Fotografie: De nieuwe Focus met o.a. Dossier Ultieme Landschapsfoto

Nu in de winkel - De 100-jarige Focus editie 5 met o.a. Dossier Ultieme Landschapsfoto, Actiefotografie in de natuur, Slechtweerfotografie, Roofvogels fotograferen, Veluwse fotodagen, Jan Vermeer portfolio, 3x 800 mm ultrateleobjectieven van Canon, Nikon en Sigma getest en Nikon D4S test.

Een landschapsfoto maken is geen kunst, een goede landschapsfoto is een ander verhaal. Natuur- en landschapsfotograaf Johan Elzenga is je gids door deze materie. (voorbereiding, apparatuur, scherptediepte, compositie.

Bron en lees verder...
focusmedia.nl/magazine/edities/huidige

Fotografie: Een oog op de fotografiebeurs in Nijkerk

Lekker laten Liggen...de slaapvoorlichters!

De tijd, vergaderen en Lustdag

Photography Mart van Zwam

"Nee, daar kan ik niks aan doen. Ik kan het niet veranderen, ik ben alleen maar registratie van. Iemand moet het registreren en dat ben ik, een andere taak heb ik niet, punt uit!"
"Mogen we dan door naar het volgende agendapunt van deze vergadering?"
Agenda heeft daar een punt. We moeten door want anders is hier ook al véél te véél tijd aan verloren gegaan.


Het is misschien goed om even de situatie te schetsen en je duidelijk te maken wat er aan de hand is? Er is op dit moment een vergadering aan de gang en een pittige ook. Op locatie, ergens in Nederland.
Het betreft een vergadering waarin de hoofdpersoon aan het overleggen is. Dat overleg vind af en toe plaats, wanneer het nodig, urgent en noodzakelijk is.
Om je een beeld te geven? Aan een grote robuuste vergadertafel zitten de volgende onderdelen: de tijd, agenda, kinderen, familie, vrienden, hobby, sociale contacten, huishouden, verplichtingen, voldoening, werk en ikzelf. Misschein ben ik er in mijn haast wel een paar vergeten. Mea Culpa.
"Burnout" en "Signalen" zijn beiden afwezig maar hebben gezegd dat ze er binnen korte tijd zouden kunnen zijn indien nodig en de nood hoog.
Ja. Wij, de verschillende onderdelen en ikzelf, vergaderen af en toe wanneer het nodig is. Het agendapunt waarmee ik deze tekst begon betrof de klacht: "Ik heb geen tijd." In ieder geval niet voldoende en ik weet ook zo gauw niet waar ik het vandaan moet halen? Misschien komt zo'n situatie je bekend voor?
Nu is het probleem, voordat ik jullie te woord stond, dat geen van de onderdelen wil inleveren. Allemaal willen ze hun afgesproken deel of stukje. En ook nog mét kwaliteit.
Hoe het verder moet weet ik nog niet, vergaderen is niet mijn sterkste punt. Maar hopelijk komen we snel tot een akkoord. Wanneer er vandaag witte rook uit de schoorsteen komt, dan weet je dat het zover is en er een akkoord is bereikt.

Ik moet weer snel terug en heb helaas geen zeeën van tijd om jullie lang te woord te staan. Gisteren ging me wel een lichtje op en had ik opeens een schitterend idee. Mijn volgende voorstel in de vergadering is om er per week een dag aan te plakken. In plaats van zeven dagen, gewoon een achtste dag. Ik weet niet of het plan het haalt in de vergadering, maar ik kan het proberen toch?
Een naam en de invulling van de dag, heb ik ook al bedacht. Het kwam plotseling in me op en gaf me direct dat heerlijke "Eureka" gevoel.

De naam van de dag: "Lustdag."
Invulling? Die dag is voor mij. Ik mag doen en laten wat ik wil. Als ik zin heb om te lanterfanten, rondhangen, slenteren, neuspeuteren, chocolade eten, met chips en wijn op de bank hangen of wat dan ook, dan mag dat. En het leuke is dat ik wel een aardig lijstje kan produceren.
Lustdag, komt vóór de Zondag, het is een dag voor mij.

In mijn haast was ik er eentje vergeten. De liefde. Op "Lustdag" kun je natuurlijk ook héérlijk knuffelen en de liefde bedrijven. De hele dag. Tijd zat.
Ik ga snel terug naar de vergadering en spreek je snel weer.

Fijne dag.



.

Zondag, haat en liefde

Zondag. Dat héérlijke zondagse gevoel.
Rustig aan. Wakker worden, blijven liggen of niet.. Nog even dan, of misschien nog iets langer?
Koffie of thee? Wil je een eitje? Zacht of hard?

