Een wapen, wildbeheer en een tipi

Work nr. 007; One shot 2012
Kunstenaars: Nøne Futbol Club
Fotografie Mart van Zwam

De kracht van een beeld. Waar doet je dit aan denken? Precies, een pistool, een wapen.
In ieder geval iets verschrikkelijks.
Toen ik bijna twee maanden geleden door een lachende zoon in het museum werd geroepen om toch vooral te komen kijken, werd ik direct getroffen.
Voor me zag ik een voorwerp in de vorm van een wapen. Ik voelde direct sterke signalen en kreeg een primitief gevoel van op mijn hoede zijn. Maar waarvoor?
Dit is een kunstwerk en tegelijkertijd toch ook gewoon een, deels afgerold en gesneden, stuk tapijt..?!
Een beeld kan zó sterk zijn dat het direct een diepere laag bij een mens treft. Een wapen is een wapen.
Ik gebruik dit voorbeeld om maar eens aan te geven hoe sterk een beeld, in mij en in ons allemaal, verankerd zit.
Kunst maakt je bewust van kracht en energie.


Eergisteren raakte ik tijdens een fietstocht door het bos in gesprek met een man. Hij was in het groen gestoken en hield, veilig, in zijn handen een jachtgeweer vast.
Tjee, wat een beeld. Dit was een echte jager!
Tijdens ons gezellige en voor mij uiterst leerzaam gesprekje corrigeerde hij me vriendelijk. Nee meneer, wij zijn al lang geen jagers meer maar wildbeheerders. Dat klonk inderdaad een stuk minder erg en bloederig in mijn gevoelige oren. Op de achtergrond hoorde ik, voor het contrast, hondengeblaf. Schreeuwende en roepende mensen diverse knallen uit verschillende "Wildbeheerders-geweren". Ik schrijf dit woord maar, want tenslotte zijn het geen jagers meer.
Ze waren aan het jagen, pardon ik moet er nog aan wennen, aan het beheren. Konijnen en ander klein wild. Dit deden ze als groep vier maal per jaar om overlast voor de omwonenden tegen te gaan. Ja, onze wereld raakt langzaam maar zeker verder gecultiveerd.
Wat me warm trof was de man z'n verhalen over reeën en herten en de schoonheid ervan. "Och meneer, mijn vrouw vindt dat ook zo geweldig." Ik zag ze al voor me. Samen, voor dag en dauw in bos of veld. Dikke, warme kleding aan. Een thermosfles met thee of koffie en een paar lekkere boterhammen. Gedeelde passie en liefde voor schoonheid. Het Bambi gevoel.

Gisteren hoorde ik op de t.v. een oude indiaan in een interview uitleggen: Drie stokken hebben we nodig voor onze tipi. Samen symboliseren ze verleden, heden en toekomst. De onderkant, de bodem, is het fysieke. De bovenkant het spirituele. Wat een beeld, duidelijk en mooi.
In de wereld heb je jagers en wildbeheerders.

Fijne dag.

Emphatisch vermogen, de gelaagdheid en Kate Busch

Fotografie Mart van Zwam

"Het lezen van literatuur bevordert het empathisch vermogen."
Met andere woorden; door het lezen van literatuur (romans en poëzie) kunnen mensen leren zich beter in leven in anderen. Dat is de conclusie na een onderzoek door Amerikaanse wetenschappers.
Ze denken dat dit komt doordat literatuur gelaagde karakters beschrijft, je moet je ten volle inleven om een karakter behoorlijk te doorgronden. Dus moeite doen.
Ik ga maar eens snel een lijstje maken van wat ik nog niet heb gelezen, een mooie bezigheid voor de komende winter.

Gisteren, water en mist. Mist en water zijn een indrukwekkende en inspirerende combinatie voor iemand die zich met beelden bezighoud.
Ah, de MIST. Ik neem het beeld in me op en ogenblikkelijk hoor ik de éérste tonen van Kate Busch in mijn hoofd. Ik kan het niet stoppen, wil het niet stoppen.

Kate en haar bijzonder stemmetje die jaren geleden mijn puberlijf deed sidderen. Wat ze zong, waar het liedje in hemelsnaam over ging, wist ik, toen ik het voor het eerst hoorde, niet. Daar kwam ik pas véél later achter.
Maar de beelden die ik op televisie zag bij Toppop maakten een indruk die nooit meer vervaagde. Een mistig landschap. Een in het rood zingende en dansende jonge vrouw met lange haren. Rode lippen en een bloem in haar haar. Véél meer kon ik als puber niet verdragen. Het bekijken van Kate kon mij bijna net zo gek maken als was ik Heathcliff himself. Maar gelukkig voor mij riep de stem van Ad Visser me weer tot de aardse orde nadat de laatste klanken en beelden waren gestopt.  

