Pril, de overgave en verbaasd zijn

En hoe was jullie slow-dag? Fijn of goed? Was het slow genoeg of kon de snelheid nog een tandje minder? Soms is minder namelijk méér. Staat ook lekker haaks op een inmiddels beroemde vraag uit een politieke overwinningsspeech. Op de pamfletborden die inmiddels langs de straten zijn geplaatst zijn de posters weer zichtbaar. 18 maart kunnen en mogen we weer. We gaan weer stemmen.

Het toilet thuis kent diverse stilleven plekjes. Gisteren pas ontdekte ik er weer eentje. Op het toilet. Je kunt maar iets doen onder het toiletteren. Een soort van Mutitaskend-toiletbezoek.  Het viel me opeens op dat de driehoekige vorm van de roze steen zo mooi overeenkomt met de driehoek in de zwart-wit foto erachter. Een leuke ontdekking. Het gevoel van verbaasd raken en zijn was een slow-dag pareltje.

Wist je trouwens dat het woord Multitasken van oorsprong een term is uit de computerwereld? Ik niet. Weer wat geleerd.
Multitasken is het uitvoeren van meerdere handelingen of processen op het zelfde moment en gebruikmakend van dezelfde processor. Bij mij ontstaat een grappig en mooi beeld van een mens als processor. Maar dan wel eentje waar af en toe een virus in rondwaard die de boel een beetje lijkt te willen verstieren.

Ik heb een mooi vak. Gisteren mocht ik een pasgeboren baby fotograferen. Drie dagen oud, kersvers, pril, teer en zacht. Een kleine aanwinst op de groei. Een leuke opdracht om te doen. Verbaasd raken over zoiets moois en kwetsbaars en ondertussen fotograferen. Een baby in volle overgave rustend op de schouder van haar moeder. Een stilleven. Puur in combinatie met overgave. Ik genoot er nog even van na terwijl ik een slokje koffie nam en voor mij op de tafel een bordje met een beschuit met roze muisjes zag staan.

Slow-dag. Gisteren zag ik nog een mooi stukje uit een documentaire over het restaureren van een schilderij. Langzaam , stukje voor stukje en laag voor laag kwam er tijdens de behandeling vuil en stof los. Beetje voor beetje werden beschadigde plekjes bijgewerkt. Het eindresultaat was een compleet geheel, een gevoel van diepte en bijzonder mooie prachtige kleuren. De sprankeling van het kunstwerk was terug.

Tijdens het op de computer bewerken van de babyfoto dacht ik, al multitaskend,  aan de mens als fenomeen. Ik zag de combinatie van lagen, het schoonmaken en de eventuele restauratie. Mensen zijn mooi en sterk maar ook fragiel en kwetsbaar. Ik dacht aan overgave.

"Maybe I Am Amazed..." klinkt er uit de speakers terwijl ik mijn stukje schrijf. Indrukwekkende titel en dito tekst, maar het woord Maybe kan in mijn geval worden vergeten. Ik ben onder de indruk en dat verbaasd me niets.

Vanochtend ga ik naar de markt. Even erop uit. Koffie, slenteren, kijken en genieten. Als er een mooi beeld ontstaat dan zal ik het wel weer gaan fotograferen. Maar ik ga me vooral prettig verbazen. Dat zit er dik in.

Fijne dag.

Een supermarkt-infuus, de accu en een zuchtmeisje

Dat het koud aan zou voelen wist ik. Tenslotte waren we er al uitgebreid voor gewaarschuwd. Gevoelstemperatuur min vijf zou het gaan worden. Maar positief bekeken? Er was eerst sprake van min twaalf, dus die zeven graden bijstelling waren al mooi meegenomen.

De supermarkt was druk beklant en ik had nog wat boodschappen nodig. Er hing een opmaat naar het weekend sfeertje want het was tenslotte alweer vrijdag. Haastige mensen probeerden zich te wurmen langs klanten die wat meer tijd hadden. Het tafeltje waar je een gratis bekertje koffie, thee of warme chocolademelk kunt nuttigen was bezet. Aan de tafel waren diverse mensen met elkaar in gesprek. Ik ving flarden van zinnen met woorden die vormen op. "Tegen de kou kun je je kleden..." werd al snel overlapt door "De uitslag is volgende week...". De tafel met stoelen is niet alleen een plek om te aan te zitten maar ook een soort deelplek. Een soort van gedeelde smart is halve smart plaats en gisteren duidelijk hoorbaar in de aanbieding.

Langzaam loop ik verder. De muziek op de achtergrond probeert me te verleiden tot het kopen van brie en wijn. De zachte stem van een chansonnière doet haar uiterste best en het lijkt haar zowaar te gaan lukken. De wijn hoeft niet want er staat nog een volle fles op de keukenkast, maar de brie en een stukje camembert laat ik langzaam op de klanken en de maat van het "zuchtmeisje" in het mandje glijden.

Ik moet nu wel mijn gedachten tot de orde roepen om de groente, brood, aardappels en de afwasmiddel niet te vergeten, wil niet graag thuiskomen en nog een keer rechtsomkeert maken. Gelukkig krijg ik een onverwachte en onbedoelde helpende hand.

"Doe jij de chippie's zoeken en doe jij de koekjes zoeken...". Ik hoor het een zware stem zeggen en zie twee kinderen een jonge en een meisje verschillende kanten opschieten. Het is vrijdagochtend dus ik kan me zo voorstellen dat het studiedag-kinderen zijn. Het woord laat me glimlachen.
Ondertussen wordt ene Chantal omgeroepen om een volgende kassa te openen. "Vier in de rij, Chantal erbij..." met op de achtergrond de klanken van een Mariah Carey nabootsende zangeres geven een meerwaarde en is bijna te veel van het goede. Ik hou het bijna niet droog van plezier. Heb er schik van en krijg zin om nog 'n rondje te lopen ook al heb ik qua boodschappen wat ik hebben moet. Wie weet kan ik nog wat cadeautjes in ontvangst nemen?

De iPhone in mijn zak trilt en ik hoor een toon. Een grote actiemand gevuld met pakken lekker uitziend en verleidelijk ogende chocoladekoekjes kan mooi dienen als parkeerplaats voor mijn winkelmandje. ""Jenny don't be hasty" vangen mijn oren als muzikale begeleiding op. Parkeren in combinatie met onthaasten.
Het bericht dat "Levensklem" en "Ik ben aanwezig" me nu volgen op Twitter en een leuke app doen hun werk tijdens deze vrijdagochtend-inspiratie-infuus sessie.

Mijn iPhone en ik hebben iets gemeenschappelijks. Haar accu kan leeg raken. Als de dreiging groot is dan geeft ze me een grappig visueel beeld en leg ik haar snel aan de stroom. Kan ze lekker bijtanken.
Mijn accu was gisteren een beetje leeg. Genoeg geluisterd, uitgelegd, gekletst en advies gegeven deze week. Maar gelukkig is die zelfde accu, met dank aan de supermarkt en haar klanten, binnen no time weer vol.

Bijtanken. Een beroerde Mariah Carey imitatie, Chantal en haar tocht naar de kassa en de klanken van een Franstalig Zuchtmeisje deden hun werk.

Fijn weekend.

