. Omhooggestoken feestende bierglazen.
Al het glaswerk is deze feestdagen voor de veiligheid vervangen door kunststof bekertjes, tijdens het proosten is het een goeie tip om er zelf even geluid erbij maken. Kling...!
Dat werkt best goed en het heeft ook nog iets komisch.

Ik genoot met volle teugen in het volle centrum. Marktkramen, snuisterijen en hebbedingetjes. Eettentjes en volle terrassen. Verschillende talen, bloemrijke klanken. Dikke lagen verf, ruwe penseelstreken, de passie, drift en de genialiteit van van Gogh waardig. Ik weet bijna zeker dat Vincent hier van had genoten.

Terwijl een handjevol toeschouwers in de hitte van de zon lurkten aan het bestelde vocht, zag ik dat op de Grote markt de sfeer nog aanstaande was. Een zanger was bezig op een groot en te leeg podium zijn ding te doen. Op zijn laptop stonden als begeleiding muziekbestanden. Ik zag hoe al zingend het volgende nummer opzocht.
Zijn outfit was een tikkeltje te. Zijn liedje was klaar, stilte. Het schamele geluid van een paar handen die op elkaar gingen maakten een oorverdovend geluid. Tja, soms zit het mee en soms tegen.

Het volgende nummer wat door de laptop werd aangestuurd was van The Temptations. De eerste noten van "Papa was a rolling stone." klonken uit de speakers. Ik wilde nog "niet doen" roepen maar het was al te laat. Ritme en dik aangezette dramatische violen klonken over de markt, muziek voor s'avonds laat als er niet meer is dan een schamel licht. Met het publiek in de volle zon en puffend van de hitte lijkt animeren met dit nummer een kansloze missie.

De tekst is prachtig maar niet leuk. Een vader die er niet was voor zijn vrouw en kinderen, drank, een hypotheek, schulden en véél andere vrouwen. Your papa was a rolling stone...
Ik zag de zanger rondom zich heen kijken, door het ijs zakken en langzaam verdrinken.

Goeie soulmusic kan je raken tot in het binnenste, je botten je kern. Terwijl de woorden muze, curves, edges en perfect imperfections me verleidden tot een zacht geneurie wandelde ik langzaam naar een volgend pleintje.

Een andere vorm en sfeer. Bier, zon, show en pakkende muziek.
Feest..!

Fijne zondag.

Rennen, Rennie en een vers gemaakt broodje

Verbeelde ik het me nu of waren er veel meer mensen aan het vliegen en rennen? Gisteren liep ik alweer in het centrum. Terwijl ik al kijkend, genietend en loerend als een tijger op een bankje zat, wachtend op fotografische scoringsmomenten, zag ik allerlei hoofden naar beneden gericht.
De zon of beter gezegd de ontbrekende zonnestralen vanwege het filter van een wolkendeken heeft direct consequenties.
Het schijnt zelfs zo te zijn, dat is ooit wetenschappelijk onderzocht, dat als een weerman of weervrouw het heeft over een aankomende depressie er mensen zijn die daar sterk op kunnen reageren. Schijnbaar blijft die informatie sterk op de voorgrond.

Ik zag dus meer koppies naar beneden, snelle doorstappers en bijna rennende voorbijgangers. De sfeer van de dag ervoor met meer dan voldoende zon was anders, leuker, gezelliger. Gisteren was het bedrukter en het voelde klam aan.
Het zou natuurlijk ook kunnen dat er bij mensen vakantiestress in de lucht hing. De laatste dingen regelen, kopen, inpakken en niet vergeten. Er gaan vandaag ook bosjes mensen op pad om te ontspannen en de interne accu op te laden. Even helemaal niets en plat op het zonnige strand. Of misschien wel juist alles willen zien, geen moment missen. Maar volgens de berichten eerst je storten in de periferie van de file.

Terwijl ik zo naar de alsmaar voortgedreven mensen kijk en het eruit ziet alsof er iemand op ze jaagt, ze opdrijft, hoor ik Herman van Veens donkere stem "Opzij, opzij, opzij...".
Maar ook de onvergetelijke woorden van Ramses: "Laat me, laat me...ik heb het altijd zo gedaan."
Een van de definities van periferie is trouwens buitenkant of rondom een centraal punt. Kan het centrale punt je eigen ik zijn? Woorden zijn gevormde sleutels.

Ik heb gisteren wel een paar redelijke foto's gemaakt. Bij de Etalage van de Hema stond ik even stil. Mijn tijgers-blik viel op "vers gemaakte broodjes". Verwarring.
Broodjes gemaakt door vers personeel? Hoe maakt men broodjes? Worden die gebakken, belegd of zoiets? Reacties zijn van harte welkom...

Thuisgekomen en genietend van een glas wijn, muziek op de achtergrond en de pannen op het vuur zat ik nog even in mijn mijmer-modus. Zen, rust, weelde en vooral géén haast.
Maar even later werd ik toch weer even gekieteld door mijn inspiratievinger, dacht ik aan mijn schrijfnotities en de reclame voor het product Rennie.
Rennie heeft op mij de uitstraling van een snoepje in een doordrukstrip. Makkelijk, lekker en handig. Volgens de reclame zet Rennie "overtollig maagzuur om in water en andere lichaamseigen stoffen. Je maag is zo weer rustig."

Ik heb onthaast en al even gewandeld door de wereld van Youtube. In een Engelse commercial hebben ze het over een "Happy tummy" tenminste wanneer je Rennie gebruikt. In Zweden zeggen ze "Lindrar snabbt och effektivt."

Rennie. Gewoon een kwestie van nie renne...en de tijd nemen om rustig en relaxed een vers gemaakt broodje te eten.

Fijne dag.

Nijmegen, feest en een mensenmengsel

Nijmegen is er bijna klaar voor. Spandoeken en vlaggen wapperen in de wind. Knipperende borden met uitgang en welkom in Nijmegen branden.
Vrachtwagens rijden tussen het winkelende publiek af en aan. Podiumbouwers zijn druk doende met hun gereedschap, spieren doen wat ze moeten doen. Vastpakken, tillen, aanspannen, loslaten.
Meters kabels worden uitgerold en komen op hun plaats. Mannen met leidinggevende functies en plattegronden lopen druk heen en weer. Ze telefoneren, wijzen, roepen en dirigeren. Er klinkt een schreeuw om een ijzerzaag, een vraag om een steeksleutel.
Het is warm in de binnenstad en het gonst van de bedrijvigheid. Feestvierders en zonaanbidders hebben hun plek gevonden op de terrassen. Mobiele koelcellen komen op hun plek, vaten met bier en fris staan klaar. Onvermijdelijke pisbakken staan her en der strategisch opgesteld, afvoerslangen hangen in putdeksels.
Terwijl ik bewonderend en ademloos kijk naar de binnenkant van een feesttent en geniet van het spinnenweb-design hoor ik gepiep van een tractor die achteruit rijdt. De bestuurder geeft me een snelle blik dat een mengsel bevat van sorry en "pas op personeel".

