Emphatisch vermogen, de gelaagdheid en Kate Busch

Fotografie Mart van Zwam

"Het lezen van literatuur bevordert het empathisch vermogen."
Met andere woorden; door het lezen van literatuur (romans en poëzie) kunnen mensen leren zich beter in leven in anderen. Dat is de conclusie na een onderzoek door Amerikaanse wetenschappers.
Ze denken dat dit komt doordat literatuur gelaagde karakters beschrijft, je moet je ten volle inleven om een karakter behoorlijk te doorgronden. Dus moeite doen.
Ik ga maar eens snel een lijstje maken van wat ik nog niet heb gelezen, een mooie bezigheid voor de komende winter.

Gisteren, water en mist. Mist en water zijn een indrukwekkende en inspirerende combinatie voor iemand die zich met beelden bezighoud.
Ah, de MIST. Ik neem het beeld in me op en ogenblikkelijk hoor ik de éérste tonen van Kate Busch in mijn hoofd. Ik kan het niet stoppen, wil het niet stoppen.

Kate en haar bijzonder stemmetje die jaren geleden mijn puberlijf deed sidderen. Wat ze zong, waar het liedje in hemelsnaam over ging, wist ik, toen ik het voor het eerst hoorde, niet. Daar kwam ik pas véél later achter.
Maar de beelden die ik op televisie zag bij Toppop maakten een indruk die nooit meer vervaagde. Een mistig landschap. Een in het rood zingende en dansende jonge vrouw met lange haren. Rode lippen en een bloem in haar haar. Véél meer kon ik als puber niet verdragen. Het bekijken van Kate kon mij bijna net zo gek maken als was ik Heathcliff himself. Maar gelukkig voor mij riep de stem van Ad Visser me weer tot de aardse orde nadat de laatste klanken en beelden waren gestopt.  

Pas een aantal jaren later las ik het boek waar haar popsong over ging; liefde, karakters en de verschrikkelijke gevolgen. Ik was direct verkocht.

Mocht je ook een lijstje gaan maken voor de komende koude wintermaanden?
Schrijf dan Wuthering Heights van Emily Brontë erbij. Zelf moet ik het maar weer eens herlezen.

Fijne zondag.

De waarheid, Batman en Sinterklaas

Gisteren hoorde ik Theodor Holman in een televisieprogramma zeggen: "De waarheid is pas waarheid wanneer twee mensen dat afspreken." Kijk, daar kan ik wel weer iets mee.
Wanneer wij samen afspreken dat het voorwerp wat in de kamer staat een tafel is, dan is dat een tafel. Maar mochten we samen tot de conclusie komen dat we de tafel voortaan een stoel gaan noemen, dan is het een stoel. Gaan we toch lekker voortaan op de tafel zitten?
Wel even de gordijnen dichtdoen, want wat als de buren, die gluren, het eens gaan zien? Misschien gaat het als een lopend vuurtje door de wijk dat die mensen daar en daar best raar doen.
Ik hou van de wereld en van het zoeken naar de waarheid.

Een 5 jarig jongetje dat leukemie heeft kreeg gisteren in Amerika de verrassing van zijn leven. Hij mocht een dag lang als Batkid de misdaad bestrijden in San Francisco.
De stichting Make-a-Wish liet zijn wens in vervulling gaan. De jongen reed onder politiebegeleiding in een èchte Batmobile. Hij mocht een bankoverval stoppen, een vrouw redden, een ontvoering verijdelen. En hij kreeg als dank, uit handen van de burgemeester, de sleutel van de stad. Zelfs het Witte Huis deed met een tweet mee: "Go and get them". En zelfs president Obama deed een gebaar in het zakje. In een videoboodschap sprak hij de jongen toe: "Way to go, Miles! Way to save Gotham"
Die uitzonderlijke dag was alleen maar mogelijk met behulp van 7000 vrijwilligers. Kijk dat is nu eens samengebundelde energie.!
Ik hou van de wereld en van het beleven van fantasie.

Vandaag is de dag van de intocht, hij komt. Sinterklaas is straks weer in het land. Verwachtingsvolle kinderogen, snel kloppende hartjes en véél pepernoten.
Vanavond zet ik voor alle zekerheid mijn schoen, maat 43. Morgenvroeg stap ik uit bed en ren ik de trap af met een hart wat een aantal slagen sneller gaat.
Ik hou van de wereld en een schoen waar iets in zit.

Fijn weekend.