Pas een aantal jaren later las ik het boek waar haar popsong over ging; liefde, karakters en de verschrikkelijke gevolgen. Ik was direct verkocht.

Mocht je ook een lijstje gaan maken voor de komende koude wintermaanden?
Schrijf dan Wuthering Heights van Emily Brontë erbij. Zelf moet ik het maar weer eens herlezen.

Fijne zondag.

De waarheid, Batman en Sinterklaas

Gisteren hoorde ik Theodor Holman in een televisieprogramma zeggen: "De waarheid is pas waarheid wanneer twee mensen dat afspreken." Kijk, daar kan ik wel weer iets mee.
Wanneer wij samen afspreken dat het voorwerp wat in de kamer staat een tafel is, dan is dat een tafel. Maar mochten we samen tot de conclusie komen dat we de tafel voortaan een stoel gaan noemen, dan is het een stoel. Gaan we toch lekker voortaan op de tafel zitten?
Wel even de gordijnen dichtdoen, want wat als de buren, die gluren, het eens gaan zien? Misschien gaat het als een lopend vuurtje door de wijk dat die mensen daar en daar best raar doen.
Ik hou van de wereld en van het zoeken naar de waarheid.

Een 5 jarig jongetje dat leukemie heeft kreeg gisteren in Amerika de verrassing van zijn leven. Hij mocht een dag lang als Batkid de misdaad bestrijden in San Francisco.
De stichting Make-a-Wish liet zijn wens in vervulling gaan. De jongen reed onder politiebegeleiding in een èchte Batmobile. Hij mocht een bankoverval stoppen, een vrouw redden, een ontvoering verijdelen. En hij kreeg als dank, uit handen van de burgemeester, de sleutel van de stad. Zelfs het Witte Huis deed met een tweet mee: "Go and get them". En zelfs president Obama deed een gebaar in het zakje. In een videoboodschap sprak hij de jongen toe: "Way to go, Miles! Way to save Gotham"
Die uitzonderlijke dag was alleen maar mogelijk met behulp van 7000 vrijwilligers. Kijk dat is nu eens samengebundelde energie.!
Ik hou van de wereld en van het beleven van fantasie.

Vandaag is de dag van de intocht, hij komt. Sinterklaas is straks weer in het land. Verwachtingsvolle kinderogen, snel kloppende hartjes en véél pepernoten.
Vanavond zet ik voor alle zekerheid mijn schoen, maat 43. Morgenvroeg stap ik uit bed en ren ik de trap af met een hart wat een aantal slagen sneller gaat.
Ik hou van de wereld en een schoen waar iets in zit.

Fijn weekend.

Getallen, Francis Bacon en giro 555

Fotografie Mart van Zwam

Ik heb wel iets met getallen. Met getallen weet je direct waar je aan toe bent en ze geven je een beeld, geven er ook kleur aan. Gisteren was er nog in het nieuws dat het kunstwerk "The three studies of Lucian Freud" van Francis Bacon het schamele bedrag van 106 miljoen euro had opgebracht.
Wauw, wat een getal en een bedrag!


Wie heeft er trouwens zo iets "even" op z'n bankrekening staan?
Ik hoop dat het een kunstliefhebber is, maar het zou goed kunnen dat het gewoon een investeerder is die naar z'n vrinden en zakenrelaties wil pochen. Kijk eens jongens wat ik vandaag heb geshopt?
Ik vraag me af van Francis Bacon er van zou vinden, maar helaas is de schepper van het werk al een aantal jaren geleden overleden. Francis Bacon, een kunstenaar die voor zichzelf "tot op het bot ging" en een poging waagde de menselijkheid te doorgronden.

Terug naar de getallen. Men heeft één van de oudste fossielen ter wereld gevonden, zo'n 3,5 miljard jaar oud. Toen ik het las duizelde het me even. Ik zou zo graag willen reizen in de tijd.
Nog zo'n mooi getal? Er is door Facebook een bod gedaan van 3 miljard dollar op het bedrijf Chatapp. Het bod werd afgeslagen, waarschijnlijk is het bedrijf 4 miljard waard. De wereld van het grote geld.
Nog een getal? Gisteren werd er al snel een bedrag van 3,5 miljoen euro genoteerd op giro 555 voor de mensen op de Filipijnen. Dat bedrag zal nog wel meer gaan worden want aanstaande maandag is er gelukkig een landelijke t.v.actie.