Och het één kan gewoon niet zonder het ander, zo simpel lijkt het uiteindelijk in onze wereld.
De zondag, dat lekkere zondagse gevoel is uiteindelijk gevormd door de dagen die we daarvoor hebben beleefd.
Zonder de collega's Maandag, Dinsdag en de rest van de groep, is er gewoon geen Zondag.
Oftewel, het bestaansrecht van het één is een gevolg van het ander.

Er zijn nu eenmaal dingen in de wereld die je niet kunt uitbannen of verwijderen. Zo blijf je altijd boeven houden, kleine visjes en grote schurken. Bij de banken weten ze daar ook alles van. De laatste dagen ging het in het nieuws natuurlijk vooral over de bank met de grote R, met dat prachtige logo van de mens en de wereld.
Fraude en gesjoemel. Gegniffel, afspraken en handjeklap tijdens overleg en chat. En uiteindelijk een gigantische boete met gevolgen.
De duivel, het donker, het kwaad of hoe je het maar wilt noemen, loert en loert. Zal ik eraan toegeven of niet? Ik heb al een grote auto en een prachtig huis, maar ik wil nog groter, duurder?
Ach wat een dilemma's. Ik hoop van harte dat de ego's van de verantwoordelijke fraudeurs hun zin hebben en voldoende zijn gevoed. De bezitters ervan nog rustig kunnen slapen en ook weer wakker kunnen worden, met uitzicht op een snel maatpak als ware het een schitterend landschap.
Ik geloof dat ik zelf, in ieder geval voorlopig, mijn euro's in een oude sok ga stoppen. Veilig in de kast.

Zonder de dagen ervoor, geen Zondag.
Zonder oorlog, geen vrede.
Zonder haat is er geen liefde.
Maar de liefde, de liefde knipoogt...

Fijne Zondag.

Spiegel, Photoshop en voldoen

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand...wie heeft er de gladste huid van het land?

Een paar dagen geleden liep ik door een winkelstraat. Rondkijken, slenteren, observeren en de sfeer opsnuiven. Een winkelstraat, of zoals je wilt een koopgoot, is als het leven in een notendop.
En natuurlijk maak ik dan af en toe de foto, mits ik het moment tegenkom, de foto waar ik naar op zoek ben.
Voor de etalage van een winkel die allerlei héérlijke luchtjes en crempjes verkoopt stond ik een moment stil. Voor me zag ik een reclameposter van een bepaald merk, welke doet er niet toe, er zijn er veel die beloven dat je als je de producten maar koopt er uit kan zien als de vrouw op de foto.
Spiegeltje, spiegeltje aan de wand...



Eén van de vragen die er mij, door vooral vrouwen, wordt gesteld is of ik toch wel alsjeblieft een flink aantal rimpels op de uiteindelijke foto wil wegwerken? Als fotograaf met het gereedschap Photoshop binnen handbereik voel ik me op sommige momenten een plastisch chirurg, een beetje als Superman maar dan achter het beeldscherm. Gelukkig zonder zo'n strak pak en rode cape, die staan mij gewoon niet..
Ik kan, mits ik dat wil, dingen aanpassen en veranderen. Neuzen, ogen lippen, schouders, heupen, buik, borsten en billen. Rimpels kan ik laten vervagen of simpel wegwerken. Gezichten meer laten spreken.

Voor mij persoonlijk is er een morele grens die ik zie, voel en ervaar. Een fotograaf met een geweten. Wanneer ik de grens tegenkom stop ik met bewerken van een foto of liever zelfs nog een stukje daarvoor. Genoeg is genoeg, je moet soms niet overdrijven. Een vrouw is een vrouw en tenslotte géén stuk plastic.

Ik heb er al vaker in gedachten bij stilgestaan. Hoe kun je als vrouw aan die hóge verwachtingen voldoen die er aan je worden gesteld? Volgens mij hebben véél vrouwen er een dagtaak aan, soms met allerlei nare gevolgen van dien. Programma's op de t.v. over plastische "hier wordt je mooier van" mooi makerij, geven denk ik nog een extra dimensie aan de verwachtingen.
 
Natúúrlijk zijn wij mannen, ik spreek nu maar even uit naam van de mannen in het algemeen, hartstikke in onze sas wanneer een vrouw haar best doet om er prachtig en voor ons opwindend uit te zien. Wij kunnen, met aan onze arm een mooie vrouw, als Clooney's of Pitt's door de straten wandelen. Als volbloed hengsten staan wij soms te trappelen in een weide. Mijn excuses, maar wij, die soms nog primitieve mannen, komen nu eenmaal van die mooie en krachtige planeet Mars.

Maar misschien, héél misschien wordt het tijd voor een nieuw ijkpunt. En ook een andere vraag, eentje die veel belangrijker is; Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is er het liefste in het land?

Ik geef even een voorzet tot een revival van het hedendaagse feminisme. Op de barricaden dames en laat je stem horen. De spandoeken kunnen uit de kast?

Fijne dag.

