De tijd, vergaderen en Lustdag

Photography Mart van Zwam

"Nee, daar kan ik niks aan doen. Ik kan het niet veranderen, ik ben alleen maar registratie van. Iemand moet het registreren en dat ben ik, een andere taak heb ik niet, punt uit!"
"Mogen we dan door naar het volgende agendapunt van deze vergadering?"
Agenda heeft daar een punt. We moeten door want anders is hier ook al véél te véél tijd aan verloren gegaan.


Het is misschien goed om even de situatie te schetsen en je duidelijk te maken wat er aan de hand is? Er is op dit moment een vergadering aan de gang en een pittige ook. Op locatie, ergens in Nederland.
Het betreft een vergadering waarin de hoofdpersoon aan het overleggen is. Dat overleg vind af en toe plaats, wanneer het nodig, urgent en noodzakelijk is.
Om je een beeld te geven? Aan een grote robuuste vergadertafel zitten de volgende onderdelen: de tijd, agenda, kinderen, familie, vrienden, hobby, sociale contacten, huishouden, verplichtingen, voldoening, werk en ikzelf. Misschein ben ik er in mijn haast wel een paar vergeten. Mea Culpa.
"Burnout" en "Signalen" zijn beiden afwezig maar hebben gezegd dat ze er binnen korte tijd zouden kunnen zijn indien nodig en de nood hoog.
Ja. Wij, de verschillende onderdelen en ikzelf, vergaderen af en toe wanneer het nodig is. Het agendapunt waarmee ik deze tekst begon betrof de klacht: "Ik heb geen tijd." In ieder geval niet voldoende en ik weet ook zo gauw niet waar ik het vandaan moet halen? Misschien komt zo'n situatie je bekend voor?
Nu is het probleem, voordat ik jullie te woord stond, dat geen van de onderdelen wil inleveren. Allemaal willen ze hun afgesproken deel of stukje. En ook nog mét kwaliteit.
Hoe het verder moet weet ik nog niet, vergaderen is niet mijn sterkste punt. Maar hopelijk komen we snel tot een akkoord. Wanneer er vandaag witte rook uit de schoorsteen komt, dan weet je dat het zover is en er een akkoord is bereikt.

Ik moet weer snel terug en heb helaas geen zeeën van tijd om jullie lang te woord te staan. Gisteren ging me wel een lichtje op en had ik opeens een schitterend idee. Mijn volgende voorstel in de vergadering is om er per week een dag aan te plakken. In plaats van zeven dagen, gewoon een achtste dag. Ik weet niet of het plan het haalt in de vergadering, maar ik kan het proberen toch?
Een naam en de invulling van de dag, heb ik ook al bedacht. Het kwam plotseling in me op en gaf me direct dat heerlijke "Eureka" gevoel.

De naam van de dag: "Lustdag."
Invulling? Die dag is voor mij. Ik mag doen en laten wat ik wil. Als ik zin heb om te lanterfanten, rondhangen, slenteren, neuspeuteren, chocolade eten, met chips en wijn op de bank hangen of wat dan ook, dan mag dat. En het leuke is dat ik wel een aardig lijstje kan produceren.
Lustdag, komt vóór de Zondag, het is een dag voor mij.

In mijn haast was ik er eentje vergeten. De liefde. Op "Lustdag" kun je natuurlijk ook héérlijk knuffelen en de liefde bedrijven. De hele dag. Tijd zat.
Ik ga snel terug naar de vergadering en spreek je snel weer.

Fijne dag.



.

Zondag, haat en liefde

Zondag. Dat héérlijke zondagse gevoel.
Rustig aan. Wakker worden, blijven liggen of niet.. Nog even dan, of misschien nog iets langer?
Koffie of thee? Wil je een eitje? Zacht of hard?

Och het één kan gewoon niet zonder het ander, zo simpel lijkt het uiteindelijk in onze wereld.
De zondag, dat lekkere zondagse gevoel is uiteindelijk gevormd door de dagen die we daarvoor hebben beleefd.
Zonder de collega's Maandag, Dinsdag en de rest van de groep, is er gewoon geen Zondag.
Oftewel, het bestaansrecht van het één is een gevolg van het ander.

