Geen toegang, een grote Dame en wasdom

Misschien flauw, maar ik zag er de humor wel van in. Destil hoeft zich in ieder geval niet te melden, want die staat niet op het bord.
Is het nou De-stil of Des-til, ook daar kun ik nog alle kanten mee op. Waar leg ik de klemtoon?

Fietsen langs de grote bouwput die Nijmegen rijk is. Stap voor stap, pedaalslag voor pedaalslag, omwenteling voor omwenteling verandert het landschap. Een enorme bedrijvigheid hangt daar in de lucht. Stofwolken van zand. Kranen die heen en weer bewegen, Hun dans is zorgvuldig en uiterst precies.

Voordat ik dit punt passeerde stond ik nog te turen op de Oversteek, de moderne brug over de Waal. Wat een vorm en kracht, wat een prachtig ontwerp. Draden doorklieven de lucht, ik voel de spanning die erop staat. Ik voel de spanning in mezelf, mijn adem stokt af en toe terwijl de wind vrij spel heeft. De wind is vrij maar doet wat ie moet doen, de wind is de wind. Blazen, af en aan, dwarrelen, opzwepen, schoonvegen.
Het uitzicht is groots, links de energie van de bedrijvigheid in de bouwput, rechts de oude stad op en aangevuld met recenter werk. Nooit gedacht dat ik van die stad zou gaan houden.
Staand op de brug voel ik als uitlopers van mijn voeten de gegroeide wortels.

Het gevoel gaat van warm naar heet. De lucht is trillend in beweging, de wind blaast het vocht van mijn voorhoofd. Haar verkoeling is als een welkome gast.
De grote dame, de zachte zorgvuldige moeder die onze aarde is trekt zich niet zoveel aan van onze schermutselingen, raketten en verschillen van inzicht. Moeder geeft haar kroost ruimte voor groei om uiteindelijk tot volle wasdom te komen.

Fijne dag.

Meer, minder en de ontmoeting

Fotografie Mart van Zwam

Minder is meer. Dat is in de fotografie een mooie waarheid. Het beeld kan sterker en interessanter worden naarmate er minder op staat.
Weg met al die overbodige dingen, storende elementen, gedoe en poespas.
Het asfalt, een witte streep en de schaduw van een paal met twee verkeersborden eraan bevestigd.
En meer is er voor dit beeld niet nodig. Nu nog de titel toevoegen: De ontmoeting van streep en schaduw.
De titel geeft een zekere lading en tenslotte opstuwende waarde.

Het leven kan soms ook zo makkelijk zijn. Minder is meer. Geen toeval dat ik deze, door mij bijna vergeten, foto tegenkwam toen ik mijn fotoarchief doorspitte.

Ik ben een mooi en interessant boek aan het lezen, het gaat over "Statusangst". De angst om je status en positie te verliezen. De schrijver, Alain de Botton, omschrijft de angst, waar het vandaan komt, hoe het ontstaat en werkt. Een knappe geest die Alain, hij heeft het als filosoof maar mooi in de smiezen waar het nu uiteindelijk om gaat. We willen graag liefde en zijn tegelijkertijd ongelofelijk bang om het weer te verliezen. De liefde. Onze allergrootste schat.

Gisteren deed ik even mijn dagelijkse boodschappen bij het winkelcentrum in mijn buurtje. Verbaasd keek ik rond en zag dat de koorts weer was toegenomen, de kerstkoorts.
De aanbiedingen en aanprijzingen om vooral dit en dat te kopen nemen, met het oog op de naderende kerst en oud en nieuw, toe. Sausjes voor bij het kerstdiner, champagne en lekkere wijn.
De lidl, mijn beetje "Man bijt hond winkel" heeft zelfs een aparte afdeling ingericht wat ze Delicieux noemen. Mooi en stijlvol.

Thuis gekomen speurde ik even naar dat mooie woord Delicieux en zag op de website van de lidl een link naar de voedselbank.
Mijn mond viel een beetje open door wat ik las. Via een link kan ik een heuse cupcake doneren aan de voedselbank. En nog wel in een leuke geschenkverpakking. Kost me maar € 1,99..!!

Ik weet nog niet zo goed wat ik van dit initiatief vind, ben er nog op aan het kauwen. Maar mocht je liefdevol willen doneren dan volgt hier de link: https://www.lidldelicieux.be/nl/voedselbank

Ondertussen kijk ik genietend van een kopje koffie, zonder cupcake maar met een plakje ontbijtkoek, naar de ontmoeting van streep en schaduw. Minder is duidelijk meer.
Het lijkt zo simpel? Maar is het dat ook wel?

Ik geloof dat ik het verhaal van "het meisje met de zwavelstokjes" nog een keer ga herlezen.

Fijne liefdevolle dag.