Mijn inbox, het reizen en virtuele zevenmijlslaarzen

Ik hou van mijn inbox. In het postvak ontvang ik mail uit allerlei windstreken en plaatsen. Of ik het MoMA wil bezoeken is de vraag. In het MoMA is een prachtige tentoonstelling te zien met het late en knipselwerk van Henri Matisse; The Cut-Outs. Het adres van het museum? 11 West Fifty-third Street. Op de plattegrond die aan de website van het museum hangt zie ik mooie en kaarsrechte rechthoeken. Het doet me denken aan een van de Mondriaan schilderijen. Vanuit mijn interne inspiratiebron krijg ik Boogie Woogie klanken er als vanzelf en gratis ook nog bijgeleverd.

New York. W53rd St. Het adres heeft een soort swingende allure als ik het zo bij de getekende vakjes zie staan. Mijn gedachten gaan op reis, dwalen met zeven mijls laarzen af. Ik kom terecht bij Leonard Bernstein's opera The West Side Story. Beelden van jonge dansende mensen uit de musicalverfilming vermengen zich met de muziek zoals Bernstein het heeft gecomponeerd. Romeo and Julia, maar dan in New York. Romantiek afgewisseld met swingende Jazz en rivaliserende bendeleden in The Big Apple. De opera als geheel schuwde niet om het probleem van tot op het bod verdeelde bevolkingsgroepen zichtbaar te maken en vaak door ouderen onbegrepen jongeren.

I love to travel. Er komt een aanbieding binnen om voor een last-minute en voor een appel en een ei naar Berlijn te gaan. De tekst beloofd een bezoek aan Slot Charlotteburg, de Postdammer Platz, de Gendarmenmarkt, het Rijksdaggebouw, de Berliner Dom en de Brandenburger Tor & Unter den Linden. En er zal voldoende tijd zijn om te gaan shoppen. Shoppen in de zin van kopen, maar dat is duidelijk. De nadruk van de aanbieding ligt uiteraard op de bezichtiging van de geijkte toeristische plekjes en de behoeftebevrediging van het kopen. Ich bin ein Berliner. De woorden van Kennedy schieten door me heen.

Ik hou van reizen. Het Rijksmuseum nodigt me uit om op vrijdagavond te komen kijken naar de Late Rembandt tentoonstelling. Onder het genot van een drankje en live muziek en genietend van de verhalen van hun Late Rembrandt experts kan ik in alle rust genieten van de tentoonstelling. De nadruk in de mailing ligt op jij kunt. Ik mag, mits tegen betaling van 35 euro (inclusief drankje), genieten terwijl het museum voor het grote publiek gesloten is. Gevoelens van uitverkoren te zijn komen direct bovendrijven en dobberen heerlijk rond op een zojuist opgeblazen luchtbed. Beelden van zon, strand, witte wijn en een gevoelstemperatuur van van een graad of 28 valt mij ten deel.

J'aime voyager. Een schilderij van Paul Gauguin van twee meisjes op Tahiti bracht 300 miljoen dollar (260 miljoen euro) op. Waarschijnlijk is het ene van de hoogste prijzen ooit voor een kunstwerk betaald. Het schilderij schijnt jammer genoeg naar Qatar te gaan verhuizen. Het emiraat heeft ook al ooit de kaartspelers van Paul Cézanne gekocht voor een slordige 250 miljoen dollar.

Vandaag schijnt het hier, buiten het huis, qua gevoelstemperatuur -5 te gaan worden. Dat is tenminste voorspeld.
Die kou gaat mij niet deren. Binnen is het warm, er is koffie en straks thee met pure chocoladekoekjes.

En ik blijf gewoon nog even doorreizen en (ver)dwalen. Op reis rond de wereld met aan mijn voeten virtuele zevenmijlslaarzen.

Fijne dag.

Rembrandt, vorm en de realiteit

Op de vraag: "Wat zou je in de cursus willen leren?" komt met regelmaat het antwoord: "Ik wil de realiteit leren fotograferen, dat wat ik zie vastleggen met mijn camera...". Vaak is mijn reactie dan anders dan denk de meeste cursusgevers zouden zeggen. Dé realiteit is er wel maar voor is ook voor iedereen anders qua beleving. Als uitleg en aanvulling vertel ik dan dat wij, ieder voor zich, met onze ogen misschien iets anders zien. Dat onze beleving zeer waarschijnlijk een andere is. En ook dat onze verschillende camera's en de instellingen daarvan ook al een duit in het zakje doen. En daar komt dan ook nog eens bij dat er tijdens het nabewerken (bijvoorbeeld met behulp van Photoshop) een gemaakte foto verschillend kan overkomen. Dus ja, wat is dan nog werkelijk of de realiteit?

Zo gek als die opmerking en aanvullingen klinken is het misschien niet. Laaiend enthousiast en opgewonden als een klein kind zat ik gisteren voor de buis te kijken naar een paar getoonde schilderijen uit de komende expositie in het Rijksmuseum. Te zien waren werken van Rembrandt die de meester maakte in de laatste jaren van zijn leven.

Uit de monden van de uitgenodigde mensen die er verstand van hebben klonk door dat Rembrandt zo vrij was. Ontdaan van allerlei bijna aardse zaken en ingewikkelde dingen zoals een florerend bedrijf was hij, met zo op het oog laatste inspanningen en krachten, gaan schilderen. Rembrandt was failliet gegaan, had z'n zoon verloren en was op leeftijd. Vrijheid om van alles los te komen komt soms tegen een hoge prijs. In het geval van Titus, zijn zoon, was de prijs te hoog. Véél te hoog.

Door een deel van de onderschildering te laten zien en er twee penseelstreken wit aan toe te voegen was de vorm van een mouw ontstaan, hoorde ik een van de mensen met bijna overslaande stem verkondigen. Met de achterkant van zijn penseel kraste de oude man er met zwierig op los. Krassen transformeerden bij Rembrandt en in zijn beleving als vorm en uitstraling. Gelukkig doet het dat ook bij ons toeschouwers.

Soms is niets wat het lijkt. Een kras suggereert haren en krullen. Het uitsparen van verf in een bovenste laag creëert samen met een onderliggende laag een beeldende vorm. Vormen die als vanzelf ontstaan door een combinatie van. Het geheel, de hele schildering is een impressie van wat Rembrandt ons wilde laten zien. Waarachtig een grote meester..!

In de grote lijst die boven mijn bureau hangt en die gevuld is als een collage van beelden herbergt een kaart met daarop een badende Hendrickje Stoffels. Hendrickje was Rembrandts geliefde. Op beeld tilt ze haar hemd omhoog en kijkt naar het water waar ze voorzichtig met haar voeten en enkels in staat. Een bijna verstild kijkje op het nemen van een bad. Stilletjes hoop ik dat ze na het bad intens de liefde heeft bedreven met haar Rembrandt.

Het is weer genieten geblazen in het Rijksmuseum. En die realiteit? En wat is werkelijk?
Fotografeer jouw beeld en wereld en laat me jouw beleving zien zei al vaak tijdens een cursus.

Voor geliefden is er denk ik niets mooiers dan elkaar de beleving te laten zien. Ik laat de mijne zien, jij de jouwe. Beleving en zienswijzen geven gelaagdheid en diepgang. Je leert met uitwisselen en delen elkaar zo mooi kennen. En er blijft honger. Honger naar méér.

Ik krijg trek na al die beelden van Rembrandt...op naar het Rijksmuseum. Maar ik moet nog even geduld hebben.

Fijne dag.

