Op zoek naar dé vorm...Nr: 450 #Nijmegen

Op zoek naar dé vorm...Nr: 430 #Nijmegen

Op zoek naar dé vorm...Nr: 429 #Nijmegen

Op zoek naar dé vorm...Nr: 426 #Nijmegen

David, Balloon Ascents en the Beatles

Richard Attenborough is overleden kopte het nieuws vandaag. Hij is 90 jaar oud geworden. Ik heb net nog even een paar stukjes uit de film Gandhi gekeken. Wat was dat een prachtig verhalende film, mooi verteld met prachtige beelden.

En terwijl Richard ergens naar toe is vertrokken, waarheen weten we (nog) niet, zat gisterenavond David van Reybrouck aan tafel bij Wilfried de Jong. David is ook een verteller en schoof aan als zomergast.

David van Reybrouck is een essayist, poëet en ook schrijft hij theaterstukken. Met zo'n achternaam moet je ook wel een poëet zijn, vind ik. David is niet alleen welbespraakt maar had voor mijn gevoel maar een paar woorden nodig om ergens de essentie van bloot te leggen. Met speelsheid, hartelijkheid en het gereedschap van een woordkunstenaar schoot hij intens de diepte in.
Woorden als herdenkingsindustrie en Lamento vlogen gevleugeld uit de televisie en door de huiskamer. David sprak met passie en vuur zoals je een vrouw kunt beminnen, alsmaar op zoek naar de diepere laag van haar wezen.

Gisterenmiddag was er ook muziek. Een Red Shoe Session in Lent bij Nijmegen. Wat ooit broeikassen waren vol met groei-energie daar hing nu een sfeer van verlaten productiviteit. Er was een optreden van Joanna Weston die gezegend is met een mooie sopraan-achtige stem. Haar nog piepjonge baby luisterde in vaders armen mee. Anne Soldaat, een zanger, schonk het publiek ook al prachtige teksten. Het kon niet op.

Het eerste optreden van de middag was er een van een vijftal jongens uit Engeland, allemaal niet ouder dan een jaar of achttien met als groepsnaam Balloon Ascents. Volgens mij gaan we daar nog wel meer van horen. Het was een klein optreden. Niet in het aantal nummers en ook niet in tijdsduur, maar vooral in het zachte en gefocust zijn op de essentie, tenminste zo kwam het bij mij over.

Tijdens het luisteren dacht ik aan het fenomeen "Jongensband in een garage", Mijn gedachten dwaalden af naar een groepje jongens in Liverpool. De behoefte om muziek te maken en je uit te drukken is niet aan tijd gebonden. Behoefte en inspiratie gaan hand in hand samen.

Schopenhauer zei het ooit met hele wijze woorden: "De geschiedenis herhaalt zich altijd, maar altijd een beetje anders."

Fijne maandag.

Op zoek naar dé vorm...Nr: 404 #Nijmegen

Op zoek naar dé vorm...Nr: 381 #Nijmegen

Op zoek naar dé vorm...Nr: 380 #Nijmegen

Geen toegang, een grote Dame en wasdom

Misschien flauw, maar ik zag er de humor wel van in. Destil hoeft zich in ieder geval niet te melden, want die staat niet op het bord.
Is het nou De-stil of Des-til, ook daar kun ik nog alle kanten mee op. Waar leg ik de klemtoon?

Fietsen langs de grote bouwput die Nijmegen rijk is. Stap voor stap, pedaalslag voor pedaalslag, omwenteling voor omwenteling verandert het landschap. Een enorme bedrijvigheid hangt daar in de lucht. Stofwolken van zand. Kranen die heen en weer bewegen, Hun dans is zorgvuldig en uiterst precies.

Voordat ik dit punt passeerde stond ik nog te turen op de Oversteek, de moderne brug over de Waal. Wat een vorm en kracht, wat een prachtig ontwerp. Draden doorklieven de lucht, ik voel de spanning die erop staat. Ik voel de spanning in mezelf, mijn adem stokt af en toe terwijl de wind vrij spel heeft. De wind is vrij maar doet wat ie moet doen, de wind is de wind. Blazen, af en aan, dwarrelen, opzwepen, schoonvegen.
Het uitzicht is groots, links de energie van de bedrijvigheid in de bouwput, rechts de oude stad op en aangevuld met recenter werk. Nooit gedacht dat ik van die stad zou gaan houden.
Staand op de brug voel ik als uitlopers van mijn voeten de gegroeide wortels.

