De tijd, vergaderen en Lustdag

Photography Mart van Zwam

"Nee, daar kan ik niks aan doen. Ik kan het niet veranderen, ik ben alleen maar registratie van. Iemand moet het registreren en dat ben ik, een andere taak heb ik niet, punt uit!"
"Mogen we dan door naar het volgende agendapunt van deze vergadering?"
Agenda heeft daar een punt. We moeten door want anders is hier ook al véél te véél tijd aan verloren gegaan.


Het is misschien goed om even de situatie te schetsen en je duidelijk te maken wat er aan de hand is? Er is op dit moment een vergadering aan de gang en een pittige ook. Op locatie, ergens in Nederland.
Het betreft een vergadering waarin de hoofdpersoon aan het overleggen is. Dat overleg vind af en toe plaats, wanneer het nodig, urgent en noodzakelijk is.
Om je een beeld te geven? Aan een grote robuuste vergadertafel zitten de volgende onderdelen: de tijd, agenda, kinderen, familie, vrienden, hobby, sociale contacten, huishouden, verplichtingen, voldoening, werk en ikzelf. Misschein ben ik er in mijn haast wel een paar vergeten. Mea Culpa.
"Burnout" en "Signalen" zijn beiden afwezig maar hebben gezegd dat ze er binnen korte tijd zouden kunnen zijn indien nodig en de nood hoog.
Ja. Wij, de verschillende onderdelen en ikzelf, vergaderen af en toe wanneer het nodig is. Het agendapunt waarmee ik deze tekst begon betrof de klacht: "Ik heb geen tijd." In ieder geval niet voldoende en ik weet ook zo gauw niet waar ik het vandaan moet halen? Misschien komt zo'n situatie je bekend voor?
Nu is het probleem, voordat ik jullie te woord stond, dat geen van de onderdelen wil inleveren. Allemaal willen ze hun afgesproken deel of stukje. En ook nog mét kwaliteit.
Hoe het verder moet weet ik nog niet, vergaderen is niet mijn sterkste punt. Maar hopelijk komen we snel tot een akkoord. Wanneer er vandaag witte rook uit de schoorsteen komt, dan weet je dat het zover is en er een akkoord is bereikt.

Ik moet weer snel terug en heb helaas geen zeeën van tijd om jullie lang te woord te staan. Gisteren ging me wel een lichtje op en had ik opeens een schitterend idee. Mijn volgende voorstel in de vergadering is om er per week een dag aan te plakken. In plaats van zeven dagen, gewoon een achtste dag. Ik weet niet of het plan het haalt in de vergadering, maar ik kan het proberen toch?
Een naam en de invulling van de dag, heb ik ook al bedacht. Het kwam plotseling in me op en gaf me direct dat heerlijke "Eureka" gevoel.

De naam van de dag: "Lustdag."
Invulling? Die dag is voor mij. Ik mag doen en laten wat ik wil. Als ik zin heb om te lanterfanten, rondhangen, slenteren, neuspeuteren, chocolade eten, met chips en wijn op de bank hangen of wat dan ook, dan mag dat. En het leuke is dat ik wel een aardig lijstje kan produceren.
Lustdag, komt vóór de Zondag, het is een dag voor mij.

In mijn haast was ik er eentje vergeten. De liefde. Op "Lustdag" kun je natuurlijk ook héérlijk knuffelen en de liefde bedrijven. De hele dag. Tijd zat.
Ik ga snel terug naar de vergadering en spreek je snel weer.

Fijne dag.



.

Zondag, haat en liefde

Zondag. Dat héérlijke zondagse gevoel.
Rustig aan. Wakker worden, blijven liggen of niet.. Nog even dan, of misschien nog iets langer?
Koffie of thee? Wil je een eitje? Zacht of hard?

Och het één kan gewoon niet zonder het ander, zo simpel lijkt het uiteindelijk in onze wereld.
De zondag, dat lekkere zondagse gevoel is uiteindelijk gevormd door de dagen die we daarvoor hebben beleefd.
Zonder de collega's Maandag, Dinsdag en de rest van de groep, is er gewoon geen Zondag.
Oftewel, het bestaansrecht van het één is een gevolg van het ander.