Nijmegen is er bijna klaar voor. En ik ook. De batterijen zijn opgeladen, mijn tas staat klaar, mijn getrainde blik staat op scherp. De komende dagen is het een kwestie van feestvieren, uitblazen op een terras, verbazen, genieten, waarnemen, notities maken, focussen en downloaden van digitale bestanden.

Ondertussen staat de Stevenskerk in haar noodzakelijke steigers. Lijnen van ijzeren palen vermengd met de horizontale houten loopplanken creëren voor mij een prachtig beeld. Het atmosferisch perspectief is de jus over het sappige vlees, de kers op de taart. Ik mis de haan op de torenspits.

Terwijl ik een mensenmengsel zie van toeristen, ongewapende militairen en uitgeshopte bevredigde primarkmeisjes voel ik de goedkeurende blik van de stad. Ze geeft me een vette knipoog. Ik weet dat het goed zit.
Nijmegen is er morgen helemaal klaar voor.

Fijne dag.







   

Spelletje, troost en inspiratiedag

Ach ja het is maar een spelletje. Net zoals de bewakende televisiekijkers, of is het kijkende televisiebewakers?, aan het eind in de film The Truman Show gaan we gewoon door tot de orde van de dag.
Geen Robben, van Persie, Krul of Hunt meer die ons in spanning houden. Geen Louis die een of ander goocheltrukje uit de hoek hoeft te toveren. Het is klaar.
En de troostfinale dan? Wat mij betreft hoeft die niet gespeeld te worden. Of je nu 3de of vierde uiteindelijk wordt, dat herinnert niemand zich straks meer.
Een troost is er wel. Wij zijn niet vernederd.

Over tot de orde van de dag. Ik ben van start gegaan.
In mijn stukje tekst van gisteren over Kleineren en Brazilianen gaf ik al een voorzet. Vandaag ga ik bloggen. Het zeker geen wetenschappelijk onderzoekje worden maar meer een test en voor mij inzicht over hoe en wat. Het idee ontstond onder de douche, waar de meest mooie ideeën zomaar opborrelen en kennelijk ben ik niet de enigste die dat overkomt. Dus het uitgangspunt en waar ik inzicht in wil proberen te krijgen is het fenomeen inzicht.
Ik ben dus nu gewoon begonnen met schrijven en checken, voelen, registreren wat er bij mij van binnen gebeurt of niet. Bij tijd en wijle zal ik de schrijverij uploaden, ik weet niet precies om de hoeveel tijd, soms wat sneller, soms wat langzamer. Maar in ieder geval, mocht je mee willen lezen oid dan zou ik af en toe de pagina verversen.
De schrijfsels zal ik hoogstwaarschijnlijk af en toe aanvullen met filmpjes, foto's of zoiets. Ik moet namelijk reageren op signalen en impulsen die er zijn en komen.
Hoe lang deze test gaat duren, weet ik ook niet. Het kan een uur zijn of misschien wel acht. Ik ga net zolang door totdat het gedaan is en de impulsen stoppen. Eten, koffie en dergelijke is er genoeg in huis. Afspraken zijn er niet. Dus hierbij....de aftrap is gegeven...! De bal is in het spel.

Okee, de kop is er af, het begin is er. Ik krijg een impuls om eerst even de situatie te schetsen. Huiskamer, bank, laptop op mijn knieën, scherm omhoog en typende vingers. Aangekleed ben ik nog niet, natuurlijk heb ik wel wat aan want tenslotte ben ik geen kinky-blogger. Raar woord trouwens dat kinky. Ik heb de neiging om de oorsprong ervan op te zoeken maar doe het niet. Misschien later.
Zo werkt inspiratie dus? Maar het is ook gekoppeld, zo lijkt het althans aan een keuze. Ik heb de vrijheid om de keuze te maken tussen opzoeken of juist niet. Misschien onthou, parkeer ik het wel en komt er later nog een impuls van het willen weten...  

Dus aankleden gaat straks gebeuren, wanneer ik er aan toe ben. Wanneer ben je ergens aan toe en hoe werkt dat dan? Ook zo'n fenomeen. Dat voel je. Je voelt wanneer je ergens aan toe bent en wanneer niet. Het gevaar bestaat dat wanneer je iets doet waar je nog niet aan toe bent er iets als een boemerang op je af komt suizen en dat met terugwerkende kracht.
Voelen schijnt dus voor ons, voor mij een belangrijke iets te zijn. Mijn hoofd kan iets anders vertellen, maar mijn gevoel zegt me....En uiteindelijk gaat het om een prettige balans en geen revolutie of opstand in mijn innerlijke systeem huishouding.  
Ik krijg een signaal om koffie te gaan pakken. Zin in!

Zin in! Ja die hoor ik de laatste maanden of misschien wel het laatste jaar steeds vaker. Zin in.
Op twitter zie ik het ook regelmatig voorbij komen. "Vandaag een gesprek met een nieuwe opdrachtgever. Zin in..!" Zoiets dus. De "ik heb er zin in" PR.
Waarschijnlijk hoopt men dat andere potentiële klanten dat "Zin in..." geweldig zullen vinden?

Tot nu toe gaat het goed. Ik krijg meer impulsen dan ik qua snelheid van typen en schrijven aan kan. Grappig. Mijn hoofd is druk doende, mijn voelsprieten zijn aan het tasten.
En dan heb ik de verschillende nieuwspagina's nog niet eens bezocht. Wel heb ik de koffie als ondersteuning naast me staan zodat die schiet nou op, ik heb er zin in signalen zijn gestopt.

Mijn nieuwsgierigheid (hoe werkt dat eigenlijk?) heeft me laten kijken naar de bezoekers-statistieken. Er staan al 64 tikken op de teller. Misschien dat vandaag de grens van 40.000 bezoekers wordt overgestoken.
De macht van het getal. Ongeveer een jaar geleden begon ik met dit avontuur en een stuk of 40 kijkers en lezers per dag, nu is zo'n 350-400 een heel normaal aantal.

7.08 Ik krijg de eerste verschijnselen naar een ontbijt. Komt goed, nog even uitstellen.
Oranje vlaggetjes, ik ben benieuwd hoeveel huizen er vanavond nog in het Oranje zijn gehuld. De vlaggetjes, spandoeken enz kunnen de doos weer in. De juichpakken in de mottenballen en Designer Donders van het scherm. Ik zag trouwens bij de Lidl gisteren een werkelijk enorme hoeveelheid spelletjes liggen van met afbeeldingen van voetbalheren vd Grijp, Derksen en consorten. Ik heb het idee dat er nog daar veel van over zijn. Trouwens, ik verheug me nu alweer op de vrije markt van Koningsdag 2015. Hoeveel oranje spulletjes zullen daar voor de verkoop liggen?