Kees, ijver en lieflijk

Fotografie Mart van Zwam

Wij zijn een nijver volk. Diep in ons hart houden we wel van keurig, opruimen en "klaar is Kees".
Terwijl ik dat "Klaar is Kees" opschrijf besef ik dat die uitdrukking ergens vandaan moet komen en dan is internet een prachtig en snel gereedschap. Kees schijnt te maken te hebben met Kaas, het is dus kennelijk een verbastering van Klaar is de kaas.

Zo dan weten we dat ook weer. Mocht je nog een gezelschapsspel spelen tijdens de komende kerstdagen en je krijgt die vraag voorgeschoteld dan weet je het antwoord en heb je mooi een punt gescoord.

We zijn dus eigenlijk, best wel, een nijver volkje, met al onze leuke dingen en eigenaardigheden. Wie komt er toch op het idee om haakjes te maken bij een afvalbak van de DAR (onze gemeente reiniging) om daar dan weer de zakken met plastic afval aan op te hangen? Ik vind dat geniaal bedacht, je moet er maar opkomen en het staat opgeruimd en keurig. Oh ja, natuurlijk ook bedankt namens alle vuilnismannen die niet meer hoeven te bukken. En de Arbodienst is er waarschijnlijk ook zéér content mee.
We zijn niet alleen keurig maar we houden ook van regels, dat schept duidelijkheid in onze wereld. En het leeft gewoon relaxed, je weet waar je aan toe bent?

Fotografie Mart van Zwam

Vandaag was ik eigenlijk op zoek naar het fenomeen "Schilderachtig" en wat dat dan eigenlijk is?
Schilderachtig: bijvoeglijk naamwoord, mooi en lieflijk zoals een schilderij. 
Dat is het woord verklaard in een woordenboek.

Schilderachtig en ontroerend. Je gaat gezellig met z'n tweetjes samen op pad. Lief en mooi zoals in een schilderij.
Keurig en opgeruimd, allebei een tas(je) met je spulletjes erin.
We houden tenslotte van opgeruimd en geregeld.

Ik voel een fotoserie aankomen: de mens en zijn eigenaardigheden. Met nadruk op aardig en lief.
En opgeruimd.

Ik wens je een fijne, schilderachtige, dag.

De Oversteek, feest en Nijmeegse liefde

Fotografie Mart van Zwam

En dit is 'm dan. De Oversteek. Dat is de naam van Nijmeeg's nieuwe brug over de Waal.
Eergisteren was de officiële opening met behulp van de burgemeester en een colonne militaire voertuigen met daarin nabestaanden van onze bevrijders uit de tweede wereldoorlog. Het was een gezellig en uitbundig feest in onze oudste stad aan de Waal.

Gisteren ben ik nog een keer geweest, een ideaal uitje voor de Zondag. Heerlijk met z'n allen wandelen over de nog lege rijbanen waar vanaf vandaag de auto's gaan rijden. Wandelen en genieten.

Vanaf weer een héél ander standpunt, namelijk de nieuwe brug, kreeg ik een frisse blik op de stad en haar omgeving. Ik leerde de stad weer héél anders kennen, een mooie en nieuwe ervaring erbij. Zo zag ik Nijmegen nog nooit. Dat was het cadeau van de stad aan mij. Ik hou intens van die "eerste keren", er komt nooit een tweede.

Terwijl ik zo aan het genieten was, in de kou en met mijn hoofd in de wind, hoorde ik op de achtergrond een tractor zijn werk doen. Het geronk van de motor klonk met drift en warme passie in de koude avond. Restanten van het feest werden door hard werkende mensen opgeruimd. De omgeving werd ontdaan van slingers, tenten, podia en extra''s voor de genodigden en notabelen van de stad. Het feest was voorbij.

Ik kom wel eens bij mensen op visite. Wat me dan opvalt is dat sommige, toch gezellige en gastvrije mensen, de kopjes en glazen al gaan verzamelen en naar de keuken brengen als je net het signaal hebt gegeven "dat je het héél gezellig vond, maar nu echt moet gaan". Ze beginnen dan al flink te ruimen voordat je je jas goed en wel aan hebt.
Of het moment dat je bij de voordeur nog één keer wilt zwaaien, maar die deur is dan al dicht. Ken je dat? Zwaaien voor een dichte deur voelt vreemd en staat raar.
Ik hou van rond en het is denk ik pas rond en af wanneer jouw gast echt uit het zicht is verdwenen.

Gisteren moest ik denken aan de woorden van Adriaan van Dis. Ik hou van Parijs, maar de vraag is of Parijs ook van mij houdt?
Als geboren en getogen Arnhemmer, maar al jaren hier wonend, kan ik met trots zeggen. Ja, Nijmegen houdt van me.
En ik van haar.

Fijne dag.