Groen, waaiwinden en de valkuilen van het ongeduld

Er komt weer nieuw leven in de tuin. Groene voorzichtige blaadjes komen er al weer aan de rozenstruiken. Gele knoppen verschijnen aan de klimmer die tegen de schuurmuur opgroeit. Er zijn  nieuwe scheuten aan de vlinderstruik. Voorbode's van een aanstaande lente, ook al duurt het nog wel even voor het zover is en zou er met gemak nog een heuse Elfstedentocht kunnen komen. Maar een voorbode is een voorbode. Het voorspel is begonnen.

En ik ben het natte nu wel voor even beu. De grond is vochtig en nat. Fietsen is soms nat regenen. Luchten zijn vaak grijs. Mooie en indrukwekkende zonnestralen zijn vaak ver te zoeken en waaiwinden die gepaard gaan met hagel kunnen dwingend zijn. Dekking zoeken is dan ook binnen blijven. Ik moet opeens denken aan een beer in winterrust. Die houden namelijk geen echte winterslaap, maar zijn meer in winterrust. Winterrust lijkt mij het summum van zijn.

Groen nodigt mij uit. Het stuurt in de natuur signalen om flink te genieten en  erop uit te gaan. Om adembenemend te ervaren. Vandaag ga ik er dan ook maar op uit om de groenen in het bos te ontmoeten. Of liever gezegd te kijken of er ontluikend fris en nieuw groen te bekennen valt. Of er in het bos zichtbare sporen van lente-voorspel zijn.

Heel wat anders is het groen van een schoonmaakdoekje. Meer een gifgroen om me erop te wijzen dat het ook opgepakt wil worden en aan de slag wil. Schoonmaakdoekjes hebben soms een ongeduld attitude.  Heel wat anders zijn de groenen van een potje peterselie of een dekseltje van de Knorr. Grappig, bij de naam Knorr heb ik direct een associatie met een varken terwijl er toch in het potje Chicken Tonight Kerrie zat.

Ik hou van de lente. Het hardop uitgesproken woord doet iets met mijn tong. Tijdens het vormen van de letter L voel ik hoe het puntje van mijn tong voorzichtig mijn gehemelte raakt. Terwijl Herfst hardop uitgesproken me laat blazen als een waaiwind. Zomer voelt als de veel zzzz achter elkaar wat beelden oproept van slapen op het strand, in het gras, een dutje in een tuinstoel of gewoon midden op de dag. De W van winter voelt hard aan, de rest van de letters (inter) doen vrolijk mee aan de harde inzet.

Nee, de lente. Ik ga voor het woord en het jaargetijde. Maar ik weet ook dat er in het bos valkuilen kunnen zijn. De valkuilen van het ongeduld.

Fijne dag.

Een beeldhart, leven in liefde en de kus

Ik mag graag wandelen langs de Waal. Het stromende water zorgt voor ontspanning, vliegende vogels voor een gevoel van vrijheid en de frisse lucht verfrist zoals alleen frisse lucht dat kan.
De brug bestaat uit een herhaling van bogen, de kleinere boog op de voorgrond vraagt er bijna om om mee te mogen doen in het totaalbeeld. En ik? Ik geef de kleine boog een kans.

Stap voor stap en zo pas voor pas zettend was er weer van alles te ervaren langs het water. Het had die ochtend behoorlijk gesneeuwd en ik proefde de schoonheid. De intens blauwe lucht deed me denken aan verre oorden. De wereld is zo groot, de kosmos zo oneindig en dit zo dichtbij. Langzaam raakte ik weer eens in vervoering. Een volwassen man met een kloppend beeldhart.

Opeens hoorde ik een stem me vragen of ik haar nog kende? Voor mij zat een vrouw die ik, zij het met enige vertraging wel kon plaatsen. Weliswaar langzaam, maar wat is tijd, vielen herinneringen op hun plek. Het complete beeld met geluid was binnen no-time helder.

Na een hé hallo en hoe is het met jou's te hebben uitgewisseld kwamen we al snel tot de conclusie dat we elkaar ruim dertig jaar niet hadden gezien of gesproken. In dertig jaar kan er veel met een mens gebeuren.

Ze zat te wachten op haar date. Een man uit de buurt van Amsterdam die ze sinds een tijdje kende via chat en telefoon. Ze was een beetje zenuwachtig over of ie het wel kon vinden, op tijd zou zijn en of het echt zou klikken.
Haar man was drie en een half jaar geleden overleden. Plotseling. Ik heb lang genoeg gerouwd toch? Ze keek me vragend aan. Vragend om bevestiging van iets wat ze zelf wel wist. Ik vervolgde mijn pad maar niet na haar nog gezegd te hebben dat ze het woordje toch maar moest vergeten. Haar gezwaai zei me voldoende.

De wandeling vervolgen is de trappen opgaan richting markt, handel en bedrijvigheid. Zij brachten me weer naar het centrum en daar wachtte de boekhandel. Ik ben zo blij dat hun oude naam terug is? Niks selexyz of Polare, gewoon weer Dekker van de Vegt. Dat klinkt. Het klinkt duidelijk en heeft een boeken-echo.

Opruiming en tweede hands. Joepie! Mijn vingers gleden over kaften en omslagen. Mijn ogen streelden beelden. Mijn innerlijke tastte af. Mijn bedenkelijke vragen zouden me onherroepelijk en dwingend helpen mijn hartstocht en koopdrift in toom te houden.

Niets is toeval. Het is een open deur, ik weet het. Leven in liefde werd de eerste aankoop. Deepak Chopra over het terug naar de bron van innerlijke kracht en met antwoorden op vragen als "Ben ik de moeite waard om van te houden?" en "Kan ik wel van anderen houden?" Zijn antwoorden zijn een onverbloemd, ja (die van mij trouwens ook...).

Het twééde boek is ook een bijzondere en zeker ook geen toeval. Ik was er gewoon voor in de stemming.
Alain Montandon schreef een mooi boekje over De Kus met als ondertitel "Kleine geschiedenis van het leukste dat er is" De auteur zal me meenemen langs cultuur en kusgeschiedenis, zo wordt me beloofd. Hij zal me voeren langs erotische, beloofde, geroofde en gedroomde kussen. Een mooie belofte.

Stilletjes ben ik benieuwd naar mijn kennis aan het water. Ik hoop dat er een chemie was. Een aantrekkingskracht. En ik hoop dat ie goed kon zoenen. Ik gun het haar van harte.
Het werd weer eens tijd.

Fijne dag.

Influenza, Joe en migranten

De mooiste omschrijving was die van de Volkskrant. "De stem die als een kolengraver langs een steengroeve schraapt..." Joe Cocker overleed eergisteren.
Joe was rauw, ongepolijst, intens en doorleefd. Joe was bier en zeker geen fruitige rode wijn. Joe moest je met de volumeknop op voluit beluisteren. Een andere optie leek er voor zijn muziek niet te zijn. Met Joe kon je zonder gêne mee galmen en luchtgitaar spelen. Bij Joe's muziek kon je alle remmingen laten varen. Joe was een sleepboot en zeker geen plezierjacht.

