Inspiratie: Katya Gridneva 1965

Katya Gridneva 1965 

Kees, ijver en lieflijk

Fotografie Mart van Zwam

Wij zijn een nijver volk. Diep in ons hart houden we wel van keurig, opruimen en "klaar is Kees".
Terwijl ik dat "Klaar is Kees" opschrijf besef ik dat die uitdrukking ergens vandaan moet komen en dan is internet een prachtig en snel gereedschap. Kees schijnt te maken te hebben met Kaas, het is dus kennelijk een verbastering van Klaar is de kaas.

Zo dan weten we dat ook weer. Mocht je nog een gezelschapsspel spelen tijdens de komende kerstdagen en je krijgt die vraag voorgeschoteld dan weet je het antwoord en heb je mooi een punt gescoord.

We zijn dus eigenlijk, best wel, een nijver volkje, met al onze leuke dingen en eigenaardigheden. Wie komt er toch op het idee om haakjes te maken bij een afvalbak van de DAR (onze gemeente reiniging) om daar dan weer de zakken met plastic afval aan op te hangen? Ik vind dat geniaal bedacht, je moet er maar opkomen en het staat opgeruimd en keurig. Oh ja, natuurlijk ook bedankt namens alle vuilnismannen die niet meer hoeven te bukken. En de Arbodienst is er waarschijnlijk ook zéér content mee.
We zijn niet alleen keurig maar we houden ook van regels, dat schept duidelijkheid in onze wereld. En het leeft gewoon relaxed, je weet waar je aan toe bent?

Fotografie Mart van Zwam

Vandaag was ik eigenlijk op zoek naar het fenomeen "Schilderachtig" en wat dat dan eigenlijk is?
Schilderachtig: bijvoeglijk naamwoord, mooi en lieflijk zoals een schilderij. 
Dat is het woord verklaard in een woordenboek.

Schilderachtig en ontroerend. Je gaat gezellig met z'n tweetjes samen op pad. Lief en mooi zoals in een schilderij.
Keurig en opgeruimd, allebei een tas(je) met je spulletjes erin.
We houden tenslotte van opgeruimd en geregeld.

Ik voel een fotoserie aankomen: de mens en zijn eigenaardigheden. Met nadruk op aardig en lief.
En opgeruimd.

Ik wens je een fijne, schilderachtige, dag.

De Oversteek, feest en Nijmeegse liefde

Fotografie Mart van Zwam

En dit is 'm dan. De Oversteek. Dat is de naam van Nijmeeg's nieuwe brug over de Waal.
Eergisteren was de officiële opening met behulp van de burgemeester en een colonne militaire voertuigen met daarin nabestaanden van onze bevrijders uit de tweede wereldoorlog. Het was een gezellig en uitbundig feest in onze oudste stad aan de Waal.

Gisteren ben ik nog een keer geweest, een ideaal uitje voor de Zondag. Heerlijk met z'n allen wandelen over de nog lege rijbanen waar vanaf vandaag de auto's gaan rijden. Wandelen en genieten.

Vanaf weer een héél ander standpunt, namelijk de nieuwe brug, kreeg ik een frisse blik op de stad en haar omgeving. Ik leerde de stad weer héél anders kennen, een mooie en nieuwe ervaring erbij. Zo zag ik Nijmegen nog nooit. Dat was het cadeau van de stad aan mij. Ik hou intens van die "eerste keren", er komt nooit een tweede.

Terwijl ik zo aan het genieten was, in de kou en met mijn hoofd in de wind, hoorde ik op de achtergrond een tractor zijn werk doen. Het geronk van de motor klonk met drift en warme passie in de koude avond. Restanten van het feest werden door hard werkende mensen opgeruimd. De omgeving werd ontdaan van slingers, tenten, podia en extra''s voor de genodigden en notabelen van de stad. Het feest was voorbij.