Ik scrolde even naar boven en zag de foto. Welkom in Nijmegen...Nijmegen is er al bijna klaar voor. Zaterdag gaan we weer feesten. De zomerfeesten. Zaterdag is de stad vol met toeristen, aanstaande wandelaars en feestvierders. Ik zal me daar ook lekker instorten, compleet met camera.
Ik ben ook compleet met camera, zonder voelt toch als gemis. En ik mis al zoveel.

Okee, verder en mijn impulsen registreren. Ik ben even naar de nos pagina gegaan. Er is keuze. Iets over Oranje lezen, iets over Gaza, Argentijnen bespotten Brazilië? Een vader die zijn kinderen doodgeschoten heeft? Keuzes maken en kijken waar mijn ogen blijven hangen.
Huston, Amerika, Guns, Te triest voor woorden. Vier kinderen dood en een vijfde zwaargewond. De zwaargewonde dochter waarschuwde de politie. Vader heeft urenlang in de auto gezeten met een pistool tegen zijn hoofd.
Er zijn een aantal industrieën die een zekere hoeveelheid macht hebben in deze wereld, wapenindustrie is er eentje van. Een paar weken geleden schreef ik nog in mijn blog over de wapenbeurs in Parijs, nota bene de stad van de liefde. Wapens, een exportproduct.
Waarschijnlijk is er bij de vader iets geknapt, radeloos, hopeloos.

Wat ik ook bijzonder vind? Dat ik kan schakelen van het een naar het ander en dat dat een dan gewoon vervaagd, wegebt. De vader, de schietpartij, de kinderen zijn nu naar de achtergrond. En ik lees alweer verder, een ander item dient zich aan.
Kennelijk is dat iets om te kunnen overleven als mens. Ik kan dingen naar de achtergrond verplaatsen, parkeren. Er minder aandacht aan schenken. Het is niet zoiets als ter kennisgeving aannemen, maar meer een mezelf beschermend vermogen. Wanneer ik nu de hele dag aan die doodgeschoten kinderen zou denken, of de wapenindustrie, dan zou ik waarschijnlijk een trieste dag hebben. Wat een ingenieus systeem hebben we toch. Ik kan nu gewoon verder lezen.
Wel bemerk ik, voel ik, dat er een grijsfilter of een deken over mijn gevoel lijkt te liggen. Het grijsfilter van de afschuwelijkheid van zo'n bericht.
Maar het besturingssysteem in mij werkt behoorlijk goed. En ik maak ook natuurlijk weer een keuze om me te laten slepen of juist niet. Loslaten is ook een hele kunst, een levenskunst...

Wat een beeld. Tyfoon Neoguri.
Gisteren joeg er een tyfoon over Japan. 250 kilometer per uur.
Een dode en tien gewonden. Mijn impuls zegt me dat het dus meeviel.
Kan iets meevallen? Wat is meevallen?
Volgens mij heeft dat met verwachtingen te maken. Iets valt mee of juist tegen en dat afgezet tegen wat je hoopte, verwachte. Kennelijk hebben we in ons systeem ook een soort natuurlijke weegschaal. Iets erbij of iets eraf en balans of niet. En dan de uitdaging hoe we omgaan met verwachting en uitkomst.
Wist ik wat me te wachten stond toen ik uit de vagina werd geperst? Het leven is wonderlijk, soms heel gecompliceerd. Gelukkig komt er voor mij steeds meer duidelijkheid over hoe dingen werken.
Wat een beeld..! Een bijzondere structuur en vorm.

Opeens moet ik dan denken aan dit schilderij
van Vincent van Gogh. Wonderlijk hoe inspiratie werkt. ik realiseer me dat er enorm veel plaatsjes/ afbeeldingen in mijn interne archief moeten zitten. En pijlsnel schiet er dan weer een kastje of lade open en floep. Vincent.
Hier ka ik uren naar kijken, tenminste naar het echte schilderij, niet zo lang naar de foto.
Als je voor het schilderij staat, of zit, dan proef je de verf en de nacht. De siddering van de verschillende blauwen, bewoners in  ruststand. Uitzicht en inzicht.
1889, Saint-Remy.
En op de achtergrond klinkt dan de stem van Don McClean. Starry, starry night. Inspiratie en impulsen.
Een goed kunstwerk is spiritueel geladen. Het schilderij heeft op mij een pulserende werking. Uitzicht en inzicht, inzicht door uitzicht. Dichterbij, ja wat? Laat ik het gemakshalve even iets noemen. Iets zonder naam.

Ondertussen heb ik Spotify aangezet en klinkt de nacht door mijn in ochtendlicht badende huiskamer. Ik ben thuis en tegelijkertijd met mijn gedachten bij Vincent, zijn strubbelingen, onvrede, gevecht, de absint en zijn kunstproces. Loslaten, Vincent moest veel loslaten. En dat had zo zijn prijs.

Wat ene mooie en indrukwekkende tekst. Genieten.
"De positie van de kunstenaar is een nederige. Hij is in feite een doorgeefluik." Een mooie uitspraak van Piet Mondriaan. Moest ik aandenken, weer zo'n signaal. Vandaag is het voor mij signaal-verzamel-dag.

Ondertussen ben ik verplaatst, van bank naar bureau. Nog steeds in de huiskamer, met uitzicht op de groei in de tuin, het vocht van de gevallen regen en de voorzichtige nog schuchtere zonnestralen. Ben nog steeds geraakt diep geraakt door de nacht en het blauw van Vincent.
Kennelijk raakt het dieper, misschien anders, dan het eerdere bericht over de schietpartij in Amerika. Hoe kan dat? Heeft dat met "ver van mijn bed" te maken, raakt het andere snaren of is er spraken van een referentiekader?

Het laatste slokje koffie gaf ook weer inspiratie. Op de bodem bevonden zich luchtbelletjes verbonden met een beetje koffie. De luchtbelletjes hadden iets van elkaar weg, leken op elkaar. Dezelfde vorm, maar de grootte ervan verschillend. Zouden er twee gelijken zijn op zo'n moment? En waarom wel of niet?  

Ondertussen heb ik mij ontbijt gemaakt. Twee sneetjes brood met kaas, een met hagelslag (puur). Ik weet het, vrij traditioneel enz maar ik hou van kaas, brood en hagelslag. Chocolade en stengeltjes. Over vorm en structuur gesproken. Wonderlijk.
Ooit vroeg ik in een Franse winkel om gesneden ham. Die hadden ze wel maar dan lekkere dikke plakken. Nee, dunne moest ik hebben. De dame achter het snijapparaat keek me aan met een afkeurende blik. En niet begrijpend. Zuinigheid en dunne plakjes. Hoeveel vakantieherinneringen kunnen we opslaan?