Het was geen droom vannacht. Het leek alsof iemand me bij mijn lijf pakkend heen en weer schudde. Langzaamaan realiseerde ik me dat ik lag te rillen in mijn bed. Half drie en ik wist het direct. Een diagnose kon ik zelf al stellen, een of andere onverlaat heeft me aangestoken.
Mijn keel voelt als schuurpapier en de hoest laat van zich horen. Rauw en met kracht. Mijn huid is gevoelig en ik blijf rillen.
Twee paracetamolletjes later en ik kan even uit bed. De tabletten zijn de welkome hulptroepen tegen het  influenzavirus. Mijn lijf geeft signalen af dat het wel goed komt en dat het even tijd nodig heeft om te herstellen. Er is daarbinnen een intense strijd gaande.
Morgen is het eerste kerstdag en er staat een heerlijk diner op het programma. Dan ben ik denk ik wel op en een stuk fitter. Herstellen gaat bij mij gelukkig snel.

Migranten. De sticker kom ik met regelmaat tegen in de binnenstad van Nijmegen. Tijdens het passeren dacht ik aan al die mensen in de wereld die in opvangkampen wonen. Waarom? Omdat er her en der iets uit te vechten valt.
Vandaag heb ik ook een migrant, het influenzavirus.

Half zeven in de ochtend. Ik ga onder de wol, heb nog een stapel boeken en verschillende films te bekijken. En tussendoor maar even de ogen dicht en het lijf z'n werk laten doen.

Ooit zal er wel een eind aan dit leven komen, maar als ik terugkom en opnieuw moet leven dan wil ik zijn zoals Joe. Lijkt me gaaf. Rauw, ruw en intens. En dan met zo'n strot de wereld verbazen.
Of zijn zoals Rothko en een wereld van kleur achterlaten waar men nooit mee klaar zal zijn. Kleuren, hun onderlinge strijd, vriendschap en liefdesrelatie op een drager als bondgenoot.

Trusten en een fijne dag.

Enthousiasme, David en een staat van zijn

"Enthousiasme vertaalt zich kortom in een verheugd opveren van zowel lichaam als geest". Mooi gezegd door Joke J. Hermsen in haar boek Kairos.

Die woorden zijn een mooie omschrijving van de staat van zijn die ik had toen ik één van de vele gangen van het Viktoria and Albert museum in Londen doorliep. Het was mijn eerste bezoek aan dit prachtige museum en ik was direct verkocht. Overgeleverd en opverend aan de 51.000 m2 die het museum groot is.

Een overzicht van 5.000 jaar kunst uit verschillende landen. Azië, Afrika, Europa en Noord-Amerika terwijl ik erdoorheen wandelde aan me voorbij. Ik was op wereldreis in het land van de kunst en wist niet waarnaar te kijken, bang dat ik iets zou missen.

Ja, je kunt daar zomaar iets over het hoofd zien als je even niet oplet. Ze hebben daar zalen vol met van alles. Van Paintings & Drawings hebben ze er bijvoorbeeld een slordige 202.500 stuks en in totaal zijn er 500.000 foto's. Getallen om van te duizelen, maar zo heb je even een indruk.

Een ander voorbeeld van een staat van zijn? Om een hoek aanbeland keek ik in een lager gelegen verdieping. Daar staat de David van Michelangelo. Weliswaar en jammer genoeg een replica, maar toch. Daar beneden stond zomaar opeens David. Ik kon mijn ogen bijna niet geloven. 5.17 m hoog en wonderlijk mooi vormgegeven.
David staat cool als een eigentijdse James Dean met zijn slinger losjes over zijn schouder. Voor hetzelfde geld was het een leren jasje geweest en droeg hij een wit t-shirt en jeans. Maar deze David is naakt en gezegend met een onvoorstelbare sixpack. Zijn linkerknie is gebogen, zijn rechterarm lijkt klaar te zijn om in beweging te komen. Dit is een uitgebeelde moment. Dit is het moment  nog net voordat hij op de reus Goliath afstapt en hem met zijn slinger te grazen neemt.

Een museum, een staat van zijn en het moment.
Enthousiasme kent geen landsgrenzen.

Fijne dag.

Londen, beauty en diva

Twee honderd miljoen bezoekers heeft de straat per jaar. Een wereld van geur, kleur en ongelofelijk véél vormen. Oxford Street is een straat om te bezoeken. Een straat om te beleven, een straat die je gewoon eens in je leven gezien moet hebben. Een straat met gigantisch veel prikkels. Daar is zelfs een appel het slachtoffer van geworden.

We zijn weer thuis na twee nachtelijke busritten, de verlatenheid van Oostende, de deprimerende sfeer van Calais, vlakke paspoortcontroleblikken, de heerlijk zilte zeelucht, het mooie geluid van meeuwen, voelbare opgewondenheid van toeristen en de ochtendkou aan dek van de boot die ons naar Dover bracht.

De schilderachtige aankomstrotsen van Dover heb ik dit keer helaas gemist. Ze lagen ergens in het donker. Gelukkig was er nog wel een piepklein stukje van te zien op de terugweg dankzij een schamel licht in de verte. Bijna leek het alsof ze lichtjes heen en weer bewogen als een laatste groet. Misschien was dat een wens of misschien was dat wel de deining van de veerboot die dat veroorzaakte. Als dromer hou ik het op het eerste.

Londen is mooi. Londen is fantastisch. Londen is bruisend en swingend en prachtig in haar vorm. Haar ogen, heupen en dijen zijn zinnenprikkelend. Haar geur is niet exactly te duiden. Het is een mengsel van The Underground, de geur van specerijen, bier, invloed, historie en verontschuldigingen. De talloze "excuse me's" doen er toe. Ze vormen Londen voor wat het ook is. Londen is druk. Londen laat zich graag bezoeken. Londen weet dat ze mooi is.

Londen strekt zich uit als een diva terwijl ze zich veelvuldig en van alle kanten laat fotograferen. Ze ontbloot zelfs verleidelijk een schouder als je dat zo graag wilt. Ze staat een selfie toe mits je wel iets van haar, al is het op de achtergrond, laat zien. Op een zonnige dag, zaterdag was het zo'n dag, is ze van een adembenemende schoonheid, een beauty van zachtheid. Dan ligt ze badend in het licht, met boven haar een intens blauwe lucht.

Maar Londen kan ook ruw zijn. Medogenloos. Ze kan je met een slaapzak in de Underground op de koude tegels laten slapen als je niet uitkijkt. Londen is als de aandelenbeurs. Ze kan mensen laten stijgen tot enorme hoogtes of laten dalen tot een diepte waar je van kunt schrikken. Je bent gewaarschuwd.

Londen is de plek waar je jezelf kunt zijn of juist niet.
Londen. Zucht.

Managen, representant en een liefdebank

Ik ben nog een beetje aan het bijkomen maar met koffie, wat relaxen en passende muziek op de achtergrond en soms op de voorgrond moet dat wel gaan lukken. Er is altijd vooruitgang en dat is ook een levensbedoeling denk ik.

Ik was gevraagd om mee te doen als "Representant" voor een systeemopstelling. Een systeemopstelling is een variant van de bekende familieopstellingen. Ik kan helaas niet uitweiden over het hoe en wat, want wat daar hoort hoort daar, maar wel mijn ervaring daarvan proberen te delen.

Als representant stond ik voor het management. Afwisselend en soms tegelijkertijd voelde ik me lijfelijk moe, gespannen, geïrriteerd, onbegrepen, onder immense druk en niet gezien. Stekende hoofdpijn en aan de grond vastgeplakte voeten in schoenen die niet vooruit konden komen werden aangevuld door gespannen uitvallen naar verschillende medewerkers. Een oprecht gevoel voor de zorg ten aanzien van cliënten werden gedwarsboomd en geterroriseerd door de druk van het geld.

