Fris, kleur en vorm

Het was een mooie dag om te na-zomeren en nog even te genieten van de warmte van de zon en een blauwe lucht. Het landschap kleurt groen. De groenen vibreren in het licht.
De complete overname van de herfst is nog geen feit, de zomer geeft zich nog niet zo snel gewonnen en is zeker nog niet de onderliggende partij.
Terwijl mijn dunne jas allang uit is en vastgeknoopt zit rondom mijn heupen doen mijn voeten het werk waarvoor ze bedoeld zijn. Ze dragen me en brengen me. Stap voor stap.

En dan, na een zoveelste bocht in een pad, sta je daar dan. Opeens en onverwacht.
Het zonlicht en de warmte dringen maar moeizaam door op de plek waar jij je bevindt.
De grond is er natter, op die plek is er veel meer vocht te zien en te voelen. Schoenen glibberen over de zachtere ondergrond en laten afdrukken zien van meerdere gepasseerde zolen. Indrukken van ontworpen en verschillende profielen geven de drukte op het pad aan. Ze laten zien dat er meer wandelaars zijn of al eerder waren.

Jij staat daar. Fier, fris en kaarsrecht. Het lijkt of je trots bent en dankbaar voor de energie die je kreeg om te groeien. De vorm van de groei zorgde er ook voor dat je uiteindelijk bent die je bent.
Ik weet je naam niet. Ik wil het ook niet weten. Die informatie leid misschien alleen maar af. Veel eerder wil ik als kijker genieten van je vorm en kleur. De diversiteit in kleuren en tinten geven intense prikkels.

Het is genieten in het bos. Mijn hart en lijf schreeuwen om meer en méér. Gefilterde en frisse lucht gaan hand in hand samen met kleuren en vormen mijn lijf in en zoeken zich een weg. Ieder heeft zo zijn eigen plek om mij te voeden. Alles is van een gelijke waarde.

Stilstaand krijg ik direct de behoefte om je te fotograferen. Ik wil je vast leggen in het platte vlak. Dat beeld kan ik mooi gebruiken als herinnering voor later. Later, wat later dan ook is. Is later het volgende seizoen of gewoon véél later? Loslaten is een kunst.

Wat is een naam behalve dan dat het mij overzicht en duidelijkheid kan verschaffen? Het kan mij eigenlijk niet zoveel schelen of je nu een paddestoel of paddenstoel bent en of het nu zomer of herfst genoemd wordt.
Loslaten en vooral niet nadenken. Als mijn hart spreekt heeft het geen woorden nodig.

Fijne zondag.

Op zoek naar dé vorm...Nr: 437 #Nijmegen

Op zoek naar dé vorm...Nr: 384 #Nijmegen

Op zoek naar dé vorm...Nr: 352

Op zoek naar dé vorm...Nr: 334 #Nijmegen

Op zoek naar dé vorm...Nr: 160 #Nijmegen

Groeien, Kronkelen en Voelen

Ik heb jaren geleden een blauwe regen klimplant gekocht. Een plaats uitzoeken, een gat graven, in de grond zetten. Fluitje van een cent.
Nu, na een jaar of zeven, wacht ik nog steeds met soms meer en minder geduld op die keer dat het ding gaat bloeien en er inderdaad mooie blauwe regen te zien zal zijn. Maar tot nu toe niks, nada, niets.

Grappig. Ik typ met een enthousiasme gevoede impuls en in een soort volgorde de woorden niks, nada, niets in en snel borrelde een vraag in me op? Ik gebruik het wel, maar wat betekent dat woord Nada nu eigenlijk? Snel opzoeken.

Volgens Encyclo.nl betekend het woord Nada niets of niks, dus zover klopt het wel in de tekst over mijn blauwe regen. Maar ook is Nada eigenlijk een Arabische meisjesnaam. De betekenis van de naam is...GEVEND. Verwarring alom terwijl ik met een scheef ook naar buiten kijk en mijn blauwe regen verder zie groeien.

Vervolgens, weer terug met mijn ogen op mijn laptopscherm gericht kom ik al klikkend via Nada op een website terecht. NADA is een netwerk voor HR Professionals, reintegratieconsultenten, loopbaanadviseurs, coaches, decanen, psychologen etc
Wat hebben die dan te bieden? Niets, niks of zijn ze toch wel gevend?
Da naam Nada staat bij het netwerk voor mensen die zijn afgestudeerd na het volgen van de AMA (Academie Mens en Arbeid). NADA staat voor Na de AMA, maar dit even terzijde.
Woorden en hun betekenis, het blijft grappig.

