Getallen, Francis Bacon en giro 555

Fotografie Mart van Zwam

Ik heb wel iets met getallen. Met getallen weet je direct waar je aan toe bent en ze geven je een beeld, geven er ook kleur aan. Gisteren was er nog in het nieuws dat het kunstwerk "The three studies of Lucian Freud" van Francis Bacon het schamele bedrag van 106 miljoen euro had opgebracht.
Wauw, wat een getal en een bedrag!


Wie heeft er trouwens zo iets "even" op z'n bankrekening staan?
Ik hoop dat het een kunstliefhebber is, maar het zou goed kunnen dat het gewoon een investeerder is die naar z'n vrinden en zakenrelaties wil pochen. Kijk eens jongens wat ik vandaag heb geshopt?
Ik vraag me af van Francis Bacon er van zou vinden, maar helaas is de schepper van het werk al een aantal jaren geleden overleden. Francis Bacon, een kunstenaar die voor zichzelf "tot op het bot ging" en een poging waagde de menselijkheid te doorgronden.

Terug naar de getallen. Men heeft één van de oudste fossielen ter wereld gevonden, zo'n 3,5 miljard jaar oud. Toen ik het las duizelde het me even. Ik zou zo graag willen reizen in de tijd.
Nog zo'n mooi getal? Er is door Facebook een bod gedaan van 3 miljard dollar op het bedrijf Chatapp. Het bod werd afgeslagen, waarschijnlijk is het bedrijf 4 miljard waard. De wereld van het grote geld.
Nog een getal? Gisteren werd er al snel een bedrag van 3,5 miljoen euro genoteerd op giro 555 voor de mensen op de Filipijnen. Dat bedrag zal nog wel meer gaan worden want aanstaande maandag is er gelukkig een landelijke t.v.actie.

Op de foto staat ook een getal. Piepklein en nauwelijks zichtbaar. 0,20 euro moet er in die geweldige automaat. Het leuke ding hangt bij mij een paar straten verderop aan de achterkant van een restaurant. Of er véél omzet uit te behalen valt weet ik niet, maakt ook niet uit. Ik kreeg toen ik ervoor stond een héérlijke reis terug naar mijn kinderjaren.
Na de reis, gevuld met nostalgie, belande ik in de supermarkt. Wauw, blikjes tonijn in de aanbieding voor maar 1 euro! Ik kon mijn geluk niet op en kon me ook maar met moeite bedwingen om niet een hele kar vol te laden. Ik kocht er alvast 5.

In mijn gedachten was ik, met mijn tonijn in de kar, bij de mensen op de Filipijnen. Ze zijn daar aan het zoeken naar vermisten en aan het overleven.
Giro 555

Fijne dag.    

Buren, beeld en boeken

Photography Mart van Zwam

Gluren bij de buren! Wie maakt zich daar nu niet af en toe schuldig aan?
Even vingers opsteken...Maar natuurlijk zijn het véél mensen die dat doen. Het is een vermakelijke bezigheid, je hebt gratis entertainment en we zijn met z'n allen gewoon lekker nieuwsgierig van aard.
Daar kan wat mij betreft geen televisieprogramma tegen op.
Ik ben natuurlijk geen haar beter dan de rest van de mensheid en kan me ook héérlijk laven aan het bekijken van en mijn gedachtes erover laten gaan.

Wat mij ik ook grappig vindt is dat mensen een keuze moeten maken wanneer ze beeldjes voor het raam zetten. Een voorbeeld is te zien op deze foto.
Gewoon een paar van die leuke speelgoed figuurtjes op een randje bij het raam. Maar nu de keuze...zou jij de beeldjes met de voorkant naar buiten gekeerd plaatsen zodat voorbijgangers ervan kunnen genieten? Of plaats je ze met de voorkant naar binnen gericht en kijken wij tegen de achterkant aan?
Met andere woorden; wil jezelf als bewoner(s) van het huis de hele dag naar de achterkant kijken of kijk je zelf liever vaker naar de voorkant?
Als jij zelf beeldjes voor het raam hebt staan, heb je dan ondertussen al stiekem gekeken? En?
Ik kom binnenkort wel even door je straat, ik voel een mooie fotoserie aankomen!

