Een muur, een indiaan en eindeloze vlaktes

Af en toe vraag ik me wel eens af wat hij ervan zou denken. Die momenten duren niet zo heel lang want staand plassen vergt niet zoveel tijd. Sorry voor de details maar ik moet erbij vertellen dat de ansichtkaart op het toilet staat. Op een plank, die boven de hangende stortbak is bevestigd.

De afbeelding is in goed gezelschap. Een aantal stenen, indrukwekkend van vorm en prachtig van uitstraling, dragen bij. Ze helpen me herinneren en dat is goed.

Af en toe vraag ik me wel eens af wat hij ervan zou denken. Van de muur bijvoorbeeld. Die muur waar de Mexicanen aan moeten gaan meebetalen, tenminste zo heeft Donald dat in gedachten. Die muur moet hele hordes verkrachters en criminelen tegenhouden die toch alleen maar kwaad in de zin hebben. Die toch alleen maar slechte dingen van plan zijn en die (als illegalen) zich willen laven aan de met veel moeite en hard werken verkregen kostbaarheden en bezit.

Sitting Bull, want zo heet de afgebeelde indiaan, helpt me ook herinneren aan de haat/ liefde die ik met de Verenigde Staten heb. Niet dat ik het land ooit heb bezocht, heb er net zoals Karl May (nog)nooit een voet aan wal gezet. Dus oordelen, of zoals je wilt beoordelen, doe ik vanaf afstand.

Karl May (Carl Friedrich May 1842-1912) was by the way, of trouwens zoals je wilt, een van mijn vroegere helden. Zijn creaties Winnetou en Old shatterhand hebben mij niet alleen deels gevormd en opgevoed maar ook door mijn jeugd heen de weg gewezen. Ze kwamen namelijk altijd op voor de zwakkeren en onderdrukten.

Terug naar de muur en de afbeelding van de indiaan. Hij kijkt nog steeds strak in de lens van fotograaf David F. Berry. De foto is gemaakt in 1884. Ik vraag me ook wel eens af wat die twee hebben besproken? Hebben ze überhaupt iets tegen elkaar gezegd?

De steen links van de kaart helpt me herinneren aan hoe het ooit hier in Europa was. De steen komt namelijk uit Frankrijk. Ik vond hem ooit tijdens een wandeling in de Vogezen. De afdruk en vorm van de schelp laat me keer op keer weten dat alles aan verandering onderhevig kan zijn. En dat je natuurgeweld niet teveel moet uitdagen.

Hoe kun je de lucht bezitten? Een goeie vraag. Een bijzondere titel en een prachtig boekje. Staat in mijn boekenkast. Gaat over een gesprek en onderhandelingen die een indiaan met de mooie naam Seattle had met een blanke gouverneur die in opdracht van de President hun land wilde kopen. De indianen wisten dat ze geen keus hadden. Het woord kopen was alleen maar voor de vorm gekozen.

Hoe kun je de lucht bezitten? Een interessante, filosofische en ook spirituele vraag. Hoe kun je als Donald T. zo'n visie en kijk op de wereld hebben en zulke haren dragen? En hoe kun je er ook nog, misschien, President mee worden? Kwestie van kiezers denk ik. Die helpen je in het zadel.

Langzaam dwalen mijn gedachten af van de eindeloze vlaktes, paarden en tenten naar Den Haag. Ook daar zijn wilde haren en bijzondere kapsels te vinden. En visie, of niet. En kiezers die je in het zadel kunnen helpen. En nog niet gebouwde muren om de wilde hordes buiten te houden.

Bruggenbouwers. Die hebben we nodig. En goeie kappers.

Fijne muurloze-dag.

Quote: William Saroyan; Ik geloof eerder dromen dan...

Ik geloof dromen eerder dan statistieken.

- William Saroyan
(Fresno, Californië, 31 augustus 1908 – aldaar, 18 mei 1981) was een Amerikaans
schrijver van romans, verhalen, toneelstukken en scenario’s.

Fotografie: Lewis Hine; Power house mechanic working on steam pump

Photography: Lewis Hine (1874-1940)

Amerikaanse fotograaf; een van de grondleggers van de reportagejournalistiek, met veel aandacht voor sociale thema's.

Kees, ijver en lieflijk

Fotografie Mart van Zwam

Wij zijn een nijver volk. Diep in ons hart houden we wel van keurig, opruimen en "klaar is Kees".
Terwijl ik dat "Klaar is Kees" opschrijf besef ik dat die uitdrukking ergens vandaan moet komen en dan is internet een prachtig en snel gereedschap. Kees schijnt te maken te hebben met Kaas, het is dus kennelijk een verbastering van Klaar is de kaas.

Zo dan weten we dat ook weer. Mocht je nog een gezelschapsspel spelen tijdens de komende kerstdagen en je krijgt die vraag voorgeschoteld dan weet je het antwoord en heb je mooi een punt gescoord.

We zijn dus eigenlijk, best wel, een nijver volkje, met al onze leuke dingen en eigenaardigheden. Wie komt er toch op het idee om haakjes te maken bij een afvalbak van de DAR (onze gemeente reiniging) om daar dan weer de zakken met plastic afval aan op te hangen? Ik vind dat geniaal bedacht, je moet er maar opkomen en het staat opgeruimd en keurig. Oh ja, natuurlijk ook bedankt namens alle vuilnismannen die niet meer hoeven te bukken. En de Arbodienst is er waarschijnlijk ook zéér content mee.
We zijn niet alleen keurig maar we houden ook van regels, dat schept duidelijkheid in onze wereld. En het leeft gewoon relaxed, je weet waar je aan toe bent?