Terug naar mijn nog steeds niet bloeiende Blauwe Regen. De takken kunnen tot 10 meter lang worden en het geheel zo'n 20 meter breed, als ik niet blijf snoeien natuurlijk.
Wat het me geeft, behalve de het in actie moeten komen om te snoeien en overvolle groenbakken?
Het aanschouwen van natuurlijke groei. Takken die groeien, kronkelen, slingeren, draaien, krullen, meanderen. Ze zoeken, voelen en vinden elkaar. Samen, om elkaar heen, zijn ze een stuk sterker dan alleen.
Kijk daar kan ik nou zo intens van genieten.

Samen sterker dan alleen.
Fijne vrijdag en alvast een fijn weekend.

Op zoek naar dé vorm...Nr: 110 #Nijmegen

Op zoek naar dé vorm...Nr: 108 #Nijmegen

Fotografie: Karl Blosfeldt; “Urformen der Kunst”

Karl Blosfeldt (1865-1932), German photographer and sculptor who began as an apprentice in an iron foundry producing artistic forms of cast metal.

“Urformen der Kunst”, Ernst Wasmuth, Berlin, 1928

Photogravures of plant specimens collected and photographed by the author.

Zeurpiet, tapdansen en hoop

Photo: John Stanmeyer 

Gisteren werd ik toch zomaar uitgemaakt voor een zeurpiet?! Het was een grappig moment en een glimlach kwam er op mijn gezicht. Op het moment dat ik het hoorde en zag op tv merkte ik ook dat mijn ego werd gestreeld. Voor eventjes was ik een beetje beroemd. Het voelde als "My minute of fame".
Premier Rutte noemde de mensen die zich druk maakten om het optreden en de uitstraling van onze Koning en Koningin tijdens de spelen van Sotsji maar zeurpieten. Hij zal toch niet mijn blog van afgelopen donderdag hebben gelezen?
Ach die Mark, hij moet het ook maar zien te redden in deze woelige tijden van belangen, verdeling en ego's. En onze Koning en zijn mooie Valentijn gun ik best een uitstapje en verzetje. Maar dan ook niet gaan zeuren als er kritiek komt!

Deze week was de week van het overlijden, het liep er volgens mij als een rode draad doorheen. Maandag werd het lichaam van Els Borst gevonden. Er is nog steeds een onderzoek gaande over het hoe en wat i.v.m. haar overlijden, maar hoogstwaarschijnlijk is het een misdrijf.
Arme Els. Ik krijg een beeld van haar lichaam op een koude garagevloer bijna niet uit mijn hoofd.

En dan was er ook nog het overlijden van Shirley Temple, het voormalige kindsterretje. Ze ontroerde in haar eentje een héle generatie. Shirley had iets wat ontroerde, ze pakte iedereen in. Ze had een x-factor. Fonkelende ogen, mooie krullen, altijd vrolijk, ze zong en kon ook nog eens geweldig tapdansen. En later schopte ze het maar mooi tot diplomaat.
Shirley paste precies in de tijd. In de tijd van hoop tijdens de crisis en oorlogsjaren.

"Hoop doet leven" is een oude volkswijsheid. Deze week werd de World Pres foto van 2013 bekend gemaakt. In beeld zien we migranten die in de nacht proberen met hun telefoons een signaal vanuit Somalië proberen op te vangen.
De juryvoorzitter Gary Knight zei over het beeld het volgende: "Dit is misschien wel het méést hoopvolle beeld dat heeft gewonnen in de geschiedenis van de World Press Photo"

Hoop is er altijd. En of dingen gaan lukken of niet is niet een kwestie van het lot. Het lijkt mij te simpel om het daar op af te schuiven. Het leven bestaat voor een groot deel uit keuze's maken en daarna in actie komen. 
En af en toe een beetje zeuren? Daar is niks mis mee.
Fijne dag. 

Pils, Poetin en Ireen

Terwijl onze buren aan de overkant van de plas een groot deel van het land niet droog houden en een Nederlands bedrijf een helpende hand is gaan bieden om het water onder controle te krijgen zit onze "Watermanagement- Koning" relaxed aan een pilsje.
Ondertussen heeft prinses Beatrix zich teruggetrokken op haar geliefde Drakensteyn en geniet ze daar van een welverdiende rust.
Het is nu aan de volgende generatie om aan de slag te gaan.

