Polare, boeken en de winkel

Ik ben liefhebber en kan er eindeloos van genieten. Boeken, boeken en nog meer boeken. Boeken verschaffen mij informatie, inzicht, ontwikkeling en bezorgen momenten en uren van absoluut genot.
Gisteren liep ik er nog, in de boekwinkel van Polare in de binnenstad van Nijmegen. Een mooie winkel met een prachtige collectie boeken, ruimte om rond te neuzen, hartelijke mensen om je te helpen en héérlijke koffie.

Vandaag is de deur dicht, de boekhandel zit in zwaar weer. Mensen zijn minder gaan lezen of kopen op het handige internet. In mijn tijd, lang gelden was ik tien jaar een boekhandelaar, was er ook al sprake van een crisis. En ook die is overleefd, dus er is wel hoop voor de lezende mens.

Een boek koop je niet zomaar, of je moet al een idee of uitdrukkelijke wens hebben. Een boek kopen vraagt een zekere aandacht en respect. Voor mij best lastig om me te focussen. Meestal leiden andere boeken me af, laten hun meest aantrekkelijke kant zien.
De letters, afbeeldingen of foto's lijken geluid te maken. Boeken roepen dat ik ze moet kopen en ik wil ze hebben. Ja, ik ben hebberig en ik wil er daar absoluut geen medicijn voor.

Bij de bieb is het ook leuk en gezellig. Je kunt er alles vinden wat je zoekt. De rijen gevulde kasten zijn eindeloos. Je kunt er terecht voor cd's, een mooie film, bladmuziek of een goed boek. In deze dagen trouwens is de koffiehoek in de bieb goed gevuld met mensen vanwege de snijdende wind buiten en de toch nog aanwezige crisis. Hoe vaker ik in de bieb kom des te meer begin ik gezichten te herkennen. De crisis heeft schijnbaar zijn tol geëist. Gelukkig zie ik steeds vaker mensen met goed gevulde tassen door de winkelstraten dus blijkbaar komt er beweging in ons consumentenvertrouwen.
Maar goed, de bieb heeft één nadeel...je moet de boeken weer terugbrengen.

Ik hou van boeken, de grootte en uitvoering, voor en achterkant en het omslaan van de pagina's. De geur van een boek is soms als een welriekend parfum. Een vers gedrukt boek kan het effect hebben van een zojuist gebakken brood. Bij tweedehands boeken is de geur duidelijk anders, meer doorleeft.

De boekhandel. Een wereld op zich en een oase in de drukte van alledag.

Fijne dag.

 

Knuffel, Kerst en Klein

Fotografie Mart van Zwam

"Je moet ook beter opletten", zei de moeder op bestraffende toon tegen haar zoontje.

Ze had even daarvoor de knuffel uit een lege boodschappenwagen gevist. Aan haar linkerhand droeg ze twee stevige draagtassen met diverse kerstinkopen.
Ach jochie, dacht ik. Je was hem bijna vergeten. Thuis en zonder knuffel zou dat tranen opleveren, uren van verdriet en misschien wanhopige ouders. Maar gelukkig kwam het goed.

De stem van de vrouw en haar bestraffende toon klonken hard en scherp. Als je het mij vraagt? Teveel stress. Nog even met z'n allen doorbijten, het is bijna Kerst. Dan kunnen we met een gerust hart gaan genieten. Of niet?

De gedachte aan het kerstdiner, eventuele familieperikelen, nog nooit eerder gebruikte kookrecepten, sociale verplichtingen. Het lijkt voor veel mensen ieder jaar weer een heel gedoe te zijn. En de stress jaagt en vibreert door de lucht.

S'lands grootste grootgrutter probeert ons een mooie, bijna therapeutische boodschap mee te geven. geen Kerst-mis maar Kerst-lukt. Dat noem ik nu eens een positieve boodschap, alle lof voor zoveel opbeurende woorden. Als dat tussen de oren van mensen gaat zitten komt het misschien wel helemaal goed dit jaar.

