De beste, waarde en voelen

Fotografie Mart van Zwam

Mart, wat is de beste foto die je ooit hebt gemaakt? Die vraag heb ik in het verleden wel vaker gehad. Mensen maken graag rijtjes van beter, duurder, sneller enz.
Maar steevast is dan mijn antwoord: De foto die ik nog niet heb gemaakt!
Ja toch? Wanneer ik nu al de beste foto zou hebben gemaakt, nooit meer beter, indrukwekkender, bijzonderder zou kunnen, dan kan ik er wel mee stoppen. Einde van het werk en de camera aan de wilgen.

Nee, altijd beter en indrukwekkender willen en de honger drijven me voort en voort op het pad der beelden. En er is nog zoveel bijzonders om vast te leggen. En, ik zeg er trouwens ook meestal bij dat mijn werk nog niet in het Rijksmuseum hangt.
Ja, ik zou graag willen dat er één of meerdere foto's of andere kunstuitingen van mij zouden komen te hangen, eerlijk waar. En met liefde zou ik dan, bescheiden als ik ben, alle lof in ontvangst willen nemen.
Laat me dromen. En bescheidenheid siert de mens, zeggen ze. Maar op mijn beurt zeg ik dan, onbescheidenheid geeft hem ook kleur.
Stijl is ook zoiets grappigs. Maar welke stijl heb je dan? Ik heb géén idee, het is ook niet belangrijk.
Ik zoek in waarde en niet in een stijl.

De Veluwe, November 2011. Een boom, een paard, lucht, sneeuw en voorgrond.
Her en der verspreide stenen. Links in het beeld een groepje stenen. Twee witte strepen in de lucht die richting paard wijzen. Het paard heeft haar hoofd gebogen en plukt wat aan het schamele gras.
Dingen die er niet toe doen, geen aanvullende waarde hebben, staan ook niet in beeld. Het is leeg en koud, maar tegelijkertijd is er een natuurlijke warmte. Niet qua aardse temperatuur, maar qua energie.
Stilte, even niets zeggen, denken of vinden. Luisteren naar wat je niet hoort.
Voelen.

Fijne dag.

   

Emoland, sirene en een kleurrijk land

Photography Mart van Zwam 

Volgens mij kunnen we, tijdelijk, onze naam "Nederland" misschien beter gaan veranderen in "Emoland".
Gisteren heb ik bijna aan den lijve ondervonden wat er gebeurt wanneer je een, luchtig bedoelde, opmerking maakt over het op handen zijnde feest van 5 december.
De naam van de knechten van onze goedheiligman durf ik al bijna niet meer hardop uit te spreken. Het land is zichtbaar en voelbaar verdeeld onder voor- en tegenstanders.
Of je hoort bij ons of je bent tegen ons is kennelijk het gevoel en opvatting.

In de rij staand om mijn boodschappen af te rekenen gaf ik gisteren antwoordt op de vraag of ik ook niet vondt dat...
Het alarmsignaal in mij ging af, de sirene loeide, zwaailichten tolden in het rond. Maar ik negeerde het.
In plaats daarvan gaf ik antwoord en zei ik wat ik van het hele gedoe vond.
Ai, foutje. Dat had ik nou beter niet kunnen doen.
Ik zat in een val. "Beetje dom gedaan", zou Maxima met een lieve en zachte stem in mijn oor fluisteren.

Of ik mijn kinderen nu ging uitleggen dat ik al die jaren tegen ze had gelogen? Die vraag kreeg ik, met een drift als was de man een professionele slager, voorgeschoteld.
In gedachten zag ik hem voor me, staand achter de toonbank met een enorm scherp en blinkend hakmes in zijn grote knuist.
"Ja", was mijn antwoordt op zijn vraag. Gewoon een kort, ja.
In mijn gedachten klonken de woorden die ik niet uitsprak: "Ich habe es nicht gewust". Dat is een beladen tekst, ik weet het, komt ook uit een heel andere en meer verschrikkelijke tijd. Die tekst past ook niet in deze hele discussie die ons land zo in de grip houdt, maar het heeft er wel een klein beetje mee te maken.