Een van de energie slurpende kanten van het representant zijn en te voelen is het zuiver proberen te scheiden. Wat is van mij, wat hoort bij mij en wat is van die ander? In de opstelling van gisterenavond dus de managers.
Vanochtend voel ik een behoorlijke dosis compassie voor de mensen die de boel managen. Het lijkt mij in deze tijd niet makkelijk en bij tijd en wijle zal de druk groot zijn.

Beslist, ik zou bijna zeggen dat het zo moest zijn, geen toeval dat die systeemopstelling juist gisteren plaatsvond. Tenslotte is dit de tijd van het uitzoeken van zorgaanbieders, vragen, voorwaarden en bepalingen. Mag ik mijn eigen dokter kiezen? Wat wordt er vergoed? Je zou er gespannen van kunnen worden of in een opbrandingsfase terecht kunnen komen. Maar gelukkig is er nog de farmaceutische industrie, die kunnen in deze tijd vlot leveren denk ik zo.
Volgens mij is het geen slecht idee om in onze maatschappij de druk van de ketel af te gaan halen in plaats van de deksels van "apothekerspotjes"..?

Na dat laatste woord te hebben geschreven heb ik opeens reuze zin in een partijtje ouderwetse scrabble. Gewoon het bord op tafel en gezellig de hersenen hun werk te laten doen. En ondertussen lurken aan een kopje warme choco is ook al niet verkeerd. Over ontspanning gesproken...?

De managers. Ik denk ook aan de managers die bij de banken managen. Maar ook de mensen bij de verschillende voedsel en kledingbanken die op hun manier managen.
Misschien is er nog een variant mogelijk? Ik heb nog letters en leg ze liefdevol op het speelbord. "Liefdebank".
Hoeveel punten is dat waard?

Fijne dag.

Krasse knarren, regelneef en een etalagewereld

Ik mis ze. Ik mis ze op dit moment en juist in deze tijd. Van Kooten en de Bie. Kees en Wim. Ik mis de scheurkalender.
Stapels verkochten we ervan rondom deze dagen. Honderden pakten we in cadeaupapier. Ieder jaar was het weer de meest verkochte kalender. Ieder jaar was het weer een succes. Ieder jaar was het weer lachen. Elke dag was er weer een nieuw hoogtepunt.
Oh wist je dat niet? Tien jaar lang was ik in een ver arbeidsverleden bedrijfsleider. Ik verkocht boeken, tijdschriften en kantoorartikelen. Maar het meest hield ik van boeken en gelukkig las ik graag en veel.

Zes jaar zwierf ik in die tijd per trein van stad naar stad, daar waar ik nodig was ging ik aan het werk. In een gebied tussen pak 'm beet Amsterdam-'t Gooi-Enschede-Maastricht-Breda. Er waren klanten van allerlei pluimage en ieder met hun eigen specifieke dialecten. Allerlei rangen en standen. Van grachtengordelbewoners tot aan hardwerkende Enschedeërs. Een menselijke mengelmoes van kleurrijk gedrag. Van heerlijke vlaai in Maastricht tot aan lekkere Arnhemse meisjes. Van de hartelijke Koningin Juliana tot aan het telefonisch een robbertje ordinair bekvechten met Rob de Nijs. Het was mooi, bijzonder en leerzaam.
Mulisch, Reve en Wolkers gleden door mijn vingers. Woorden van deze drie vermengden zich met de woorden van Allende, Lanoye en Ludlum. The Bourne Identity was een spannende kompaan in de wagon. Spanning en verwikkelingen op het ritme van spoor-dwarsliggers.

Ach van Kooten en de Bie. Woorden als regelneef, krasse knarren, doemdenken en oudere jongeren zagen in hun teksten het licht. "En wel hierom..." kreeg vleugels. "Do ist der bahnhof..." was een minuscule maar briljante daad van verzet. Geëngageerd zijn was toen een goed zittende jas.

Misschien is het omdat we richting de feestdagen gaan en we het eind van het jaar naderen dat ik wat sentimenteel ben vandaag.

Etalagewereld. Het woord spookt door mijn hoofd. Ik moet er iets mee en dat allemaal dankzij Gordon en Bram. Geven in de media werd uiteindelijk lenen en ter zijner tijd terugbetalen. Lenen transformeerde in publiciteit en niet meer dan een goedkope reclame. Als ik Bram zou zijn dan had ik het geweigerd. Maar Bram deed dat niet. Die wilde zelf ook graag in de etalage.

Etalagewereld. Ik kom er nog wel een keer op terug.

Fijne dag.

Putten, een parel en een sopraan

Het is pauze en ik sta in een soort niemandsland met een glas in mijn hand dat gevuld is met dampende zwarte koffie in zo'n glas waar naar alle waarschijnlijkheid straks ook de rode wijn in geschonken zal worden.
Achter me is een ruimte te zien die gevuld is met zo'n slordige vijftig mensen. Binnen zijn luisteraars en genieters van klassieke muziek. Voor me staat een klein huisje. Er tussenin is het groen met paadjes, allerlei voorwerpen kunst en glas en bomen. De bomen zijn bijna bladloos. Ik zie van het vocht glinsterende stammen en kronkelende vormen. In het huisje voor me is Klaartje zichtbaar achter het raam haar ding aan het doen.

Klaartje is sopraan en bereidt zich voor om met het ensemble na de pauze weer verder te gaan met het optreden. Haar lippen zijn in beweging, lijken te prevelen, maar héél zachtjes hoor ik haar repeteren. Er gaat straks wat komen en mijn verlangen en oren staan op de stand hoopvol.

Barokmuziek staat er vanmiddag in Putten op het programma. Muziek van Bonporti, Scarlatti en Corelli. De namen van de componisten lijken op verre vakantiebestemmingen en laten me verlangen naar een "Room with a view". Als je de film niet kent dan moet je die beslist eens gaan zien of het boek gaan lezen, ook dat is natuurlijk een optie.

Klaartje is klaar en loopt naar buiten. Haar boek met de noten, tekst en maten stevig ingeklemd tussen haar vingers. Nog even en het gaat gebeuren. Deel twee van het concert. Het is een intiem concert. De ruimte waar het zich afspeelt is niet groot, maar groot genoeg om de klanken met ons te laten spelen. Ons mee te voeren en verre reizen te laten maken.

De vier leden van het Bonporti ensemble beginnen. Ze spelen op violen, een cello en een barokluit. De vervoering begint, de verleiding om mee op pad te gaan is een fijne. De musici staan met hun rug voor glazen ruiten. Buiten staan bomen, is het groenig, vochtig en koud. In het herfstige landschap zou ik met liefde takken kunnen sprokkelen voor de houtkachel die in de ruimte staat.
De klanken nemen me mee op reis. Vertolkte gevoelens op muziek zijn reisgenoten in een innerlijk landschap. Als ik mijn ogen voor een moment sluit waan ik me zomaar in de Scala van Milaan.
Teatro alla Scala staat nog op mijn lijstje van dingen om te ervaren. Op dit moment zitten mijn reisgenote Marieke en ik in Putten. Ede, Lunteren en Barneveld zijn we op de reis gepasseerd.

Ik zocht het thuisgekomen even op. Barok schijnt van het Portugese barroco te komen. Het betekent "Onregelmatig gevormde parel". Maar er wordt ook verondersteld dat het uiteindelijk is terug te voeren op het Italiaanse barocco. Barocco; een term waarmee middeleeuwse filosofen een obstakel in de logica beschreven.

