Vakantie, verbinding en een "Silly Walk"

"Hoe raar vakantie eigenlijk is, wordt meteen duidelijk als u zich een Sioux-indiaan voorstelt, die tijdens de jacht plotseling op zijn horloge kijkt, pijl en boog weglegt en zijn colllega's meedeelt dat het werk erop zit, en dat hij zich nu een paar dagen gaat ontspannen" aldus Wilhelm Schmid in zijn boekje "De kunst van het evenwicht".
Ja dat zijn gedachtegangen waar ik wel om kan glimlachen. Onze tijd vraagt erom dat we op vakantie gaan stelt hij. Maar ja, onze nieuwsgierigheid en iets anders mee willen maken dan het gewone dagelijkse leven speelt ook een grote rol denk ik dan.

Het beeld van de indiaan die behoefte heeft aan vakantie zou trouwens zo uit een scene van Monty Python kunnen komen. In gedachten zag ik John Cleese compleet met snor al op de weide prairie staan en in beweging komen met een "silly walk". Wij mensen zij toch heerlijk beeldend ingesteld.

Een macaber beeld kreeg ik gisteren voorgeschoteld na een bericht dat er in Rusland een tankbiatlon wereldkampioenschap wordt gehouden tussen verschillende landen. Lekker razen met zo'n zware tank door dalen en diepe geulen terwijl zand en modder je om de oren vliegen lijkt voor sommige mensen op een natte droom. Mij zul je niet zien in zo'n gevaarte, in zo'n kleine ruimte. De loop van een tank kun je natuurlijk scharen in het rijtje penisgrootte. De onderlinge competitie als wie het verste kan piesen. Een tankbiatlon, je verzint het niet.

Verder was er in het nieuws een item over depressie. Volgens een onderzoek uit 2012 heeft 1 op de tien mensen in ons land last van depressieve gevoelens. Er zijn dus blijkbaar veel mensen die niet al te happy te zijn.
Voor de echt zware depressie's had men het over elektroshock en een hersen-scan. Terwijl het journaal een beeld liet zien hoe een man, gelukkig onherkenbaar, lag te schudden en te schokken kon ik het beeld bijna niet verdragen. In gedachten zag ik Jack Nicholson in One Flew Over the Cuckoo's Nest.
Mensen en beelden.

Mus was er gisteren ook nog. Weliswaar op de valreep maar dat geeft niet. De zon scheen nog net in mijn tuin en liet me de kleuren ervaren in de warmte van de dag. Ik vertelde hem over de indiaan, op vakantie gaan en John Cleese. Hij zag er de humor wel van in. Tja, merkte hij op. "Jullie mensen zijn vreemde vogels. Een soort Silly Birds."

Een mus met humor in mijn tuin. Maar ik keek hem aan en beargumenteerde dat wij mensen vakantie nodig hebben. We moeten ontspannen want we moeten al zo veel?
"Ja, maar jullie maken je ook druk.", pareerde hij. "Soms te druk om dingen. Jullie hebben een groot hoofd en véél hersens. Maar wat veel belangrijker is, is het gemis van de echte verbinding."
"Verbinding met wat dan?" vroeg ik hem. Ik zat op het puntje van mijn stoel en dacht aan de eerste aubergine die in mijn kleine moestuintje groeide. "Verbinding met dat wat is, met de natuurlijkheid van dingen. Dat alles de bedoeling is."
De bedoeling.

Ik zag hem heen en weer wippen alsof hij haast had. Maar een mus heeft nooit haast dus vroeg ik hem wat ie aan het doen was.  Ik probeer de "Silly walk".
Zoals gezegd een mus met humor. En dat in mijn tuin.

Fijne "Silly" dag.

p.s. Voor lezers die willen oefenen is hier het lesmateriaal te zien. Have fun..!

Antidepressiva, een rechthoek en het wee

Bijna een miljoen Nederlanders gebruiken antidepressiva, stond er een paar dagen geleden in de volkskrant.
Tjee, als die cijfers kloppen en ik op een willekeurig tijdstip in de supermarkt naar personeel en medeklanten zou kijken dan zou er kans bestaan dat er een flink aantal rond lopen met een dagelijkse dosis. Zelf ben ik gelukkig geen gebruiker.

Volgens cijfers van het CBS hebben wij nu zo'n 16.805.037 inwoners in ons vlakke land. Best beangstigend wanneer je dan beseft dat er 1 miljoen van ons een bepaalde dosis antidepressiva slikken.
Wordt er nu te gemakkelijk en te snel geslikt, te snel door doktoren voorgeschreven of is de farmaceutische industrie toch werkelijk o'n machtig onderdeel van onze samenleving geworden?
Of zijn er misschien nog andere oplossingen te bedenken voor een probleem?

Er bestaat een kunstwerk van kunstenaar Richard Senna. Een grote rechthoek, plat en rechtopstaand. De titel van het werk is: "Fernando Pessoa"; vernoemd naar de Portugese dichter. Deze Fernando schreef de volgende mooie woorden: "O zee van tranen, o zoute zee/ Hoe vervuld zijn je golven van Portugals wee!"

Over het kunstwerk heeft Senna ooit de volgende indrukwekkende woorden gezegd: "Als je je somber voelt, maak je een verheven ervaring mee, waar ik, dit kunstwerk, aan ben opgedragen. Je gevoel van verlies en teleurstelling, van frustratie en boosheid over je eigen tekortkomingen, verheffen je tot serieus gezelschap. Ontken je boosheid niet en gooi haar niet weg."
Soms is het leven heel fris, leuk en licht. Op andere dagen lijkt het grijs, dor, vlak en kleurloos te zijn. Misschien hoort de afwisseling gewoon bij het leven en kan het een niet zonder het ander?

Wanneer ik zo naar het kunstwerk kijk dan zie ik niet alleen donker en zwart, maar juist héél veel tinten en schakeringen. Kennelijk is er veel meer te ervaren.

Genoeg gemijmer en aan de slag. In beweging komen en vóóruit, dat is de beste kant op.
En dat het liefst zonder al te veel pillen.

Ik wens je een fijne, kleurrijke en stralende dag!