De beste, waarde en voelen

Fotografie Mart van Zwam

Mart, wat is de beste foto die je ooit hebt gemaakt? Die vraag heb ik in het verleden wel vaker gehad. Mensen maken graag rijtjes van beter, duurder, sneller enz.
Maar steevast is dan mijn antwoord: De foto die ik nog niet heb gemaakt!
Ja toch? Wanneer ik nu al de beste foto zou hebben gemaakt, nooit meer beter, indrukwekkender, bijzonderder zou kunnen, dan kan ik er wel mee stoppen. Einde van het werk en de camera aan de wilgen.

Nee, altijd beter en indrukwekkender willen en de honger drijven me voort en voort op het pad der beelden. En er is nog zoveel bijzonders om vast te leggen. En, ik zeg er trouwens ook meestal bij dat mijn werk nog niet in het Rijksmuseum hangt.
Ja, ik zou graag willen dat er één of meerdere foto's of andere kunstuitingen van mij zouden komen te hangen, eerlijk waar. En met liefde zou ik dan, bescheiden als ik ben, alle lof in ontvangst willen nemen.
Laat me dromen. En bescheidenheid siert de mens, zeggen ze. Maar op mijn beurt zeg ik dan, onbescheidenheid geeft hem ook kleur.
Stijl is ook zoiets grappigs. Maar welke stijl heb je dan? Ik heb géén idee, het is ook niet belangrijk.
Ik zoek in waarde en niet in een stijl.

De Veluwe, November 2011. Een boom, een paard, lucht, sneeuw en voorgrond.
Her en der verspreide stenen. Links in het beeld een groepje stenen. Twee witte strepen in de lucht die richting paard wijzen. Het paard heeft haar hoofd gebogen en plukt wat aan het schamele gras.
Dingen die er niet toe doen, geen aanvullende waarde hebben, staan ook niet in beeld. Het is leeg en koud, maar tegelijkertijd is er een natuurlijke warmte. Niet qua aardse temperatuur, maar qua energie.
Stilte, even niets zeggen, denken of vinden. Luisteren naar wat je niet hoort.
Voelen.

Fijne dag.

   

Op naar The Wizard of Oz.

De zomerfeesten zijn gisteren officieel van start gegaan, Nijmegen is gevuld met kloppende zomerharten. In elke belangrijke straat van het centrum hoor je muziek, is er bier en wijn. En het "Wein, weib und gesang" gevoel.
Gelukkig is er een geweldig feest in deze tijd van crisis, het kan iedereen weer een beetje een positief gevoel  geven na alle kommer en kwel berichten die we te horen krijgen. Even lekker uit je dak gaan is nog steeds een geweldig medicijn en antigif.
Overmorgen gaan de lopers aan hun eerste wandeldag beginnen, vroeg aan de start en voldoende voorbereid (of niet) op wat komen gaat. Licht bepakt staan ze aan de start met water (regenkleding lijkt dit jaar gelukkig overbodig), iets te eten voor de energie en hongerklop en meestal ook een routekaart. De mobiele telefoon gaat natuurlijk ook mee tijdens de tocht, dat ding (steeds platter, maar ook weer groter) lijkt op dit moment wel de grootste steun, vriend en gereedschap die een mens ter beschikking heeft. We lijken zonder steeds moeilijker te kunnen leven.
Ik weet niet hoe het met jullie is, maar ik voel me niet compleet zonder mobiel op zak, zonder camera trouwens ook.  

De Tocht, je levenspad. Zonder routekaart en handleiding hoe dingen moeten, dat is nog eens naakt, komen we op de wereld en moeten het vanaf dat moment maar uitzoeken. We leren veel, heel veel. Soms zijn bepaalde ervaringen die we opdoen hardnekkig om te leren en doen we die gewoon een aantal keren opnieuw totdat we het onder de knie hebben. Op naar het volgende onderdeel. Ondertussen vervolgen we onze tocht totdat het onvermijdelijk moment komt dan we de aarde zoals we het kennen ook weer verlaten.
Maar waar naar toe? Naar de grote "Wizzard of Oz" die het antwoord weet hoe we "thuis" moeten komen?
Of weten we het allemaal eigenlijk best wel, maar zijn we ons dat niet bewust en is onze routekaart eigenlijk ons hart?
Zijn we het misschien vergeten of mogen we ons dat niet meer meer herinneren? Is dat beter?
Natuurlijk niet. Als je alles van te voren weet is er niks aan, weg is je avontuurlijke tocht, weg momenten van tragedie en gelukzaligheid.
Geniet van het stukje pad wat je vandaag bewandelt, laat je horen, zing en blijf benieuwd.