Ik hou het graag bij de eerste verklaring; Een onregelmatig gevormde parel.
Lijkt me logisch.

Fijne dag.

Anna, Rothko en een innerlijke zonnebril

Een paar dagen geleden las ik een bijzonder mooi geschreven stuk tekst van Anna Enquist. De titel?
"Het verlangen naar de oppervlakte".

Anna Enquist schreef het stuk als gastredacteur voor de Trouw. Hoe komt het dat de huidige cultuur de diepte zo drastisch afwijst?, vroeg ze zich af. Verder schrijft ze onder andere: Het bedwingen van angst voor de diepte, denk ik. Voor stilstand, verstilling. Eenzaamheid, machteloosheid. Angst dat er niemand naar je luistert en je uiteindelijk alleen bent met je eigen gedachten en gevoelens. Als een klein kind in zijn bed in een donkere kamer. Monsters verschuilen zich achter de gordijnen en onder het bed houdt een draak zich voorlopig nog stil. Het kind is alleen in een onoverzichtelijke en onbegrijpelijke wereld waar een enorme dreiging van uitgaat. Niemand zal hem beschermen, niemand weet hoe bang hij is.

Petje af en een diepe buiging is wat mij rest. En een vleugje stilte om haar woorden te absorberen.

Ik moet nog iets nakijken. Een goeie vriend vroeg me om voor aanstaande week een dag te prikken en iets leuks uit te zoeken om te gaan zien, "dan gaan we samen op stap" waren zijn woorden door de telefoon.

Rothko in het Gemeentemuseum? Me laten meevoeren in de diepte en die wonderlijke wereld van zijn intense kleuren? Of naar Apeldoorn voor een tentoonstelling met als mooie titel "Sounds of Silence"
Bij die laatste hoor ik klanken van Simon en zijn collega Garfunkel en zie ik beelden uit "The Graduate" voorbij flitsen.
Of toch naar het Foam in Amsterdam? De foto's van Vivian Maier schijnen de moeite waard te zijn..!
Of naar het Kröller-Müller Museum om ons blind te staren op het werk van Armando? Altijd lastig als er zoveel keuze's zijn. Maar ik moet vandaag een knoop door hakken.

Vannacht droomde ik dat ik bovenop een berg stond en het landschap overzag. Het licht was zo bijzonder dat het nauwelijks te bevatten was. De ijle lucht zorgde er samen met de indrukken voor dat ik naar adem moest happen. De redding was een zonnebril, maar geen gewone. Ik had een ingebouwde zonnebril, een mens kan soms raar dromen.
Mijn innerlijke zonnebril schoof als vanzelf getinte glaasjes voor mijn ziel zodat die niet verblindt zou raken door al het schitterende Aardse licht. Ik moest me even later losrukken van de top en in beweging komen om stap voor stap de weg naar beneden te aanvaarden. Terug naar de realiteit en het ritme van de dag. Ik had geen keuze.

Een keuze. Waarnaar toe deze week? Ik heb gelukkig nog even...

Fijne Zondag.

Relatief, Rosetta en Philae

Op de radiator in de gang liggen drie stenen. Voor de sfeer en om er in het voorbijgaan een moment van te genieten. De kleur en de structuur doen me iets, zetten iets in beweging. De onderling verschillende vorm laten me verschillen ervaren maar ook het gemeenschappelijke. Ze zijn alle drie van steen. Dat is de onderlinge verbondenheid. En sommige van allerlei stenen in het huis hebben ook een koppeling aan een herinnering, een dierbare herinnering. Ook dat is een verbinding.

Gisteren moest ik in het voorbijgaan, op weg naar mijn winterjas, denken aan Great Rosetta (vernoemd naar de steen Rosetta; een belangrijke sleutel in het ontcijferen van Egyptische Hiërogliefen) en haar lander Philae (Egyptisch: plaats van afstand, het einde) op een komeet met de naam en aanduiding  67P/Tsjoerjoemov Gerasimenko. Een gouden duo. Verkenners tijdens onze zoektocht naar het hoe en misschien ook wel het waarom.

Al eerder kwam Rosetta ter sprake in een van mijn blogteksten (zie blog 10-102014) en toen was ik al onder de indruk van haar naam, reis en het uiteindelijke doel. Maar waar Rosetta me kennelijk ook met de neus op wil drukken is om rekening te houden dat de meeste dingen en misschien wel alles relatief is?

Want wat is tijd, afstand en ruimte? Tien jaar was Rosetta onderweg en inmiddels is ze zo'n slordige 500 miljoen kilometer verderop druk doende om het een en ander voor elkaar te krijgen. Het zorgt bij mij in ieder geval voor een bevreemdend gevoel wanneer ik besef dat er hier op Aarde mensen zijn die op knopjes drukken of in ieder geval dingen doen zodat er daar verderop iets gebeurt? En voor mij als fotograaf is het natuurlijk ook prachtig om foto's te zien van die kleine ijzige komeet.

Een ander leuk nieuwtje vandaag is de ontdekking van de overblijfselen van een oer-mammoet in Afrika. Een aantal Nederlanders hebben daar een bijna compleet skelet gevonden van de Mammuthus subplanifrons, een onbehaarde voorouder van de mammoet zoals wij die tot nu toe kennen. Ik moet mijn beeld van een mammoet met lange beharing in de sneeuw en ijzige kou achtervolgd door in bont gehulde krijgers met speren gaan bijstellen. Er komt daarvoor dus kennelijk nog een andere dia in het rijtje beelden.

Mochten er lezers zijn die vanavond een vers gebraden kip op het menu hebben staan en eens lekker gaan kluiven? Tijd is relatief. Die oer-mammoet leefde tenslotte zo'n slordige 3,5- tot 4 miljoen jaar geleden.

Ik ga maar eens lekker ontbijten. Heb trek en zeker geen honger.

Fijne dag.

Bakken, eindig en een koekenpan

Zo, de zomertijd is weer voorbij. Alle klokken die niet automatisch zijn aangepast heb ik gisteren weer terug gezet op de originele tijd. Alles is gewoon weer bij het oude. Meestal duurt het bij mij weer een paar dagen voordat ik eraan gewend raak alsof mijn tijdsritme even hervonden moet worden, maar dat gaat zoals elk jaar wel weer lukken.
Ik ben benieuwd wie ik in de komende dagen als eerste met een diepe zucht hoor uitspreken dat "het nu weer zo veel vroeger donker is..". Misschien in het voorbij gaan op de markt of in de supermarkt terwijl ik geduldig in de rij sta te wachten? We gaan het zien.

Heel Holland Bakt. Oftewel, het programma is klaar. De tijd is om. Gisteren heb ik er nog een klein stukje van gezien. Ik kan me voorstellen dat het programma een succes is en er bijna twee miljoen mensen naar kijken. Gewoon, simpel, geen excessen, aanstellerij of gedoe. Een mooie zonnige locatie, een grote tent, een glimlachende Martine Bijl en een aantal mensen die hun best doen om er iets heel lekkers en moois van te maken. Ik moet zeggen dat het water me af en toe voor in de mond stond. En dat terwijl ik van te voren al zo heerlijk had gegeten.

