Laatste boodschappen, de kerstman en hij geloofd in mij

Fotografie Mart van Zwam

Gisteren liep ik al neuriënd en op mijn dooie akkertje nog eventjes naar de supermarkt. Het was een geruststellende gedachte dat ik nog maar twéé dingen nodig had voor de Kerstdagen. Aardappels en rozemarijn. Ik voelde me behoorlijk opgelucht en dat terwijl ik toch helemaal niet zo'n kerststresstype ben.

De straten en het trottoir waren alweer bezaaid met takken en takjes uit de bomen. De storm had zijn werk goed gedaan. Het is een kwestie van uitdunnen, de natuur doet haar werk en de gemeentereiniging de rest. Wat overblijft aan de bomen zijn de takken met hun uitlopers die stevig vast zitten. Een soort survival of the fittest.

In de supermarkt was de grootste stress voel- en ook zichtbaar verdwenen. De laatste kopers, die net als ik nog iets vergeten waren, pakten nog even de boodschappen die ze nodig hadden. Vakkenvullers waren, met Mariah Carrey op de achtergrond die met grote uithalen zong over wat ze het liefste had voor de kerst, volop aan het werk. De schappen waren behoorlijk leeg. Ook daar was er storm geweest, een menselijke koopstorm.
De schappen moesten weer worden gevuld. Alles weer klaar voor na de Kerstdagen. Ik stelde me allerlei huizen voor met een leeg gegeten koelkast en ruimte in de keukenkastjes.
Op. Leeggegeten.

En terwijl ik met twee volle tassen richting huis liep (de verleiding had me in haar macht gekregen want ik had toch eigenlijk nog maar twee dingen nodig?), passeerde ik een bushalte met een poster van Coca Cola aan de wand. Een kerstman in een rood pak. Witte baard en haren, gezonde blos op de wangen en een stevige buik met een zwarte riem eromheen, sprak me toe. De kerstman geloofd in mij stond er te lezen. Ik voelde een lichte opluchting. Hij geloofd in mij.
Een mooi gebaar van Santa. Maar het geloof in mezelf dat zit wel goed. Maar toch bedankt.

Een straat verderop hoorde ik André weer in mijn hoofd galmen. Het woordje hij was vervangen door het lieve woordje zij.

Ik wens iedereen een héle fijne en liefdevolle kerst.

Knuffel, Kerst en Klein

Fotografie Mart van Zwam

"Je moet ook beter opletten", zei de moeder op bestraffende toon tegen haar zoontje.

Ze had even daarvoor de knuffel uit een lege boodschappenwagen gevist. Aan haar linkerhand droeg ze twee stevige draagtassen met diverse kerstinkopen.
Ach jochie, dacht ik. Je was hem bijna vergeten. Thuis en zonder knuffel zou dat tranen opleveren, uren van verdriet en misschien wanhopige ouders. Maar gelukkig kwam het goed.

De stem van de vrouw en haar bestraffende toon klonken hard en scherp. Als je het mij vraagt? Teveel stress. Nog even met z'n allen doorbijten, het is bijna Kerst. Dan kunnen we met een gerust hart gaan genieten. Of niet?

De gedachte aan het kerstdiner, eventuele familieperikelen, nog nooit eerder gebruikte kookrecepten, sociale verplichtingen. Het lijkt voor veel mensen ieder jaar weer een heel gedoe te zijn. En de stress jaagt en vibreert door de lucht.

S'lands grootste grootgrutter probeert ons een mooie, bijna therapeutische boodschap mee te geven. geen Kerst-mis maar Kerst-lukt. Dat noem ik nu eens een positieve boodschap, alle lof voor zoveel opbeurende woorden. Als dat tussen de oren van mensen gaat zitten komt het misschien wel helemaal goed dit jaar.

Ondertussen laat Poetin allerlei mensen vrij vanwege een amnestieregeling. Waarschijnlijk zijn de meesten nog niet voor Kerstmis thuis om aan het diner aan te schuiven, maar ze komen in ieder geval vrij. En dat is het belangrijkste. En ondertussen plakte meneer Wilders nog even een uitdagende sticker op z'n deur. Dat kon nog net even voor de Kerst-reces van de tweede kamer. Hij wilde zo graag een statement maken en een boodschap uit dragen. Tja, als dat maar niet teveel tussen de oren van mensen gaat zitten.

En terwijl ik deze tekst schrijf op mijn laptop, hoor ik mooie woorden uit mijn speakers. "Have yourself a merry little Christmas." Prachtig gezongen en met een mooie boodschap
Laten we het maar klein houden, dat scheelt in ieder geval een heleboel stress.

Fijn weekend.

Een wolk, beroemd en exceptioneel zijn

Fotografie Mart van Zwam

Terwijl ik zo mijn fotoarchief aan het doorspitten en aan het archiveren ben kwam ik deze foto tegen. Een wolk, maar dan wel een bijzondere. Anders dan andere,speciaal.
Een mooi gevormde wolk. Gevormd door, ja door wat eigenlijk? Omstandigheden in de lucht, de atmosfeer?
Of had deze wolk het al vanaf haar bestaan in zich om een bijzondere wolk te worden?