Er zijn nu eenmaal dingen in de wereld die je niet kunt uitbannen of verwijderen. Zo blijf je altijd boeven houden, kleine visjes en grote schurken. Bij de banken weten ze daar ook alles van. De laatste dagen ging het in het nieuws natuurlijk vooral over de bank met de grote R, met dat prachtige logo van de mens en de wereld.
Fraude en gesjoemel. Gegniffel, afspraken en handjeklap tijdens overleg en chat. En uiteindelijk een gigantische boete met gevolgen.
De duivel, het donker, het kwaad of hoe je het maar wilt noemen, loert en loert. Zal ik eraan toegeven of niet? Ik heb al een grote auto en een prachtig huis, maar ik wil nog groter, duurder?
Ach wat een dilemma's. Ik hoop van harte dat de ego's van de verantwoordelijke fraudeurs hun zin hebben en voldoende zijn gevoed. De bezitters ervan nog rustig kunnen slapen en ook weer wakker kunnen worden, met uitzicht op een snel maatpak als ware het een schitterend landschap.
Ik geloof dat ik zelf, in ieder geval voorlopig, mijn euro's in een oude sok ga stoppen. Veilig in de kast.

Zonder de dagen ervoor, geen Zondag.
Zonder oorlog, geen vrede.
Zonder haat is er geen liefde.
Maar de liefde, de liefde knipoogt...

Fijne Zondag.

Spiegel, Photoshop en voldoen

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand...wie heeft er de gladste huid van het land?

Een paar dagen geleden liep ik door een winkelstraat. Rondkijken, slenteren, observeren en de sfeer opsnuiven. Een winkelstraat, of zoals je wilt een koopgoot, is als het leven in een notendop.
En natuurlijk maak ik dan af en toe de foto, mits ik het moment tegenkom, de foto waar ik naar op zoek ben.
Voor de etalage van een winkel die allerlei héérlijke luchtjes en crempjes verkoopt stond ik een moment stil. Voor me zag ik een reclameposter van een bepaald merk, welke doet er niet toe, er zijn er veel die beloven dat je als je de producten maar koopt er uit kan zien als de vrouw op de foto.
Spiegeltje, spiegeltje aan de wand...



Eén van de vragen die er mij, door vooral vrouwen, wordt gesteld is of ik toch wel alsjeblieft een flink aantal rimpels op de uiteindelijke foto wil wegwerken? Als fotograaf met het gereedschap Photoshop binnen handbereik voel ik me op sommige momenten een plastisch chirurg, een beetje als Superman maar dan achter het beeldscherm. Gelukkig zonder zo'n strak pak en rode cape, die staan mij gewoon niet..
Ik kan, mits ik dat wil, dingen aanpassen en veranderen. Neuzen, ogen lippen, schouders, heupen, buik, borsten en billen. Rimpels kan ik laten vervagen of simpel wegwerken. Gezichten meer laten spreken.

Voor mij persoonlijk is er een morele grens die ik zie, voel en ervaar. Een fotograaf met een geweten. Wanneer ik de grens tegenkom stop ik met bewerken van een foto of liever zelfs nog een stukje daarvoor. Genoeg is genoeg, je moet soms niet overdrijven. Een vrouw is een vrouw en tenslotte géén stuk plastic.

Ik heb er al vaker in gedachten bij stilgestaan. Hoe kun je als vrouw aan die hóge verwachtingen voldoen die er aan je worden gesteld? Volgens mij hebben véél vrouwen er een dagtaak aan, soms met allerlei nare gevolgen van dien. Programma's op de t.v. over plastische "hier wordt je mooier van" mooi makerij, geven denk ik nog een extra dimensie aan de verwachtingen.
 
Natúúrlijk zijn wij mannen, ik spreek nu maar even uit naam van de mannen in het algemeen, hartstikke in onze sas wanneer een vrouw haar best doet om er prachtig en voor ons opwindend uit te zien. Wij kunnen, met aan onze arm een mooie vrouw, als Clooney's of Pitt's door de straten wandelen. Als volbloed hengsten staan wij soms te trappelen in een weide. Mijn excuses, maar wij, die soms nog primitieve mannen, komen nu eenmaal van die mooie en krachtige planeet Mars.

