Helden, Barsoom en Dejah Toris

Muntjesgooien. Het kan je hobby maar zijn. Alhoewel, om het een hobby te noemen klopt uiteraard niet want de gooiers waren gewoon dronken en hadden als doel om de voetbalwedstrijd van hun PSV te bezoeken. Bedelende zigeunervrouwen waren in Madrid het slachtoffer. Een supporter stak zelfs voor de ogen van de vrouwen een bankbiljet in brand. Wat een beeld, wat een supporters, wat een sportminnaars, wat een helden, wat een visitekaartje. Wat een uitnodiging om als toerist of als vluchteling naar Nederland te komen.

Zaterdag en weekend. Een paar dagen geleden werd Exomars gelanceerd. De Europese sonde is op weg naar Mars. Ze gaat zoeken naar sporen van leven op de rode planeet. Spannend, maar ik kan ze nu al vast vertellen dat ze niet weten wat ze gaan meemaken hier op Aarde. De informatie de ze ontvangen zal onze planeet op de grondvesten laten schudden. Hopelijk houden we hier het hoofd koel.

"Mars zo noem je het en je denkt dat je het kent. De rode planeet. Geen zuurstof, geen leven. Maar je kent Mars niet, want de echte naam is Barsoom". De voice-over introduceert en leid me de film John Carter in. Niet geheel per toeval want vandaag is het de sterfdag van Edgar Rice Burroughs (1 september 1875- 19 maart 1950). En niet geheel toevallig schreef ik gisteren nog een blog over een nieuw uitgebrachte Tarzan verfilming en schrijver Burroughs.

Burroughs bedacht ook de held John Carter. John Carter is vanaf de Aarde naar Barsoom getransporteerd en na een periode van gewenning stort hij zich in avonturen, zwaard en degen gevechten en ontvangt hij de liefde van Dejah Torris. Uiteindelijk wint de liefde. Altijd. Gelukkig wel.

Lang, lang geleden kocht ik in een piepklein maar volgepakt tweedehandsboekwinkeltje in Cecil Court (Londen) een paar boeken van Edgar Rice Burroughs. Ik legde de ponden op de kleine toonbank. Sindsdien waren ze van mij. Niet om alle boeken te sparen, ik heb een hekel aan sparen, maar om te vergaren.

Het zijn oude Engelstalige boeken uit 1919 en 1921. Ze zijn klein van stuk en gebonden. Ze zijn een beetje beduimeld en hebben van die ouderdomsvlekjes. Maar vandaag lonken ze op hun plekje als nooit tevoren.

Mannen komen van Mars en vrouwen van Venus. Het is maar hoe je het ziet of bekijkt. Dejah Toris komt van Barsoom, Mars dus, en rijgt je aan haar zwaard wanneer je kwaad in zin hebt.

Helden waren het in Madrid. Muntjes gooien naar bedelende zigeunervrouwen. Daar weten ze op Mars wel raad mee.

Fijn weekend.

Enthousiasme, David en een staat van zijn

"Enthousiasme vertaalt zich kortom in een verheugd opveren van zowel lichaam als geest". Mooi gezegd door Joke J. Hermsen in haar boek Kairos.

Die woorden zijn een mooie omschrijving van de staat van zijn die ik had toen ik één van de vele gangen van het Viktoria and Albert museum in Londen doorliep. Het was mijn eerste bezoek aan dit prachtige museum en ik was direct verkocht. Overgeleverd en opverend aan de 51.000 m2 die het museum groot is.

Een overzicht van 5.000 jaar kunst uit verschillende landen. Azië, Afrika, Europa en Noord-Amerika terwijl ik erdoorheen wandelde aan me voorbij. Ik was op wereldreis in het land van de kunst en wist niet waarnaar te kijken, bang dat ik iets zou missen.

Ja, je kunt daar zomaar iets over het hoofd zien als je even niet oplet. Ze hebben daar zalen vol met van alles. Van Paintings & Drawings hebben ze er bijvoorbeeld een slordige 202.500 stuks en in totaal zijn er 500.000 foto's. Getallen om van te duizelen, maar zo heb je even een indruk.