Ondertussen laat Poetin allerlei mensen vrij vanwege een amnestieregeling. Waarschijnlijk zijn de meesten nog niet voor Kerstmis thuis om aan het diner aan te schuiven, maar ze komen in ieder geval vrij. En dat is het belangrijkste. En ondertussen plakte meneer Wilders nog even een uitdagende sticker op z'n deur. Dat kon nog net even voor de Kerst-reces van de tweede kamer. Hij wilde zo graag een statement maken en een boodschap uit dragen. Tja, als dat maar niet teveel tussen de oren van mensen gaat zitten.

En terwijl ik deze tekst schrijf op mijn laptop, hoor ik mooie woorden uit mijn speakers. "Have yourself a merry little Christmas." Prachtig gezongen en met een mooie boodschap
Laten we het maar klein houden, dat scheelt in ieder geval een heleboel stress.

Fijn weekend.

Een wolk, beroemd en exceptioneel zijn

Fotografie Mart van Zwam

Terwijl ik zo mijn fotoarchief aan het doorspitten en aan het archiveren ben kwam ik deze foto tegen. Een wolk, maar dan wel een bijzondere. Anders dan andere,speciaal.
Een mooi gevormde wolk. Gevormd door, ja door wat eigenlijk? Omstandigheden in de lucht, de atmosfeer?
Of had deze wolk het al vanaf haar bestaan in zich om een bijzondere wolk te worden?

Een paar dagen geleden las ik een uitspraak over "Onze Kromo" Ik hou wel van Kromo, onze Ranomi Kromowidjojo. What's in a name en een mooi voorbeeld van "the girl next door". Gewoon en toch ook bijzonder. Goedlachs en professioneel.
Iemand had het vroeger toen ze nog een klein zwemmend meisje was al gezien. Let maar op, dat wordt een hele grote. Dat was in ieder geval in de krant te lezen.

Maar hoe wordt je nu eigenlijk beroemd? Als je iets kunt wat andere mensen niet kunnen? Of omdat je iets vreselijks doet, iets stoms of exceptioneel?

Stiekem heb ik wel iets met beroemd zijn. Het is bij mij iets van een "guilty pleasure gedachte". Ik zeg wel eens gekscherend dat als er ooit een foto van mij komt te hangen in een museum dat ik dan klaar ben. Dan kan mijn camera aan de wilgen. Maar ik voorspel nu al dat wanneer dat gebeurt ik er dan wel tien wil. Dus ik vrees dat van dat voornemen niets terecht komt. Een mens wil altijd beter, meer en sneller. Kijk maar naar onze Kromo. Op elkaar afgestemde ingrediënten moeten er natuurlijk wel zijn. Natuurlijk talent, passie, doorzettingsvermogen, discipline. Maar ook er gewoon zin in hebben.

Beter dan beroemd worden is natuurlijk groot worden. Boven jezelf uitstijgen als een bijzondere wolk. Ik kick een beetje op plekken waar de groten der aarde ooit hebben geleefd, vertoefd, gewerkt of zijn begraven.
Bijvoorbeeld het huis van Anne Frank of het graf van Oscar Wilde. De plek waar Monet stond te schilderen, het huis waar Rembrandt zijn kunst maakte. Of de plaats waar Jean d'Arc in brand werd gestoken. Nog maar negentien was ze op dat moment, een zwart geblakerde bladzijde uit onze mensengeschiedenis.
Een andere plek die ik ooit heb bezocht en me nog goed herinner was de werkkamer van Charles Dickens. Daar stond zijn schrijftafel, een bijna magische werkplek. Daar schreef hij al staande zijn boeken,verschillende ervan zijn tot op de dag van vandaag klassiekers.
Een pelgrim ben ik niet, begrijp me niet verkeerd. Ik ga niet op zoek naar die plekken. Ook ben ik geen wellustige toerist die zo nodig moet om maar te kunnen vertellen dat ie daar is geweest. Maar als ik toevallig in de buurt ben dan wil ik wel graag even de plek ervaren en voelen.

Bijzonder en exceptioneel. Volgens mij kun je dat niet worden maar is het gewoon de bedoeling. En zijn we dat allemaal wel een beetje.

Fijne dag.