Een wapen, wildbeheer en een tipi

Work nr. 007; One shot 2012
Kunstenaars: Nøne Futbol Club
Fotografie Mart van Zwam

De kracht van een beeld. Waar doet je dit aan denken? Precies, een pistool, een wapen.
In ieder geval iets verschrikkelijks.
Toen ik bijna twee maanden geleden door een lachende zoon in het museum werd geroepen om toch vooral te komen kijken, werd ik direct getroffen.
Voor me zag ik een voorwerp in de vorm van een wapen. Ik voelde direct sterke signalen en kreeg een primitief gevoel van op mijn hoede zijn. Maar waarvoor?
Dit is een kunstwerk en tegelijkertijd toch ook gewoon een, deels afgerold en gesneden, stuk tapijt..?!
Een beeld kan zó sterk zijn dat het direct een diepere laag bij een mens treft. Een wapen is een wapen.
Ik gebruik dit voorbeeld om maar eens aan te geven hoe sterk een beeld, in mij en in ons allemaal, verankerd zit.
Kunst maakt je bewust van kracht en energie.


Eergisteren raakte ik tijdens een fietstocht door het bos in gesprek met een man. Hij was in het groen gestoken en hield, veilig, in zijn handen een jachtgeweer vast.
Tjee, wat een beeld. Dit was een echte jager!
Tijdens ons gezellige en voor mij uiterst leerzaam gesprekje corrigeerde hij me vriendelijk. Nee meneer, wij zijn al lang geen jagers meer maar wildbeheerders. Dat klonk inderdaad een stuk minder erg en bloederig in mijn gevoelige oren. Op de achtergrond hoorde ik, voor het contrast, hondengeblaf. Schreeuwende en roepende mensen diverse knallen uit verschillende "Wildbeheerders-geweren". Ik schrijf dit woord maar, want tenslotte zijn het geen jagers meer.
Ze waren aan het jagen, pardon ik moet er nog aan wennen, aan het beheren. Konijnen en ander klein wild. Dit deden ze als groep vier maal per jaar om overlast voor de omwonenden tegen te gaan. Ja, onze wereld raakt langzaam maar zeker verder gecultiveerd.
Wat me warm trof was de man z'n verhalen over reeën en herten en de schoonheid ervan. "Och meneer, mijn vrouw vindt dat ook zo geweldig." Ik zag ze al voor me. Samen, voor dag en dauw in bos of veld. Dikke, warme kleding aan. Een thermosfles met thee of koffie en een paar lekkere boterhammen. Gedeelde passie en liefde voor schoonheid. Het Bambi gevoel.

Gisteren hoorde ik op de t.v. een oude indiaan in een interview uitleggen: Drie stokken hebben we nodig voor onze tipi. Samen symboliseren ze verleden, heden en toekomst. De onderkant, de bodem, is het fysieke. De bovenkant het spirituele. Wat een beeld, duidelijk en mooi.
In de wereld heb je jagers en wildbeheerders.

Fijne dag.

Emphatisch vermogen, de gelaagdheid en Kate Busch

Fotografie Mart van Zwam

"Het lezen van literatuur bevordert het empathisch vermogen."
Met andere woorden; door het lezen van literatuur (romans en poëzie) kunnen mensen leren zich beter in leven in anderen. Dat is de conclusie na een onderzoek door Amerikaanse wetenschappers.
Ze denken dat dit komt doordat literatuur gelaagde karakters beschrijft, je moet je ten volle inleven om een karakter behoorlijk te doorgronden. Dus moeite doen.
Ik ga maar eens snel een lijstje maken van wat ik nog niet heb gelezen, een mooie bezigheid voor de komende winter.

Gisteren, water en mist. Mist en water zijn een indrukwekkende en inspirerende combinatie voor iemand die zich met beelden bezighoud.
Ah, de MIST. Ik neem het beeld in me op en ogenblikkelijk hoor ik de éérste tonen van Kate Busch in mijn hoofd. Ik kan het niet stoppen, wil het niet stoppen.

Kate en haar bijzonder stemmetje die jaren geleden mijn puberlijf deed sidderen. Wat ze zong, waar het liedje in hemelsnaam over ging, wist ik, toen ik het voor het eerst hoorde, niet. Daar kwam ik pas véél later achter.
Maar de beelden die ik op televisie zag bij Toppop maakten een indruk die nooit meer vervaagde. Een mistig landschap. Een in het rood zingende en dansende jonge vrouw met lange haren. Rode lippen en een bloem in haar haar. Véél meer kon ik als puber niet verdragen. Het bekijken van Kate kon mij bijna net zo gek maken als was ik Heathcliff himself. Maar gelukkig voor mij riep de stem van Ad Visser me weer tot de aardse orde nadat de laatste klanken en beelden waren gestopt.  

Pas een aantal jaren later las ik het boek waar haar popsong over ging; liefde, karakters en de verschrikkelijke gevolgen. Ik was direct verkocht.

Mocht je ook een lijstje gaan maken voor de komende koude wintermaanden?
Schrijf dan Wuthering Heights van Emily Brontë erbij. Zelf moet ik het maar weer eens herlezen.

Fijne zondag.