Ik kom wel eens bij mensen op visite. Wat me dan opvalt is dat sommige, toch gezellige en gastvrije mensen, de kopjes en glazen al gaan verzamelen en naar de keuken brengen als je net het signaal hebt gegeven "dat je het héél gezellig vond, maar nu echt moet gaan". Ze beginnen dan al flink te ruimen voordat je je jas goed en wel aan hebt.
Of het moment dat je bij de voordeur nog één keer wilt zwaaien, maar die deur is dan al dicht. Ken je dat? Zwaaien voor een dichte deur voelt vreemd en staat raar.
Ik hou van rond en het is denk ik pas rond en af wanneer jouw gast echt uit het zicht is verdwenen.

Gisteren moest ik denken aan de woorden van Adriaan van Dis. Ik hou van Parijs, maar de vraag is of Parijs ook van mij houdt?
Als geboren en getogen Arnhemmer, maar al jaren hier wonend, kan ik met trots zeggen. Ja, Nijmegen houdt van me.
En ik van haar.

Fijne dag.

Simpel, kindness en een brug

Vierdaagse Nijmegen
Fotografie Mart van Zwam

"My religion is simple. My religion is kindness"
Met de Dalai Lama zou ik graag een keer een kopje koffie of thee willen drinken. Gewoon even onze hoofden tegen elkaar en met een open hart gedachten delen en uitwisselen.
Misschien kan ie mij een ietsie pietsie van zijn wijsheid geven over het hoe en het wat.
Waarom? Eerlijk gezegd raak ik af en toe van mijn pad af en sta ik verbáásd om me heen te kijken.

Verbaasd, niet radeloos maar eerder sprakeloos en met gepaste stilte.
Vrouwen die als slavinnen tientallen jaren in een huis vastzitten. landen die elkaar bespioneren en afluisteren. Bommen die dagelijks over de hele wereld afgaan. Ego's die elkaar zonder scrupules de loef af willen steken. Mensen die met woorden en commentaar een ander afmaken en de grond in boren omwille van nog hogere kijkcijfers. Een vrouw die 10 jaar dood in haar huis ligt zonder dat iemand haar ooit mist.
We wandelen langzaam naar 2014.

Is er een lichtpuntje? Gelukkig wel en licht is er altijd. Vandaag is het feest in Nijmegen en uiteraard ben ik daar te vinden.  
Onze nieuwste aanwinst "De Oversteek", een extra brug over de waal, wordt feestelijk geopend. Vanaf drie uur is het zover, dan starten de festiviteiten. Tussen 18.00 en 18.30 is de officiële opening, daarna mogen we eroverheen wandelen. En wandelen kunnen we tenslotte in het "Rijk van Nijmegen".
Een brug, het verbinden van punt A naar punt B. Het leven is soms zó simpel.

Mijn wens voor vandaag? "Let's build a bridge of kindness."

Waar ik ook aan moet denken is de tekst gezongen door The O'jays: "People all over the world, join in, start a love train." Een kaartje kopen is niet nodig.

Fijn weekend.

Krijger, leider en een dichter

Fotografie Mart van Zwam

Nu hadden ze het gisteren wèl voorspeld, maar ik heb geen vlok gezien. Sneeuw zou er komen. De eerste, weliswaar natte, sneeuw van dit seizoen.
Soms zitten de weermannen en vrouwen er een tikje naast, maar wat geeft het. Het komt nog wel.

Deze foto maakte ik vorig jaar tijdens een wandeling. Twee afdrukken van verschillende schoenen, een dames en een herenschoen. Naar de maten moet je me niet vragen, ik zou het niet weten. Mooi zijn de verschillen tussen de afdrukken. En de vrouw had een hak(je).