Maar misschien, héél misschien wordt het tijd voor een nieuw ijkpunt. En ook een andere vraag, eentje die veel belangrijker is; Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is er het liefste in het land?

Ik geef even een voorzet tot een revival van het hedendaagse feminisme. Op de barricaden dames en laat je stem horen. De spandoeken kunnen uit de kast?

Fijne dag.

Buren, beeld en boeken

Photography Mart van Zwam

Gluren bij de buren! Wie maakt zich daar nu niet af en toe schuldig aan?
Even vingers opsteken...Maar natuurlijk zijn het véél mensen die dat doen. Het is een vermakelijke bezigheid, je hebt gratis entertainment en we zijn met z'n allen gewoon lekker nieuwsgierig van aard.
Daar kan wat mij betreft geen televisieprogramma tegen op.
Ik ben natuurlijk geen haar beter dan de rest van de mensheid en kan me ook héérlijk laven aan het bekijken van en mijn gedachtes erover laten gaan.

Wat mij ik ook grappig vindt is dat mensen een keuze moeten maken wanneer ze beeldjes voor het raam zetten. Een voorbeeld is te zien op deze foto.
Gewoon een paar van die leuke speelgoed figuurtjes op een randje bij het raam. Maar nu de keuze...zou jij de beeldjes met de voorkant naar buiten gekeerd plaatsen zodat voorbijgangers ervan kunnen genieten? Of plaats je ze met de voorkant naar binnen gericht en kijken wij tegen de achterkant aan?
Met andere woorden; wil jezelf als bewoner(s) van het huis de hele dag naar de achterkant kijken of kijk je zelf liever vaker naar de voorkant?
Als jij zelf beeldjes voor het raam hebt staan, heb je dan ondertussen al stiekem gekeken? En?
Ik kom binnenkort wel even door je straat, ik voel een mooie fotoserie aankomen!

Ik heb niet alleen iets met beeldjes voor het raam, maar ook met boeken in huis. Wanneer ik voor het eerst bij iemand in huis stap, bekend of onbekend, kijk ik al snel met een scheel oog of er boeken zijn. En zo ja, hoeveel maar vooral ook welk soort?
Misschien staan er studieboeken in de kast of op de plank. Of misschien wel romans, liefdesverhalen, detectives of complete horror. Spirituele boeken of van die zelfhulpboeken? Staat er fictie of veel non-fictie?
Een min of meer goed gevulde boekenkast kan je een klein beetje vertellen met wie je te maken hebt. Dvd's die in de kast staan hebben trouwens ook die mooie informatie. Je krijgt een richting wie de persoon eigenlijk is. Een klein tipje van de sluier wordt er dan opgelicht. Een hokje voor onze hokjesgeest manier van denken is al snel in wording.
Jammer is wel dat er in deze tijd ook mensen zijn die boeken op hun tablet lezen, weg informatie en beeld. Misschien hebben ze straks geen boek meer op de plank staan. En ik kan natuurlijk moeilijk vragen of ik even hun tablet mag doorsnuffelen, of wel?
Een tweede fotoserie is in de maak; de mens en zijn/haar boekenkast. Een boekenkast gevuld met verhalen, dromen, wensen, gedachten en verlangens. Een boekenkast, levenskast.

De bron van inspiratie is onuitputtelijk mits je de stroom maar niet laat opdrogen.

Fijne dag.

De storm, waarschuwingen, en Demis Roussos

Ook zo genoten van de wind gisteren? Of werd je zoals anderen overvallen met een omgewaaide boom in je tuin of misschien wel op je auto.
Het was een stormachtige dag, gelukkig waren we ruim van te voren al keurig gewaarschuwd.