Alles is eindig. Ik heb helaas een koekenpan buiten moeten zetten. Het kon echt niet meer. De antiaanbaklaag liet samen met de steel los. De pan was op. Uitgebakken. Einde van een zijn pannentijd. Ik heb hem buitengezet omdat ik nog niet weet of ie nu in de vuilniszak kan of dat ik 'm bij het oudijzer moet aanbieden?
Ik moest hem wel buitenzetten anders had ik er nooit afscheid van genomen. De pan is gevoelsmatig gekoppeld aan herinneringen. Eieren, vlees, pannenkoeken of gebakken aardappels. Er is veel lekkers in gebakken.
Maar de pan heeft ook het opgroeien van mijn kinderen meegemaakt. Qua lengte vlogen de centimeters er bij de kinderen aan terwijl de pan haar best deed om van de aangeleverde grondstoffen iets heerlijks te bakken. Aan tafel waren er gesprekken en gelach terwijl de pan om de hoek in de keuken meeluisterde en hoorde dat het goed was.

Alles is eindig. Heel Holland Bakt is klaar, de winnaar is bekend en een koekenpan ligt buiten te wachten op het vervolg. Bij mij ontsnapt er een zucht. Het is nu s'avonds alweer zo vroeg donker...

Fijne dag.

Machines, zintuigen en Ebola

Terwijl ik een verdieping hoger sta en diep het Koningsplein in kan kijken zie ik ze staan. De Kermis is weer in Nijmegen. De opbouw ervan heb ik helaas door de drukte gemist. Nulijken voor mij de verschillende attracties als paddenstoelen uit de grond geschoten.
Kleuren en vormen. Schreeuwende en klanten lokkende woorden creëren grondtonen.

Mijn gedachten dwalen af naar het boek "War of the Worlds" van H.G. Wells. In het verhaal ploppen buitenaardse machines uit de grond om de macht van de Aarde over te nemen. In hun allesvernietigende drang om onze mooie Aarde te gaan bezitten branden ze de aardbewoners met bosjes tegelijk weg. Complete steden veranderen in rokende puinhopen.
Een machtig goed verhaal en een all time klassieker, met gelukkig een happy end. Zo eentje die alles overleefd en nog altijd inspireert. In gedachte maak ik een diepe buiging voor de geest van de schrijver.

Mijn ogen doen hun best om alles te zien. Zij zijn bijna het kostbaarste bezit wat ik heb, tenminste zo voelt het. Ik moet er niet aan denken dat ik blind door het leven zou moeten gaan. Maar aan de andere kant heb ik méér dan genoeg vertrouwen op de rest van mijn zintuigen. Die zouden zeer waarschijnlijk allerlei extra prikkels krijgen en geven zodat ik mijn leven zou kunnen leven.

De kermis. Plek van vertier en sfeer. Smartlappen en schreeuwende uitnodigingen. Beelden van schaarse kleding en vrouwelijke ronde vrouwen wenken me om vooral plaats te nemen in een attractie. Nou nee. Ik hou niet zo van al te hard ronddraaiende dingen die me uiteindelijk laten schreeuwen en gillen. Niemand hoeft dat te horen.
Schiettenten en eenarmige bandieten nodigen me uit maar gelukkig kan ik de verleiding weerstaan om er geld aan uit te geven. Ik zie volwassenen bijna wanhopige pogingen doen om een knuffel of goud uitziende horloges te bemachtigen. Het, ik heb 'm bijna, gevoel kent veel vormen. Een overwinningsroes hangt in de lucht. Mens versus machine is nog steeds een bijzonder gevecht.

Langzaam wandelend naar de plek voor een goed gesprek passeer ik een verlaten hokje waar kinderen later op de dag op een pony kunnen rijden. "Rit + foto gelijk klaar" is de boodschap. Een mooi beeld en uiteraard moet ik daar wel een foto van nemen. Die kans laat ik niet voorbij gaan.

Denkend aan uit de grond komende machines die vuur en verderf uitstoten en als symbool lijken op vuurspuwende draken uit allerlei enge oude verhalen en mooie mythologieën dwalen mijn gedachten af naar Afrika. Het Ebolavirus is een bizar en gruwelijk ding. Er wordt in dat prachtige werelddeel een gigantische strijd geleverd door artsen, verpleegkundigen en andere helpende handen. Respect en een hele diepe buiging van mij voor hen.

Fijn weekend.

Mart

Doordrukstrip, van je welste en de kosten

Mijn met vingers druk ik de pilletjes één voor één uit de doordrukstrip. Doordrukstrip. Het woord is een mooi woord. Een strip. Wanneer je aan de achterkant drukt dan vallen de pilletjes aan de voorkant uit hun beschermende verpakking. Het is soms, met een nog niet al te wakker en fris hoofd, een gefriemel van jewelste en once in a while valt er dan ook eentje op de grond en kan ik die niet meer terug vinden. Een tijdje terug zat er ook al eentje verstopt in de mouw van mijn badjas.

Sinds kort is de verpakking van de medicatie verandert. Oh, wat ik slik is niet iets om zorgen over te hebben. De medicatie is bedoeld om mijn schildklier aan de gang te houden, die werkt gewoon te traag. Mijn schildklier is mijn kachel zo heeft een internist me ooit uitgelegd, die houdt mijn lijf en mij dus aan de praat.

De pilletjes zitten dus sinds kort in een andere verpakking. Waren het eerst van die kleine bruine apothekerspotjes die ik keurig in de glasbak kon laten glijden, nu is de verpakking een doordrukstrip geworden. Dat veranderen van verpakken komt, volgens de apothekersassistente, de kosten ten goed. Het schijnt dus goedkoper te zijn. Of te worden? In mijn nota's heb ik het verschil namelijk nog niet teruggevonden.

Een doordrukstrip. Terwijl ik het ene na het andere pilletje met water als glijmiddel inslik vraag ik me voor een kort moment af hoe ik die kleine krengetjes er over pakweg een jaar of dertig uit die verpakking moet zien te frummelen. De gedachte en de vraag laat ik maar snel van me afglijden en oplossen in de lucht. Dat zien we dan wel weer. Misschien heb ik tegen die tijd wel een huisrobot tot mijn beschikking. Dat lijkt me wel een gaaf ding. Als liefhebber van een goeie science fiction film lijkt me dat wel wat.

Het wordt de hoogste tijd voor het ontbijt en een vers kopje koffie. Wanneer ik mijn tekst herlees ga ik namelijk weer twijfelen.
Is het nu van je welste, van jewelste of vanjewelste? En is science fiction, sciencefiction of science fictionfilm wel correct geschreven?

Ik ga het opzoeken. Straks.

Fijne dag vandaag.

Mart van Zwam

Gênant, de geest en een Bon Voyage

Mijn beleving kende gisteren bijna geen grenzen.
Een van de eerste indrukken die ik kreeg was deze reclamefoto van Tele2. In een overdekt winkelcentrum stond ik voor een moment lichtelijk verbaasd stil. Ik bemerkte dat mijn wenkbrauwen omhoog gingen en een aantal nekharen overeind.
De reclameboodschap begreep ik niet, kon het maar niet pakken. Een niet al te knappe man die voor een spiegel lijkt te staan en een poging doet om nog lichtelijk gespierd over te komen? Verwacht Tele-2 daarmee te scoren en meer Galaxy’s te verkopen?
Af en toe zijn reclame’s om je te bescheuren.

Op het einde van de dag vindt ik het lekker om te relaxen en de opgedane indrukken de ruimte te geven om een plekje te krijgen. Het is tijd om thuis te komen en alles te laten zakken. Met andere woorden, tijd nemen om te relaxen.