Buren, beeld en boeken

Photography Mart van Zwam

Gluren bij de buren! Wie maakt zich daar nu niet af en toe schuldig aan?
Even vingers opsteken...Maar natuurlijk zijn het véél mensen die dat doen. Het is een vermakelijke bezigheid, je hebt gratis entertainment en we zijn met z'n allen gewoon lekker nieuwsgierig van aard.
Daar kan wat mij betreft geen televisieprogramma tegen op.
Ik ben natuurlijk geen haar beter dan de rest van de mensheid en kan me ook héérlijk laven aan het bekijken van en mijn gedachtes erover laten gaan.

Wat mij ik ook grappig vindt is dat mensen een keuze moeten maken wanneer ze beeldjes voor het raam zetten. Een voorbeeld is te zien op deze foto.
Gewoon een paar van die leuke speelgoed figuurtjes op een randje bij het raam. Maar nu de keuze...zou jij de beeldjes met de voorkant naar buiten gekeerd plaatsen zodat voorbijgangers ervan kunnen genieten? Of plaats je ze met de voorkant naar binnen gericht en kijken wij tegen de achterkant aan?
Met andere woorden; wil jezelf als bewoner(s) van het huis de hele dag naar de achterkant kijken of kijk je zelf liever vaker naar de voorkant?
Als jij zelf beeldjes voor het raam hebt staan, heb je dan ondertussen al stiekem gekeken? En?
Ik kom binnenkort wel even door je straat, ik voel een mooie fotoserie aankomen!

Ik heb niet alleen iets met beeldjes voor het raam, maar ook met boeken in huis. Wanneer ik voor het eerst bij iemand in huis stap, bekend of onbekend, kijk ik al snel met een scheel oog of er boeken zijn. En zo ja, hoeveel maar vooral ook welk soort?
Misschien staan er studieboeken in de kast of op de plank. Of misschien wel romans, liefdesverhalen, detectives of complete horror. Spirituele boeken of van die zelfhulpboeken? Staat er fictie of veel non-fictie?
Een min of meer goed gevulde boekenkast kan je een klein beetje vertellen met wie je te maken hebt. Dvd's die in de kast staan hebben trouwens ook die mooie informatie. Je krijgt een richting wie de persoon eigenlijk is. Een klein tipje van de sluier wordt er dan opgelicht. Een hokje voor onze hokjesgeest manier van denken is al snel in wording.
Jammer is wel dat er in deze tijd ook mensen zijn die boeken op hun tablet lezen, weg informatie en beeld. Misschien hebben ze straks geen boek meer op de plank staan. En ik kan natuurlijk moeilijk vragen of ik even hun tablet mag doorsnuffelen, of wel?
Een tweede fotoserie is in de maak; de mens en zijn/haar boekenkast. Een boekenkast gevuld met verhalen, dromen, wensen, gedachten en verlangens. Een boekenkast, levenskast.

De bron van inspiratie is onuitputtelijk mits je de stroom maar niet laat opdrogen.

Fijne dag.

De storm, waarschuwingen, en Demis Roussos

Ook zo genoten van de wind gisteren? Of werd je zoals anderen overvallen met een omgewaaide boom in je tuin of misschien wel op je auto.
Het was een stormachtige dag, gelukkig waren we ruim van te voren al keurig gewaarschuwd.

Op het spoor was het s'middags een lichte chaos, tenminste in dit deel van het land. In het westen hadden reizigers het harder te verduren.
Ik was één van de mensen die op het perron stonden te wachten op een trein. Komt ie of komt ie niet? Gaan we nog rijden of wat?
Ach je moet je er maar luchtig bij blijven voelen, in de stress raken is een vriendschapsoptie die vaak niet de beste is.
Wanneer stress mij op Facebook een vriendschapsverzoek stuurt dan blijf ik hem maar negeren. En een voorstel tot het "liken" van zijn pagina? Daar ga ik, standvastig als ik ben, niet op in.

Op het perron voelde ik de wind door mijn haren. De das die rondom mijn nek hing wapperde vrolijk mee en deed haar eigen dans. De sigarettenrook die ik naar buiten blies vermengde zich met de frisse wind.
In mijn hoofd opende zich vanzelf het deurtje van de afdeling "muziek met herinneringen" en opeens, als was er werkelijk een jukebox, klonken de eerste tonen. Grieks-achtige klanken.
De muziek van "My friend the wind" klonk in mijn hele wezen en zijn. En in gedachten zag ik die ruige man weer boven op die imposante berg staan in dat zonnige Griekenland. Zijn armen uitgestrekt in de wind, zijn wilde haren waren ruig en veel herinnerde ik me nog.