Op het spoor was het s'middags een lichte chaos, tenminste in dit deel van het land. In het westen hadden reizigers het harder te verduren.
Ik was één van de mensen die op het perron stonden te wachten op een trein. Komt ie of komt ie niet? Gaan we nog rijden of wat?
Ach je moet je er maar luchtig bij blijven voelen, in de stress raken is een vriendschapsoptie die vaak niet de beste is.
Wanneer stress mij op Facebook een vriendschapsverzoek stuurt dan blijf ik hem maar negeren. En een voorstel tot het "liken" van zijn pagina? Daar ga ik, standvastig als ik ben, niet op in.

Op het perron voelde ik de wind door mijn haren. De das die rondom mijn nek hing wapperde vrolijk mee en deed haar eigen dans. De sigarettenrook die ik naar buiten blies vermengde zich met de frisse wind.
In mijn hoofd opende zich vanzelf het deurtje van de afdeling "muziek met herinneringen" en opeens, als was er werkelijk een jukebox, klonken de eerste tonen. Grieks-achtige klanken.
De muziek van "My friend the wind" klonk in mijn hele wezen en zijn. En in gedachten zag ik die ruige man weer boven op die imposante berg staan in dat zonnige Griekenland. Zijn armen uitgestrekt in de wind, zijn wilde haren waren ruig en veel herinnerde ik me nog.

Ja, ik had mijn "guilty pleasure" moment. Ken je dat? In het programma van "De wereld draait door..", is het een vast item aan het worden. Muziek die eigenlijk niet door de beugel kan, die je wèl leuk vindt, maar waarvoor je je eigenlijk een béétje zou moeten schamen.
Maar waarom dat grappige schaamtegevoel? We schrijven ergens jaren zeventig, wist ik veel wat er allemaal in de wereld te koop was? Ik had net een paar jaar als de eerste en enigste thuis mijn haren lang laten groeien, dat was al aardig stoer en rebels. Verder had ik shag, een pukkel voor de schoolboeken en een stoere puch.
In de aanlooptijd naar het volwassen worden en tot een volledige wasdom komen is het nu eenmaal een rare en ondoorzichtige wereld waarin je leeft. Als puber kijk je af en toe naar het landschap om je heen, maar dan een landchap met het effect van een raam wat na het douchen beslagen is.

Ach die Demis, Griekse baardman. Als ik mijn lijstje met "foute muziek" verder ga vervolgen, kunnen er nog wel eens meer verrassingen komen, maar die mooie pareltjes, hou ik maar voor mezelf.

Fijne dag.

Emoland, sirene en een kleurrijk land

Photography Mart van Zwam 

Volgens mij kunnen we, tijdelijk, onze naam "Nederland" misschien beter gaan veranderen in "Emoland".
Gisteren heb ik bijna aan den lijve ondervonden wat er gebeurt wanneer je een, luchtig bedoelde, opmerking maakt over het op handen zijnde feest van 5 december.
De naam van de knechten van onze goedheiligman durf ik al bijna niet meer hardop uit te spreken. Het land is zichtbaar en voelbaar verdeeld onder voor- en tegenstanders.
Of je hoort bij ons of je bent tegen ons is kennelijk het gevoel en opvatting.

In de rij staand om mijn boodschappen af te rekenen gaf ik gisteren antwoordt op de vraag of ik ook niet vondt dat...
Het alarmsignaal in mij ging af, de sirene loeide, zwaailichten tolden in het rond. Maar ik negeerde het.
In plaats daarvan gaf ik antwoord en zei ik wat ik van het hele gedoe vond.
Ai, foutje. Dat had ik nou beter niet kunnen doen.
Ik zat in een val. "Beetje dom gedaan", zou Maxima met een lieve en zachte stem in mijn oor fluisteren.

Of ik mijn kinderen nu ging uitleggen dat ik al die jaren tegen ze had gelogen? Die vraag kreeg ik, met een drift als was de man een professionele slager, voorgeschoteld.
In gedachten zag ik hem voor me, staand achter de toonbank met een enorm scherp en blinkend hakmes in zijn grote knuist.
"Ja", was mijn antwoordt op zijn vraag. Gewoon een kort, ja.
In mijn gedachten klonken de woorden die ik niet uitsprak: "Ich habe es nicht gewust". Dat is een beladen tekst, ik weet het, komt ook uit een heel andere en meer verschrikkelijke tijd. Die tekst past ook niet in deze hele discussie die ons land zo in de grip houdt, maar het heeft er wel een klein beetje mee te maken.