Een ander voorbeeld van een staat van zijn? Om een hoek aanbeland keek ik in een lager gelegen verdieping. Daar staat de David van Michelangelo. Weliswaar en jammer genoeg een replica, maar toch. Daar beneden stond zomaar opeens David. Ik kon mijn ogen bijna niet geloven. 5.17 m hoog en wonderlijk mooi vormgegeven.
David staat cool als een eigentijdse James Dean met zijn slinger losjes over zijn schouder. Voor hetzelfde geld was het een leren jasje geweest en droeg hij een wit t-shirt en jeans. Maar deze David is naakt en gezegend met een onvoorstelbare sixpack. Zijn linkerknie is gebogen, zijn rechterarm lijkt klaar te zijn om in beweging te komen. Dit is een uitgebeelde moment. Dit is het moment  nog net voordat hij op de reus Goliath afstapt en hem met zijn slinger te grazen neemt.

Een museum, een staat van zijn en het moment.
Enthousiasme kent geen landsgrenzen.

Fijne dag.

iPhone scene nr: 018

Londen, beauty en diva

Twee honderd miljoen bezoekers heeft de straat per jaar. Een wereld van geur, kleur en ongelofelijk véél vormen. Oxford Street is een straat om te bezoeken. Een straat om te beleven, een straat die je gewoon eens in je leven gezien moet hebben. Een straat met gigantisch veel prikkels. Daar is zelfs een appel het slachtoffer van geworden.

We zijn weer thuis na twee nachtelijke busritten, de verlatenheid van Oostende, de deprimerende sfeer van Calais, vlakke paspoortcontroleblikken, de heerlijk zilte zeelucht, het mooie geluid van meeuwen, voelbare opgewondenheid van toeristen en de ochtendkou aan dek van de boot die ons naar Dover bracht.

De schilderachtige aankomstrotsen van Dover heb ik dit keer helaas gemist. Ze lagen ergens in het donker. Gelukkig was er nog wel een piepklein stukje van te zien op de terugweg dankzij een schamel licht in de verte. Bijna leek het alsof ze lichtjes heen en weer bewogen als een laatste groet. Misschien was dat een wens of misschien was dat wel de deining van de veerboot die dat veroorzaakte. Als dromer hou ik het op het eerste.

Londen is mooi. Londen is fantastisch. Londen is bruisend en swingend en prachtig in haar vorm. Haar ogen, heupen en dijen zijn zinnenprikkelend. Haar geur is niet exactly te duiden. Het is een mengsel van The Underground, de geur van specerijen, bier, invloed, historie en verontschuldigingen. De talloze "excuse me's" doen er toe. Ze vormen Londen voor wat het ook is. Londen is druk. Londen laat zich graag bezoeken. Londen weet dat ze mooi is.

Londen strekt zich uit als een diva terwijl ze zich veelvuldig en van alle kanten laat fotograferen. Ze ontbloot zelfs verleidelijk een schouder als je dat zo graag wilt. Ze staat een selfie toe mits je wel iets van haar, al is het op de achtergrond, laat zien. Op een zonnige dag, zaterdag was het zo'n dag, is ze van een adembenemende schoonheid, een beauty van zachtheid. Dan ligt ze badend in het licht, met boven haar een intens blauwe lucht.

Maar Londen kan ook ruw zijn. Medogenloos. Ze kan je met een slaapzak in de Underground op de koude tegels laten slapen als je niet uitkijkt. Londen is als de aandelenbeurs. Ze kan mensen laten stijgen tot enorme hoogtes of laten dalen tot een diepte waar je van kunt schrikken. Je bent gewaarschuwd.

Londen is de plek waar je jezelf kunt zijn of juist niet.
Londen. Zucht.

Kunst: Henry Moore; King and Queen 1952/ 1953

King and Queen

Henry Moore

1952/ 1953
Bronze, 1640 x 1390 x 910 mm

The Tate Modern Museum, London

Om te genieten kijk eens naar meer foto's op:

Source/ bron:   www.tate.org.uk/art/artworks/moore-king-and-queen-t00228