Ja, ik had mijn "guilty pleasure" moment. Ken je dat? In het programma van "De wereld draait door..", is het een vast item aan het worden. Muziek die eigenlijk niet door de beugel kan, die je wèl leuk vindt, maar waarvoor je je eigenlijk een béétje zou moeten schamen.
Maar waarom dat grappige schaamtegevoel? We schrijven ergens jaren zeventig, wist ik veel wat er allemaal in de wereld te koop was? Ik had net een paar jaar als de eerste en enigste thuis mijn haren lang laten groeien, dat was al aardig stoer en rebels. Verder had ik shag, een pukkel voor de schoolboeken en een stoere puch.
In de aanlooptijd naar het volwassen worden en tot een volledige wasdom komen is het nu eenmaal een rare en ondoorzichtige wereld waarin je leeft. Als puber kijk je af en toe naar het landschap om je heen, maar dan een landchap met het effect van een raam wat na het douchen beslagen is.

Ach die Demis, Griekse baardman. Als ik mijn lijstje met "foute muziek" verder ga vervolgen, kunnen er nog wel eens meer verrassingen komen, maar die mooie pareltjes, hou ik maar voor mezelf.

Fijne dag.

Emoland, sirene en een kleurrijk land

Photography Mart van Zwam 

Volgens mij kunnen we, tijdelijk, onze naam "Nederland" misschien beter gaan veranderen in "Emoland".
Gisteren heb ik bijna aan den lijve ondervonden wat er gebeurt wanneer je een, luchtig bedoelde, opmerking maakt over het op handen zijnde feest van 5 december.
De naam van de knechten van onze goedheiligman durf ik al bijna niet meer hardop uit te spreken. Het land is zichtbaar en voelbaar verdeeld onder voor- en tegenstanders.
Of je hoort bij ons of je bent tegen ons is kennelijk het gevoel en opvatting.

In de rij staand om mijn boodschappen af te rekenen gaf ik gisteren antwoordt op de vraag of ik ook niet vondt dat...
Het alarmsignaal in mij ging af, de sirene loeide, zwaailichten tolden in het rond. Maar ik negeerde het.
In plaats daarvan gaf ik antwoord en zei ik wat ik van het hele gedoe vond.
Ai, foutje. Dat had ik nou beter niet kunnen doen.
Ik zat in een val. "Beetje dom gedaan", zou Maxima met een lieve en zachte stem in mijn oor fluisteren.

Of ik mijn kinderen nu ging uitleggen dat ik al die jaren tegen ze had gelogen? Die vraag kreeg ik, met een drift als was de man een professionele slager, voorgeschoteld.
In gedachten zag ik hem voor me, staand achter de toonbank met een enorm scherp en blinkend hakmes in zijn grote knuist.
"Ja", was mijn antwoordt op zijn vraag. Gewoon een kort, ja.
In mijn gedachten klonken de woorden die ik niet uitsprak: "Ich habe es nicht gewust". Dat is een beladen tekst, ik weet het, komt ook uit een heel andere en meer verschrikkelijke tijd. Die tekst past ook niet in deze hele discussie die ons land zo in de grip houdt, maar het heeft er wel een klein beetje mee te maken.

Wat ik als persoon mis in de weken van soms felle en tot op het bord gevoerde discussie's  is empathie, mededogen en compassie. Gewoon, je voor een kort of wat langer moment inleven in die ander. Hoe het voelt. Die ander die hier ook woont, werkt, leeft.
We zijn met een bont gezelschap van mensen uit allerlei verschillende culturen. Dat maakt ons land ook zo boeiend en kleurrijk. We zijn niet meer dat land van alleen maar boerenkool, spruiten en aardappelen met jus. Tijden veranderen, de wereld is in beweging.

Lang leve de verschillen, maar in ons hart zijn we gelijken en gelijkwaardig.

Vandaag eet ik pasta, even de zuidelijke zon proeven op deze herfstdag.
Bij de koffie, chocolade pepernoten, puur.

Fijne dag.

Films, werkfilms en Penélope Cruz

"Het openen van een dvd doosje en het tegen het licht bekijken van de inhoud is soms als het openen van een oester." Absoluut.
Een week geleden was ik jarig. Alweer een jaar erbij en dat nog steeds in een blakende gezondheid, ook eens goed om bij stil te staan. Zieke mensen zijn er al genoeg. Geluk zit 'm in iets simpels, gezond zijn en dankbaar.

Mijn beste maatje, wat ook mijn museum-beelden-maatje is, kwam met een verrassend en mooi cadeau. Ik hou van het woord cadeau, mits zo geschreven. Soms zie ik ook variant kado voorbij flitsen, maar persoonlijk geef ik de voorkeur aan cadeau. Het heeft meer klasse, meer poëzie en veroorzaakt visueel een minder harde aanslag op mijn netvlies.
Ik zeg altijd maar; de ziekte Kanker begint niet voor niets in Nederland met een K.

