Quote: Deepak Chopra; Love is what we are...

Love is what we are in our essence. The more love we feel in our hearts, the more it will be brought to us

- Deepak Chopra

Grens, verontwaardiging en Anne Frank

Opeens is er dan hét moment. Het moment van algehele verontwaardiging.
De bekende druppel die de emmer doet overlopen is er en de grens die is overschreden ook.
Nu hoor je veel mensen zeggen dat "Hij te ver is gegaan" en lijkt het erop dat één voor één allerlei leden eieren voor hun geld kiezen en uit de partij stappen.
De verontwaardiging is groot.

Persoonlijk verbaas ik me erover waarom het toch zo lang heeft geduurd. Was de grens al niet veel eerder bereikt, de emmer al gevuld? Of werd er stiekem en in alle stilte gewoon een steeds grotere emmer onder de lekkende kraan gezet?
Natuurlijk heeft de man in kwestie ons, en de media, al een tijd beziggehouden met uitspraken, one-liners en het voorschotelen van allerlei zondebokken. Was het niet de Islam en de gelovigen, dan waren het wel mensen uit Polen of uit zuid Europese landen. Als er maar een kop van jut voorhanden was.

Toeval bestaat niet. Zangeres Beyoncé en haar man Jay-Z brachten een paar dagen geleden een bezoek aan het Anne Frank huis. Er verscheen een mooie foto van Beyoncé in de media. Ze zat op een stoel en schreef een stukje tekst in het gastenboek. Wat ze schreef is niet bekend gemaakt. We zullen het ook nooit te weten komen dat is de afspraak met het Museum.

In April gaat in Amsterdam een nieuw toneelstuk over het leven van Anne Frank in première. Haar levensgeschiedenis blijft ons generatie na generatie boeien en bezighouden.
Anne bleef geloven in het goede van mensen. en mede daardoor blijft zij een sprankelende inspiratiebron.
Op 5 april 1944 schreef ze: "Zal ik ooit nog iets groots kunnen schrijven, zal ik ooit eens journaliste en schrijfster worden?"

Ik hoorde eergisteren de oud-bokser Arnold Vanderlyde op tv.zeggen dat hij wel met de man in kwestie in de ring wilde stappen om hem iets te laten ervaren.

Zelf zou ik wel met Geert naar Amsterdam willen gaan. Naar het huis van Anne.
Ervaren. In stilte...

Fijne dag.

   

Inspiratie: liefde en sensualiteit in de middeleeuwen

liefde en sensualiteit in de middeleeuwen

Miniatuur uit de Codex Manesse
14de eeuw, Heidelberg Universitätsbibliothek













Bron: http://www.ub.uni-heidelberg.de/allg/benutzung/bereiche/handschriften/codexmanesse.html

Laatste boodschappen, de kerstman en hij geloofd in mij

Fotografie Mart van Zwam

Gisteren liep ik al neuriënd en op mijn dooie akkertje nog eventjes naar de supermarkt. Het was een geruststellende gedachte dat ik nog maar twéé dingen nodig had voor de Kerstdagen. Aardappels en rozemarijn. Ik voelde me behoorlijk opgelucht en dat terwijl ik toch helemaal niet zo'n kerststresstype ben.

De straten en het trottoir waren alweer bezaaid met takken en takjes uit de bomen. De storm had zijn werk goed gedaan. Het is een kwestie van uitdunnen, de natuur doet haar werk en de gemeentereiniging de rest. Wat overblijft aan de bomen zijn de takken met hun uitlopers die stevig vast zitten. Een soort survival of the fittest.

In de supermarkt was de grootste stress voel- en ook zichtbaar verdwenen. De laatste kopers, die net als ik nog iets vergeten waren, pakten nog even de boodschappen die ze nodig hadden. Vakkenvullers waren, met Mariah Carrey op de achtergrond die met grote uithalen zong over wat ze het liefste had voor de kerst, volop aan het werk. De schappen waren behoorlijk leeg. Ook daar was er storm geweest, een menselijke koopstorm.
De schappen moesten weer worden gevuld. Alles weer klaar voor na de Kerstdagen. Ik stelde me allerlei huizen voor met een leeg gegeten koelkast en ruimte in de keukenkastjes.
Op. Leeggegeten.