Fotografie Mart van Zwam

Vandaag was ik eigenlijk op zoek naar het fenomeen "Schilderachtig" en wat dat dan eigenlijk is?
Schilderachtig: bijvoeglijk naamwoord, mooi en lieflijk zoals een schilderij. 
Dat is het woord verklaard in een woordenboek.

Schilderachtig en ontroerend. Je gaat gezellig met z'n tweetjes samen op pad. Lief en mooi zoals in een schilderij.
Keurig en opgeruimd, allebei een tas(je) met je spulletjes erin.
We houden tenslotte van opgeruimd en geregeld.

Ik voel een fotoserie aankomen: de mens en zijn eigenaardigheden. Met nadruk op aardig en lief.
En opgeruimd.

Ik wens je een fijne, schilderachtige, dag.

De Oversteek, feest en Nijmeegse liefde

Fotografie Mart van Zwam

En dit is 'm dan. De Oversteek. Dat is de naam van Nijmeeg's nieuwe brug over de Waal.
Eergisteren was de officiële opening met behulp van de burgemeester en een colonne militaire voertuigen met daarin nabestaanden van onze bevrijders uit de tweede wereldoorlog. Het was een gezellig en uitbundig feest in onze oudste stad aan de Waal.

Gisteren ben ik nog een keer geweest, een ideaal uitje voor de Zondag. Heerlijk met z'n allen wandelen over de nog lege rijbanen waar vanaf vandaag de auto's gaan rijden. Wandelen en genieten.

Vanaf weer een héél ander standpunt, namelijk de nieuwe brug, kreeg ik een frisse blik op de stad en haar omgeving. Ik leerde de stad weer héél anders kennen, een mooie en nieuwe ervaring erbij. Zo zag ik Nijmegen nog nooit. Dat was het cadeau van de stad aan mij. Ik hou intens van die "eerste keren", er komt nooit een tweede.

Terwijl ik zo aan het genieten was, in de kou en met mijn hoofd in de wind, hoorde ik op de achtergrond een tractor zijn werk doen. Het geronk van de motor klonk met drift en warme passie in de koude avond. Restanten van het feest werden door hard werkende mensen opgeruimd. De omgeving werd ontdaan van slingers, tenten, podia en extra''s voor de genodigden en notabelen van de stad. Het feest was voorbij.

Ik kom wel eens bij mensen op visite. Wat me dan opvalt is dat sommige, toch gezellige en gastvrije mensen, de kopjes en glazen al gaan verzamelen en naar de keuken brengen als je net het signaal hebt gegeven "dat je het héél gezellig vond, maar nu echt moet gaan". Ze beginnen dan al flink te ruimen voordat je je jas goed en wel aan hebt.
Of het moment dat je bij de voordeur nog één keer wilt zwaaien, maar die deur is dan al dicht. Ken je dat? Zwaaien voor een dichte deur voelt vreemd en staat raar.
Ik hou van rond en het is denk ik pas rond en af wanneer jouw gast echt uit het zicht is verdwenen.

Gisteren moest ik denken aan de woorden van Adriaan van Dis. Ik hou van Parijs, maar de vraag is of Parijs ook van mij houdt?
Als geboren en getogen Arnhemmer, maar al jaren hier wonend, kan ik met trots zeggen. Ja, Nijmegen houdt van me.
En ik van haar.

Fijne dag.

Simpel, kindness en een brug

Vierdaagse Nijmegen
Fotografie Mart van Zwam

"My religion is simple. My religion is kindness"
Met de Dalai Lama zou ik graag een keer een kopje koffie of thee willen drinken. Gewoon even onze hoofden tegen elkaar en met een open hart gedachten delen en uitwisselen.
Misschien kan ie mij een ietsie pietsie van zijn wijsheid geven over het hoe en het wat.
Waarom? Eerlijk gezegd raak ik af en toe van mijn pad af en sta ik verbáásd om me heen te kijken.

Verbaasd, niet radeloos maar eerder sprakeloos en met gepaste stilte.
Vrouwen die als slavinnen tientallen jaren in een huis vastzitten. landen die elkaar bespioneren en afluisteren. Bommen die dagelijks over de hele wereld afgaan. Ego's die elkaar zonder scrupules de loef af willen steken. Mensen die met woorden en commentaar een ander afmaken en de grond in boren omwille van nog hogere kijkcijfers. Een vrouw die 10 jaar dood in haar huis ligt zonder dat iemand haar ooit mist.
We wandelen langzaam naar 2014.

Is er een lichtpuntje? Gelukkig wel en licht is er altijd. Vandaag is het feest in Nijmegen en uiteraard ben ik daar te vinden.  
Onze nieuwste aanwinst "De Oversteek", een extra brug over de waal, wordt feestelijk geopend. Vanaf drie uur is het zover, dan starten de festiviteiten. Tussen 18.00 en 18.30 is de officiële opening, daarna mogen we eroverheen wandelen. En wandelen kunnen we tenslotte in het "Rijk van Nijmegen".
Een brug, het verbinden van punt A naar punt B. Het leven is soms zó simpel.

Mijn wens voor vandaag? "Let's build a bridge of kindness."

Waar ik ook aan moet denken is de tekst gezongen door The O'jays: "People all over the world, join in, start a love train." Een kaartje kopen is niet nodig.

Fijn weekend.