We zijn aan het oogsten, de medailles vliegen ons bij het, bevroren water, het schaatsen, om de oren. Het ene euforische moment volgt zo snel het andere op dat ik zelf bijna geen tijd heb om naar adem te happen en het allemaal te verwerken. Wij Nederlanders tellen mee, we doen er toe, kunnen een potje breken. Wat een héérlijk gevoel.
En we zijn er nog niet, er staat de komende tijd nog veel op het programma om te winnen. In de sport heb je nou eenmaal winnaars en verliezers.

Persoonlijk werd ik deze week getroffen door deze foto. Een proostende Poetin in het Holland Heineken House. The place to be...
Een oranje das die ongelukkigerwijs niet matched met de kleur van Poetin's stoere en sportieve outfit. Onze koning, wijdbeens zittend om zijn buik de ruimte te geven en met een oranje stropdas die ietsje te lang en op zijn kruis is gericht. Maxima die lekker meedoet in het geheel en het glas, fit als ze is, het hoogst heft. Erg flatteus is het allemaal niet.
En dan die pretoogjes van "little P." die richting onze Koningin gaan.

Ik ben wel voor het Koningshuis, aan een gekozen president kleven ook zo de voor en nadelen. En ik hou wel van een beetje stijl, de tocht met de gouden koets door den Haag, een doorgeknipt lintje, een hoofd op een muntstuk, een krans leggen bij ons Nationaal Monument. En ik hou wel van traditie.
En het levert ook nog eens mooie beelden op. En een beeld zegt meer dan duizend woorden, zo wordt er vaak gezegd.

De p.r. machine draait op volle toeren. Vervaagd zijn de gedachten aan de meiden van Pussy Riot, de ervaringen van de greenpeace activisten, mensenrechten, vrijheid van meningsuiting, vrijheid om jezelf te kunnen zijn.
Onwillekeurig denk ik terug aan de kaasschaaf die onze Koning een tijdje geleden aan Vladimir gaf. Wat zou onze Koning hebben gezegd. "Alles kits en onder controle Vlad..?
En langzaam dwalen mijn gedachten voor één moment af richting Syrië. Daar kijken ze hopelijk toch ook naar het schaatsen?

Vandaag gaan we verder met genieten. Op het programma staat de 1.000 meter voor vrouwen. En we gaan genieten van Ireen.
Het is bijna lente, voorzichtig komen er kopjes boven de grassprieten uit gekropen.
Lang leve de lente.

Fijne dag.

Euforie, tinten en vorm

Vorm
Fotografie Mart van Zwam

Terwijl onze Ireen en Sven in bloedvorm steken en de broertjes Mulder samen maar ook als serieuze rivalen later op de dag op het ijs stonden was ik gisteren weer op pad op zoek naar het fenomeen vorm.
Ach die Jan Smeekes, daar heb ik het ook mee te doen. Zo voel je euforie en even later is de tijd van Michiel Mulder met vierhonderdste seconde bijgesteld en grijp je naast het goud.

Ik dacht terug aan het moment dat ik trots als een pauw, met een stralende glimlach en bijna wapperend met het briefje waarop stond dat ik was geslaagd, een volle wachtruimte binnenstapte. In die ruimte, eigenlijk was het een afgehuurde kroeg, gingen spanning en treurnis hand in hand. Er zaten zenuwachtige mensen die nog rijexamen moesten doen, anderen waren gezakt en zaten hun fouten te overdenken. Ik zag gespannen en bedrukte gezichten en weg was mijn euforie, uit medelijden en compassie.

Vorm en de zoektocht. De zoektocht naar een vorm is minstens zo mooi en belangrijk als datgene wat je vindt.
Gisteren zag ik op de grond aan de Waalkade in Nijmegen een mooi onderwerp. Er was nog meer te zien op het oorspronkelijke beeld, maar eenmaal in Photoshop ontstaat pas het uiteindelijke resultaat wat voor dat moment af is. Een vierkant, een cirkel, diverse grijstinten, een beetje zwart maar met detail, zichtbare krassen, beschadigingen en vlekken,. Door mensenhanden gemaakte vormen in een samenspel met natuurlijke, door tijd en vocht veroorzaakt. Een strak gekaderd beeld met daarin ook onregelmatige vormen. Het ontstane beeld heeft uiteindelijk niets meer met de werkelijkheid te maken, het is eraan onttrokken. Er is een andere waarde en vorm ontstaan.  
Hoe langer ik kijk, des te meer ik het intens ervaar. Een glimlach vormt mijn lippen, dit is een vorm van geluk.