Een paar dagen geleden las ik een uitspraak over "Onze Kromo" Ik hou wel van Kromo, onze Ranomi Kromowidjojo. What's in a name en een mooi voorbeeld van "the girl next door". Gewoon en toch ook bijzonder. Goedlachs en professioneel.
Iemand had het vroeger toen ze nog een klein zwemmend meisje was al gezien. Let maar op, dat wordt een hele grote. Dat was in ieder geval in de krant te lezen.

Maar hoe wordt je nu eigenlijk beroemd? Als je iets kunt wat andere mensen niet kunnen? Of omdat je iets vreselijks doet, iets stoms of exceptioneel?

Stiekem heb ik wel iets met beroemd zijn. Het is bij mij iets van een "guilty pleasure gedachte". Ik zeg wel eens gekscherend dat als er ooit een foto van mij komt te hangen in een museum dat ik dan klaar ben. Dan kan mijn camera aan de wilgen. Maar ik voorspel nu al dat wanneer dat gebeurt ik er dan wel tien wil. Dus ik vrees dat van dat voornemen niets terecht komt. Een mens wil altijd beter, meer en sneller. Kijk maar naar onze Kromo. Op elkaar afgestemde ingrediënten moeten er natuurlijk wel zijn. Natuurlijk talent, passie, doorzettingsvermogen, discipline. Maar ook er gewoon zin in hebben.

Beter dan beroemd worden is natuurlijk groot worden. Boven jezelf uitstijgen als een bijzondere wolk. Ik kick een beetje op plekken waar de groten der aarde ooit hebben geleefd, vertoefd, gewerkt of zijn begraven.
Bijvoorbeeld het huis van Anne Frank of het graf van Oscar Wilde. De plek waar Monet stond te schilderen, het huis waar Rembrandt zijn kunst maakte. Of de plaats waar Jean d'Arc in brand werd gestoken. Nog maar negentien was ze op dat moment, een zwart geblakerde bladzijde uit onze mensengeschiedenis.
Een andere plek die ik ooit heb bezocht en me nog goed herinner was de werkkamer van Charles Dickens. Daar stond zijn schrijftafel, een bijna magische werkplek. Daar schreef hij al staande zijn boeken,verschillende ervan zijn tot op de dag van vandaag klassiekers.
Een pelgrim ben ik niet, begrijp me niet verkeerd. Ik ga niet op zoek naar die plekken. Ook ben ik geen wellustige toerist die zo nodig moet om maar te kunnen vertellen dat ie daar is geweest. Maar als ik toevallig in de buurt ben dan wil ik wel graag even de plek ervaren en voelen.

Bijzonder en exceptioneel. Volgens mij kun je dat niet worden maar is het gewoon de bedoeling. En zijn we dat allemaal wel een beetje.

Fijne dag.

Vanzelfsprekend, integriteit en een pilsje

Fotografie Mart van Zwam

Volgens mij is het aan een groot aantal beelden om voor zich te spreken. Die beelden hebben een niet hoorbare en geluidloze stem, maar wel klank en klankkleur.
Dus over het hiernaast getoonde beeld hoef ik niks te schrijven of te zeggen, punt.
Maar geloof me op mijn woord, ik moet me wel inhouden. Het liefst zou ik me laten gaan en met passie lyrisch uitweiden over dit en dat. Maar nee, ik zal me inhouden en het beeld voor zich laten spreken.

Ik weet niet of jullie dat ook wel eens overkomt, maar regelmatig hoor ik mezelf zeggen: "Ja, dat beeld roept iets bij me op". Kennelijk heeft het dan toch op dat moment een stem? Bijzonder aan een beeld is dat het ook mijn stemming in meer of mindere mate kan veranderen.

Gisteren moest ik, na het aanhoren van een aantal politici, denken aan het woord vanzelfsprekend. Het item ging over integriteit, erecode en een commissie.
Het lijkt mij vanzelfsprekend dat je niet de opbrengst van de daklozenkrant in je zak steekt, niet met drank op achter het stuur zit, pensioenpremie betaalt of niet teveel declareert.
Maar ook: dat je rommel niet op straat gooit, een poging doet niet al te hard te rijden, stopt voor een rood stoplicht of anderen niet onnodig kwetst.
Als dat laatste gebeurt is het trouwens heel natuurlijk en normaal dat je dan je, welgemeende, excuses maakt. Dat spreekt voor zich.    

Ach een mens is ook een mens. Niet alles is zo vanzelfsprekend. Soms moet je beter of met meer aandacht luisteren om iets goed te kunnen horen en het dan op de juiste waarde te schatten.
Een mens is ook maar een mens en daardoor is er genoeg leven in de brouwerij.
Opeens krijg ik na het schrijven van het woord brouwerij als niet bierdrinker, ik ben meer een wijnman, wel zin in een pilsje. Het blijft bijzonder wat ook woorden kunnen veroorzaken.

