Besef, Vuurspuwende Vliegen en een tekening

"Wanneer letters dansen, vallen woorden op hun plek"
Ik zit in deze weken behoorlijk in de tekst en schrijf me te pletter. Het loopt als een tierelier. Een grappig woord waarvan ik in een blije extase kan raken.

Terwijl ik me aan het boog over woorden als "Vuurspuwende Vliegen en Weerloze Weerwolven..." kwam ik woensdag dit tegen. "Besef wat je hebt." Iemand, geen idee wie spoot deze letters op een muur dichtbij het station. Ik kon me niet bedwingen, stapte twee haltes eerder uit dan normaal en liep er recht op af. Natuurlijk moet ik daar dan een foto van maken voor de fotoserie "Op zoek naar de vorm...".

Wat een contrast met de letters op de voorpagina van de Telegraaf. De woorden liegen en bedriegen schreeuwen me in de chocoladeletters-stijl tegemoet. Wat wil de krant? Mij als mens overtuigen of overhalen? Over de streep trekken zodat ik de straat opga en het woord uitschreeuw?
Nee sorry, beste krantenmensen. Ik ben van na de oorlog en dat wil ik ook graag zo houden.
"Besef wat je hebt..", het klinkt zeker in deze tijd als een regelrechte waarschuwing.

Ik heb vandaag nog een leuk klusje, moet proberen een mus te tekenen. Ik heb voorgesteld om Mus te fotograferen maar die wil dat niet. Hij vind zichzelf niet fotogeniek genoeg. Ik heb hem uitgelegd dat dat gewoon lariekoek is en voortkomt uit een stukje onzekerheid maar Mus is onverbiddelijk. En Mus is huiverig voor de social media. Hij vertelde dat ie niet graag ziet dat zijn foto's gaan vliegen en dwalen naar Facebook, Pintererst en dergelijke. En ook niet op Twitter, zei hij me nadrukkelijk.

Ach het beestje. Hij vertelde me trouwens dat zij, de mussen, zo hun eigen Twittervorm hebben. Tjielp. Het bestaat al héél lang en schijnbaar kletsen ze wat af. Ik vroeg hem waarover ze het dan zo hebben.
"Over jullie." zei Mus. "Omdat jullie zo'n grappige soort zijn met af en toe dwaze en vreemde streken. Over jullie pijn en verdriet, de kwetsbaarheid, oorlogszucht en egocentrisch denken."
Ik werd er even stil van. Er wordt dus over ons gekletst?

Ik moet dus tekenen, terwijl ik dat niet zo goed kan. Op de een of andere manier werkt het niet tussen mijn ogen, hoofd, hart en vingers. Op papier verschijnen rare strepen, vreemde vormen enzovoorts. Een Mus, is een Mus, is een Mus. Nu nog op papier.

Mijn leraar Tom vroeg ooit aan me: "Kun je een potlood vasthouden?" Ik antwoordde met een bevestiging maar ook met opgetrokken wenkbrauwen. Ik vond het namelijk een verrassende maar tegelijkertijd vreemde vraag.
"Dan kun je mee op reis." was zijn antwoord. Hij had groot gelijk en ik ging mee op reis.
Op een boot. Zeilen, schilderen, tekenen, eten, drinken, voelen en veel ervaren. Het tekenen lukte niet zo best, maar de rest was fantastisch. Deinend op de golven als een zeeman, ervarend met een open hart en met alle zintuigen op scherp.
Mijn leraar. Een geboren Hagenees die me de weg wees. Een authentieke wegwijzer.

Pruttelende Pelikanen en Duimendraaiende Dromedarissen,
Kakelende Kikkers met Knorrende Koeien.

Veel te doen vandaag..!

Fijne dag, het is bijna weekend.

Een paprika, een stille tocht en een Mus-Plus

"Wat ben je aan het doen?" De vraag kwam samen met de aankomst en landing van Mus op de schutting die mijn tuingrens aangeeft als een aardse verstoring van mijn gedachten.
"Ik ben aan het kijken naar die paprika die daar hangt en vraag me af wanneer hij rijp is."
Ik had toch al eerder verteld dat ik sinds kort een een moestuintje heb van een slordige twee vierkante meter? Het is niet groot maar ik geniet ervan om naar het groeiproces te kijken. Iedere ochtend en avond even kijken als een grondmedicatie.
"Waarom is er niet een soort kookwekkertje bijgeleverd? Want hoe weet ik nu wanneer dat groene ding rijp is?" Ik moest glimlachen om het net geschapen beeld, in gedachten hoorde ik zo'n Blokker wekkertje afgaan. het klonk als muziek in mijn oren.
"Geen idee." zei Mus. "Ik hoef me nooit met dat soort vragen bezig te houden. Ik eet wat me voor de voeten komt. Of pootjes in mijn geval."
Internet zou me later wel uitkomst geven, wat ik niet weet zoek ik wel op. Internet heeft tenslotte een schat aan informatie.