Vorm en structuur zijn belangrijk, essentieel. Zeker ook voor ons eten.
Ik heb me altijd verbaasd dat komkommer anders gaat smaken wanneer je de komkommer in een andere vorm gaat snijden. Plakjes smaken anders dan staafjes komkommer. Of ben ik de enige die die ervaring heeft? Of is het inbeelding misschien?

Met de inspiratie zit het tot nu toe wel goed. Het stroomt en stroomt. En ik wandel, stap of neem een hink stap sprong naar een ander onderwerp. En dat is mijn reactie op wat er komt, zich aandient, op de deur van mijn zijn klopt.

De rozen in mijn tuin lijken ook blij te zijn met de komst van het zonlicht. Ze lijken vrolijker. De bloeiende vlinderstruik met haar intense kleur. De scheuten van de alsmaar groeiende olijfboom. Een paar vogeltjes die al langs kwamen. Een mens heeft niet zoveel nodig al ie denkt. Of misschien denken we wel veel te veel, zouden we wat meer het gevoel in vriendschap kunnen omarmen.
Ik ga douchen en kijken wat douchen behalve een schoon en fris lijf nog meer te bieden heeft...

9.26 klaar. Schoon en fris.
Wat het me opleverde? Mijn gedachten gingen van lekker ruikend naar wat moet het in de middeleeuwen hebben gestonken tot aan beelden uit de film Parfum. Van prikkelende, zinnelijke geuren tot aan gezichtsherkenning. Van het spelletje wie is het tot "Ik herken je aan je litteken!", tenminste zo herkende iemand me deze week. En bedankt, ik had kennelijk niet meer indruk gemaakt.
Douchen is gewoon lekker!
En waarom moet ik nu ineens denken aan dat "Petje Pietamientje" uit die pindakaas reclame? Sommige dingen vergeet je gewoon nooit meer. Voor altijd opgeslagen in het archief.

Scheren deed ik nog niet, komt straks wel. Dat is een dagelijkse handeling waar ik niks mee heb. Met een elektrisch apparaat aan de slag, heen en weer. Een raspend geluid. Kijken en voelen of het er allemaal af is.
Meestal ben ik ondertussen ook met andere dingen bezig. Wat moet er nog vandaag of wat ga ik doen, gedachten laten gaan over spullen. Herinneringen die opborrelen als ik naar de spullen kijk.
Koppeling, een bijzonder fenomeen, koppeling. Je hebt iets in handen en direct gaan allerlei gedachtes, ervaringen en herinneringen hun werk doen.

Verder met werk. Ik ben nog steeds bezig met het fotoproject op zoek naar de vorm. Het missen van de E in een tekst, zal er vast in de tijd afgevallen zijn. Wat ik zie, ervaar, meemaak. Zolang ik me blijf verbazen blijf ik doorgaan. Voorlopig kan ik dus nog wel even vooruit.

Koppeling. Willen wij altijd maar vooruit? is dat onze natuurlijke houding en beweging? Kijken we achterom om informatie te vergaren om te zien hoe we vooruit gaan? Ik denk het wel.

Vooruit is in het beeld rechts, achteruit links. De hemel is boven, de hel onder.Het lijken wel in ons geprogrammeerde natuurwetten.
Proberen we het opeens anders te doen dan voelt dat raar en vreemd. Kunstenaars maken graag van een vervreemding gebruik om de aanschouwer bij de les te houden, iets duidelijk te maken.

Ondertussen lees ik even mijn lijstje van notities die ik gisteren maakte, handig zo'n mobiel met ingebouwde notitieruimte. Geen pen en papier meer nodig. Geen potlood en geen gummetje.




Notities:
Apothekersnagel (handig om medicijnen mee op te lepelen)
Een Non-fettisch hebben.
"Ik ben artistiek op de groei" uitspraak.
"De economie is de hoeksteen van onze samenleving geworden"
Een reclame met daarin een creditcard met aflevergarantie?
"Ze zaagden een berg af"
Voetbaljargon: Passlijnen klinkt als Paaslijnen.
Het tussendoorschap in een winkel (letterlijk)

Zo hoor en bedenk je nog eens wat. Ook dat is inspiratie.
Maar er is nu om 10.41 een lichtelijk signaal van uitdroging. Wat is er met de de stroom aan de hand?
Het lijkt een tijdelijke stop in te willen lassen. Misschien is het krijgen of ontvangen toch gekoppeld aan energie en vermoeidheid?

En wat nog meer? De zon roept. En als de zon lonkt, wenkt en kom nou roept dan kan ik niet anders dan reageren.
En als dan de boodschap op de foto ook nog helder is? Ik trek er even op uit.
Misschien tot later.

In ieder geval wens ik je een fijne "day after" dag.

















   

Beste man, waslijnen en een app

"Beste Man'. Mijn wandelbeweging werd onderbroken. Ik stond abrupt stil. Wilde eigenlijk direct doorlopen, maar dat ging niet. Mijn voeten leken vastgeplakt alsof ik op heet asfalt stond.
De toon en zijn manier van aanspreken veroorzaakte bij mij een glimlach. Elk moment kon de complete cast van Swiebertje opduiken, veldwachter Bromsnor zou zijn duimen achter zijn brede riem steken, zijn zwaard dreigend, zijn snor zwart en groot, zijn stem laag en bars. de altijd lieve huishoudster Saartje zou me een lekker koekje aanbieden.
Het had ook zomaar kunnen zijn dat verschillende karakters uit het boek Schoolidyllen van Top Naef uit de boekhandel van Dekker vd Vegt zouden komen lopen. Dat gevoel.

Ja, ik ken zo de klassiekers. Schoolidyllen heb ik nooit gelezen, echt een meidenboek, maar ik ken de titel uit mijn tijd dat ik nog in het boekenvak werkzaam was.

"Beste man" het was aardig bedoeld. Maar het klonk zo klassiek, oubollig en zeker niet van deze tijd. Wel héél grappig om zo te worden aangesproken. Of lag het dan uiteindelijk toch aan de kleur van mijn haar?
Voor mij stond een jonge man. Een student, dat zag ik zo. Zijn verhaal over het hoe en waarom hij me aansprak ging over de hartstichting, kinderen en noodzakelijke hartoperaties.
Hij had een voetbal in zijn handen die bijna constant heen en weer ging, draaide en van de ene hand naar de andere. De bal stopte geen moment.
Tijdens ons gesprek heb ik hem gevraagd waarom hij die voetbal bij zich had. Ik verwachtte iets van Oranje en het WK te horen en dat hij zelf een liefhebber was. Maar nee, niets van dat. Hij had de voetbal bij zich om zich te kunnen focussen. Hij was namelijk nogal chaotisch, tenminste dat vond hij zelf. De bal hielp hem. Hij moest ermee bewegen anders gingen zijn voeten met hem aan de haal. Volgens mij is er echt iets aan de hand in prikkelland.
Ik liep verder terwijl ik voor een kort moment nog even over een onbewoond eiland nadacht, Wilson en de uitzonderlijke vriendschap met een voetbal nadacht.

