Een muur, een indiaan en eindeloze vlaktes

Af en toe vraag ik me wel eens af wat hij ervan zou denken. Die momenten duren niet zo heel lang want staand plassen vergt niet zoveel tijd. Sorry voor de details maar ik moet erbij vertellen dat de ansichtkaart op het toilet staat. Op een plank, die boven de hangende stortbak is bevestigd.

De afbeelding is in goed gezelschap. Een aantal stenen, indrukwekkend van vorm en prachtig van uitstraling, dragen bij. Ze helpen me herinneren en dat is goed.

Af en toe vraag ik me wel eens af wat hij ervan zou denken. Van de muur bijvoorbeeld. Die muur waar de Mexicanen aan moeten gaan meebetalen, tenminste zo heeft Donald dat in gedachten. Die muur moet hele hordes verkrachters en criminelen tegenhouden die toch alleen maar kwaad in de zin hebben. Die toch alleen maar slechte dingen van plan zijn en die (als illegalen) zich willen laven aan de met veel moeite en hard werken verkregen kostbaarheden en bezit.

Sitting Bull, want zo heet de afgebeelde indiaan, helpt me ook herinneren aan de haat/ liefde die ik met de Verenigde Staten heb. Niet dat ik het land ooit heb bezocht, heb er net zoals Karl May (nog)nooit een voet aan wal gezet. Dus oordelen, of zoals je wilt beoordelen, doe ik vanaf afstand.

Karl May (Carl Friedrich May 1842-1912) was by the way, of trouwens zoals je wilt, een van mijn vroegere helden. Zijn creaties Winnetou en Old shatterhand hebben mij niet alleen deels gevormd en opgevoed maar ook door mijn jeugd heen de weg gewezen. Ze kwamen namelijk altijd op voor de zwakkeren en onderdrukten.

Terug naar de muur en de afbeelding van de indiaan. Hij kijkt nog steeds strak in de lens van fotograaf David F. Berry. De foto is gemaakt in 1884. Ik vraag me ook wel eens af wat die twee hebben besproken? Hebben ze überhaupt iets tegen elkaar gezegd?

De steen links van de kaart helpt me herinneren aan hoe het ooit hier in Europa was. De steen komt namelijk uit Frankrijk. Ik vond hem ooit tijdens een wandeling in de Vogezen. De afdruk en vorm van de schelp laat me keer op keer weten dat alles aan verandering onderhevig kan zijn. En dat je natuurgeweld niet teveel moet uitdagen.

Hoe kun je de lucht bezitten? Een goeie vraag. Een bijzondere titel en een prachtig boekje. Staat in mijn boekenkast. Gaat over een gesprek en onderhandelingen die een indiaan met de mooie naam Seattle had met een blanke gouverneur die in opdracht van de President hun land wilde kopen. De indianen wisten dat ze geen keus hadden. Het woord kopen was alleen maar voor de vorm gekozen.

Hoe kun je de lucht bezitten? Een interessante, filosofische en ook spirituele vraag. Hoe kun je als Donald T. zo'n visie en kijk op de wereld hebben en zulke haren dragen? En hoe kun je er ook nog, misschien, President mee worden? Kwestie van kiezers denk ik. Die helpen je in het zadel.

Langzaam dwalen mijn gedachten af van de eindeloze vlaktes, paarden en tenten naar Den Haag. Ook daar zijn wilde haren en bijzondere kapsels te vinden. En visie, of niet. En kiezers die je in het zadel kunnen helpen. En nog niet gebouwde muren om de wilde hordes buiten te houden.

Bruggenbouwers. Die hebben we nodig. En goeie kappers.

Fijne muurloze-dag.

Een kapper, een tandarts en een vlinder

Fotografie Mart van Zwam 

Ik zag het gisteren al van een afstand. Mijn kapper had het niet druk en liep wat te ijsberen door zijn lege zaak. Gelukkig kon ik hem verblijden met mijn klandizie, tenminste dat hoopte ik.

Mijn fiets op slot, een goedemorgen, mijn jas aan de kapstok, de stoel gevuld met mijn ik, het knippen kon beginnen.
Na een paar sociale zinnen over en weer, stokte ons gesprek. Ik deed nog een paar keer een poging, maar het mocht niet baten, het liep niet. Ik besloot dan maar de stilte haar werk te laten doen. En de kapper.
De spaarzame geluiden in de zaak waren die van de radio, zijn ademhaling en kuchen, en het geluid van de knippende schaar.

Wat een verschil met mijn bezoek aan de tandarts even daarvoor op de ochtend. Mijn tandarts had energie voor tien en was vrolijk. Hij had het druk en liep qua tijd al achter met zijn afspraken, maar toch had hij de tijd om mij gerust te stellen, met aandacht te kijken of mijn poetsgedrag van de afgelopen tijd door de beugel kon en hoe de stand van zaken was in mijn mond. Eén gaatje die aandacht vraagt zei hij opgewekt. Mijn tandarts weet een slecht nieuws gesprek met zijn stemgeluid, zijn ogen en zijn energie om te zetten tot iets positiefs. Wat een talent.
Ik ging vrolijk naar mijn fiets.

Eén van de lastigste dingen bij een een bezoek aan de tandarts vind ik om sociaal, adequaat of adrem te reageren. Ik kan een aantal dingen tegelijk, maar praten met open mond en op de uiterste uitgerekte stand om de tandarts zijn werk goed te laten doen is iets wat nooit zal lukken. Sommige dingen kunnen gewoon niet.

Gisteren overleed de schrijver en Nobelprijswinnaar Gabriel Garcia Márquez. Mijn eerste gedachte was; och jee. Mijn tweede was die van; 87, hij heeft een mooie leeftijd bereikt. De macht van de getallen.
Honderd jaar eenzaamheid. Tot op de dag van vandaag heb ik, oh wat een schande, dat boek nog steeds niet gelezen. Komt op mijn lijstje van to-do dingen.
Honderd jaar eenzaamheid of 100 jaar eenzaamheid. Het klinkt niet veel anders maar ziet er wel anders uit. Een andere energie en de macht van de getallen.

De meeste vlinders leven 2 á drie weken en er bestaan wel 160.000 verschillende soorten op de wereld.
Een vlinder vliegt, fladdert en doet wat hij of zij moet doen. En als extra cadeau laat een vlinder ons schoonheid ervaren en daar kunnen we intens blij van worden. Alles heeft zo zijn bedoeling.

Misschien ziet mijn kapper vandaag een vlinder voorbijkomen of even uitrusten op een blad. Ik hoop het.

Fijne fladder-dag.