De waarheid, Batman en Sinterklaas

Gisteren hoorde ik Theodor Holman in een televisieprogramma zeggen: "De waarheid is pas waarheid wanneer twee mensen dat afspreken." Kijk, daar kan ik wel weer iets mee.
Wanneer wij samen afspreken dat het voorwerp wat in de kamer staat een tafel is, dan is dat een tafel. Maar mochten we samen tot de conclusie komen dat we de tafel voortaan een stoel gaan noemen, dan is het een stoel. Gaan we toch lekker voortaan op de tafel zitten?
Wel even de gordijnen dichtdoen, want wat als de buren, die gluren, het eens gaan zien? Misschien gaat het als een lopend vuurtje door de wijk dat die mensen daar en daar best raar doen.
Ik hou van de wereld en van het zoeken naar de waarheid.

Een 5 jarig jongetje dat leukemie heeft kreeg gisteren in Amerika de verrassing van zijn leven. Hij mocht een dag lang als Batkid de misdaad bestrijden in San Francisco.
De stichting Make-a-Wish liet zijn wens in vervulling gaan. De jongen reed onder politiebegeleiding in een èchte Batmobile. Hij mocht een bankoverval stoppen, een vrouw redden, een ontvoering verijdelen. En hij kreeg als dank, uit handen van de burgemeester, de sleutel van de stad. Zelfs het Witte Huis deed met een tweet mee: "Go and get them". En zelfs president Obama deed een gebaar in het zakje. In een videoboodschap sprak hij de jongen toe: "Way to go, Miles! Way to save Gotham"
Die uitzonderlijke dag was alleen maar mogelijk met behulp van 7000 vrijwilligers. Kijk dat is nu eens samengebundelde energie.!
Ik hou van de wereld en van het beleven van fantasie.

Vandaag is de dag van de intocht, hij komt. Sinterklaas is straks weer in het land. Verwachtingsvolle kinderogen, snel kloppende hartjes en véél pepernoten.
Vanavond zet ik voor alle zekerheid mijn schoen, maat 43. Morgenvroeg stap ik uit bed en ren ik de trap af met een hart wat een aantal slagen sneller gaat.
Ik hou van de wereld en een schoen waar iets in zit.

Fijn weekend.

Getallen, Francis Bacon en giro 555

Fotografie Mart van Zwam

Ik heb wel iets met getallen. Met getallen weet je direct waar je aan toe bent en ze geven je een beeld, geven er ook kleur aan. Gisteren was er nog in het nieuws dat het kunstwerk "The three studies of Lucian Freud" van Francis Bacon het schamele bedrag van 106 miljoen euro had opgebracht.
Wauw, wat een getal en een bedrag!


Wie heeft er trouwens zo iets "even" op z'n bankrekening staan?
Ik hoop dat het een kunstliefhebber is, maar het zou goed kunnen dat het gewoon een investeerder is die naar z'n vrinden en zakenrelaties wil pochen. Kijk eens jongens wat ik vandaag heb geshopt?
Ik vraag me af van Francis Bacon er van zou vinden, maar helaas is de schepper van het werk al een aantal jaren geleden overleden. Francis Bacon, een kunstenaar die voor zichzelf "tot op het bot ging" en een poging waagde de menselijkheid te doorgronden.

Terug naar de getallen. Men heeft één van de oudste fossielen ter wereld gevonden, zo'n 3,5 miljard jaar oud. Toen ik het las duizelde het me even. Ik zou zo graag willen reizen in de tijd.
Nog zo'n mooi getal? Er is door Facebook een bod gedaan van 3 miljard dollar op het bedrijf Chatapp. Het bod werd afgeslagen, waarschijnlijk is het bedrijf 4 miljard waard. De wereld van het grote geld.
Nog een getal? Gisteren werd er al snel een bedrag van 3,5 miljoen euro genoteerd op giro 555 voor de mensen op de Filipijnen. Dat bedrag zal nog wel meer gaan worden want aanstaande maandag is er gelukkig een landelijke t.v.actie.