Het gevoel gaat van warm naar heet. De lucht is trillend in beweging, de wind blaast het vocht van mijn voorhoofd. Haar verkoeling is als een welkome gast.
De grote dame, de zachte zorgvuldige moeder die onze aarde is trekt zich niet zoveel aan van onze schermutselingen, raketten en verschillen van inzicht. Moeder geeft haar kroost ruimte voor groei om uiteindelijk tot volle wasdom te komen.

Fijne dag.

Nationale rouw, een hart en Mus

Vandaag is het een dag van Nationale rouw. Zo is het afgesproken. Rouwen om de doden, de slachtoffers van vliegtuig MH17. Mensen die in het vliegtuig stapten en op vakantie gingen, op familiebezoek of om hun zaken te regelen. Iedere passagier had zo zijn of haar haar eigen doel.
En allemaal wilden ze veilig aan en terugkomen, maar het liep helaas totaal anders.

Hoe het nou precies heeft kunnen gebeuren is nog niet duidelijk en misschien zullen we dat ook nooit met zekerheid gaan weten. Tot nu toe wijzen allerlei mensen, al dan niet met een politieke bijbedoeling, naar elkaar. Zij waren het. Hij zit erachter. Het was een complot met medewerking van die en die.
Feit is dat er een vliegtuig neerstortte met passagiers en die komen niet meer terug, nooit meer.
En dat is al erg genoeg.

Gisteren had ik nog een boeiend gesprek met een Mus die al héél lang geleden mijn tuin als zijn verblijfplaats heeft uitgekozen. Onder de rand van de dakgoot, in een ruimte tussen de stenen, heeft hij samen met z'n lieve vrouw ieder jaar een nest met jonge musjes.
Met een dampende kop koffie zat ik in mijn tuinstoel te mijmeren en dacht ik na over rouw, verdriet, verdeeldheid, vingerwijzen, separatisme en beschuldigen.

Mus kwam aangevlogen en landde op de leuning van de andere houten tuinstoel. "Kijk Mart. Hoe meer ik jullie leer kennen des te minder begrijp ik." kwam de mus direct ter zake terwijl hij heen en weer hipte op zijn dunne fragiel uitziende pootjes.
"Jullie mensen zijn zo bang voor de dood en toch gaan jullie zo lichtzinnig met jezelf en anderen om. Jullie willen eigenlijk geen oorlog met elkaar maar verkopen elkaar wel het wapentuig om te moorden. Dat is krom en vreemd. Ik begrijp dat gewoon niet."
Maar de mus was nog niet klaar, vloog naar een waterbak die iets verderop aan een vlinderstruik hangt, dronk wat en kwam een tikkeltje opgewonden weer teruggevlogen.

"Kijk..." zei de mus. "Jullie doen echt dingen die voor een mus niet zijn te volgen. Jullie mensen stappen bepakt met van alles en nog wat vrolijk in een vliegtuig. Het vakantiegevoel stroomt. Jullie stijgen op en vliegen héél hoog. In ieder geval hoger dan ik ooit zal kunnen. Maar beneden, héél diep beneden is het een bende, is het hommeles, is het oorlog..."
Ik was stil en wist niets terug te zeggen, trok mijn schouders op en knikte begrijpend. De mus had een punt.
"Ik hoop dat jij nooit in onze tuin een separatist wilt worden" zei ik bijna smekend. "Natuurlijk zou ik dat nooit willen." zei de Mus. "Waarom zou ik? Dat is niet des Mus."
Ik keek hem na terwijl hij op zoek ging naar wat eetbaars.

Niets is toeval en alles hangt met alles samen. Ik denk dat velen van ons er inmiddels wel van overtuigd zijn dat dat zo is. Dat alles met elkaar in een constante verbinding van energie is verweven en voor eeuwig en altijd verbonden is, dat is wel duidelijk.
Gisteren maakt ik deze foto. Grond. Een ontelbare hoeveelheid steentjes in verschillende grootte, vorm en kleur zorgen voor vorm en omlijsting. Een restant van regenwater wat nog niet is opgedroogd, verdampt of in de grond is getrokken.
Uit het niets verschijnt een hart, een verbeelding van het hart.

Fijne dag.




  

Op zoek naar dé vorm...Nr: 206 #Nijmegen