Kunst: "Ontmoeting"; Wil je kans maken op dit kunstwerk..?

'Ontmoeting'

Kunstenaar: Joost Tellman.
Grafische werk, afmeting inclusief passe partout  30 x 40cm

Elke maand wordt er een beeldend werk dat gemaakt is door één van de deelnemers van het UNIT Atelier in Nijmegen als 'prent van de maand'  verloot.

Wat moet je doen om kans te maken op dit kunstwerk?
Stuur een email o.v.v. 'PRENT van de MAAND' naar:
info@unitwinkel.nl  of  info@unitacademie.nl

Luisteren, vertellen en geloven

Fotografie Mart van Zwam

Gisteren had ik twee interessante, bij tijd en wijle grappige en leerzame gesprekken.Ik genoot met volle teugen en het maakte me weer eens, qua ervaring, rijker.
Mijn saldo en tegoed op mijn "bank van ervaringen" loopt behoorlijk op.
Ja, je leest het goed. Ik heb voor mezelf een bank opgericht. Na de Rabo, ABN, ING enz. is er nu ook de Ervaringsbank.
Mijn bank heeft 1 directeur, 1 aandeelhouder, 1 persoon in dienst en maar 1 klant.
Dat ben ik dus, want het is mijn mooie bank.
Mijn bank heeft geen tegoed aan geld, maar een schat aan ervaringen. Die ervaringen verkoop ik niet, maar wil ze eventueel wel delen. Zo kan er een mooie win-win situatie ontstaan.

Het éérste gesprek van de dag was tijdens een ontmoeting met een aardige en lieve vrouw die telkens wanneer ik iets aan ons gesprek probeerde toe te voegen er een schepje bovenop deed. Herken je dat?
Dus als je bijvoorbeeld het woord "verandert" gebruikt, dan werd het "héél veel verandert" en bij het woord "ongewoon" klonk ogenblikkelijk de aanvulling "héél erg ongewoon".
Er was voor de ander kennelijk een overtreffende trap nodig om me iets duidelijk te maken. Wat haar uiteindelijk gelukkig ook lukte.

Nee, een gesprek voeren is voor ons mensen niet zo gemakkelijk als dat we soms denken. Luisteren, ècht luisteren en horen wat een ander probeert te vertellen kan best lastig zijn.
Vragen stellen ook. Dat is al een kunst op zich. Daar is ook een mooi boekje over geschreven. De kunst van het vragen stellen. Enorm leerzaam, ik raad het je van harte aan.

Het twééde gesprek van de dag was een onderonsje met een man die me aansprak op het Centraal Station. Hij begon met de mooie openingszin: "Meneer, is dit alles?" en wilde tegelijkertijd een kaartje geven met die treffende vraag erop.
Uiteraard begreep ik direct dat er een "Ik probeer u over te halen om toch maar te geloven waar ik in geloof" meneer voor me stond. Ach, ik gun ieder z'n ding op een mooie vrije Zaterdag, dus ook zo'n ding.
In mijn hoofd hoorde ik na zijn "Is dit alles?" vraag, de muziek en gezongen woorden van Doe maar. De aanvulling van oehoehoeh...wat erbij hoort, bleef irritant hangen. Dat liedje ging voorlopig even niet mijn hoofd uit.
En bedankt.  

Nee, ik ben een ongelovige, een gelukkige vrije denker. En ik wil niet knielen voor een God. Ik wil echt niet geloven dat ik moet knielen om contact met een God te hebben. En ik vind het hier, in dit aardse, veel te leuk, interessant  en te gezellig om in zoiets te geloven.

Maar, ik heb het al vaker gezegd, ik geloof wel in de liefde.

In mijn gedachten hoorde in de stem van André die met een dik aangezet accent enorm uithaalde...Want zij gelooft in mij...enz, enz.
En bedankt maar weer.
Snel aan andere muziek denken...

Fijne Zondag

Zwanen, bomen en eenden

Fotografie Mart van Zwam

Nee, niet schrikken, er is namelijk nog geen ijs op het water te ontdekken!
Dit is een foto van bijna drie jaar geleden toen er al ijs was gevormd.
Soms moet je als fotograaf een beetje geluk hebben om de foto te maken die je wilde. Maar soms blijkt ook pas achteraf, thuis, dat je ontdekt dat je een foto hebt gemaakt die iets extra's heeft.

Twee stelletjes zwanen. Aan de linkerkant van het beeld een nogal uitsloverig type, die indruk probeert te maken. Maar helaas lijkt het erop dat zijn partner er even geen oog voor heeft. Aan de rechterkant een stel dat weg zwemt, samen, naast elkaar. Ze hebben een gelijk ritme en gaan ogenschijnlijk voor hetzelfde doel.