Een paar uur later zag ik een item bij het journaal over een of andere lunchroom-app. Groen voor okéé, oranje voor twijfelachtig en rood voor absoluut niet doen.
Gaan de app's nu werkelijk nog meer meebepalen? Sommige zijn best handig, dat geef ik grif toe. De buienradar is een goed voorbeeld.
Maar een plek uitzoeken om iets te gaan eten wil ik voelen, voelen of het okéé is. Voelen of datgene wat de lunchroom of het restaurant uitstraalt me ook bevalt. En ik wil zien of het er druk is. Meestal is dat al een goed signaal. Als er geen klant te bekennen is loop ik door. Kortom, ik wil graag dat mijn zintuigen tegen me praten. Ik wil gewoon niet te afhankelijk worden, misschien is dat het wel.

Waarom opeens Swiebertje en het boek van Schoolidyllen opdoken in mijn hersenpan? Gisterenochtend stond ik voor mijn slaapkamerraam, de gordijnen open, de dag was begonnen. Mijn blik viel op waslijnen. .
In haar boek "Met andere ogen" noemt Alexandra Horowitz dat een zoekbeeld. Je kent vast wel het effect dat wanneer je een rode auto koopt het plotseling lijkt het of iedereen op de weg een rode auto heeft en ook nog van hetzelfde merk en type. Je oog valt erop. Plotseling.

Mijn oog viel dus op de waslijnen. Waarom weet ik niet, ik heb ze namelijk in mijn tuin nooit gehad. Het viel me wel op dat er nog zo weinig van over zijn. Ik kan met enige moeite in 14 buurtuinen kijken en telde 4 tuinen met waslijnen.

De laatste maanden lees ik behoorlijk wat over prikkels, zintuigen, waarnemen en synchroniciteit. Ik herinnerde me ineens een mooi en indringend beeld van lang geleden: mijn moeder die met een schort voor een vochtig lapje over de lijnen haalt. Afnemen noemde ze dat. Er kon namelijk weleens vogel- of duivenpoep opzitten. Het afnemen, de handeling, dat lapje over de lijnen, als jochie was dat voor mij schoonheid. De schoonheid van een beweging. Misschien was het toen al duidelijk wat ik later beroepsmatig zou gaan doen.

Mijn moeder weet niks van een pc, tablet, email, sms of een mobiel. Een app zou ze al helemaal niet begrijpen.
Wel had ze vroeger kijk op waslijnen. En zij hield van Schoolidyllen.

Beste man...
En bedankt voor het gesprek en de inspiratie!

Fijne dag.

Verwachtingen, een Clotheshorse en schieten-tieten-bandieten films

Terwijl ik nog even moet bijkomen van het bericht dat supertalent en sterspeler Neymar uitgeschakeld is en niet meer in actie zal komen, schenk ik nog maar een bakkie troost in. Het WK is beroofd van talent, techniek en verwachtingen. Een troost voor de organisatie, mocht Brazilië uiteindelijk geen wereldkampioen worden dan is er vanaf vandaag een geldig excuus voorhanden. De rugblessure van Neymar.

Ik lees ook dat zenderbazen de wanhoop nabij zijn vanwege de slechte kijkcijfers op de andere zenders dan die van de NOS. Voetbal is wat op dit moment de klok slaat en naar de rest van het aanbod op t.v. kijken te weinig mensen. Een zenderbaas verzuchte dat ie beter een maand lang onder de dekens kan gaan liggen en dat zelfs de lekkere "schieten-tieten-bandieten films" véél minder kijkers trekken.
Bedankt voor deze mooie beschrijving van deze filmsoort. Al lezend neem ik nog maar een slokje troost en voel ondertussen aan mijn wervels. Lijkt mij pijnlijk zo'n gebroken rugwervel. Arme Neymar.

Ik leer wat bij deze dagen. Gisteren, terwijl de zon zo fantastisch (heb ik je al bedankt?) haar best deed om het ons zo aangenaam mogelijk te maken, passeerde ik een winkel. Mijn blik viel op het woord "Clotheshorse". Nooit van gehoord. Een droogrek kan ik wel. Hartstikke blokkerhandig om je was aan op te hangen en in de tuin of op balkon te zette. Of binnenshuis als het buiten met bakken uit de lucht komt.

De vertaling klopt. Maar wat heeft een rek met een paard te maken dan? Dat verband zie ik nog niet. Een kledingpaard. Een uitklapbaar paard? Amazonezit? De manier van was ophangen? Ik heb géén idee en tast volledig in het duister van de handige hulpjes in huis wereld op zoek naar...de waarheid.
Help.

Oranje. Vanavond gaan we ervoor. De was is gedaan, het shirt is schoon, het paard is op stal en gevoerd. De leeuwen worden losgelaten en hun oorverdovend gebrul klinkt op de grasmat. Sprieten zijn zwaar onder de indruk. En schieten-tieten-bandieten films vinden deze dagen maar weinig aftrek.

Fijne dag.

FietsParKeur, het keurslijf en de angst

Navelstrengfiets. Ik kwam bijna niet meer bijna toen ik het las. Het beeld was helder. Ik zag direct voor me wat de schrijver, Dirk de Wachter, bedoelde.
Die Dirk kan het zo mooi uitdrukken. Ik kan mezelf wel een fan van hem noemen.
Vlamingen spreken dat woord trouwens heel letterlijk uit. Dus fan is dan plain en simpel, fan.

Bij een "Gratis bewaakte fietsenstalling" (een andere dan die van blog 29-06-2014) in Nijmegen kwam ik gisteren dit beeld tegen. FietsParKeur.
Wat wil dat aangeven? Is het een soort keurmerk voor fietsenstallingen? Geeft het aan dat het er veilig genoeg is?
Mocht een van de lezers het antwoord weten dan hoor of lees ik het graag.

Op het nieuws was er gisteren een item over het verbod om te fotograferen in zwembaden. Ik dacht, daar gaan we. De touwtjes van het keurslijf worden wat strakker aangetrokken.
In de film Titanic komt een prachtig gefilmde scene voor waarin een moeder de keurslijf-touwtjes van haar nog piepjonge dochtertje even wat extra aantrekt. Ik moet daar ineens aan denken, maar dit even terzijde.