Ik heb niet alleen iets met beeldjes voor het raam, maar ook met boeken in huis. Wanneer ik voor het eerst bij iemand in huis stap, bekend of onbekend, kijk ik al snel met een scheel oog of er boeken zijn. En zo ja, hoeveel maar vooral ook welk soort?
Misschien staan er studieboeken in de kast of op de plank. Of misschien wel romans, liefdesverhalen, detectives of complete horror. Spirituele boeken of van die zelfhulpboeken? Staat er fictie of veel non-fictie?
Een min of meer goed gevulde boekenkast kan je een klein beetje vertellen met wie je te maken hebt. Dvd's die in de kast staan hebben trouwens ook die mooie informatie. Je krijgt een richting wie de persoon eigenlijk is. Een klein tipje van de sluier wordt er dan opgelicht. Een hokje voor onze hokjesgeest manier van denken is al snel in wording.
Jammer is wel dat er in deze tijd ook mensen zijn die boeken op hun tablet lezen, weg informatie en beeld. Misschien hebben ze straks geen boek meer op de plank staan. En ik kan natuurlijk moeilijk vragen of ik even hun tablet mag doorsnuffelen, of wel?
Een tweede fotoserie is in de maak; de mens en zijn/haar boekenkast. Een boekenkast gevuld met verhalen, dromen, wensen, gedachten en verlangens. Een boekenkast, levenskast.

De bron van inspiratie is onuitputtelijk mits je de stroom maar niet laat opdrogen.

Fijne dag.

De storm, waarschuwingen, en Demis Roussos

Ook zo genoten van de wind gisteren? Of werd je zoals anderen overvallen met een omgewaaide boom in je tuin of misschien wel op je auto.
Het was een stormachtige dag, gelukkig waren we ruim van te voren al keurig gewaarschuwd.

Op het spoor was het s'middags een lichte chaos, tenminste in dit deel van het land. In het westen hadden reizigers het harder te verduren.
Ik was één van de mensen die op het perron stonden te wachten op een trein. Komt ie of komt ie niet? Gaan we nog rijden of wat?
Ach je moet je er maar luchtig bij blijven voelen, in de stress raken is een vriendschapsoptie die vaak niet de beste is.
Wanneer stress mij op Facebook een vriendschapsverzoek stuurt dan blijf ik hem maar negeren. En een voorstel tot het "liken" van zijn pagina? Daar ga ik, standvastig als ik ben, niet op in.

Op het perron voelde ik de wind door mijn haren. De das die rondom mijn nek hing wapperde vrolijk mee en deed haar eigen dans. De sigarettenrook die ik naar buiten blies vermengde zich met de frisse wind.
In mijn hoofd opende zich vanzelf het deurtje van de afdeling "muziek met herinneringen" en opeens, als was er werkelijk een jukebox, klonken de eerste tonen. Grieks-achtige klanken.
De muziek van "My friend the wind" klonk in mijn hele wezen en zijn. En in gedachten zag ik die ruige man weer boven op die imposante berg staan in dat zonnige Griekenland. Zijn armen uitgestrekt in de wind, zijn wilde haren waren ruig en veel herinnerde ik me nog.

Ja, ik had mijn "guilty pleasure" moment. Ken je dat? In het programma van "De wereld draait door..", is het een vast item aan het worden. Muziek die eigenlijk niet door de beugel kan, die je wèl leuk vindt, maar waarvoor je je eigenlijk een béétje zou moeten schamen.
Maar waarom dat grappige schaamtegevoel? We schrijven ergens jaren zeventig, wist ik veel wat er allemaal in de wereld te koop was? Ik had net een paar jaar als de eerste en enigste thuis mijn haren lang laten groeien, dat was al aardig stoer en rebels. Verder had ik shag, een pukkel voor de schoolboeken en een stoere puch.
In de aanlooptijd naar het volwassen worden en tot een volledige wasdom komen is het nu eenmaal een rare en ondoorzichtige wereld waarin je leeft. Als puber kijk je af en toe naar het landschap om je heen, maar dan een landchap met het effect van een raam wat na het douchen beslagen is.

Ach die Demis, Griekse baardman. Als ik mijn lijstje met "foute muziek" verder ga vervolgen, kunnen er nog wel eens meer verrassingen komen, maar die mooie pareltjes, hou ik maar voor mezelf.

Fijne dag.