Wat ik als persoon mis in de weken van soms felle en tot op het bord gevoerde discussie's  is empathie, mededogen en compassie. Gewoon, je voor een kort of wat langer moment inleven in die ander. Hoe het voelt. Die ander die hier ook woont, werkt, leeft.
We zijn met een bont gezelschap van mensen uit allerlei verschillende culturen. Dat maakt ons land ook zo boeiend en kleurrijk. We zijn niet meer dat land van alleen maar boerenkool, spruiten en aardappelen met jus. Tijden veranderen, de wereld is in beweging.

Lang leve de verschillen, maar in ons hart zijn we gelijken en gelijkwaardig.

Vandaag eet ik pasta, even de zuidelijke zon proeven op deze herfstdag.
Bij de koffie, chocolade pepernoten, puur.

Fijne dag.

Films, werkfilms en Penélope Cruz

"Het openen van een dvd doosje en het tegen het licht bekijken van de inhoud is soms als het openen van een oester." Absoluut.
Een week geleden was ik jarig. Alweer een jaar erbij en dat nog steeds in een blakende gezondheid, ook eens goed om bij stil te staan. Zieke mensen zijn er al genoeg. Geluk zit 'm in iets simpels, gezond zijn en dankbaar.

Mijn beste maatje, wat ook mijn museum-beelden-maatje is, kwam met een verrassend en mooi cadeau. Ik hou van het woord cadeau, mits zo geschreven. Soms zie ik ook variant kado voorbij flitsen, maar persoonlijk geef ik de voorkeur aan cadeau. Het heeft meer klasse, meer poëzie en veroorzaakt visueel een minder harde aanslag op mijn netvlies.
Ik zeg altijd maar; de ziekte Kanker begint niet voor niets in Nederland met een K.

In ieder geval ben ik blij en dankbaar voor de films die de dvd-box bevat.
Het zijn films waarbij je op moet letten om maar niets te missen. Film die soms wat zwaardere kost zijn, verhalen met verrassende wendingen en indruk achter laten. Een mooi woord ervoor heb ik zelf maar bedacht; "Werkfilms".
Wanneer je gaat kijken naar een "Werkfilm", moet je aan de slag. Je kunt niet zomaar en vrijblijvend onder het genot van een zak chips en bier, of mijn voorkeur rode wijn, consumeren. Nee, je wordt door de maker(s) aan het werk gezet, gehouden en beziggehouden.
Hoe zit het nou? Huh..? Begrijp ik het nu goed, of heb ik iets gemist? Dat soort dingen.

En dan zitten er nog in de dvdbox de films met het fenomeen Penélope Cruz. Ach, wat heb ik daar nog aan toe te voegen? Wat is er al niet over dit schepsel gezegd en geschreven? Een kostbaar geschenk uit de hemel.
Breekbaar, subtiel, geraffineerd en krachtig met boordevol Spaans temperament. Wanneer ik niet zo ongelovig zou zijn dan zou ik nu ter plekke in Onze lieve Heer gaan geloven. Het is een Godswonder.
En dat niet alleen door haar parelschoonheid van buiten. Het klinkt als een cliché, maar de èchte en pure schoonheid zit 'm gewoon van binnen. En, volgens mijn bescheiden mening, door elke vrouw naar buiten te brengen. Een kwestie van durven, aanboren, willen en kunnen stralen.  
Wanneer er iemand dat mysterieuze x-factor bezit dan is het Penélope wel, maar dan ook nog eens met maatje tripple-x. Ze neemt bezit en vult de ruimte met haar rijke aanwezigheid en vlamt als actrice door haar vakvrouwschap. Stilstaand of in beweging spat ze van het beeld.
Een prachtig voorbeeld van "Et dieu...créa la femme"

Ach die Penélope. Gelukkig schrijf je haar mooie achternaam met een C.
Een heerlijk weekend is begonnen en nog een aantal parel-films te gaan.

Fijne weekend.