Vanzelfsprekend is ook de stem van je geweten.

Ik wens je een fijne dag, dat is voor mij zonneklaar.

Witte kerst, sneeuw en genieten is een luxe

Fotografie Mart van Zwam

Ik weet niet hoe jullie erover denken, maar ik verlang wel naar een flink pak sneeuw.
Onder het genot van een zelfgemaakt kopje warme chocolademelk, een mens kan soms snel tevreden zijn, kwam dat gevoel en die hang naar sneeuw opeens sterk opzetten.
Waarschijnlijk komt dat door de naderende kerst. Kerst is pas echt kerst als er het een witte kerst is toch? Of zoals mijn moeder vaak opmerkte dat de boerenkool pas echt lekker is als de vorst eroverheen is gegaan.
Waarschijnlijk heeft die hang en drang naar een witte Kerst te maken met het "I am dreaming off a white Christmas" lied. Die aloude evergreen zit gewoon verankerd in mijn persoonlijke systeem en innerlijke jukebox.
Ooit is dat zaadje daar gepland en elk jaar groeit het maar gestaag door.

En aangezien ik van fotograferen hou levert een wit landschap me ook nog eens mooie beelden op. Het is gewoon een genot om erop uit te gaan, te wandelen in de nog verse en maagdelijke sneeuw en te horen hoe het onder mijn voeten kraakt. Met gehandschoende en toch koude vingers proberen het knopje van het toestel in te drukken kan lastig zijn, maar is nog wel te doen. Eén keer in mijn fotografische leven lukte me dat niet omdat mijn camera was vastgevroren. Dat was wel even schrikken maar gelukkig met de camera onder mijn jas en met behulp van mijn lichaamswarmte kwam het weer goed. Geen gelede schade en eenmaal ontdooit weer klaar voor een volgende actie.

Het heerlijke na een wandeling in en door de sneeuw is het thuiskomen. De sneeuw afkloppen, alles wat gedroogd moet worden te droge hangen. De verwarming hoger zetten en dan een beker warme chocomel en het liefst nog met een flinke dot slagroom erop. Een mens kan eigenlijk snel tevreden zijn als ie er oog voor heeft toch? Genieten is een belangrijk onderdeel van levenskunst.

Maar genieten is eigenlijk ook een soort van luxe. Je kunt dat volgens mij pas echt wanneer de rest in orde is.
Je zult op dit moment maar in een tentenkamp in Syrië leven omdat het niet anders kan. Je bent weggevlucht van huis en haard omdat het daar niet meer veilig was. Ik zag gisteren weer de beelden van vrouwen kinderen en mannen in de sneeuw. Bijna 6,5 miljoen mensen zijn op de vlucht in hun eigen land, bijna de helft ervan is kind.

En ik? Ik verlang naar een beetje sneeuw voor een mooie foto. Genieten lijkt me toch een vorm van luxe.

Fijne Zondag.

Krijger, leider en een dichter

Fotografie Mart van Zwam

Nu hadden ze het gisteren wèl voorspeld, maar ik heb geen vlok gezien. Sneeuw zou er komen. De eerste, weliswaar natte, sneeuw van dit seizoen.
Soms zitten de weermannen en vrouwen er een tikje naast, maar wat geeft het. Het komt nog wel.

Deze foto maakte ik vorig jaar tijdens een wandeling. Twee afdrukken van verschillende schoenen, een dames en een herenschoen. Naar de maten moet je me niet vragen, ik zou het niet weten. Mooi zijn de verschillen tussen de afdrukken. En de vrouw had een hak(je).

Maar wat mij meer bezighoud is het wel of niet ontmoeten van twee passanten. Het zijn beide afdrukken van een rechterschoen, maar ze staan in tegenovergestelde richting. Er zijn ook geen sporen te zien van stoppen en stilstaan. En de afdrukken staan héél dicht bij elkaar in de minimale hoeveelheid sneeuw dat er lag.
En zo te zien is er tijdens of kort na het passeren ook geen sneeuw gevallen.
Zouden ze elkaar hebben gemist of zat er tijd tussen het passeren? Zouden ze elkaar nèt niet hebben gezien?
Of vonden ze elkaar maar niks en liepen ze strak voor zich uitkijkend gewoon door? Dat kan natuurlijk ook. Maar ja, als ze elkaar al hebben gepasseerd dan was het wel héél close. Dan had hij haar heerlijke parfum wel kunnen ruiken en zij zijn robuuste aftershave.
Ach, mijn romantische inborst gaat met me aan de haal. Ik zal het nooit te weten komen en dat is maar goed ook. Misschien was hij wel een enorme macho en/of zij niet zo lief.
Wat maakt het uit, ik heb de foto. En mijn fantasie en voorstellingsvermogen.

Gisteren heb ik op de valreep van de dag nog even geleerd dat een man uit drie delen bestaat: een krijger, een leider en een dichter. De dichter in me is vandaag al aan bod geweest.
Nu de andere twee nog.

Fijne dag.