Mensen die mijn stukjes lezen en mij al wat langer kennen dan vandaag, weten zo langzamerhand wel dat ik me soms dingen afvraag. Om een voorbeeld te geven? Wanneer ik een dode eend aan de kant van een vijver zie liggen dan vindt ik dat zielig, maar meer niet. Maar een dode zwaan kan mij diep in mijn hart raken en zelfs uitmondden in geluidloos en voor de buitenwereld onzichtbaar huilen.
Ongeveer datzelfde heb ik met bomen. Een omgezaagde boom zien kan mij pijn doen. Maar struiken die met een bepaald doel uit de grond worden gerukt dat doet me dan weer helemaal niks.
Nou ben ik gelukkig op dat gebied absoluut niet alleen, er zijn veel meer mensen die soort dingen hebben.
Maar waarom raakt ons dat zo anders? Schijnbaar zijn wij behoorlijk selectief in dat soort dingen.
Maar misschien is dat maar goed ook.

Een zwaan. Zwanen leveren ons mooie beelden op. Van gebruik in een reclame voor de KLM (de opstijgende zwaan) tot het beeld om een romantisch gevoel uit te drukken.
Als ik de foto nog een keer bekijk dan hoor ik zachtjes de klanken van Tsjaikovski's "Zwanenmeer" in mijn hart, en zie ik een ballerina die prachtig en intens de schoonheid verbeeld.

Een ballet van eenden en schoonheid, gedanst op spitzen, bestaat geloof ik niet. Jammer.
Misschien voor mij wel een idee om ze binnenkort maar weer eens te gaan voeren en me tegelijkertijd af te vragen waar dat lekkere gevel van "eendjesvoeren" vandaan komt.

Een fijn weekend.



    

Meer, minder en de ontmoeting

Fotografie Mart van Zwam

Minder is meer. Dat is in de fotografie een mooie waarheid. Het beeld kan sterker en interessanter worden naarmate er minder op staat.
Weg met al die overbodige dingen, storende elementen, gedoe en poespas.
Het asfalt, een witte streep en de schaduw van een paal met twee verkeersborden eraan bevestigd.
En meer is er voor dit beeld niet nodig. Nu nog de titel toevoegen: De ontmoeting van streep en schaduw.
De titel geeft een zekere lading en tenslotte opstuwende waarde.

Het leven kan soms ook zo makkelijk zijn. Minder is meer. Geen toeval dat ik deze, door mij bijna vergeten, foto tegenkwam toen ik mijn fotoarchief doorspitte.

Ik ben een mooi en interessant boek aan het lezen, het gaat over "Statusangst". De angst om je status en positie te verliezen. De schrijver, Alain de Botton, omschrijft de angst, waar het vandaan komt, hoe het ontstaat en werkt. Een knappe geest die Alain, hij heeft het als filosoof maar mooi in de smiezen waar het nu uiteindelijk om gaat. We willen graag liefde en zijn tegelijkertijd ongelofelijk bang om het weer te verliezen. De liefde. Onze allergrootste schat.

Gisteren deed ik even mijn dagelijkse boodschappen bij het winkelcentrum in mijn buurtje. Verbaasd keek ik rond en zag dat de koorts weer was toegenomen, de kerstkoorts.
De aanbiedingen en aanprijzingen om vooral dit en dat te kopen nemen, met het oog op de naderende kerst en oud en nieuw, toe. Sausjes voor bij het kerstdiner, champagne en lekkere wijn.
De lidl, mijn beetje "Man bijt hond winkel" heeft zelfs een aparte afdeling ingericht wat ze Delicieux noemen. Mooi en stijlvol.

Thuis gekomen speurde ik even naar dat mooie woord Delicieux en zag op de website van de lidl een link naar de voedselbank.
Mijn mond viel een beetje open door wat ik las. Via een link kan ik een heuse cupcake doneren aan de voedselbank. En nog wel in een leuke geschenkverpakking. Kost me maar € 1,99..!!

Ik weet nog niet zo goed wat ik van dit initiatief vind, ben er nog op aan het kauwen. Maar mocht je liefdevol willen doneren dan volgt hier de link: https://www.lidldelicieux.be/nl/voedselbank

Ondertussen kijk ik genietend van een kopje koffie, zonder cupcake maar met een plakje ontbijtkoek, naar de ontmoeting van streep en schaduw. Minder is duidelijk meer.
Het lijkt zo simpel? Maar is het dat ook wel?

