Posts tonen met het label Water. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Water. Alle posts tonen
zondag 28 december 2014
dinsdag 30 september 2014
zaterdag 26 juli 2014
vrijdag 25 juli 2014
donderdag 24 juli 2014
Water, waarde en waardigheid
Het was indrukwekkend en prachtig in beeld gebracht. Stijlvol en passend.
Nederland heeft zich aan de wereld laten zien. Zo doen wij dat hier.
Wij en hun. Oost en west. Twee beelden zullen mij bijblijven, daar zal ik het meest aan terugdenken over pakweg een jaar of wat.
Het eerste beeld is van een rokende en zwaarbewapende man. Klein van stuk, een uniform en dikke buik. Dat ze zich aan de regels moeten houden en wanneer dat niet gebeurt dan is het snel gedaan en kunnen ze gaan. Om zijn woorden kracht bij te zetten neemt hij een trek van zijn shaggie, de opgerolde tabak is al half opgerookt. Hij probeert indringend te kijken. De scene zou, ware het niet dat het dit keer om echte dode landgenoten ging, er een kunnen zijn goedkope actiefilm. Ik verwachte elk moment een Sylvester Stallone verkleed als journalist te zien opduiken.
Het tweede beeld. Een oud vrouwtje, met schort voor, komt aangelopen over de zanderige weg. In haar handen draagt ze iets. Wanneer ze dichterbij komt zijn duidelijk twee schoenen zichtbaar, een linker en een rechter. Een paar herenschoenen.
Terwijl ze ondertussen zegt dat mensen er misschien wel naar op zoek zouden kunnen zijn, plaatst ze de linker en rechterschoen behoedzaam en met aandacht bovenop andere spullen. Ze had de schoenen gevonden. Misschien wel op haar erf of tuin.
Terwijl het beeld me gisteren niet losliet en ik in gedachten klanken van Lara's theme uit Dokter Zhivago hoorde genoot ik ondertussen van de zon. Schilderachtige kleuren en een groeiende paprika in mijn tuin. Het leven is soms zo simpel en soms zo gecompliceerd.
Naast me hoorde ik gefladder. Het lijkt wel of mijn inmiddels grote vriend Mus mij deze dagen meer bezoekt dan op andere dagen. "Gaat het een beetje?" vroeg hij zorgzaam.
"Jawel." gaf ik als antwoord. "De tijd zal ons iets leren en de onderlinge verdeeldheid."
"Natuurlijk." zei mijn gevederde bezoeker. "Heb je nog wat vers water Mart? Het bakje staat droog, het was zo warm vandaag en mijn gezin heeft dorst."
Water, waarde en waardigheid.
Schoonheid zit in alles.
Fijne dag.
woensdag 23 juli 2014
Nationale rouw, een hart en Mus
En allemaal wilden ze veilig aan en terugkomen, maar het liep helaas totaal anders.
Hoe het nou precies heeft kunnen gebeuren is nog niet duidelijk en misschien zullen we dat ook nooit met zekerheid gaan weten. Tot nu toe wijzen allerlei mensen, al dan niet met een politieke bijbedoeling, naar elkaar. Zij waren het. Hij zit erachter. Het was een complot met medewerking van die en die.
Feit is dat er een vliegtuig neerstortte met passagiers en die komen niet meer terug, nooit meer.
En dat is al erg genoeg.
Gisteren had ik nog een boeiend gesprek met een Mus die al héél lang geleden mijn tuin als zijn verblijfplaats heeft uitgekozen. Onder de rand van de dakgoot, in een ruimte tussen de stenen, heeft hij samen met z'n lieve vrouw ieder jaar een nest met jonge musjes.
Met een dampende kop koffie zat ik in mijn tuinstoel te mijmeren en dacht ik na over rouw, verdriet, verdeeldheid, vingerwijzen, separatisme en beschuldigen.
Mus kwam aangevlogen en landde op de leuning van de andere houten tuinstoel. "Kijk Mart. Hoe meer ik jullie leer kennen des te minder begrijp ik." kwam de mus direct ter zake terwijl hij heen en weer hipte op zijn dunne fragiel uitziende pootjes.
"Jullie mensen zijn zo bang voor de dood en toch gaan jullie zo lichtzinnig met jezelf en anderen om. Jullie willen eigenlijk geen oorlog met elkaar maar verkopen elkaar wel het wapentuig om te moorden. Dat is krom en vreemd. Ik begrijp dat gewoon niet."
Maar de mus was nog niet klaar, vloog naar een waterbak die iets verderop aan een vlinderstruik hangt, dronk wat en kwam een tikkeltje opgewonden weer teruggevlogen.
"Kijk..." zei de mus. "Jullie doen echt dingen die voor een mus niet zijn te volgen. Jullie mensen stappen bepakt met van alles en nog wat vrolijk in een vliegtuig. Het vakantiegevoel stroomt. Jullie stijgen op en vliegen héél hoog. In ieder geval hoger dan ik ooit zal kunnen. Maar beneden, héél diep beneden is het een bende, is het hommeles, is het oorlog..."
Ik was stil en wist niets terug te zeggen, trok mijn schouders op en knikte begrijpend. De mus had een punt.
"Ik hoop dat jij nooit in onze tuin een separatist wilt worden" zei ik bijna smekend. "Natuurlijk zou ik dat nooit willen." zei de Mus. "Waarom zou ik? Dat is niet des Mus."
Ik keek hem na terwijl hij op zoek ging naar wat eetbaars.
Niets is toeval en alles hangt met alles samen. Ik denk dat velen van ons er inmiddels wel van overtuigd zijn dat dat zo is. Dat alles met elkaar in een constante verbinding van energie is verweven en voor eeuwig en altijd verbonden is, dat is wel duidelijk.
Gisteren maakt ik deze foto. Grond. Een ontelbare hoeveelheid steentjes in verschillende grootte, vorm en kleur zorgen voor vorm en omlijsting. Een restant van regenwater wat nog niet is opgedroogd, verdampt of in de grond is getrokken.
Uit het niets verschijnt een hart, een verbeelding van het hart.
Fijne dag.
dinsdag 6 mei 2014
Quote: Lao-Tse; Als je troebel water met rust laat...
Als je troebel water met rust laat, wordt het vanzelf helder.
- Lao-Tse
Fotografie: Onderwater fotografie van Nadia Moro
 |
| BEHIND THE SURFACE Photography Nadia Moro |
Abonneren op:
Posts (Atom)