En terwijl ik met twee volle tassen richting huis liep (de verleiding had me in haar macht gekregen want ik had toch eigenlijk nog maar twee dingen nodig?), passeerde ik een bushalte met een poster van Coca Cola aan de wand. Een kerstman in een rood pak. Witte baard en haren, gezonde blos op de wangen en een stevige buik met een zwarte riem eromheen, sprak me toe. De kerstman geloofd in mij stond er te lezen. Ik voelde een lichte opluchting. Hij geloofd in mij.
Een mooi gebaar van Santa. Maar het geloof in mezelf dat zit wel goed. Maar toch bedankt.

Een straat verderop hoorde ik André weer in mijn hoofd galmen. Het woordje hij was vervangen door het lieve woordje zij.

Ik wens iedereen een héle fijne en liefdevolle kerst.

Meer liefde, een blik en nog méér liefde

Fotografie Mart van Zwam

Overal in Nijmegen is het te lezen. Meer liefde. Sinds een tijd, ik weet niet eens meer wanneer ik de boodschap voor het eerst zag, is iemand bezig heel Nijmegen liefdevol te beschrijven.
In het centrum, allerlei wijken en ook in mijn buurtje.
Wie er zo actief bezig is, dat is nog steeds een raadsel. En langzamerhand blijven er weinig plekjes over waar je de tekst niet tegenkomt.
Alsof wij mensen eraan herinnerd moeten worden? Is dat wat de graffitiartiest wil? Komen wij liefde tekort?

Gisteren stonden ze voor me in de lange kerst-rij bij de supermarkt. Een man en een vrouw, beiden ergens in de vijftig. Allebei Iets te zwaar gebouwd en in warme kleding gestoken. Zij had keurig geverfd rood haar om het grijs te verdoezelen, hij had nog een restant van een weelderige bos en een keurig geknipt kort snorretje. Ze droegen beiden ene bril.
Zo op het oog gewone mensen. Gemiddeld, niet opvallend, doorsnee en er degelijk uitziend.
Samen hadden ze ook een keurige rolverdeling. Zij was het boodschappen doen zeer waarschijnlijk gewend. Kordaat, krachtig en praktisch. Hij deed zijn best zal ik maar zeggen.
Gewoon op Zaterdag samen de boodschappen doen. En héél misschien ging hij s'middags de auto wassen en zat zij even later met een kopje thee al klaar. Een mooi en keurig beeld.
Maar er was één ogenblik en dat duurde een paar seconden. Ik zag het. Zij keek met een blik naar hem waar de liefde vanaf spatte en kreeg een prachtige blik terug.
Ik zag het en genoot met volle teugen.

Vanochtend las ik een ontroerend bericht over liefde. Een 94 jarige vrouw wachtte op de luchthaven van Los Angeles op de overblijfselen van wat eens haar man was. Hij was gesneuveld in de Koreaanse oorlog en pas een tijd geleden alsnog geïdentificeerd.
63 jaar had ze op hem gewacht. En nooit, ondanks allerlei aansporingen, was ze hertrouwd. Uiteindelijk waren ze weer herenigd.
Wat een liefde. Ik proef een boek, toneelstuk, een film.

De liefde. Er is al veel over gezegd, geschreven en verbeeld. Maar nooit genoeg.
De bron kent geen bodem.

Ik wens je een liefdevolle dag.

De tijd, vergaderen en Lustdag

Photography Mart van Zwam

"Nee, daar kan ik niks aan doen. Ik kan het niet veranderen, ik ben alleen maar registratie van. Iemand moet het registreren en dat ben ik, een andere taak heb ik niet, punt uit!"
"Mogen we dan door naar het volgende agendapunt van deze vergadering?"
Agenda heeft daar een punt. We moeten door want anders is hier ook al véél te véél tijd aan verloren gegaan.