Ik geloof dat ik het verhaal van "het meisje met de zwavelstokjes" nog een keer ga herlezen.

Fijne liefdevolle dag.

Kees, ijver en lieflijk

Fotografie Mart van Zwam

Wij zijn een nijver volk. Diep in ons hart houden we wel van keurig, opruimen en "klaar is Kees".
Terwijl ik dat "Klaar is Kees" opschrijf besef ik dat die uitdrukking ergens vandaan moet komen en dan is internet een prachtig en snel gereedschap. Kees schijnt te maken te hebben met Kaas, het is dus kennelijk een verbastering van Klaar is de kaas.

Zo dan weten we dat ook weer. Mocht je nog een gezelschapsspel spelen tijdens de komende kerstdagen en je krijgt die vraag voorgeschoteld dan weet je het antwoord en heb je mooi een punt gescoord.

We zijn dus eigenlijk, best wel, een nijver volkje, met al onze leuke dingen en eigenaardigheden. Wie komt er toch op het idee om haakjes te maken bij een afvalbak van de DAR (onze gemeente reiniging) om daar dan weer de zakken met plastic afval aan op te hangen? Ik vind dat geniaal bedacht, je moet er maar opkomen en het staat opgeruimd en keurig. Oh ja, natuurlijk ook bedankt namens alle vuilnismannen die niet meer hoeven te bukken. En de Arbodienst is er waarschijnlijk ook zéér content mee.
We zijn niet alleen keurig maar we houden ook van regels, dat schept duidelijkheid in onze wereld. En het leeft gewoon relaxed, je weet waar je aan toe bent?

Fotografie Mart van Zwam

Vandaag was ik eigenlijk op zoek naar het fenomeen "Schilderachtig" en wat dat dan eigenlijk is?
Schilderachtig: bijvoeglijk naamwoord, mooi en lieflijk zoals een schilderij. 
Dat is het woord verklaard in een woordenboek.

Schilderachtig en ontroerend. Je gaat gezellig met z'n tweetjes samen op pad. Lief en mooi zoals in een schilderij.
Keurig en opgeruimd, allebei een tas(je) met je spulletjes erin.
We houden tenslotte van opgeruimd en geregeld.

Ik voel een fotoserie aankomen: de mens en zijn eigenaardigheden. Met nadruk op aardig en lief.
En opgeruimd.

Ik wens je een fijne, schilderachtige, dag.

De Oversteek, feest en Nijmeegse liefde

Fotografie Mart van Zwam

En dit is 'm dan. De Oversteek. Dat is de naam van Nijmeeg's nieuwe brug over de Waal.
Eergisteren was de officiële opening met behulp van de burgemeester en een colonne militaire voertuigen met daarin nabestaanden van onze bevrijders uit de tweede wereldoorlog. Het was een gezellig en uitbundig feest in onze oudste stad aan de Waal.

Gisteren ben ik nog een keer geweest, een ideaal uitje voor de Zondag. Heerlijk met z'n allen wandelen over de nog lege rijbanen waar vanaf vandaag de auto's gaan rijden. Wandelen en genieten.

Vanaf weer een héél ander standpunt, namelijk de nieuwe brug, kreeg ik een frisse blik op de stad en haar omgeving. Ik leerde de stad weer héél anders kennen, een mooie en nieuwe ervaring erbij. Zo zag ik Nijmegen nog nooit. Dat was het cadeau van de stad aan mij. Ik hou intens van die "eerste keren", er komt nooit een tweede.

Terwijl ik zo aan het genieten was, in de kou en met mijn hoofd in de wind, hoorde ik op de achtergrond een tractor zijn werk doen. Het geronk van de motor klonk met drift en warme passie in de koude avond. Restanten van het feest werden door hard werkende mensen opgeruimd. De omgeving werd ontdaan van slingers, tenten, podia en extra''s voor de genodigden en notabelen van de stad. Het feest was voorbij.

Ik kom wel eens bij mensen op visite. Wat me dan opvalt is dat sommige, toch gezellige en gastvrije mensen, de kopjes en glazen al gaan verzamelen en naar de keuken brengen als je net het signaal hebt gegeven "dat je het héél gezellig vond, maar nu echt moet gaan". Ze beginnen dan al flink te ruimen voordat je je jas goed en wel aan hebt.
Of het moment dat je bij de voordeur nog één keer wilt zwaaien, maar die deur is dan al dicht. Ken je dat? Zwaaien voor een dichte deur voelt vreemd en staat raar.
Ik hou van rond en het is denk ik pas rond en af wanneer jouw gast echt uit het zicht is verdwenen.