In ieder geval ben ik blij en dankbaar voor de films die de dvd-box bevat.
Het zijn films waarbij je op moet letten om maar niets te missen. Film die soms wat zwaardere kost zijn, verhalen met verrassende wendingen en indruk achter laten. Een mooi woord ervoor heb ik zelf maar bedacht; "Werkfilms".
Wanneer je gaat kijken naar een "Werkfilm", moet je aan de slag. Je kunt niet zomaar en vrijblijvend onder het genot van een zak chips en bier, of mijn voorkeur rode wijn, consumeren. Nee, je wordt door de maker(s) aan het werk gezet, gehouden en beziggehouden.
Hoe zit het nou? Huh..? Begrijp ik het nu goed, of heb ik iets gemist? Dat soort dingen.

En dan zitten er nog in de dvdbox de films met het fenomeen Penélope Cruz. Ach, wat heb ik daar nog aan toe te voegen? Wat is er al niet over dit schepsel gezegd en geschreven? Een kostbaar geschenk uit de hemel.
Breekbaar, subtiel, geraffineerd en krachtig met boordevol Spaans temperament. Wanneer ik niet zo ongelovig zou zijn dan zou ik nu ter plekke in Onze lieve Heer gaan geloven. Het is een Godswonder.
En dat niet alleen door haar parelschoonheid van buiten. Het klinkt als een cliché, maar de èchte en pure schoonheid zit 'm gewoon van binnen. En, volgens mijn bescheiden mening, door elke vrouw naar buiten te brengen. Een kwestie van durven, aanboren, willen en kunnen stralen.  
Wanneer er iemand dat mysterieuze x-factor bezit dan is het Penélope wel, maar dan ook nog eens met maatje tripple-x. Ze neemt bezit en vult de ruimte met haar rijke aanwezigheid en vlamt als actrice door haar vakvrouwschap. Stilstaand of in beweging spat ze van het beeld.
Een prachtig voorbeeld van "Et dieu...créa la femme"

Ach die Penélope. Gelukkig schrijf je haar mooie achternaam met een C.
Een heerlijk weekend is begonnen en nog een aantal parel-films te gaan.

Fijne weekend.

Selfie, sukkelseks en dingen die er opeens zómaar zijn

Tekening Maarten Toonder

"De wereld is volop in beweging en is zo gek nog niet."
Ik blijf me gewoon héérlijk verbazen.

Een paar dagen geleden werden er een aantal woorden toegevoegd aan onze toch al zo bloemrijke taal.
Selfie: fotografisch zelfportret, vaak gemaakt met de camera op armlengte en gepubliceerd op socialnetwerksites e.d.
Sukkelseks: seks die niet gericht is op het leveren van seksuele topprestaties.
Balanseconomie: economie waarin de focus op groei plaatsgemaakt heeft voor gerichtheid op duurzaamheid en welzijn.
Phablet, tablet waarmee men tevens kan telefoneren.
Mooie woorden, ik ben benieuwd welke er uiteindelijk blijvertjes zullen zijn?

Toen ik de woorden voor het eerst las, dacht ik weer eens aan Maarten Toonder. Hij heeft als schrijver en bedenker onze taal ook zo mooi verrijkt met allerlei nieuwe woorden en uitdrukkingen.
Een grappig en bijzonder voorbeeld is wel het woord "Minkukel". In één van Toonders verhalen over het wel en wee van Olivier B. Bommel en Tom Poes werd er door een buitenaards wezen de "Kukel" gemeten. Volgens sommige lezers werd daarmee bedoeld: "de mate waarin men onbevangen in het leven staat." Andere lezers zagen het meer als een verwijzing naar het I.Q.
Een neologist (iemand die zich bezighoudt met taalnieuwigheden), merkte ooit op: "Het moet dus méér en anders zijn en vermoedelijk bestaan uit eigenschappen die meestal door een teveel aan rede verdrongen worden zoals; gevoel, fantasie, liefde en dergelijke."
Welke uitleg dan ook; een min scoren was niet al te best.

De mooiste en voor mij meest dierbare uitdrukking werd ooit door mijn zoon, toen hij nog héél klein was, in de wereld gezet. "Papa, jij kookt heel lief"
Een vadershart gaat dan, op dat mooie moment, even iets sneller kloppen.

Mocht er vandaag een buitenaards wezen landen, die de mensen komt opmeten dan scoor ikzelf duidelijk een dikke plus. Let maar op. Ben ik toch mooi een "Pluskukel"

Laat je niet gek maken door de rede.
Fijne dag.

Een blad, het gaas en de essentie als uitgangspunt

Photography Mart van Zwam

Al een flink aantal jaren staan er een paar woorden op mijn website te lezen: Essentie als uitgangspunt.
Dit uitgangspunt en de zoektocht naar die essentie lopen als een rode draad door mijn persoonlijke leven als mens en mijn ontwikkeling en weer gekoppeld in mijn werk als beeldenmaker.
Ik schrijf met opzet niet fotograaf, maar beeldenmaker, want beelden maak je tenslotte ook in je hoofd, in een tekening, op schrift of in welke vorm dan ook.
Beelden kunnen kracht hebben en energie en je helpen op jouw pad om de dingen héél helder en duidelijk te maken.
En een blad dat van een boom is gewaaid en uiteindelijk vast zit, is gewoon een genot om te fotograferen.

