Een muur, een indiaan en eindeloze vlaktes

Af en toe vraag ik me wel eens af wat hij ervan zou denken. Die momenten duren niet zo heel lang want staand plassen vergt niet zoveel tijd. Sorry voor de details maar ik moet erbij vertellen dat de ansichtkaart op het toilet staat. Op een plank, die boven de hangende stortbak is bevestigd.

De afbeelding is in goed gezelschap. Een aantal stenen, indrukwekkend van vorm en prachtig van uitstraling, dragen bij. Ze helpen me herinneren en dat is goed.

Af en toe vraag ik me wel eens af wat hij ervan zou denken. Van de muur bijvoorbeeld. Die muur waar de Mexicanen aan moeten gaan meebetalen, tenminste zo heeft Donald dat in gedachten. Die muur moet hele hordes verkrachters en criminelen tegenhouden die toch alleen maar kwaad in de zin hebben. Die toch alleen maar slechte dingen van plan zijn en die (als illegalen) zich willen laven aan de met veel moeite en hard werken verkregen kostbaarheden en bezit.

Sitting Bull, want zo heet de afgebeelde indiaan, helpt me ook herinneren aan de haat/ liefde die ik met de Verenigde Staten heb. Niet dat ik het land ooit heb bezocht, heb er net zoals Karl May (nog)nooit een voet aan wal gezet. Dus oordelen, of zoals je wilt beoordelen, doe ik vanaf afstand.

Karl May (Carl Friedrich May 1842-1912) was by the way, of trouwens zoals je wilt, een van mijn vroegere helden. Zijn creaties Winnetou en Old shatterhand hebben mij niet alleen deels gevormd en opgevoed maar ook door mijn jeugd heen de weg gewezen. Ze kwamen namelijk altijd op voor de zwakkeren en onderdrukten.

Terug naar de muur en de afbeelding van de indiaan. Hij kijkt nog steeds strak in de lens van fotograaf David F. Berry. De foto is gemaakt in 1884. Ik vraag me ook wel eens af wat die twee hebben besproken? Hebben ze überhaupt iets tegen elkaar gezegd?

De steen links van de kaart helpt me herinneren aan hoe het ooit hier in Europa was. De steen komt namelijk uit Frankrijk. Ik vond hem ooit tijdens een wandeling in de Vogezen. De afdruk en vorm van de schelp laat me keer op keer weten dat alles aan verandering onderhevig kan zijn. En dat je natuurgeweld niet teveel moet uitdagen.

Hoe kun je de lucht bezitten? Een goeie vraag. Een bijzondere titel en een prachtig boekje. Staat in mijn boekenkast. Gaat over een gesprek en onderhandelingen die een indiaan met de mooie naam Seattle had met een blanke gouverneur die in opdracht van de President hun land wilde kopen. De indianen wisten dat ze geen keus hadden. Het woord kopen was alleen maar voor de vorm gekozen.

Hoe kun je de lucht bezitten? Een interessante, filosofische en ook spirituele vraag. Hoe kun je als Donald T. zo'n visie en kijk op de wereld hebben en zulke haren dragen? En hoe kun je er ook nog, misschien, President mee worden? Kwestie van kiezers denk ik. Die helpen je in het zadel.

Langzaam dwalen mijn gedachten af van de eindeloze vlaktes, paarden en tenten naar Den Haag. Ook daar zijn wilde haren en bijzondere kapsels te vinden. En visie, of niet. En kiezers die je in het zadel kunnen helpen. En nog niet gebouwde muren om de wilde hordes buiten te houden.

Bruggenbouwers. Die hebben we nodig. En goeie kappers.

Fijne muurloze-dag.

Vakantie, verbinding en een "Silly Walk"

"Hoe raar vakantie eigenlijk is, wordt meteen duidelijk als u zich een Sioux-indiaan voorstelt, die tijdens de jacht plotseling op zijn horloge kijkt, pijl en boog weglegt en zijn colllega's meedeelt dat het werk erop zit, en dat hij zich nu een paar dagen gaat ontspannen" aldus Wilhelm Schmid in zijn boekje "De kunst van het evenwicht".
Ja dat zijn gedachtegangen waar ik wel om kan glimlachen. Onze tijd vraagt erom dat we op vakantie gaan stelt hij. Maar ja, onze nieuwsgierigheid en iets anders mee willen maken dan het gewone dagelijkse leven speelt ook een grote rol denk ik dan.

Het beeld van de indiaan die behoefte heeft aan vakantie zou trouwens zo uit een scene van Monty Python kunnen komen. In gedachten zag ik John Cleese compleet met snor al op de weide prairie staan en in beweging komen met een "silly walk". Wij mensen zij toch heerlijk beeldend ingesteld.

Een macaber beeld kreeg ik gisteren voorgeschoteld na een bericht dat er in Rusland een tankbiatlon wereldkampioenschap wordt gehouden tussen verschillende landen. Lekker razen met zo'n zware tank door dalen en diepe geulen terwijl zand en modder je om de oren vliegen lijkt voor sommige mensen op een natte droom. Mij zul je niet zien in zo'n gevaarte, in zo'n kleine ruimte. De loop van een tank kun je natuurlijk scharen in het rijtje penisgrootte. De onderlinge competitie als wie het verste kan piesen. Een tankbiatlon, je verzint het niet.

Verder was er in het nieuws een item over depressie. Volgens een onderzoek uit 2012 heeft 1 op de tien mensen in ons land last van depressieve gevoelens. Er zijn dus blijkbaar veel mensen die niet al te happy te zijn.
Voor de echt zware depressie's had men het over elektroshock en een hersen-scan. Terwijl het journaal een beeld liet zien hoe een man, gelukkig onherkenbaar, lag te schudden en te schokken kon ik het beeld bijna niet verdragen. In gedachten zag ik Jack Nicholson in One Flew Over the Cuckoo's Nest.
Mensen en beelden.

Mus was er gisteren ook nog. Weliswaar op de valreep maar dat geeft niet. De zon scheen nog net in mijn tuin en liet me de kleuren ervaren in de warmte van de dag. Ik vertelde hem over de indiaan, op vakantie gaan en John Cleese. Hij zag er de humor wel van in. Tja, merkte hij op. "Jullie mensen zijn vreemde vogels. Een soort Silly Birds."

Een mus met humor in mijn tuin. Maar ik keek hem aan en beargumenteerde dat wij mensen vakantie nodig hebben. We moeten ontspannen want we moeten al zo veel?
"Ja, maar jullie maken je ook druk.", pareerde hij. "Soms te druk om dingen. Jullie hebben een groot hoofd en véél hersens. Maar wat veel belangrijker is, is het gemis van de echte verbinding."
"Verbinding met wat dan?" vroeg ik hem. Ik zat op het puntje van mijn stoel en dacht aan de eerste aubergine die in mijn kleine moestuintje groeide. "Verbinding met dat wat is, met de natuurlijkheid van dingen. Dat alles de bedoeling is."
De bedoeling.

Ik zag hem heen en weer wippen alsof hij haast had. Maar een mus heeft nooit haast dus vroeg ik hem wat ie aan het doen was.  Ik probeer de "Silly walk".
Zoals gezegd een mus met humor. En dat in mijn tuin.

Fijne "Silly" dag.

p.s. Voor lezers die willen oefenen is hier het lesmateriaal te zien. Have fun..!