Wat ik als persoon mis in de weken van soms felle en tot op het bord gevoerde discussie's  is empathie, mededogen en compassie. Gewoon, je voor een kort of wat langer moment inleven in die ander. Hoe het voelt. Die ander die hier ook woont, werkt, leeft.
We zijn met een bont gezelschap van mensen uit allerlei verschillende culturen. Dat maakt ons land ook zo boeiend en kleurrijk. We zijn niet meer dat land van alleen maar boerenkool, spruiten en aardappelen met jus. Tijden veranderen, de wereld is in beweging.

Lang leve de verschillen, maar in ons hart zijn we gelijken en gelijkwaardig.

Vandaag eet ik pasta, even de zuidelijke zon proeven op deze herfstdag.
Bij de koffie, chocolade pepernoten, puur.

Fijne dag.

Films, werkfilms en Penélope Cruz

"Het openen van een dvd doosje en het tegen het licht bekijken van de inhoud is soms als het openen van een oester." Absoluut.
Een week geleden was ik jarig. Alweer een jaar erbij en dat nog steeds in een blakende gezondheid, ook eens goed om bij stil te staan. Zieke mensen zijn er al genoeg. Geluk zit 'm in iets simpels, gezond zijn en dankbaar.

Mijn beste maatje, wat ook mijn museum-beelden-maatje is, kwam met een verrassend en mooi cadeau. Ik hou van het woord cadeau, mits zo geschreven. Soms zie ik ook variant kado voorbij flitsen, maar persoonlijk geef ik de voorkeur aan cadeau. Het heeft meer klasse, meer poëzie en veroorzaakt visueel een minder harde aanslag op mijn netvlies.
Ik zeg altijd maar; de ziekte Kanker begint niet voor niets in Nederland met een K.

In ieder geval ben ik blij en dankbaar voor de films die de dvd-box bevat.
Het zijn films waarbij je op moet letten om maar niets te missen. Film die soms wat zwaardere kost zijn, verhalen met verrassende wendingen en indruk achter laten. Een mooi woord ervoor heb ik zelf maar bedacht; "Werkfilms".
Wanneer je gaat kijken naar een "Werkfilm", moet je aan de slag. Je kunt niet zomaar en vrijblijvend onder het genot van een zak chips en bier, of mijn voorkeur rode wijn, consumeren. Nee, je wordt door de maker(s) aan het werk gezet, gehouden en beziggehouden.
Hoe zit het nou? Huh..? Begrijp ik het nu goed, of heb ik iets gemist? Dat soort dingen.

En dan zitten er nog in de dvdbox de films met het fenomeen Penélope Cruz. Ach, wat heb ik daar nog aan toe te voegen? Wat is er al niet over dit schepsel gezegd en geschreven? Een kostbaar geschenk uit de hemel.
Breekbaar, subtiel, geraffineerd en krachtig met boordevol Spaans temperament. Wanneer ik niet zo ongelovig zou zijn dan zou ik nu ter plekke in Onze lieve Heer gaan geloven. Het is een Godswonder.
En dat niet alleen door haar parelschoonheid van buiten. Het klinkt als een cliché, maar de èchte en pure schoonheid zit 'm gewoon van binnen. En, volgens mijn bescheiden mening, door elke vrouw naar buiten te brengen. Een kwestie van durven, aanboren, willen en kunnen stralen.  
Wanneer er iemand dat mysterieuze x-factor bezit dan is het Penélope wel, maar dan ook nog eens met maatje tripple-x. Ze neemt bezit en vult de ruimte met haar rijke aanwezigheid en vlamt als actrice door haar vakvrouwschap. Stilstaand of in beweging spat ze van het beeld.
Een prachtig voorbeeld van "Et dieu...créa la femme"

Ach die Penélope. Gelukkig schrijf je haar mooie achternaam met een C.
Een heerlijk weekend is begonnen en nog een aantal parel-films te gaan.

Fijne weekend.