Fijne dag.

Laatste boodschappen, de kerstman en hij geloofd in mij

Fotografie Mart van Zwam

Gisteren liep ik al neuriënd en op mijn dooie akkertje nog eventjes naar de supermarkt. Het was een geruststellende gedachte dat ik nog maar twéé dingen nodig had voor de Kerstdagen. Aardappels en rozemarijn. Ik voelde me behoorlijk opgelucht en dat terwijl ik toch helemaal niet zo'n kerststresstype ben.

De straten en het trottoir waren alweer bezaaid met takken en takjes uit de bomen. De storm had zijn werk goed gedaan. Het is een kwestie van uitdunnen, de natuur doet haar werk en de gemeentereiniging de rest. Wat overblijft aan de bomen zijn de takken met hun uitlopers die stevig vast zitten. Een soort survival of the fittest.

In de supermarkt was de grootste stress voel- en ook zichtbaar verdwenen. De laatste kopers, die net als ik nog iets vergeten waren, pakten nog even de boodschappen die ze nodig hadden. Vakkenvullers waren, met Mariah Carrey op de achtergrond die met grote uithalen zong over wat ze het liefste had voor de kerst, volop aan het werk. De schappen waren behoorlijk leeg. Ook daar was er storm geweest, een menselijke koopstorm.
De schappen moesten weer worden gevuld. Alles weer klaar voor na de Kerstdagen. Ik stelde me allerlei huizen voor met een leeg gegeten koelkast en ruimte in de keukenkastjes.
Op. Leeggegeten.

En terwijl ik met twee volle tassen richting huis liep (de verleiding had me in haar macht gekregen want ik had toch eigenlijk nog maar twee dingen nodig?), passeerde ik een bushalte met een poster van Coca Cola aan de wand. Een kerstman in een rood pak. Witte baard en haren, gezonde blos op de wangen en een stevige buik met een zwarte riem eromheen, sprak me toe. De kerstman geloofd in mij stond er te lezen. Ik voelde een lichte opluchting. Hij geloofd in mij.
Een mooi gebaar van Santa. Maar het geloof in mezelf dat zit wel goed. Maar toch bedankt.

Een straat verderop hoorde ik André weer in mijn hoofd galmen. Het woordje hij was vervangen door het lieve woordje zij.

Ik wens iedereen een héle fijne en liefdevolle kerst.

Knuffel, Kerst en Klein

Fotografie Mart van Zwam

"Je moet ook beter opletten", zei de moeder op bestraffende toon tegen haar zoontje.

Ze had even daarvoor de knuffel uit een lege boodschappenwagen gevist. Aan haar linkerhand droeg ze twee stevige draagtassen met diverse kerstinkopen.
Ach jochie, dacht ik. Je was hem bijna vergeten. Thuis en zonder knuffel zou dat tranen opleveren, uren van verdriet en misschien wanhopige ouders. Maar gelukkig kwam het goed.

De stem van de vrouw en haar bestraffende toon klonken hard en scherp. Als je het mij vraagt? Teveel stress. Nog even met z'n allen doorbijten, het is bijna Kerst. Dan kunnen we met een gerust hart gaan genieten. Of niet?

De gedachte aan het kerstdiner, eventuele familieperikelen, nog nooit eerder gebruikte kookrecepten, sociale verplichtingen. Het lijkt voor veel mensen ieder jaar weer een heel gedoe te zijn. En de stress jaagt en vibreert door de lucht.

S'lands grootste grootgrutter probeert ons een mooie, bijna therapeutische boodschap mee te geven. geen Kerst-mis maar Kerst-lukt. Dat noem ik nu eens een positieve boodschap, alle lof voor zoveel opbeurende woorden. Als dat tussen de oren van mensen gaat zitten komt het misschien wel helemaal goed dit jaar.

Ondertussen laat Poetin allerlei mensen vrij vanwege een amnestieregeling. Waarschijnlijk zijn de meesten nog niet voor Kerstmis thuis om aan het diner aan te schuiven, maar ze komen in ieder geval vrij. En dat is het belangrijkste. En ondertussen plakte meneer Wilders nog even een uitdagende sticker op z'n deur. Dat kon nog net even voor de Kerst-reces van de tweede kamer. Hij wilde zo graag een statement maken en een boodschap uit dragen. Tja, als dat maar niet teveel tussen de oren van mensen gaat zitten.