Volgens mij lijkt het erop dat de angst ons stevig in haar greep heeft, de overhand krijgt, de regie. Begrijpen doe ik het zeker wel. Na al die vreselijke gebeurtenissen rondom een aantal enorme psychopaten als Mark, Benno en anderen zit de angst er goed in. Wat gebeurt er met foto's die worden gemaakt in zwembaden?
Ik waag me al tijden als liefhebber en onschuldige fotograaf niet meer in speeltuinen.

Ook bemerk ik bij mezelf dat ik op straat voorzichtiger ben geworden wanneer er kinderen in beeld komen.
Ik weet nog dat een jaar of vier geleden een cursiste de studio binnenstapte, ze was nog een beetje ondersteboven en beduusd. Ze vertelde dat ze die dag vreselijke ruzie had gehad in het speeltuintje bij haar in de buurt. Met een huiswerkopdracht in haar achterhoofd fotografeerde ze een mooi en onschuldig spelend meisje. Het gevolg was een krijsende moeder en gewis van foto's.
Op dit moment is het oppassen wie en wat je fotografeert en dat voelt als een ingesnoerde angst en beperkende vrijheid.

De angst lijkt te regeren. Ik denk het, maar voel het ook. In mijn plaatselijke Lidl hangt een Defibrillator, in het overdekte winkelcentrum in de stad zag ik er ook al eentje. Lijkt mij een goed idee want je zult het maar nodig hebben. Maar hoe werken veiligheidssystemen door op ons gevoel van onveiligheid?

Vorige week zag ik in de bioscoop ook nog een waarschuwing in beeld verschijnen, vlak voordat de film begon. Groot op het scherm werd nog eventjes aangegeven, door middel van een educatieve afbeelding, wat je moet doen in geval van nood. Er zou iets kunnen gebeuren.

Ik geloof dat ik me de komende tijd maar eens ga focussen op signalering en op de angst die regeert. Dat kan best een mooie serie foto's opleveren.

Een navelstrengfiets. Zie je het al voor je?

Fijne dag.

Laden, lossen en pieken

Wat jij waarneemt dat zie ik (nog) niet..!
De titel is gevonden en heeft zich gevormd, het thema is vastgesteld. Voorbeelden van foto's, plaatjes en kunst staan in een presentatie. Ik ben er klaar voor. Klaar om te gaan pieken tijdens de workshop die ik later op de dag verzorg.

Misschien ga ik mezelf vandaag wel een Piek-certificaat uitreiken. Tenslotte ben ik ook geladen en is het straks een kwestie van bevlogen zijn en lossen. Lossen van energie, foto's, plaatjes en de kunst.
De vrachtwagen op de foto kreeg in ieder geval een certificaat opgeplakt omdat ie zo lekker stil is tijdens het laden en lossen van de goederen. Stil zal ik in ieder geval straks niet zijn, dat staat nu al vast.

Een tafel is een tafel en een stoel een stoel. Mijn houding veranderd wanneer ik op de tafel ga zitten. Is de tafel dan een stoel geworden of een tafel gebleven? Is er iets verandert? Ik vraag het me af.

In de hete bakoven gevuld met schoonheid, onschuld, emoties, overtuiging en geloof van het midden-oosten is het weer eens goed mis. Drie tieners zijn vermoord en het gevolg is dat de vlam in de pan is geslagen. Israël ziet Hamas als de moordenaars, heeft al tientallen doelen bestookt en is zich aan het beraden op allerlei acties. Wie er ooit is begonnen met het bestrijden van elkaar weet niemand meer: Daarvoor duurt het al te lang en is er al véél teveel gebeurt. Een kluwen wol die niet meer is te ontrafelen. Het waren in ieder geval niet de kinderen...

Wanneer ik in mijn oven een bakvorm zet met daarin klaargemaakt brooddeeg en ik ga het verwarmen dan is het eindresultaat hoogstwaarschijnlijk een brood. Tenminste we hebben afgesproken dat we dat een brood noemen en geen beschuit.
Toch bijzonder hoe iets kan veranderen in iets héérlijks. Kwestie van geduld, aandacht, energie en warmte.

"Zo zijn ze nu eenmaal. Je moet het ze maar niet kwalijk nemen. Kinderen moeten veel geduld hebben met de grote mensen." verzucht het kleine Prinsje tegen de piloot.
En zo is het maar net, volwassenen bakken er soms maar weinig van.

Fijne dag.

Leuk, een kegel en in mijn nopjes

Of ik een leuk boek zocht voor op vakantie? Nee dank je, ik kijk gewoon even. Ietsje verderop in de rij met goedgevulde kramen met hebbedingetjes werd de vraag geopperd of ik niet een leuke tas zocht voor mijn vriendin? En een paar minuten later werd me gevraagd of ik een leuke folder mee wilde nemen om thuis door te lezen. Ik bevond me op de markt. Een kleurrijke markt, gevuld met mensen, kleuren, geuren en geluiden.

Of ik nog steeds van die leuke foto's maakte. Die vraag was de bekende druppel. Méér kon ik niet verdragen. Op de één of andere manier moest ik zien te filteren, het woord "leuk" proberen te verdragen en meebewegen op de stroom van het leuke.

Oh, ik was zeer goed gemutst hoor, liep lekker in de zon en op mijn dooie akkertje was ik aan het slenteren. Het lag niet aan de kwaliteit van gemutst zijn, het is gewoon het woordje leuk wat me de laatste tijd parten speelt. Het woord valt me op, ik heb het gevoel dat ik ermee wordt overladen, bestookt met het leuke. Schijnbaar moet ik daar iets mee? Het universum, karma, het lot of wat dan ook kan soms rare dingen met je doen.

Nog eventjes en ik ga nog dromen dat ik tot kegel ben getransformeerd. Naïef, dromerig en onschuldig sta ik in mijn droom te wachten op wat komen gaat. Op een signaal schieten bowlingballen met het woord leuk en zo'n facebookduim erop geprint langs me heen, proberen me te raken, uit balans te brengen en me omver te kegelen. Het zou mij niks verbazen als die droom binnen niet al te lange tijd zijn opwachting maakt.

Even verderop stond een zanger zijn liedjes te zingen. Er werd gedanst, gezwaaid met twee handjes de lucht in en blikjes bier werden omhoog gestoken als teken van plezier. De sfeer zat er duidelijk goed in. Heel leuk om te zien.
Gatverdamme..! Nu doe ik het zelf ook al. Ik moest heel even nadenken maar heb besloten om het woord niet te wissen als bewijs dat ik geen haar beter ben. Ik ben ook vatbaar voor het virus. Het "alles is leuk" virus.