Als mens ben ik in wezen perfect, het kan gewoon niet beter. Er komt niets boven, er is geen overtreffende trap. Niks mis mee.
Wat er, rondom die essentie, is opgebouwd dat is iets anders. Aangeleerde opvattingen, de soort van opvoeding, familie, omstandigheden, de tijd en de cultuur waarin je leeft?
Wanneer je er bij stilstaat en er voor een kort of lang moment over nadenkt kan die lijst steeds langer worden en indrukwekkender.
Maar zonder die lijst en in essentie ben ik zuiver en puur. Ik ben me er toch eentje..!

Ik ben dorstig naar alles en drink, eet en proef, kijk en zie, snuif op en ruik, luister en fluister, voel en bevoel. Kortom; ik leef en hou van het leven.

Fijne dag.

Zen en de kunst van kunst kunstig combineren

Photography Mart van Zwam

Gisteren hield ik nog een vurig pleidooi voor de kunst.
Het Valkhofmuseum in Nijmegen. Altijd een mooie plek om naar toe te gaan, gewoon omdat het als thuis voelt, mijn thuis.
De kunst bekijken, zien, proeven, erover praten en het ervaren kan je veel moois en waardevols opleveren. Zo ook gisteren.
Zien, combineren, camera pakken en het zo goed mogelijk vastleggen in een beeld geeft je, mij, een geweldig gevoel.
Scheppend bezig zijn is Zen en kicken zonder behulp van enge drugs, maar met een gevoel van extase en blijdschap.

Een man, in dit geval is het meewerkend onderwerp mijn volwassen zoon. Zijn krullen, beetje rossige baard, brede nek en dito schouders. De stof en de banen van zijn trui. En dat allemaal in combinatie met een kunstige foto van een stukje Nederlands landschap, van boven gefotografeerd door Gerco de Ruijter, met behulp van een camera die gemonteerd is aan een vlieger.
Vormen en stof.  

Photography Mart van Zwam

Een andere combinatie is een foto van een man, voor een foto die weer is gemaakt door Ruud van Empel.
Te zien is een wat oudere man, het haar wordt langzaam, maar gestaag minder en laat zijn hoofdhuid  zichtbaar worden. Zijn brede schouders versperren je de weg. De kinderen zijn onbereikbaar.
Hij lijkt als een dirigent voor een kinderkoor te staan. Alleen zij zien zijn gezicht, wij moeten maar raden.

Er blijft iets te gissen en te raden over. Ook dat maakt kunst "gewoon bijzonder".

Fijne Zondag.


 

Groen, een openhaard en een trein

René Margritte

"Het is groen en weegt niet veel?" Nou niet direct vreemd gaan opkijken, het is gewóón een raadsel.
Aan het einde van de tekst, vlak nadat ik je weer een fijne dag wens, zal ik het antwoord geven. als je het al niet weet natuurlijk.
Merk je hoe jouw hersenen al met de vraag aan de slag zijn gegaan?

Er zijn een aantal onderwerpen waar wij als mensen nooit over uitgepraat raken en waar de meningen over verdeeld zijn en vaak ook blijven.
Politiek, voetbal, het weer, zwarte piet (op dit moment althans) en natuurlijk ook de kunst.
Kunst is iets wat je soms niet kunt vastpakken, het is ongrijpbaar, soms onnavolgbaar, even niet te begrijpen. Maar ook behept met een geweldige energie. De behoefte van mensen om zich met kunst bezig te houden, ermee van doen te willen hebben, er meer van te willen weten, zal er altijd zijn. De behoefte om uiting te geven aan wat je voelt of wat je wilt vertellen zal ook altijd blijven bestaan, wat er ook gebeurt.

Kunst kan je ook hèlpen. Het kijken en ervaren van kunst kan je van dienst zijn om de wereld, die van jou, die van ons, beter te leren begrijpen, in een ander licht te zien.
Kunst maakt je, als je even tijdelijk bent ingedut, wakker. Het kan je ook van dienst zijn om je blik te verder te verscherpen, best handig in je dagelijkse leven. Kunst kan je als vriend bijstaan om nog beter te leren analyseren. Wat zie ik nu eigenlijk en wat (nog) niet?
Kunst stelt je ook, soms op het irritante af, vragen. Wat vind ik nu eigenlijk? Waarom spreekt me dit nu niet aan? Of juist weer wel?
Of heeft het een stem en spreekt het je zelfs toe?
Misschien doet het wel een beroep op je. Een appèl.

Een locomotief, een open haard, geen rails, een lege kamer, het ontbreken van kaarsen, een klok.
Misschien zie je nog meer?
Kunst, is ook passie, het laat je stromen, intrigeert en streelt voor een moment je ziel.