Met de afstandbediening in de hand was ik gisteren via de televisie op reis van het ene kanaal naar het andere. Ik bleef hangen in een show van Dr.Phill. On stage hoor ik een man lachend vertellen dat hij graag wil dat zijn vrouw meer op  Beyoncé gaat lijken. Ze moet dit en ze moet dat en hij heeft een heel lijstje met wensen. Over zichzelf is hij zeer tevreden, doet er in zijn perfectionisme drie uur over om zich aan te kleden. Met perfect geëpileerde wenkbrauwen en strak baardje kijkt hij mijn huiskamer in.
Ik hoor hem vertellen dat hij zijn haren zo’n 300 keer per dag kamt en het aantal selfie’s komt neer op 15 a 20 per dag. Die informatie klinkt als een soort recept.
Na tien minuten hou ik het voor gezien, ik haak af. This is to much. Muziek aan, glaasje wijn en een tuinstoel lijkt een goeie remedie.

Soms komen in zo’n ontspanningsmodes de beste en mooiste invallen. Met klanken en noten op de achtergrond die meebewegen op de golven van inspiratie maak ik snel een paar aantekeningen die ik voor later kan gebruiken. Ik merk dat beeld en persoonlijke groei als woorden blijven hangen en terugkomen. Ze kloppen op de deur, laten zich horen, ze dienen zich aan. “Beeld en groei…”, een mooie titel en bruikbaar als rode draad voor een aantal nog te plannen bijeenkomsten. Het idee is nog vers en fris. Het verdient zorg en aandacht.
Als je iets loslaat dient iets anders zich aan dat heb ik al vaker bemerkt. De kunst is volgens mij om alle zintuigen hun werk te laten doen en de signalen op te pikken. Een open mind hebben en houden.

Deepak Chopra schreef ooit een mooi stukje over de geest: “De Geest kent geen ruimte, tijd en dimensies. Het vuur kan hem niet verbranden, het water kan hem niet doordrenken, de wind kan hem niet drogen, wapens kunnen hem niet doden; hij is eeuwig en onbegrensd en onveranderlijk, zonder begin en zonder einde; hij is nergens in het bijzonder en overal in het algemeen. Deze geest is de wezenlijke ik.”

Dus als ik loslaat kan mijn geest op een avontuurlijke reis.
Bon Voyage

Fijne dag vandaag.

Fris, kleur en vorm

Het was een mooie dag om te na-zomeren en nog even te genieten van de warmte van de zon en een blauwe lucht. Het landschap kleurt groen. De groenen vibreren in het licht.
De complete overname van de herfst is nog geen feit, de zomer geeft zich nog niet zo snel gewonnen en is zeker nog niet de onderliggende partij.
Terwijl mijn dunne jas allang uit is en vastgeknoopt zit rondom mijn heupen doen mijn voeten het werk waarvoor ze bedoeld zijn. Ze dragen me en brengen me. Stap voor stap.

En dan, na een zoveelste bocht in een pad, sta je daar dan. Opeens en onverwacht.
Het zonlicht en de warmte dringen maar moeizaam door op de plek waar jij je bevindt.
De grond is er natter, op die plek is er veel meer vocht te zien en te voelen. Schoenen glibberen over de zachtere ondergrond en laten afdrukken zien van meerdere gepasseerde zolen. Indrukken van ontworpen en verschillende profielen geven de drukte op het pad aan. Ze laten zien dat er meer wandelaars zijn of al eerder waren.

Jij staat daar. Fier, fris en kaarsrecht. Het lijkt of je trots bent en dankbaar voor de energie die je kreeg om te groeien. De vorm van de groei zorgde er ook voor dat je uiteindelijk bent die je bent.
Ik weet je naam niet. Ik wil het ook niet weten. Die informatie leid misschien alleen maar af. Veel eerder wil ik als kijker genieten van je vorm en kleur. De diversiteit in kleuren en tinten geven intense prikkels.

Het is genieten in het bos. Mijn hart en lijf schreeuwen om meer en méér. Gefilterde en frisse lucht gaan hand in hand samen met kleuren en vormen mijn lijf in en zoeken zich een weg. Ieder heeft zo zijn eigen plek om mij te voeden. Alles is van een gelijke waarde.

Stilstaand krijg ik direct de behoefte om je te fotograferen. Ik wil je vast leggen in het platte vlak. Dat beeld kan ik mooi gebruiken als herinnering voor later. Later, wat later dan ook is. Is later het volgende seizoen of gewoon véél later? Loslaten is een kunst.

Wat is een naam behalve dan dat het mij overzicht en duidelijkheid kan verschaffen? Het kan mij eigenlijk niet zoveel schelen of je nu een paddestoel of paddenstoel bent en of het nu zomer of herfst genoemd wordt.
Loslaten en vooral niet nadenken. Als mijn hart spreekt heeft het geen woorden nodig.

Fijne zondag.

Passend, een puntje en een paaltje

Een van de eerste beslissingen die ik vanochtend moest nemen was het kiezen van een passende foto bij de geschreven tekst.
Ik had al wat klaar maar bleef maar schrappen en toevoegen. Wat past en wat niet?
Deze foto met een punt en een paal in het beeld leek mij wel passend.

Vanochtend werden mijn ogen geconfronteerd met het bericht dat er weer iemand is onthoofd. Op het scherm van de laptop verscheen een foto van een geknielde man gehuld in oranje, naast de man staat een figuur in het zwart. De man in Oranje werd even later na het nemen van de foto vermoord. Het is bizar en te gruwelijk voor woorden. Als je ergens geen woorden aan kunt geven dan past misschien alleen een moment van stilte?

Het beeld deed me denken aan een scène uit de film "Se7en". Op Youtube noemen ze dat stukje uit de film "The Box". De scène speelt zich af op een stuk verlaten buitengebied van een stad, een soort niemandsland. Als toeschouwers zijn er de kijker(s) en een paar politieagenten die rondvliegen in een helikopter. Als decorstukken van het beeld staan er hoogspanningsmasten, misschien wel om symbolisch aan te geven hoe spanning kan oplopen. De hangende draden creëren wijzende lijnen in de beelden. De helikopter zorgt voor het nodige opwaaien van stof en zand.

Als kijker weet je dat er iets ergs gaat gebeuren, de spanning is voelbaar en in opbouw. Het einde van de film en het verhaal kan nog alle kanten op, maar dan gebeurt het schijnbaar onvermijdelijke. Dat wat je absoluut niet hoopt gebeurt uiteindelijk dan helaas toch. Ongeloof blijft als een leeg gevoel en knagend gevoel achter. Een indrukwekkend stukje filmgeschiedenis met een razend knappe voelbare dynamiek tussen de acteurs Morgan Freeman, Brad Pitt en Kevin Spacey als John Doe. De vader, een zoon en een gestoorde geest.

Fictie en de helaas harde realiteit van een nieuwsbericht. Misschien kunnen we vandaag een kaarsje opsteken voor David Haines. David Haines was een hulpverlener in dienst van de VN.

Terug naar het puntje en het paaltje...Ik las allerlei uitleg. Zo is of was er sprake van een putje of een pitje en als het erop aankomt. Maar ook als het op de uitvoering aankomt...!
Mijn verwarring neemt zienderogen toe.

Nou ja, als het punt je bij paaltje komt is het gewoon zondag.

Fijne dag.