De bewuste zanger gaf aan dat hij een liedje van Frank Sinatra ten gehore ging brengen. Niet doen. Te hoog gegrepen. Soms zou je willen dat er afsluitdekseltjes op je oren zaten. Valse noten begonnen hun terrorisme ding te doen. De zanger zong uit een goed hart en met volle overgave Engelse woorden, maar zonder mij de betekenis te laten voelen. Zonder diepgang zijn woorden woorden en is tekst gewoon tekst.

Om Frank na te doen moet je van zeer goede huize komen. Frank was s'werelds best acterende zanger. Hij was zanger en acteur maar bovenal een acterende zanger. Hij kon iets extra's aan zijn liedjes toevoegen wat weinig anderen konden. Kon mensen tijdens een optreden meenemen naar waar hij wilde dat je ging. Frank verleidde, pakte en ontvoerde. Zijn stem had een steengoed bereik, zijn uitvoering reikte nog een stuk verder.
Och, Frank had ook andere talenten en allerlei vrouwen van naam en faam en zoals het in de verhalen doorklinkt foute vriendjes. En hij had toen het nodig scheen te zijn een haarstukje. Sommige optredens gingen vergezeld van een tussendoortje, een glas whiskey en een brandende sigaret tussen zijn vingers. En Frank was lid van "The Rat Pack"
Frank had zo zijn manier, zijn Way. Zijn "Way of life".

Ik heb nog wel een leuke foto gemaakt op de markt. Een shirt met kleuren en lijnen à la Mondriaan. Mooi voor mijn foto-serie op zoek naar dé vorm.
Ik was in mijn nopjes. In mijn leuke nopjes...

Fijne dag.

Woorden, context en een etiket

"Gratis bewaakte fietsenstalling" Het staat er echt en toen ik het las had ik zo mijn bedenkingen. Wenkbrauwen gingen lichtelijk in hun verbaasd-stand, mijn nieuwsgierigheid was gewekt. De foto heb ik nu aan drie mensen laten zien en de tekst voorgelegd.
Mocht er nog een andere taaldeskundige willen reageren dan zijn reacties van harte welkom. Ik ben reuze benieuwd.

"Als je het etiket Kat erop plakt, heb je nog niets erover gezegd wat van enige betekenis is." aldus Frederick Frank in zijn boek "Zen van het Zien". Kijk, dat vind ik nu weer eens mooi gezegd.

Het dier noemen we Kat, dan weten we in ieder geval waar we aan toe zijn. Het schept duidelijkheid en we kunnen het beestje dan niet meer verwarren met iets dat we leeuw of luipaard noemen. Lekker overzichtelijk, helder en duidelijk.
Over het dier en zijn wezen valt natuurlijk nog veel meer te zeggen en te vertellen. Volgens mij raak je over katten trouwens ook nooit uitgesproken en is dat waarschijnlijk haar bedoeling ook. Een kat heeft meestal wel een aardig groot ego en eigen wil.
Vertellen levert misschien nog het allermeeste op, misschien komen we daarmee wel tot de uiteindelijke essentie van de Kat en wat Kat-zijn is. Een beetje in de buurt want een kat laat zich niet zo maar vangen.

"Jullie oordelen over hem terwijl jullie naar een stilstaand beeld uit een film over zijn leven kijken. De film staat op pauze, het beeld is bevroren. Daarmee zien jullie de context niet waarin een en ander zich afspeelt en waarom hij uiteindelijk doet zoals hij doet.". Wijze woorden van t.v. raadgever Dr. Phill. De film waarover hij sprak ging over een jongeman die verslaafd was, gewelddadig en agressief.

Maar goed, die uitspraak maakte mij ook weer bewust van het feit dat ik met mijn fotografeer stilstaande momenten in beeld breng. Het hele verhaal, wat erop dat moment is, speelt, gebeurt of wat dan ook is natuurlijk meer dan dat ene beeld.
En de kadrering, compositie, contrast, keuze van kleur of zwart-wit, lijnen, vormen, formaat van het beeld, alles doet er toe. De keuze van het vastleggen geeft mij ook een zekere verantwoordelijkheid.
Met foto's kun je mensen nu eenmaal best gemakkelijk beïnvloeden, misschien wel sterker dan we ons zo dagelijks bewust zijn.

Gisteren zag ik de film "De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween". Wat een magistrale film!
Grappig, ontroerend, hilarisch en zéér verrassend. Vooruit en achterom kijken, een stap zetten en (be)leven. Een verhaal met een ondertoon
Ik weet nu wat me te doen staat mocht ik de 100 halen en een raam hebben wat open kan.

Fijne zondag.

Toiletbezoek, een hoop en het is schoon

Ik krijg dan zomaar een uitnodiging. Of ik er een schone belevenis van wil maken. Grappig.
En sinds kort kun je daar ook nog eens terwijl je je aan het ontladen bent, je mobiel opladen. Ook handig toch?
Zouden er ook tijdschriften liggen om je op een Zen en zinvolle manier te doen onthaasten?
Ik ben er nog niet geweest, maar moet daar binnenkort toch maar eens gaan kijken, de stap zetten en het gaan beleven. Ik wil die schone belevenis wel een keertje meemaken.
Maar dan moet ik er zelf wel iets van maken, tenminste als ik de tekst goed lees.

Bij het lezen van het woord "Schone" klinkt in mijn systeem direct een Vlaamse klank door. Als ik het hardop uit zou spreken dan zou ik er zomaar een "Schone belevenis' van kunnen maken.
Vlaams klinkt lekker en héérlijk zacht.  Schoon is dan ook de vertaling van mooi, fraai, of goed. Mooie mensen onze zuiderburen.
"Amai, hebt ge die goal gezien? Schoon gedaan zenne."
Grappig dat het woord "zenne" "hoor" betekent en een tussenwerpsel is, volgens het Vlaamse woordenboek. En in verband met een toiletbezoek en de bijbehorende uitwerpselen dan weer humor.

Maar de reden dat ik die foto gisteren maakte was vanwege de signaalaanduiding. Onder het woord Toiletten staan een mannetje, vrouwtje (met vlechtjes...), een minder valide in een rolstoel en een moeder die haar kindje verschoont.
Kennelijk komt de man in dit soort aanduidingen nog steeds als eerste en voorop. Na als die jaren feministische strijd voor gelijkwaardigheid enz. zeggen we nog steeds man-vrouw en niet andersom. Ik zal de komende tijd mijn ogen de kost geven of ik meer van dit soort schoons ga tegenkomen.

Vandaag las ik op de Volkskrant-pagina dat archeologen in een grot in Zuid-Spanje, bij Alicante, een hoop hebben gevonden. Dat beetje overblijfsel is de tot nu toe oudste hoop die wij moderne mensen nu kennen. Schijnbaar hurkte in die grot zo'n slordige 50.000 jaar geleden een Neanderthaler, ontspande zich en deed wat ie moest doen. Of dat een man of vrouw was is helaas nog niet bekend.