Fijne dag.

p.s. zoals beloofd: Lichtgroen.

Een konijn, Donorweek en een voorbeeld

Goeiemorgen!
Gisteren schreef ik nog een aardig stukje over de natuurlijke natuur en de imperfectie van de mens, de mens waar ik zo van hou omdat het als fenomeen ook zo interessant is.
Nou, vandaag weer een aangename verrassing.
Deze harige bol, op de foto hiernaast, moet dus eigenlijk een konijn voorstellen, een angora konijn.
Ik moest even de slaap uit mijn ogen wrijven omdat ik twijfelde aan wat ik zag. Een konijn?
Is het niet meer een soort levende trui? Een, superzacht, levende knuffel met een hoge aaibaarheidsfactor?
Wanneer ik vandaag een konijn in het wild tegenkom zal ik hem of haar een print van deze foto laten zien en eens vragen wat het ervan vindt. Ik hou je op de hoogte!

Deze week, van 14 t/m 20 oktober, is het Donorweek. Heb jij je al aangemeld? Ik heb het jaren geleden al gedaan. Wanneer ik, en dat gaat hopelijk nog heel lang duren, ben heengegaan mogen ze wat mij betreft gebruiken wat ze kunnen. Ik wil best anderen helpen om nog een tijd verder te leven. Wat dat betreft deel ik graag en dus ook delen van mijn lichaam die nog best de moeite waard zijn.

Het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport heeft een bok geschoten. Deze week was er een reclamefilmpje op de televisie te zien, bedoeld om mensen over te halen om toch vooral donor te worden.
De reclamecodecommissie was er op tegen, zo is het nieuws vandaag. Het was een (te)slecht voorbeeld voor jongeren. In het filmpje zie je hoe een triatleet nog net voor een voorbijrazende trein rent en bijna enkele voetgangers ondersteboven sjeest. Ik vraag me af of niemand bij het reclamebureau bij het effect heeft stil gestaan?
Ik ga nu direct een sollicitatiebrief sturen.

Gisterenavond liep ik in de binnenstad, koopavond. Aan mijn hand een plastic tas met daarin een zojuist gescoorde mooie en stoere winterjas. En dat voor maar 45 euro. Ik ben snel tevreden, maar zeker met een buitenkansje.
Waar ik liep, daar was ik niet alleen. Veel shoppende mensen. Kinderen, jonge ouders, bejaarden, rolstoelers, jongeren en een aantal scootmobielers. Het beeld is in bijna elke binnenstad hetzelfde.
Op het moment dat de fietser, van achteren, al slalommend en met volle snelheid passeerde, voelde ik de wind door mijn haren. Een flits, maar ik zag nog wel de zijkant van de fietser.
Helm op, wielrennersbroek, wielrennerstrui en een veel te dikke buik. Nee, het was niet die atleet uit de commercial. Al zou deze man op leeftijd er wel op willen lijken. Waarschijnlijk voelde hij zich wel zo.

Alvast een heel fijn weekend.

Code Oranje, waarschuwingen en een grijze deken

Ook zo genoten van die regenachtige dag gisteren? Heb je nog in de regen gedanst of werd het uiteindelijk toch nog een baaldag?
Gisteren was het zelfs, qua weer, "Code Oranje". Er werden diverse waarschuwingen afgegeven en inderdaad was er hier en daar sprake van behoorlijke wateroverlast. Bij mij gelukkig niet, ik klop het even drie keer af op hout en dank alle goden die er maar te bedenken zijn dat al die onheil mij bespaard is gebleven. Ik heb met de mensen te doen die er hinder van hebben ondervonden, laat ik dat even vermelden.
Het is triest wanneer liters water er voor zorgen dat huis en haard, of je bedrijf worden beschadigd.
Maar gelukkig werd later op de dag het alarm weer ingetrokken. Een bijna hoorbare zucht van opluchting ging er door het land, een groot deel van de mensen had toch gedurende de dag even de adem in gehouden. Stel je eens voor, al dat water.


Maar we zijn er nog niet, over niet al te lange tijd krijgen we weer het weeralarm i.v..m. vallende sneeuw, jachtsneeuw, hagel en wat al niet meer voor onheils. De treinen zullen zo direct ook wel weer last krijgen van gevallen herfstbladeren. Je bent alvast gewaarschuwd, denk aan je wat langere reistijd, het gaat onherroepelijk gebeuren. We worden werkelijk langzaamaan overspoeld met waarschuwingen.