Op de foto staat ook een getal. Piepklein en nauwelijks zichtbaar. 0,20 euro moet er in die geweldige automaat. Het leuke ding hangt bij mij een paar straten verderop aan de achterkant van een restaurant. Of er véél omzet uit te behalen valt weet ik niet, maakt ook niet uit. Ik kreeg toen ik ervoor stond een héérlijke reis terug naar mijn kinderjaren.
Na de reis, gevuld met nostalgie, belande ik in de supermarkt. Wauw, blikjes tonijn in de aanbieding voor maar 1 euro! Ik kon mijn geluk niet op en kon me ook maar met moeite bedwingen om niet een hele kar vol te laden. Ik kocht er alvast 5.

In mijn gedachten was ik, met mijn tonijn in de kar, bij de mensen op de Filipijnen. Ze zijn daar aan het zoeken naar vermisten en aan het overleven.
Giro 555

Fijne dag.    

Toeval, karma en een cadeau

Fotografie Mart van Zwam

Op gezette tijden, als het uitkomt, zomaar, niet gepland speel ik een spiritueel spel met de kosmos. Ik noem het maar een spel, dat maakt het niet zo zwaar en lekker licht. En laat ik het gemakshalve en om discussies over religie enzovoorts te voorkomen maar de kosmos noemen.
Ik ben niet zo van de religie en het geloven daarin. Religie kan in veel moois uitmonden maar sommige hebben ook kwalijke en zéér gewelddadige kanten. Volgens mij weten we dat met z'n allen ondertussen wel. Nee, dan maar gewoon lekker "De kosmos".

De kosmos. Met de kosmos heb ik gevoelsmatig vaak het idee dat ik, vergelijkbaar, een telefoongesprek heb met iemand terwijl ik niet weet wie ik nu aan de andere kant van de lijn heb.
Met wie spreek ik? Helaas geen antwoord. Op sommige momenten komt er ook een soort gebrabbel van de andere kant waar ik geen touw aan vast kan knopen.
Maar een voicemail krijg ik nooit, de kosmos is altijd thuis èn beschikbaar.  

Gisteren schreef ik nog een stukje over "verbaasd-slenteren" en zonder doel door de stad gaan. Vandaag merk ik dat ik iets moet neer zetten over signalen.
Het spel. Even gewoon om het beeld te schetsen. Staande voor de boekenkast, ogen dicht en met mijn vingers over de boeken gaan die in de kast staan. Op het gevoel stoppen en het boek pakken wat zich onder mijn vinger bevindt. Dan het boek meenemen naar de bank of tafel en met mijn ogen dicht willekeurig het boek open laten vallen. En dan ben ik benieuwd, welke pagina en met welke tekst? Dat is voor mij de openbaring. En er gebeurt altijd wel iets.
Toeval bestaat gewoon niet.

Het boek wat me gisteren toeviel was dat van Deepak Chopra, de zeven spirituele wetten van succes. De tekst gaat over hart, karma en dharma.
Misschien denken sommige lezers, waarschijnlijk de meest sceptische, wel van; ja maar Mart. Jij wist waar dat boek in de kast stond? Ja, misschien wel. Maar het is dan ook een spel en het plezier eraan beleven en ondertussen een grote en brede glimlach krijgen, geeft een héérlijk gevoel.

Een deel van de tekst van Chopra uit het boek: "Het hart kent het juiste antwoord. Het hart is intuïtief, holistisch, contextueel, relationeel. Het is niet gericht op winnen of verliezen. Het zoekt contact met de kosmische computer (het veld van pure potentialiteit , pure kennis en oneindig organisatievermogen) en houdt met alles rekening."

Dus vandaag is het voor mij een dag met als rode draad hart, karma en dharma. Daar valt nog wel iets in en aan te doen. Begrijp me goed, de dingen van de dag, de moet- en wil-dingen gaan ondertussen ook gewoon door. En natuurlijk stop ik als het verkeerslicht op rood staat, lijkt me wel zo handig en verstandig.
Karma is tenslotte karma.

En een streep licht, zie foto, wat opeens ontstaat wanneer er een deur opengaat...dat is een cadeau.
Dank je wel en we bellen snel.

Fijne (speel) dag.