Maar wat mij meer bezighoud is het wel of niet ontmoeten van twee passanten. Het zijn beide afdrukken van een rechterschoen, maar ze staan in tegenovergestelde richting. Er zijn ook geen sporen te zien van stoppen en stilstaan. En de afdrukken staan héél dicht bij elkaar in de minimale hoeveelheid sneeuw dat er lag.
En zo te zien is er tijdens of kort na het passeren ook geen sneeuw gevallen.
Zouden ze elkaar hebben gemist of zat er tijd tussen het passeren? Zouden ze elkaar nèt niet hebben gezien?
Of vonden ze elkaar maar niks en liepen ze strak voor zich uitkijkend gewoon door? Dat kan natuurlijk ook. Maar ja, als ze elkaar al hebben gepasseerd dan was het wel héél close. Dan had hij haar heerlijke parfum wel kunnen ruiken en zij zijn robuuste aftershave.
Ach, mijn romantische inborst gaat met me aan de haal. Ik zal het nooit te weten komen en dat is maar goed ook. Misschien was hij wel een enorme macho en/of zij niet zo lief.
Wat maakt het uit, ik heb de foto. En mijn fantasie en voorstellingsvermogen.

Gisteren heb ik op de valreep van de dag nog even geleerd dat een man uit drie delen bestaat: een krijger, een leider en een dichter. De dichter in me is vandaag al aan bod geweest.
Nu de andere twee nog.

Fijne dag.

Stofzuigen, dokter Corrie en heldinnen van Venus

Fotografie Mart van Zwam

De mens.
Wat zijn we, als je het van een afstandje beschouwt, zoals ik af en toe probeer te doen, toch een grappig en bijzonder fenomeen.
Een paar dagen geleden liep ik door de drukste winkelstraat van onze schilderachtige stad Nijmegen en trof ik dit beeld.
Ja, we houden van de "Boel aan kant" hebben. En "Het kan maar klaar zijn". Deze etaleur-styliste was druk in de weer, met stofzuiger en al , om een mooi beeld te creëren. Warme huiselijkheid bij de V&D.


We moeten, of liever gezegd mogen, nog eventjes en dan gaan we met z'n allen richting 2014. Rondom valt het me op dat de koorts toeneemt. 'De kerstspullen worden gekocht en in de supermarkt komen de kerstbroden je stralend tegemoet. De feestdagen, de feestmaand komt eraan. Het aftellen is begonnen.

Na de hele "zwartepietendiscussie", ik zeg er nu niets meer over, hebben we nu een "Dokter Corrie" discussie. Het gaat om seksuele voorlichting, een item tijdens het weekjournaal op de schooltelevisie. Er melden zich vóór en tégenstanders. Ik heb er een klein stukje van gezien. Die Corrie, ze doet het wel grappig. Een soort karikatuur met een knipoog. Sex is spannend, bijzonder en leuk en als je het doet doe het dan vooral veilig.
Er schijnen al kinderen van hun ouders niet te mogen kijken. Extra ouderavonden om met elkaar in debat te gaan worden al haastig gepland. De kinderen die niet mogen kijken, kunnen van de schoolleiding tijdens de uitzending even iets anders gaan doen. Alvast aan het huiswerk beginnen of zo? Of stiekem met elkaar fluisteren over wat ze allemaal niet zagen?

En ik? Ik ben druk in de weer met foto's en het organiseren van een expositie. Foto's, 32 stuks om precies te zijn, voor het kunstfotografieproject "De rug van een vrouw laat haar zien en draagt veel...". Foto's van vrouwen, stuk voor stuk schitterende heldinnen van Venus.
Voor deze, nederige, fotograaf hebben ze zich ontdaan van persoonlijke wikkels en beschermende kleding. Ze zijn een drempel overgestapt om hun rug te laten fotograferen. Mooi, sterk, bijzonder én kwetsbaar.

Tijdens het werken hoorde ik met rauwe doorleefde soulstem James Brown. "Women" klonk door mijn huis.
She brings life into the world over and over again
No man in the world could ever bear those pains
She never lets you know when she feels bad
And she smiles when she feels sad
And when you
And when you feel blue, she knows her place
Right beside you

Een van de mooiste filmtitels? "En God schiep de vrouw".
En James Brown.
Gelukkig. En nog bedankt.

Vanochtend ga ik stofzuigen, moet ook nodig gebeuren, het kan maar klaar zijn.
En luisteren naar James...

Fijne dag.