Er zijn nu eenmaal dingen in de wereld die je niet kunt uitbannen of verwijderen. Zo blijf je altijd boeven houden, kleine visjes en grote schurken. Bij de banken weten ze daar ook alles van. De laatste dagen ging het in het nieuws natuurlijk vooral over de bank met de grote R, met dat prachtige logo van de mens en de wereld.
Fraude en gesjoemel. Gegniffel, afspraken en handjeklap tijdens overleg en chat. En uiteindelijk een gigantische boete met gevolgen.
De duivel, het donker, het kwaad of hoe je het maar wilt noemen, loert en loert. Zal ik eraan toegeven of niet? Ik heb al een grote auto en een prachtig huis, maar ik wil nog groter, duurder?
Ach wat een dilemma's. Ik hoop van harte dat de ego's van de verantwoordelijke fraudeurs hun zin hebben en voldoende zijn gevoed. De bezitters ervan nog rustig kunnen slapen en ook weer wakker kunnen worden, met uitzicht op een snel maatpak als ware het een schitterend landschap.
Ik geloof dat ik zelf, in ieder geval voorlopig, mijn euro's in een oude sok ga stoppen. Veilig in de kast.

Zonder de dagen ervoor, geen Zondag.
Zonder oorlog, geen vrede.
Zonder haat is er geen liefde.
Maar de liefde, de liefde knipoogt...

Fijne Zondag.

Spiegel, Photoshop en voldoen

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand...wie heeft er de gladste huid van het land?

Een paar dagen geleden liep ik door een winkelstraat. Rondkijken, slenteren, observeren en de sfeer opsnuiven. Een winkelstraat, of zoals je wilt een koopgoot, is als het leven in een notendop.
En natuurlijk maak ik dan af en toe de foto, mits ik het moment tegenkom, de foto waar ik naar op zoek ben.
Voor de etalage van een winkel die allerlei héérlijke luchtjes en crempjes verkoopt stond ik een moment stil. Voor me zag ik een reclameposter van een bepaald merk, welke doet er niet toe, er zijn er veel die beloven dat je als je de producten maar koopt er uit kan zien als de vrouw op de foto.
Spiegeltje, spiegeltje aan de wand...



Eén van de vragen die er mij, door vooral vrouwen, wordt gesteld is of ik toch wel alsjeblieft een flink aantal rimpels op de uiteindelijke foto wil wegwerken? Als fotograaf met het gereedschap Photoshop binnen handbereik voel ik me op sommige momenten een plastisch chirurg, een beetje als Superman maar dan achter het beeldscherm. Gelukkig zonder zo'n strak pak en rode cape, die staan mij gewoon niet..
Ik kan, mits ik dat wil, dingen aanpassen en veranderen. Neuzen, ogen lippen, schouders, heupen, buik, borsten en billen. Rimpels kan ik laten vervagen of simpel wegwerken. Gezichten meer laten spreken.

Voor mij persoonlijk is er een morele grens die ik zie, voel en ervaar. Een fotograaf met een geweten. Wanneer ik de grens tegenkom stop ik met bewerken van een foto of liever zelfs nog een stukje daarvoor. Genoeg is genoeg, je moet soms niet overdrijven. Een vrouw is een vrouw en tenslotte géén stuk plastic.

Ik heb er al vaker in gedachten bij stilgestaan. Hoe kun je als vrouw aan die hóge verwachtingen voldoen die er aan je worden gesteld? Volgens mij hebben véél vrouwen er een dagtaak aan, soms met allerlei nare gevolgen van dien. Programma's op de t.v. over plastische "hier wordt je mooier van" mooi makerij, geven denk ik nog een extra dimensie aan de verwachtingen.
 
Natúúrlijk zijn wij mannen, ik spreek nu maar even uit naam van de mannen in het algemeen, hartstikke in onze sas wanneer een vrouw haar best doet om er prachtig en voor ons opwindend uit te zien. Wij kunnen, met aan onze arm een mooie vrouw, als Clooney's of Pitt's door de straten wandelen. Als volbloed hengsten staan wij soms te trappelen in een weide. Mijn excuses, maar wij, die soms nog primitieve mannen, komen nu eenmaal van die mooie en krachtige planeet Mars.

Maar misschien, héél misschien wordt het tijd voor een nieuw ijkpunt. En ook een andere vraag, eentje die veel belangrijker is; Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is er het liefste in het land?

Ik geef even een voorzet tot een revival van het hedendaagse feminisme. Op de barricaden dames en laat je stem horen. De spandoeken kunnen uit de kast?

Fijne dag.