Een tijd geleden werd ik door een, werkelijk aalgladde, verkoper aan mijn voordeur geadviseerd om toch maar eens een inbraakalarm te nemen. De verkooptraining die de man had gehad werkt misschien goed om anderen de stuipen op het lijf te jagen, maar helaas had hij bij mij geen schijn van kans. "Ja maar, er wordt bij u in de buurt zoveel ingebroken!" zei hij nog.
Er wordt ook steeds meer aan fietsers geadviseerd om een helm te dragen in het verkeer. Hele hordes ouders zie je s'ochtends en in de middag met fietsend met hun kinderen, het hoofd zorgvuldig beschermd. Er is ook wel wat voor te zeggen want het verkeer is gewoon véél drukker geworden. Maar het gedrag van verkeersdeelnemers is gedurende de laatste jaren ook verandert. Daar bestaat nog geen code rood of oranje voor.

Wanneer ik bij de plaatselijke supermarkt keurig in de rij sta te wachten valt mijn oog op een kastje wat daar, in het oog springend en niet te missen, hangt. Waarschijnlijk zitten daar hulpmiddelen in om me te helpen mocht ik ter plekke in elkaar zakken. Gelukkig, daar is ook al aan gedacht.
We worden verder gewaarschuwd voor zakkenrollers, terroristen met kwade bedoelingen, vreemd uitgedoste mensen, een tas die ergens onbeheerd staat? Heeft u al een rookmelder, brandmelder en een brandblusser in huis? En dan zijn er nog Amberalert en Burgernet.
Allemaal dingen die helaas nodig zijn.
Maar vergis ik me of zijn er, al dan niet zichtbaar, veel waarschuwingen? Hangt er een, niet zichtbare, grijze deken over ons land?

Vandaag is het maandag, je bent alvast gewaarschuwd!

Een kleurrijke en fijne dag.

De kleur blauw...

Gisteren kocht ik op de rommelmarkt een aantal dvd's, een daarvan was de film Flightplan met in de hoofdrol Jodie Foster. Hieronder een foto van de dvd hoes met een afbeelding, een still uit de film.
De film gaat over een moeder die, samen met haar dochtertje, aan boord is van een (ultra modern en zeer groot) vliegtuig vanuit Duitsland naar America. In de bagageruimte staat de kist met daarin haar overleden echtgenoot.
De foto, wat valt op? Blauw, blauw, blauw...duidelijk aanwezig. Blauw, rode lippen, de mond iets open en een gladde huid. Ik heb het even opgezocht. Jodie Foster is geboren in 1962, de film is gemaakt in 2005, ze was op het moment dat de film uitkwam dus 43 jaar. In de film zelf ziet ze er, door het licht wat is gebruikt, de closeups enz, iets ouder uit. Op de foto lijkt ze een jonge moeder, zelfs een beetje meisjesachtig. Gedaan om ons te verleiden de film te gaan zien en te verkopen. Reclame is een mooi vak!
De hoeveelheid blauw? Blauw staat voor puur en zuiver. Wanneer je naar de foto kijkt kan er, onbewust, iets in je worden geactiveerd. Je gaat ogenblikkelijk iets voelen, ben je je dat bewust?
Wanneer je vandaag gaat winkelen of je doet je gewone boodschappen, kijk je misschien, al is het maar voor een kort moment, met andere ogen. :-)

Jodie Foster. Donkerblond haar, een lok links, eentje rechts. Donkere trui, blote hals. (knal) Blauwe ogen en rode lippen, haar mond iets open.
Lichtjes aan de linkerkant van de foto, de kleur blauw boven haar hoofd.

Blauw staat voor puur of zuiver. Kijk eens rondom je heen. Koop je weleens een pak melk?

The Madonna Conestabile, geschilderd door Raphael. Een schilderij met daarop afgebeeld Maria en haar kindje Jezus. Blauw, puur en zuiver, de onbevlekte ontvangenis. (het kindje Jezus lijkt wel heel leergierig).

Varens en Karl Blosfeldt

Wanneer ik naar de varens in mijn tuin kijk, soms badend in het prachtigste licht, komt direct onderstaande foto op mijn netvlies.
De foto is gemaakt door Karl Blosfeldt (1865-1932). Hij heeft ongeveer 6000 zwart-wit foto's gemaakt van bladeren, bloemen, stengels, knoppen, vruchten enz.
Hij beschouwde zichzelf als een amateurfotograaf (!) en gebruikte de foto's tijdens de lessen die hij gaf voor het vak "Modelieren nach Plantzen". Qua opleiding startte hij als beeldhouwer en modelleur in een kunstgieterij en gebruikte bladeren als voorbeeld voor versieringen. Op z'n negentiende volgde een tekenopleiding, maar fotografie was zijn liefde.
In de jaren twintig kreeg zijn werk meer bekendheid. In 1925-1926 waren er tentoonstellingen van zijn foto's , in 1928 was er de publicatie "Urformen der Kunst" wat hem bekendheid gaf en beroemd maakte. Al snel volgde publicaties van het werk in o.a. Londen, Parijs en New York.      
 

Kijk eens rond in je tuin en geniet van al die wonderlijke vormen...