Zeurpiet, tapdansen en hoop

Photo: John Stanmeyer 

Gisteren werd ik toch zomaar uitgemaakt voor een zeurpiet?! Het was een grappig moment en een glimlach kwam er op mijn gezicht. Op het moment dat ik het hoorde en zag op tv merkte ik ook dat mijn ego werd gestreeld. Voor eventjes was ik een beetje beroemd. Het voelde als "My minute of fame".
Premier Rutte noemde de mensen die zich druk maakten om het optreden en de uitstraling van onze Koning en Koningin tijdens de spelen van Sotsji maar zeurpieten. Hij zal toch niet mijn blog van afgelopen donderdag hebben gelezen?
Ach die Mark, hij moet het ook maar zien te redden in deze woelige tijden van belangen, verdeling en ego's. En onze Koning en zijn mooie Valentijn gun ik best een uitstapje en verzetje. Maar dan ook niet gaan zeuren als er kritiek komt!

Deze week was de week van het overlijden, het liep er volgens mij als een rode draad doorheen. Maandag werd het lichaam van Els Borst gevonden. Er is nog steeds een onderzoek gaande over het hoe en wat i.v.m. haar overlijden, maar hoogstwaarschijnlijk is het een misdrijf.
Arme Els. Ik krijg een beeld van haar lichaam op een koude garagevloer bijna niet uit mijn hoofd.

En dan was er ook nog het overlijden van Shirley Temple, het voormalige kindsterretje. Ze ontroerde in haar eentje een héle generatie. Shirley had iets wat ontroerde, ze pakte iedereen in. Ze had een x-factor. Fonkelende ogen, mooie krullen, altijd vrolijk, ze zong en kon ook nog eens geweldig tapdansen. En later schopte ze het maar mooi tot diplomaat.
Shirley paste precies in de tijd. In de tijd van hoop tijdens de crisis en oorlogsjaren.

"Hoop doet leven" is een oude volkswijsheid. Deze week werd de World Pres foto van 2013 bekend gemaakt. In beeld zien we migranten die in de nacht proberen met hun telefoons een signaal vanuit Somalië proberen op te vangen.
De juryvoorzitter Gary Knight zei over het beeld het volgende: "Dit is misschien wel het méést hoopvolle beeld dat heeft gewonnen in de geschiedenis van de World Press Photo"

Hoop is er altijd. En of dingen gaan lukken of niet is niet een kwestie van het lot. Het lijkt mij te simpel om het daar op af te schuiven. Het leven bestaat voor een groot deel uit keuze's maken en daarna in actie komen. 
En af en toe een beetje zeuren? Daar is niks mis mee.
Fijne dag. 

Pils, Poetin en Ireen

Terwijl onze buren aan de overkant van de plas een groot deel van het land niet droog houden en een Nederlands bedrijf een helpende hand is gaan bieden om het water onder controle te krijgen zit onze "Watermanagement- Koning" relaxed aan een pilsje.
Ondertussen heeft prinses Beatrix zich teruggetrokken op haar geliefde Drakensteyn en geniet ze daar van een welverdiende rust.
Het is nu aan de volgende generatie om aan de slag te gaan.

We zijn aan het oogsten, de medailles vliegen ons bij het, bevroren water, het schaatsen, om de oren. Het ene euforische moment volgt zo snel het andere op dat ik zelf bijna geen tijd heb om naar adem te happen en het allemaal te verwerken. Wij Nederlanders tellen mee, we doen er toe, kunnen een potje breken. Wat een héérlijk gevoel.
En we zijn er nog niet, er staat de komende tijd nog veel op het programma om te winnen. In de sport heb je nou eenmaal winnaars en verliezers.

Persoonlijk werd ik deze week getroffen door deze foto. Een proostende Poetin in het Holland Heineken House. The place to be...
Een oranje das die ongelukkigerwijs niet matched met de kleur van Poetin's stoere en sportieve outfit. Onze koning, wijdbeens zittend om zijn buik de ruimte te geven en met een oranje stropdas die ietsje te lang en op zijn kruis is gericht. Maxima die lekker meedoet in het geheel en het glas, fit als ze is, het hoogst heft. Erg flatteus is het allemaal niet.
En dan die pretoogjes van "little P." die richting onze Koningin gaan.

Ik ben wel voor het Koningshuis, aan een gekozen president kleven ook zo de voor en nadelen. En ik hou wel van een beetje stijl, de tocht met de gouden koets door den Haag, een doorgeknipt lintje, een hoofd op een muntstuk, een krans leggen bij ons Nationaal Monument. En ik hou wel van traditie.
En het levert ook nog eens mooie beelden op. En een beeld zegt meer dan duizend woorden, zo wordt er vaak gezegd.

De p.r. machine draait op volle toeren. Vervaagd zijn de gedachten aan de meiden van Pussy Riot, de ervaringen van de greenpeace activisten, mensenrechten, vrijheid van meningsuiting, vrijheid om jezelf te kunnen zijn.
Onwillekeurig denk ik terug aan de kaasschaaf die onze Koning een tijdje geleden aan Vladimir gaf. Wat zou onze Koning hebben gezegd. "Alles kits en onder controle Vlad..?
En langzaam dwalen mijn gedachten voor één moment af richting Syrië. Daar kijken ze hopelijk toch ook naar het schaatsen?

Vandaag gaan we verder met genieten. Op het programma staat de 1.000 meter voor vrouwen. En we gaan genieten van Ireen.
Het is bijna lente, voorzichtig komen er kopjes boven de grassprieten uit gekropen.
Lang leve de lente.

Fijne dag.