Gisteren moest ik denken aan de woorden van Adriaan van Dis. Ik hou van Parijs, maar de vraag is of Parijs ook van mij houdt?
Als geboren en getogen Arnhemmer, maar al jaren hier wonend, kan ik met trots zeggen. Ja, Nijmegen houdt van me.
En ik van haar.

Fijne dag.

Simpel, kindness en een brug

Vierdaagse Nijmegen
Fotografie Mart van Zwam

"My religion is simple. My religion is kindness"
Met de Dalai Lama zou ik graag een keer een kopje koffie of thee willen drinken. Gewoon even onze hoofden tegen elkaar en met een open hart gedachten delen en uitwisselen.
Misschien kan ie mij een ietsie pietsie van zijn wijsheid geven over het hoe en het wat.
Waarom? Eerlijk gezegd raak ik af en toe van mijn pad af en sta ik verbáásd om me heen te kijken.

Verbaasd, niet radeloos maar eerder sprakeloos en met gepaste stilte.
Vrouwen die als slavinnen tientallen jaren in een huis vastzitten. landen die elkaar bespioneren en afluisteren. Bommen die dagelijks over de hele wereld afgaan. Ego's die elkaar zonder scrupules de loef af willen steken. Mensen die met woorden en commentaar een ander afmaken en de grond in boren omwille van nog hogere kijkcijfers. Een vrouw die 10 jaar dood in haar huis ligt zonder dat iemand haar ooit mist.
We wandelen langzaam naar 2014.

Is er een lichtpuntje? Gelukkig wel en licht is er altijd. Vandaag is het feest in Nijmegen en uiteraard ben ik daar te vinden.  
Onze nieuwste aanwinst "De Oversteek", een extra brug over de waal, wordt feestelijk geopend. Vanaf drie uur is het zover, dan starten de festiviteiten. Tussen 18.00 en 18.30 is de officiële opening, daarna mogen we eroverheen wandelen. En wandelen kunnen we tenslotte in het "Rijk van Nijmegen".
Een brug, het verbinden van punt A naar punt B. Het leven is soms zó simpel.

Mijn wens voor vandaag? "Let's build a bridge of kindness."

Waar ik ook aan moet denken is de tekst gezongen door The O'jays: "People all over the world, join in, start a love train." Een kaartje kopen is niet nodig.

Fijn weekend.

Krijger, leider en een dichter

Fotografie Mart van Zwam

Nu hadden ze het gisteren wèl voorspeld, maar ik heb geen vlok gezien. Sneeuw zou er komen. De eerste, weliswaar natte, sneeuw van dit seizoen.
Soms zitten de weermannen en vrouwen er een tikje naast, maar wat geeft het. Het komt nog wel.

Deze foto maakte ik vorig jaar tijdens een wandeling. Twee afdrukken van verschillende schoenen, een dames en een herenschoen. Naar de maten moet je me niet vragen, ik zou het niet weten. Mooi zijn de verschillen tussen de afdrukken. En de vrouw had een hak(je).

Maar wat mij meer bezighoud is het wel of niet ontmoeten van twee passanten. Het zijn beide afdrukken van een rechterschoen, maar ze staan in tegenovergestelde richting. Er zijn ook geen sporen te zien van stoppen en stilstaan. En de afdrukken staan héél dicht bij elkaar in de minimale hoeveelheid sneeuw dat er lag.
En zo te zien is er tijdens of kort na het passeren ook geen sneeuw gevallen.
Zouden ze elkaar hebben gemist of zat er tijd tussen het passeren? Zouden ze elkaar nèt niet hebben gezien?
Of vonden ze elkaar maar niks en liepen ze strak voor zich uitkijkend gewoon door? Dat kan natuurlijk ook. Maar ja, als ze elkaar al hebben gepasseerd dan was het wel héél close. Dan had hij haar heerlijke parfum wel kunnen ruiken en zij zijn robuuste aftershave.
Ach, mijn romantische inborst gaat met me aan de haal. Ik zal het nooit te weten komen en dat is maar goed ook. Misschien was hij wel een enorme macho en/of zij niet zo lief.
Wat maakt het uit, ik heb de foto. En mijn fantasie en voorstellingsvermogen.

Gisteren heb ik op de valreep van de dag nog even geleerd dat een man uit drie delen bestaat: een krijger, een leider en een dichter. De dichter in me is vandaag al aan bod geweest.
Nu de andere twee nog.

Fijne dag.