Op de foto staat ook een getal. Piepklein en nauwelijks zichtbaar. 0,20 euro moet er in die geweldige automaat. Het leuke ding hangt bij mij een paar straten verderop aan de achterkant van een restaurant. Of er véél omzet uit te behalen valt weet ik niet, maakt ook niet uit. Ik kreeg toen ik ervoor stond een héérlijke reis terug naar mijn kinderjaren.
Na de reis, gevuld met nostalgie, belande ik in de supermarkt. Wauw, blikjes tonijn in de aanbieding voor maar 1 euro! Ik kon mijn geluk niet op en kon me ook maar met moeite bedwingen om niet een hele kar vol te laden. Ik kocht er alvast 5.

In mijn gedachten was ik, met mijn tonijn in de kar, bij de mensen op de Filipijnen. Ze zijn daar aan het zoeken naar vermisten en aan het overleven.
Giro 555

Fijne dag.    

Toeval, karma en een cadeau

Fotografie Mart van Zwam

Op gezette tijden, als het uitkomt, zomaar, niet gepland speel ik een spiritueel spel met de kosmos. Ik noem het maar een spel, dat maakt het niet zo zwaar en lekker licht. En laat ik het gemakshalve en om discussies over religie enzovoorts te voorkomen maar de kosmos noemen.
Ik ben niet zo van de religie en het geloven daarin. Religie kan in veel moois uitmonden maar sommige hebben ook kwalijke en zéér gewelddadige kanten. Volgens mij weten we dat met z'n allen ondertussen wel. Nee, dan maar gewoon lekker "De kosmos".

De kosmos. Met de kosmos heb ik gevoelsmatig vaak het idee dat ik, vergelijkbaar, een telefoongesprek heb met iemand terwijl ik niet weet wie ik nu aan de andere kant van de lijn heb.
Met wie spreek ik? Helaas geen antwoord. Op sommige momenten komt er ook een soort gebrabbel van de andere kant waar ik geen touw aan vast kan knopen.
Maar een voicemail krijg ik nooit, de kosmos is altijd thuis èn beschikbaar.  

Gisteren schreef ik nog een stukje over "verbaasd-slenteren" en zonder doel door de stad gaan. Vandaag merk ik dat ik iets moet neer zetten over signalen.
Het spel. Even gewoon om het beeld te schetsen. Staande voor de boekenkast, ogen dicht en met mijn vingers over de boeken gaan die in de kast staan. Op het gevoel stoppen en het boek pakken wat zich onder mijn vinger bevindt. Dan het boek meenemen naar de bank of tafel en met mijn ogen dicht willekeurig het boek open laten vallen. En dan ben ik benieuwd, welke pagina en met welke tekst? Dat is voor mij de openbaring. En er gebeurt altijd wel iets.
Toeval bestaat gewoon niet.

Het boek wat me gisteren toeviel was dat van Deepak Chopra, de zeven spirituele wetten van succes. De tekst gaat over hart, karma en dharma.
Misschien denken sommige lezers, waarschijnlijk de meest sceptische, wel van; ja maar Mart. Jij wist waar dat boek in de kast stond? Ja, misschien wel. Maar het is dan ook een spel en het plezier eraan beleven en ondertussen een grote en brede glimlach krijgen, geeft een héérlijk gevoel.

Een deel van de tekst van Chopra uit het boek: "Het hart kent het juiste antwoord. Het hart is intuïtief, holistisch, contextueel, relationeel. Het is niet gericht op winnen of verliezen. Het zoekt contact met de kosmische computer (het veld van pure potentialiteit , pure kennis en oneindig organisatievermogen) en houdt met alles rekening."

Dus vandaag is het voor mij een dag met als rode draad hart, karma en dharma. Daar valt nog wel iets in en aan te doen. Begrijp me goed, de dingen van de dag, de moet- en wil-dingen gaan ondertussen ook gewoon door. En natuurlijk stop ik als het verkeerslicht op rood staat, lijkt me wel zo handig en verstandig.
Karma is tenslotte karma.

En een streep licht, zie foto, wat opeens ontstaat wanneer er een deur opengaat...dat is een cadeau.
Dank je wel en we bellen snel.

Fijne (speel) dag.

Openstaande ramen, vis eten en verbaasd slenteren

Nijmegen: Fotografie Mart van Zwam 

Ja, ik hou van het landleven, de natuur, stilte en de rust. In de natuur kun je zo héérlijk wandelen, de vogels horen, proeven en genieten.
Maar ik hou zeker net zo veel, zo niet méér van de stad. In de stad wandel ik niet, maar ik slenter.
Slenteren: drentelen, flaneren, kuieren, boemelen, rondhangen, sjokken, banjeren.
Slenteren is voor mij ook: nergens naar toe gaan, niet op tijd moeten zijn, geen doel hebben. Verbaasd slenteren is bijna een kunstvorm.
Levenskunst.