We gingen er maar eens goed voor zitten. Mus op de leuning van de ene stoel en ik met een kopje dampende thee onderuit in de andere. Ik voelde het aankomen. Samen konden we misschien iets dieper in het contact gaan en kreeg ik misschien een verklaring. Ik vroeg hem waarom hij eigenlijk hier was en hij geregeld met mij sprak.
"Ik ben als een Anomalie, een afwijkende, een uitzondering op de regel." zei Mus. "Ik ben een mus maar met iets extra's." In mijn gedachten vormde zich het woord Mus-Plus. De glimlach om de rijm gaf een prettige rimpel in de vijver van mijn hart.

"Wat vind jij van een stille tocht" vroeg ik hem met de deur in huis vallend. Kennelijk lag die vraag op het puntje van mijn tong. De laatste dagen was dat woord weer véél in het nieuws.
Ondertussen keek ik op mijn mobiel of de vijf al in de cijferreeks was te ontdekken. De vijf is een excuus-maatje om een klinkend glas in te schenken. Bijna was het zover.

"Een stille tocht is stil. Ik begrijp het wel, maar ik mis jullie demonstratiegedrag van ooit. Knuffels en bloemen laten vallen van viaducten en langs snelwegen op rouwwagens mikken is een mooi gebaar. Maar wat ik mis is een algehele verontwaardiging over de manier waarop jullie met elkaar samenleven. Ik mis jullie echtheid." Mus begon op toeren te komen als was het een ouderwets draaiende diesel.

"Zal ik een voorbeeld geven qua verontwaardiging?" Mijn blik was er een gevuld met verwachting. "Kijk eens naar cijfers uit 2012. De Nederlandse wapenexport groeide toen naar 22 procent, dat is een bedrag van 408 miljoen euro. Beetje morbide toch?" Mijn blik naar Mus werd een beetje glazig, was het al vijf uur?
"Maar maak je niet druk, alles komt weer op z'n pootjes terecht." Mus gaf me een vette knipoog en keek naar zijn eigen pootjes.
Een Mus met humor. Dat is wat ik nu even nodig had.

"Heb jij nog iets leuks meegemaakt?" mijn kleine gesprekspartner keek me verwachtingsvol aan. "Ja, iemand mailde me dat ik wel leuke foto's maak. Mijn dag kon niet meer stuk. De goedbedoelde veer die ik ontving was er een om te koesteren en in te lijsten."
"Twijfel? Denk maar aan de echtheid en jouw eigen authenticiteit. De vijf is gearriveerd en morgen is het gewoon dinsdag." Mus richtte zich op en begon zich klaar te maken om op te stijgen. "Eet smakelijk."
"Dank je, Mus-Plus. Morgen weer?"

Bijnamen ontstaan als vanzelf. En een paprika geeft wel aan wanneer hij rijp is. Een kwestie van vertrouwen. En alles komt tenslotte op z'n pootjes terecht.

Fijne dag.

Zomer, vier jaargetijden en de balans

Fotografie Mart van Zwam 

"Wat luister je naar?" vroeg Mus terwijl  ik zag hoe een druppel water langzaam , in bijna zichtbare slow-motion, vanaf zijn snavel op de armleuning van de tuinstoel drupte.
"Vivaldi, the four seasons." Ik zag Mus z'n koppie heen en weer wiegen bewegen draaien en draaien  wat je nu hoort is het stukje over de verbeelding van onweer tijdens een zomerdag. Zo direct neemt het wel weer af, wordt het weer rustiger en warmer.
Zomer, zaterdagmiddag tegen het einde van juli. De tijd was snel gegaan, de zomer ook.
Ik zag dat Mus duidelijk onder de indruk was. Die Vivaldi was echt een genie, hij kon met deze muziek de verschillen en overgangen van de jaargetijden héél duidelijk weergeven. Deze muziek, deze verbeelding, de eigenheid van alles en de contrasten van  de jaargetijden brengen mij altijd in een staat van dankbaarheid en geluk. En diepe verlangens.

"Goh." zei Mus. In mijn hoofd proefde ik het verschil tussen een h of een d op het einde van het woord. "Goh." klonk het nogmaals met dan in een combinatie met een diepe zucht die daar aan vooraf ging. "Die Vivaldi kon er wat van. Wat een gevoel heeft die man erin gelegd." Ik keek de Mus aan en knikte.
Aan het einde van zo'n kleurrijk muziekstuk kun je maar beter niets zeggen, woorden moeten geen ballast worden.

"Maar waarom zijn er eigenlijk vier jaargetijden, waarom geen vijf, zes of zeven?" kwetterde Mus.
Dat antwoord moest ik hem schuldig blijven, ik heb werkelijk geen idee. "Waarom heb jij twee vleugels en twee pootjes en ik twee handen, twee voeten en één penis?"
"Kwestie van balans?" Mus keek me vragend aan. Mijn hoofd zocht naarstig naar een verklaring. Mijn hart heeft geen verklaring nodig. Mijn hart is een allesweter.

"Ik moet gaan, kijken hoe het thuis is." zei mijn fladderende vriend. Ik riep hem nog na, wilde nog mijn groeten doen aan mevrouw Mus. Maar hij hoorde me niet, de herfstklanken waren al ingezet.
Mijn hart kwam in opstand. Nee nog niet, alsjeblieft nog niet.

Fijne Zondag.