En terwijl ik deze tekst schrijf op mijn laptop, hoor ik mooie woorden uit mijn speakers. "Have yourself a merry little Christmas." Prachtig gezongen en met een mooie boodschap
Laten we het maar klein houden, dat scheelt in ieder geval een heleboel stress.

Fijn weekend.

Een wolk, beroemd en exceptioneel zijn

Fotografie Mart van Zwam

Terwijl ik zo mijn fotoarchief aan het doorspitten en aan het archiveren ben kwam ik deze foto tegen. Een wolk, maar dan wel een bijzondere. Anders dan andere,speciaal.
Een mooi gevormde wolk. Gevormd door, ja door wat eigenlijk? Omstandigheden in de lucht, de atmosfeer?
Of had deze wolk het al vanaf haar bestaan in zich om een bijzondere wolk te worden?

Een paar dagen geleden las ik een uitspraak over "Onze Kromo" Ik hou wel van Kromo, onze Ranomi Kromowidjojo. What's in a name en een mooi voorbeeld van "the girl next door". Gewoon en toch ook bijzonder. Goedlachs en professioneel.
Iemand had het vroeger toen ze nog een klein zwemmend meisje was al gezien. Let maar op, dat wordt een hele grote. Dat was in ieder geval in de krant te lezen.

Maar hoe wordt je nu eigenlijk beroemd? Als je iets kunt wat andere mensen niet kunnen? Of omdat je iets vreselijks doet, iets stoms of exceptioneel?

Stiekem heb ik wel iets met beroemd zijn. Het is bij mij iets van een "guilty pleasure gedachte". Ik zeg wel eens gekscherend dat als er ooit een foto van mij komt te hangen in een museum dat ik dan klaar ben. Dan kan mijn camera aan de wilgen. Maar ik voorspel nu al dat wanneer dat gebeurt ik er dan wel tien wil. Dus ik vrees dat van dat voornemen niets terecht komt. Een mens wil altijd beter, meer en sneller. Kijk maar naar onze Kromo. Op elkaar afgestemde ingrediënten moeten er natuurlijk wel zijn. Natuurlijk talent, passie, doorzettingsvermogen, discipline. Maar ook er gewoon zin in hebben.

Beter dan beroemd worden is natuurlijk groot worden. Boven jezelf uitstijgen als een bijzondere wolk. Ik kick een beetje op plekken waar de groten der aarde ooit hebben geleefd, vertoefd, gewerkt of zijn begraven.
Bijvoorbeeld het huis van Anne Frank of het graf van Oscar Wilde. De plek waar Monet stond te schilderen, het huis waar Rembrandt zijn kunst maakte. Of de plaats waar Jean d'Arc in brand werd gestoken. Nog maar negentien was ze op dat moment, een zwart geblakerde bladzijde uit onze mensengeschiedenis.
Een andere plek die ik ooit heb bezocht en me nog goed herinner was de werkkamer van Charles Dickens. Daar stond zijn schrijftafel, een bijna magische werkplek. Daar schreef hij al staande zijn boeken,verschillende ervan zijn tot op de dag van vandaag klassiekers.
Een pelgrim ben ik niet, begrijp me niet verkeerd. Ik ga niet op zoek naar die plekken. Ook ben ik geen wellustige toerist die zo nodig moet om maar te kunnen vertellen dat ie daar is geweest. Maar als ik toevallig in de buurt ben dan wil ik wel graag even de plek ervaren en voelen.

Bijzonder en exceptioneel. Volgens mij kun je dat niet worden maar is het gewoon de bedoeling. En zijn we dat allemaal wel een beetje.

Fijne dag.

Vanzelfsprekend, integriteit en een pilsje

Fotografie Mart van Zwam

Volgens mij is het aan een groot aantal beelden om voor zich te spreken. Die beelden hebben een niet hoorbare en geluidloze stem, maar wel klank en klankkleur.
Dus over het hiernaast getoonde beeld hoef ik niks te schrijven of te zeggen, punt.
Maar geloof me op mijn woord, ik moet me wel inhouden. Het liefst zou ik me laten gaan en met passie lyrisch uitweiden over dit en dat. Maar nee, ik zal me inhouden en het beeld voor zich laten spreken.