Er is hoop en er is een hele hoop te beleven in deze wereld.
En de wereld is schoon. Echt wel.

Fijne dag.

Praatjes, Plaatjes en Parkgenot

"Praatjes vullen geen gaatjes", riep mijn moeder af en toe tegen ons wanneer het nodig was. Klopt.
En plaatjes doen dat ook niet. Plaatjes kun je wel voor een gaatje in de muur hangen, dan is het gaatje ieder geval bedekt. Maar er een gaatje mee vullen?

Een paar dagen geleden las ik in de krant nog een leuk artikel over plaatjes op verpakkingen. Het ging over wat er nu eigenlijk in ons voedsel zit en de eventuele misleiding van de plaatjes op de verpakking. "Met verse vruchten", terwijl de vruchten het voedsel alleen maar licht hadden beroerd en dat de rest van de inhoud uit veel water bestond, dat soort dingen. Misleiding in de reclame dus.

Een beetje surfen op het internet en zie daar, kom ik opeens een "smeerdiploma" tegen. Ja, je leest het goed, een smeerdiploma. Zoiets als een strikdiploma, maar dan een tikje anders.
Het schijnt dat het merk Blue Band naar kinderdagverblijven en scholen lespakketten opstuurt met daarin materiaal voor de juffen en meesters. Oefenboterhammen, informatiemateriaal en coupons voor gratis kuipje Blue Band om te helpen je boterhammen te smeren en ervoor te zorgen dat je de broodnodige vitamine D binnen krijgt. Toen ik het las dacht ik stiekem even aan de slang en Adam en Eva. Precies weet ik het verhaal niet meer, maar het had iets van doen met eten en verleiding.
Je boterhammen leren smeren is volgens mij een kwestie van "Met de paplepel erin gieten...".
Spelenderwijs. Een beetje juf of meester kan misschien zelf wel een smeerdiploma ontwerpen?

Voor lezers die het trouwens willen weten? "Praatjes vullen geen gaatjes" komt volgens het boekje spreekwoorden en gezegden van F.A, Stoelt voort uit: "Veel woorden vullen den sack niet" (sack_ buidel). Maar dat rijmt niet volgens het boekje, vandaar de verandering in de loop der tijd naar praatjes.
Tja, sommige dingen rijmen, andere kan ik dan weer niet rijmen zoals het "Blue Band Smeerdiploma."

Nog een leuk woord: pasoverhemd.
Terwijl ik met twee broeken en de hulp van een aardige verkoopster bij het zoeken naar de juiste maat een paskamer indook viel mijn oog een paar dagen geleden op deze mededeling. Wat is nu weer een pasoverhemd?
De vraag schoof even naar de achtergrond want de broeken vroegen om aandacht. Broek uit, aan en voelen. Te klein, maar bijna goed.
Mijnheer past het?, hoorde ik de verkoopster roepen vanachter het gordijn. Schijnbaar was ze me zorgzaam achterna gekomen. Mijn adrem-impuls gaf me informatie om te reageren met: "Het past met het gordijn tussen ons gesloten", maar ik reageerde uiteraard anders. We gingen na mijn aankleedpartij samen op zoek naar de juiste maat en gelukkig zat die als gegoten. De deal was gesloten, een dank je wel, naar de kassa en de winkel uit.

Ik ben twee dagen later nog naar de paskamer teruggegaan en heb er een foto van gemaakt, kon het niet laten. En de vraag was nog niet beantwoord. Wat is in hemelsnaam een pasoverhemd?
Een andere, aardige en goedlachse verkoopster hielp me uit de droom. Overhemden zitten in verpakkingen, legde ze uit. En om nu niet alle overhemden uit te hoeven pakken stellen we een pasoverhemd ter beschikking. Heel handig.
Een smeerdiploma, een pasoverhemd en plaatjespraat. Woorden kunnen ontroeren en zijn soms grappig.

Parkgenot: Als de zon langzaam, een beetje schuchter, achter een wolk vandaan kruipt, het gras beroert en streelt met haar licht, besef ik weer hoe weinig er nodig is.

Fijne dag.

Een stem, happen lucht en een Aalmoestuin

Fotografie Mart van Zwam 

Terwijl ik gisteren, een beetje slenterend, mijmerend en fotograferend door het centrum liep hoorde ik een stem. De stem hakkelde een beetje, gecombineerd met duidelijk hoorbare happen lucht. Happen lucht zelfs tussen woorden door. De stem vroeg aan een voorbijganger de weg nar een bepaalde winkel. De stem kreeg een antwoord, er was een vriendelijk contact.
Ik draaide me om, op zoek naar de stem. Die behoorde toe aan een jongeman.
Als iets niet schijnt te kloppen, afwijkt van wat gebruikelijk is, dan gaan er alarmsignalen af.

Later zag ik de spreker terug. Staand op een bank. Er was iets gaande. Ik zag en hoorde mensen die spraken. Er stonden mensen stil, winkelpubliek. Zij namen de moeite om te luisteren. Wanneer de sprekers klaar waren met hun zegje klonk er applaus en hoorbare aanmoedigingen.
Spreken in het openbaar. Deelnemers aan een cursus om hun stotterprobleem aan te pakken. Cursisten die hun stem lieten horen. Ze begonnen met hun voor en achternaam de wereld in te slingeren, vergezeld van diverse duidelijk hoorbare happen lucht. Ze spraken een persoonlijke boodschap. Ontroerend.
Wat een helden. En wat werden ze overladen door cadeaus. Cadeaus in de vorm van applaus, geduld, aandacht, moeite, energie.
Ik vond het indrukwekkend. Het leven zit hem toch in de grote kleine dingen.

Gisterenavond las ik op de nieuwspagina van de Volkskrant dat Staatssecretaris Klijnsma iets had gezegd over het pensioen. Dat mensen in de toekomst nog wel een fatsoenlijk pensioen houden, maar ze raadde ook aan om een moestuin te nemen als aanvulling op het pensioen.
Direct daarna kwam er een orkaan van reacties los. Van "Ze is een beetje de weg kwijt" tot aan een tweet van een creatieveling die het woord "Aalmoestuin" de wereld in slingerde. Een mooie aanvulling op onze woordenschat. Spitsvondig, creatief en lekker ad rem.
Het woord "Moestuinsocialisme" viel later op de avond ook nog, met dank aan Paul Ulenbelt van de SP.

Er zijn sprekers en sprekers. En helden. Die zijn er ook. Staand op een bank. Badend in de warme zon, bedolven onder luid applaus.

Fijne Zondag.