En je komt nog eens ergens...
De foto: Nijmegen, St.Stevenskerkhof.
Vormen en lijnen, openstaande ramen. En mijn fantasie gaat dan met me aan de haal op het moment van stilstand. Wie wonen er, hoe zien die levens eruit, wat is hun verhaal?

Nijmegen: Fotografie Mart van Zwam 

De achterkant van de markt. Blauw, blauw, blauw en nog eens blauw. En een scooter.
De bestuurder van een scooter staat te genieten van een visje op een stuk papier. Een beetje verscholen aan de zijkant van de viskraam, Voor hem geen staan aan een sta-tafel, maar apart, weg van anderen.



Of misschien wil hij, vanwege zijn scooter, "een oogje in het zeil" houden?
Een visje eten met je helm nog op, grappig.
Zwarte jas, gebreide witte das, dat ben ik, al slenterend.
Nergens naartoe, wel benieuwd en verbaasd.

Fijne dag.

Een mug, inzichten en antwoorden

Ik hou van kinderen en de vragen die ze kunnen stellen. Waarom dit en waarom dat en hoezo? Het is soms héérlijk ontroerend. Maar zet je wel aan het denken.
Onbevangen en met open hart kunnen die kleintjes vragen op je afvuren en ons, grote mensen met al onze kennis en wetenschap, vertwijfeld achterlaten met ontbrekende antwoorden.
Bij de Guardian, de Engelse krant, hebben ze een leuk item bedacht. Iedere week mag een kind een vraag stellen en proberen volwassenen daar een passend antwoord op te geven.
Eddie (7): Is een mug doden moord?
Wat een vraag...

Ogenblikkelijk gaan mijn hersenen met zo'n vraag aan de slag, mijn gevoel doet op haar beurt stevig mee.
Ik zal eerlijk zijn. Ik kan een mug gewoon een mep verkopen wanneer hij of zij, mij of een van mijn dierbaren, lastig valt. Zonder scrupules pak ik een krant of mepper en maak ik daar gewoon een platte bloedvlek van. Ik maak me dan wel, als het kwaad is geschiet, direct zorgen of er wel geen blijvende en zichtbare schade is overgebleven op muur of kast. Maar ik maak me geen zorgen om de mug.
Nee, muggen, daar heb ik het niet op. Gelukkig behoor ik tot een groep mensen die ze niet graag opzoeken om te steken. Ik heb, denk ik, geen lekker bloed voor ze.
Maar is wat ik heb gedaan nou moord? Tjee, wat een moeilijke vraag. Daar wil ik toch éven over nadenken.
Het schijnt, maar dat was onderdeel van het antwoord dat een estheticus gaf, dat vliegen en muggen geen bewustzijn hebben. ze kunnen geen pijn voelen of het naar hun zin hebben.
Okee, dat begrijp ik dan ook wel. Maar hebben ze dan ook geen ziel? Er zit toch ook léven in die rakkers?

Gisteren probeerde ik nog een mooi stukje te schrijven en gebruikte deze schrijver nog een beeld van Alberto Giacometti. Vanochtend las ik weer nieuws over zijn werk en een van zijn beelden.
Op een veilig bracht een beeld van zijn hand 50 miljoen dollar op (37 miljoen euro). Het kan verkeren. Tijdens een van z'n eerste exposities kwamen er welgeteld 300 bezoekers. Kennelijk was de wereld er toen nog niet klaar voor om zijn kunst te omarmen en te begrijpen. Het had tijd nodig.
Giacometti zat ooit hardwerkend in een armoedige atelier aan de rand van Parijs, waar anders dan daar. Hij werkte stug door met een bijzondere taak en ging de diepte in, op zoek naar inzichten en antwoorden.

"Dat alles, bijster veel is het niet -
schilderen, beeldhouwen, tekenen, schrijven -
literatuur, bedoel ik.
Dat alles heeft gewoon zijn plaats,
en meer is het niet!
Het blijven proberen, dat is alles; daar gaat het om.
(En dan die laatste uitroep:)
Wat een wonder! -----
Alberto Giacometti

Fijne, mug-loze, dag