Blarenbier, verbroedering en een doel hebben

Het blarenbier stroomt in Nijmegen net zo hard als de verbroedering. Een mooie gedachte.
Terwijl Herman in een filmpje over de Tour de France op de achtergrond me blij verrast met de quote "dat de geschiedenis altijd onder constructie is", dwaal ik ondertussen door mijn foto's van gisteren.

Oh sorry, je kent hem niet? Herman de Scherm-man, die grappige bijnaam is ooit door iemand op Twitter in een creatieve oprisping bedacht. Ik heb geen idee wie er zo grappig was, maar wel dat het gebeurde tijdens een uitzending op tv ten tijde van de verkiezingen . Herman, de presentator, had wat problemen met de techniek en stond voor een groot computerscherm. En Herman reageerde, gortdroog en op z'n Hermans.

Ik ben voelbaar tevreden over mijn foto-opbrengst, mijn oogst van de dag, Het loon na een dag van rondkijken en ervaren. Beelden van optredende artiesten, borden met teksten, portretten van een passerende mevrouw, tieners die elkaar fotograferen of die ene van die toiletjuffrouw die achter haar tafeltje zit met daarop een schoteltje.

Maar dan wacht het verdere werk, wat is goed of slecht, bagger of bruikbaar. Prullenbak of niet? Dat kost energie en aandacht, maar het loont de inspanning. Minder is meer en daardoor stijgt de rest in waarde. Kritisch zijn kan in dit geval veel goeds doen.

Ondertussen is Nijmegen getransformeerd in een dynamisch bruisend en feestende stad. We hebben blarenbier en op elke plek muziek, wijn en verbroedering. Ik gun de landen in het midden-oosten ook graag zo'n Vierdaagse. Misschien zou het gezamenlijk feesten wel voor oplossingen kunnen zorgen. Geen muur, raketten, beschuldigingen, wijzende vingers of twist. Gewoon vier dagen wandelen, zeven dagen feestvieren en twisten op de muziek van Chubby Checker.

In de stad klinken ze, andere talen, andere klanken. Zichtbaar zijn de kleuren, verschillende uniformen en de t-shirts met teksten die je soms kunt ontcijferen. Grappige petjes en véél verschillende vlaggen. Een gemeenschappelijk doel verbroedert. Je hoeft elkaars taal niet te verstaan, met een open hart en handen en voeten kom je al een heel eind. Begrip en genieten van elkaars verschillen is oogsten.

Er wandelen deze dagen mensen mee uit 70 verschillende landen, militairen uit 29 landen en allemaal hebben ze een missie. Geen "Mission impossible" maar iets wat kan lukken.
Vier dagen wandelen, ervaren, genieten, elkaar leren kennen, accepteren en de finish halen.

Fijne dag.

Nijmegen, feest en een mensenmengsel

Nijmegen is er bijna klaar voor. Spandoeken en vlaggen wapperen in de wind. Knipperende borden met uitgang en welkom in Nijmegen branden.
Vrachtwagens rijden tussen het winkelende publiek af en aan. Podiumbouwers zijn druk doende met hun gereedschap, spieren doen wat ze moeten doen. Vastpakken, tillen, aanspannen, loslaten.
Meters kabels worden uitgerold en komen op hun plaats. Mannen met leidinggevende functies en plattegronden lopen druk heen en weer. Ze telefoneren, wijzen, roepen en dirigeren. Er klinkt een schreeuw om een ijzerzaag, een vraag om een steeksleutel.
Het is warm in de binnenstad en het gonst van de bedrijvigheid. Feestvierders en zonaanbidders hebben hun plek gevonden op de terrassen. Mobiele koelcellen komen op hun plek, vaten met bier en fris staan klaar. Onvermijdelijke pisbakken staan her en der strategisch opgesteld, afvoerslangen hangen in putdeksels.
Terwijl ik bewonderend en ademloos kijk naar de binnenkant van een feesttent en geniet van het spinnenweb-design hoor ik gepiep van een tractor die achteruit rijdt. De bestuurder geeft me een snelle blik dat een mengsel bevat van sorry en "pas op personeel".

Nijmegen is er bijna klaar voor. En ik ook. De batterijen zijn opgeladen, mijn tas staat klaar, mijn getrainde blik staat op scherp. De komende dagen is het een kwestie van feestvieren, uitblazen op een terras, verbazen, genieten, waarnemen, notities maken, focussen en downloaden van digitale bestanden.

Ondertussen staat de Stevenskerk in haar noodzakelijke steigers. Lijnen van ijzeren palen vermengd met de horizontale houten loopplanken creëren voor mij een prachtig beeld. Het atmosferisch perspectief is de jus over het sappige vlees, de kers op de taart. Ik mis de haan op de torenspits.

Terwijl ik een mensenmengsel zie van toeristen, ongewapende militairen en uitgeshopte bevredigde primarkmeisjes voel ik de goedkeurende blik van de stad. Ze geeft me een vette knipoog. Ik weet dat het goed zit.
Nijmegen is er morgen helemaal klaar voor.

Fijne dag.