Het is misschien goed om even de situatie te schetsen en je duidelijk te maken wat er aan de hand is? Er is op dit moment een vergadering aan de gang en een pittige ook. Op locatie, ergens in Nederland.
Het betreft een vergadering waarin de hoofdpersoon aan het overleggen is. Dat overleg vind af en toe plaats, wanneer het nodig, urgent en noodzakelijk is.
Om je een beeld te geven? Aan een grote robuuste vergadertafel zitten de volgende onderdelen: de tijd, agenda, kinderen, familie, vrienden, hobby, sociale contacten, huishouden, verplichtingen, voldoening, werk en ikzelf. Misschein ben ik er in mijn haast wel een paar vergeten. Mea Culpa.
"Burnout" en "Signalen" zijn beiden afwezig maar hebben gezegd dat ze er binnen korte tijd zouden kunnen zijn indien nodig en de nood hoog.
Ja. Wij, de verschillende onderdelen en ikzelf, vergaderen af en toe wanneer het nodig is. Het agendapunt waarmee ik deze tekst begon betrof de klacht: "Ik heb geen tijd." In ieder geval niet voldoende en ik weet ook zo gauw niet waar ik het vandaan moet halen? Misschien komt zo'n situatie je bekend voor?
Nu is het probleem, voordat ik jullie te woord stond, dat geen van de onderdelen wil inleveren. Allemaal willen ze hun afgesproken deel of stukje. En ook nog mét kwaliteit.
Hoe het verder moet weet ik nog niet, vergaderen is niet mijn sterkste punt. Maar hopelijk komen we snel tot een akkoord. Wanneer er vandaag witte rook uit de schoorsteen komt, dan weet je dat het zover is en er een akkoord is bereikt.

Ik moet weer snel terug en heb helaas geen zeeën van tijd om jullie lang te woord te staan. Gisteren ging me wel een lichtje op en had ik opeens een schitterend idee. Mijn volgende voorstel in de vergadering is om er per week een dag aan te plakken. In plaats van zeven dagen, gewoon een achtste dag. Ik weet niet of het plan het haalt in de vergadering, maar ik kan het proberen toch?
Een naam en de invulling van de dag, heb ik ook al bedacht. Het kwam plotseling in me op en gaf me direct dat heerlijke "Eureka" gevoel.

De naam van de dag: "Lustdag."
Invulling? Die dag is voor mij. Ik mag doen en laten wat ik wil. Als ik zin heb om te lanterfanten, rondhangen, slenteren, neuspeuteren, chocolade eten, met chips en wijn op de bank hangen of wat dan ook, dan mag dat. En het leuke is dat ik wel een aardig lijstje kan produceren.
Lustdag, komt vóór de Zondag, het is een dag voor mij.

In mijn haast was ik er eentje vergeten. De liefde. Op "Lustdag" kun je natuurlijk ook héérlijk knuffelen en de liefde bedrijven. De hele dag. Tijd zat.
Ik ga snel terug naar de vergadering en spreek je snel weer.

Fijne dag.



.

Zondag, haat en liefde

Zondag. Dat héérlijke zondagse gevoel.
Rustig aan. Wakker worden, blijven liggen of niet.. Nog even dan, of misschien nog iets langer?
Koffie of thee? Wil je een eitje? Zacht of hard?

Och het één kan gewoon niet zonder het ander, zo simpel lijkt het uiteindelijk in onze wereld.
De zondag, dat lekkere zondagse gevoel is uiteindelijk gevormd door de dagen die we daarvoor hebben beleefd.
Zonder de collega's Maandag, Dinsdag en de rest van de groep, is er gewoon geen Zondag.
Oftewel, het bestaansrecht van het één is een gevolg van het ander.

Er zijn nu eenmaal dingen in de wereld die je niet kunt uitbannen of verwijderen. Zo blijf je altijd boeven houden, kleine visjes en grote schurken. Bij de banken weten ze daar ook alles van. De laatste dagen ging het in het nieuws natuurlijk vooral over de bank met de grote R, met dat prachtige logo van de mens en de wereld.
Fraude en gesjoemel. Gegniffel, afspraken en handjeklap tijdens overleg en chat. En uiteindelijk een gigantische boete met gevolgen.
De duivel, het donker, het kwaad of hoe je het maar wilt noemen, loert en loert. Zal ik eraan toegeven of niet? Ik heb al een grote auto en een prachtig huis, maar ik wil nog groter, duurder?
Ach wat een dilemma's. Ik hoop van harte dat de ego's van de verantwoordelijke fraudeurs hun zin hebben en voldoende zijn gevoed. De bezitters ervan nog rustig kunnen slapen en ook weer wakker kunnen worden, met uitzicht op een snel maatpak als ware het een schitterend landschap.
Ik geloof dat ik zelf, in ieder geval voorlopig, mijn euro's in een oude sok ga stoppen. Veilig in de kast.

Zonder de dagen ervoor, geen Zondag.
Zonder oorlog, geen vrede.
Zonder haat is er geen liefde.
Maar de liefde, de liefde knipoogt...

Fijne Zondag.