Openstaande ramen, vis eten en verbaasd slenteren

Nijmegen: Fotografie Mart van Zwam 

Ja, ik hou van het landleven, de natuur, stilte en de rust. In de natuur kun je zo héérlijk wandelen, de vogels horen, proeven en genieten.
Maar ik hou zeker net zo veel, zo niet méér van de stad. In de stad wandel ik niet, maar ik slenter.
Slenteren: drentelen, flaneren, kuieren, boemelen, rondhangen, sjokken, banjeren.
Slenteren is voor mij ook: nergens naar toe gaan, niet op tijd moeten zijn, geen doel hebben. Verbaasd slenteren is bijna een kunstvorm.
Levenskunst.

En je komt nog eens ergens...
De foto: Nijmegen, St.Stevenskerkhof.
Vormen en lijnen, openstaande ramen. En mijn fantasie gaat dan met me aan de haal op het moment van stilstand. Wie wonen er, hoe zien die levens eruit, wat is hun verhaal?

Nijmegen: Fotografie Mart van Zwam 

De achterkant van de markt. Blauw, blauw, blauw en nog eens blauw. En een scooter.
De bestuurder van een scooter staat te genieten van een visje op een stuk papier. Een beetje verscholen aan de zijkant van de viskraam, Voor hem geen staan aan een sta-tafel, maar apart, weg van anderen.



Of misschien wil hij, vanwege zijn scooter, "een oogje in het zeil" houden?
Een visje eten met je helm nog op, grappig.
Zwarte jas, gebreide witte das, dat ben ik, al slenterend.
Nergens naartoe, wel benieuwd en verbaasd.

Fijne dag.

Een mug, inzichten en antwoorden

Ik hou van kinderen en de vragen die ze kunnen stellen. Waarom dit en waarom dat en hoezo? Het is soms héérlijk ontroerend. Maar zet je wel aan het denken.
Onbevangen en met open hart kunnen die kleintjes vragen op je afvuren en ons, grote mensen met al onze kennis en wetenschap, vertwijfeld achterlaten met ontbrekende antwoorden.
Bij de Guardian, de Engelse krant, hebben ze een leuk item bedacht. Iedere week mag een kind een vraag stellen en proberen volwassenen daar een passend antwoord op te geven.
Eddie (7): Is een mug doden moord?
Wat een vraag...

Ogenblikkelijk gaan mijn hersenen met zo'n vraag aan de slag, mijn gevoel doet op haar beurt stevig mee.
Ik zal eerlijk zijn. Ik kan een mug gewoon een mep verkopen wanneer hij of zij, mij of een van mijn dierbaren, lastig valt. Zonder scrupules pak ik een krant of mepper en maak ik daar gewoon een platte bloedvlek van. Ik maak me dan wel, als het kwaad is geschiet, direct zorgen of er wel geen blijvende en zichtbare schade is overgebleven op muur of kast. Maar ik maak me geen zorgen om de mug.
Nee, muggen, daar heb ik het niet op. Gelukkig behoor ik tot een groep mensen die ze niet graag opzoeken om te steken. Ik heb, denk ik, geen lekker bloed voor ze.
Maar is wat ik heb gedaan nou moord? Tjee, wat een moeilijke vraag. Daar wil ik toch éven over nadenken.
Het schijnt, maar dat was onderdeel van het antwoord dat een estheticus gaf, dat vliegen en muggen geen bewustzijn hebben. ze kunnen geen pijn voelen of het naar hun zin hebben.
Okee, dat begrijp ik dan ook wel. Maar hebben ze dan ook geen ziel? Er zit toch ook léven in die rakkers?

Gisteren probeerde ik nog een mooi stukje te schrijven en gebruikte deze schrijver nog een beeld van Alberto Giacometti. Vanochtend las ik weer nieuws over zijn werk en een van zijn beelden.
Op een veilig bracht een beeld van zijn hand 50 miljoen dollar op (37 miljoen euro). Het kan verkeren. Tijdens een van z'n eerste exposities kwamen er welgeteld 300 bezoekers. Kennelijk was de wereld er toen nog niet klaar voor om zijn kunst te omarmen en te begrijpen. Het had tijd nodig.
Giacometti zat ooit hardwerkend in een armoedige atelier aan de rand van Parijs, waar anders dan daar. Hij werkte stug door met een bijzondere taak en ging de diepte in, op zoek naar inzichten en antwoorden.

"Dat alles, bijster veel is het niet -
schilderen, beeldhouwen, tekenen, schrijven -
literatuur, bedoel ik.
Dat alles heeft gewoon zijn plaats,
en meer is het niet!
Het blijven proberen, dat is alles; daar gaat het om.
(En dan die laatste uitroep:)
Wat een wonder! -----
Alberto Giacometti

Fijne, mug-loze, dag

Lopende man, mijn tocht en de man-pas

Alberto Giacometti. L'Homme Qui Marche.
Fotografie Mart van Zwam

Alberto Giacometti. L'Homme Qui Marche.
Oftewel: Lopende man.

Rutger Kopland schreef de prachtige woorden:
Er is een verlangen waarvan je niets weet
Waarnaar - naar iets dat voor je uitvlucht
Er is een plek waarnaar je verlangt maar je kent
Die niet - je moet leven met het onmogelijke
Dit soort dingen denk ik als ik die dunne man
Van Giacometti weer zie in zijn museum
Zo onmogelijk dun - hij is al bijna verdwenen
In zichzelf in de plek waar hij staat
Hij staat daar maar hij loopt en hij loopt maar met
Lichte haastigheid - hij wil gaan, voorbijgaan
Naar ergens en hij blijft dat maar willen
Je begrijpt het niet
In de ramen een parklandschap - winterlicht
Stille beuken, grijs gras. en niemand

Dit prachtige beeld kun je zien in het Kröller Müller museum, Nationale park De Hoge Veluwe. Ook al zo'n plek waar ik me persoonlijk héérlijk thuis kan voelen, laven en voeden. En koffie en appeltaart zijn er verrukkelijk.
Wat een beeld; Lopende man, een man in beweging.


Een week geleden borrelde bij mij de volgende tekst naar boven:
"Het leven is een avontuurlijke tocht. Voordat het begon, het zaad van mijn vader met liefde in mijn moeder reisde en haar eitje werd bevrucht, ben ik vergeten, mijn reisgids mee te nemen. Nu loop ik op mijn pad, niets wetend en is er nog steeds geen duidelijkheid waar naar toe."
Persoonlijk wil ik natuurlijk niets missen van al dat schoons en moois onderweg. En waar zijn toch al die plekken te vinden met adembenemende vergezichten?
Oftewel, weet ik nóg niet zoveel. Maar dat maakt de reis zo verdomd interessant en vruchtbaar.
Allerlei mooie ontmoetingen, grappige situaties, miskleunen, stommiteiten, grote- of kleine foutjes en af en toe heldhaftige overwinningen. Gelukkig is er in al dat "niet weten" nog de kunst die me als een dierbare vriend, steun en toeverlaat kan gidsen.

Tegen de lezeressen van deze blog zou ik van harte willen zeggen: Lieve vrouwen, wij mannen zijn soms een beetje zo. We stappen met onze eigen man-pas door het leven. Een beetje voorover gebogen, schietend in het moment om van de grond los te komen en een volgende stap te maken.
Soms een beetje slungelachtig en klungelig, maar dan weer sterk en op emo-momenten breekbaar.

Fijne dag