Ik weet niet of jullie dat ook wel eens overkomt, maar regelmatig hoor ik mezelf zeggen: "Ja, dat beeld roept iets bij me op". Kennelijk heeft het dan toch op dat moment een stem? Bijzonder aan een beeld is dat het ook mijn stemming in meer of mindere mate kan veranderen.

Gisteren moest ik, na het aanhoren van een aantal politici, denken aan het woord vanzelfsprekend. Het item ging over integriteit, erecode en een commissie.
Het lijkt mij vanzelfsprekend dat je niet de opbrengst van de daklozenkrant in je zak steekt, niet met drank op achter het stuur zit, pensioenpremie betaalt of niet teveel declareert.
Maar ook: dat je rommel niet op straat gooit, een poging doet niet al te hard te rijden, stopt voor een rood stoplicht of anderen niet onnodig kwetst.
Als dat laatste gebeurt is het trouwens heel natuurlijk en normaal dat je dan je, welgemeende, excuses maakt. Dat spreekt voor zich.    

Ach een mens is ook een mens. Niet alles is zo vanzelfsprekend. Soms moet je beter of met meer aandacht luisteren om iets goed te kunnen horen en het dan op de juiste waarde te schatten.
Een mens is ook maar een mens en daardoor is er genoeg leven in de brouwerij.
Opeens krijg ik na het schrijven van het woord brouwerij als niet bierdrinker, ik ben meer een wijnman, wel zin in een pilsje. Het blijft bijzonder wat ook woorden kunnen veroorzaken.

Vanzelfsprekend is ook de stem van je geweten.

Ik wens je een fijne dag, dat is voor mij zonneklaar.

Onbevangen, stilte en het scheppen

Photography Mart van Zwam

Gisteren trok ik mijn wandelschoenen aan voor een heerlijke tocht naar "nergens". Zoals al eerder gemeld laat ik me op mijn wekelijkse wandeling leiden door niets. Ik weet niet waar naar toe, niet hoelang ik onderweg wil zijn en hoever ik wil lopen. In mijn tekst van 21-09 had ik het daar al eens over.
Okee, op pad. Vanuit mijn huis een aantal straten oversteken en op mijn gevoel rechtsaf, daarna rechtdoor en niet al te ver van mijn huis verwijdert met één stap het asfalt af en zand onder mijn schoenen.
Ik ben een echte stadsmens hoor! Zet mij op een terrasje aan koffie of wijn of laat mij dwalen door straten en je hebt geen kind aan me. Of moet ik juist "wel" zeggen? Want dat stukje kind in mij blijft. Die bepaalde mate van onbevangenheid en nieuwsgierig zijn naar dingen is voor mij een groot goed. Mijn met liefde bewaakte en kostbare schat. Ik ben een rijk mens.

De natuur heeft een enorme zuig en aantrekkingskracht op mij en ook op anderen. Op het moment dat de eerste takken tegen mijn lijf zwiepen en ik moet bukken en ontwijken voelt het goed. De geasfalteerde en de door de mens gecreëerde wereld begint achter me te liggen en te vervagen, het wereldse geluid sterft af. Een zachte en tijdelijke dood.
Maar ja, dan gaat toch weer mijn mobiele telefoon en wordt ik even tot de orde geroepen. Okee, kort gesprek en uit. Stilte.
Al is de stilte dan ook weer relatief, in de verte hoor ik mensen aankomen, joggende mensen.
We passeren elkaar en ik hoor nog net een flard van een vrouwenstem die tegen haar ook joggende buurvrouw hijgend zegt: "En ik zeg nog zo, dat past...". Of het past of niet zal ik nooit te weten komen. Is ook niet van belang. Dagelijkse beslommeringen gaan soms gewoon door, ook tijdens het joggen.

Nu heb ik altijd, misschien weten jullie het onderhand wel, een camera bij me. Wanneer je moeite hebt om de stilte in jezelf te vinden en die ook vast te houden, is een camera een zéér handig hulpmiddel.
Je kunt jezelf met je innerlijke stem afvragen wat je in beeld wilt brengen. Daarna kaderen, focussen en scherpstellen. Het moment van het knopje indrukken is een beslissing. Een beetje vergelijkbaar met beslissingen die je soms moet nemen in jouw leven van alledag.

Het is heerlijk om even weg van alles te zijn en te "scheppen" in samenspraak met jezelf.

Fijne dag.