Op weg naar de 4Daagse 2016: nr 013

De Giro d'Italia, de Vierdaagse en een Heraut

Om het maar niet te vergeten en het van mijn "to say" lijstje te kunnen afvinken? De rubriek "Lieve Mona" was vroeger inderdaad een onderdeel van het tijdschrift en leugenblaadje Story. Even was er nog een kleine discussie of het nu niet de Libelle of de Margriet was, maar ik had toch gelijk. Mijn herinnering liet me niet in de steek en klopte. Niet dat ik per se gelijk wilde hebben, het voelt meer als een opluchting. Een opluchting dat het over het algemeen bezien nog allemaal best aardig functioneert.

Verder kwamen er naar aanleiding van het overwegen, grappig bedoeld that's all, een vraag en antwoordrubriek te beginnen niets binnen. Enigszins opgelucht, maar ook een tikje teleurgesteld, kan ik dus gewoon op dezelfde voet verder. Wat ik op zich ook een grappige uitdrukking blijf vinden. Misschien komt dat door het mooie weer van gisteren, het naderende voorjaar, de komst van de Giro d'Italia naar onze stad en streek en het nu al, bij mij althans, vierdaagsegevoel. Ik ben gek op Herauten, vind ze ook van onschatbare waarde. In die zin is het proces van uitzoeken van mijn bescheiden collectie vierdaagsefoto's te vergelijken met een Heraut. Mijn gedachten tijdens het proces van dwaalden door de herinneringen aan de Vierdaagse van het afgelopen jaar.

Als fotograaf is het verstandig om juist niet de blik op oneindig te hebben maar vooral gericht op het ik. Dit bedoel ik niet als onderdeel van het ego maar meer in de trant van wat vind ik er nu van? Dat uitgangspunt,  manier zoals je wilt, levert samen met alle geopende, zuivere en actief zijnde zintuigen de beste beelden op. Spreekwoordelijk gezien moet je er een neus voor hebben of ontwikkelen. Dat laatste kan uiteraard ook.

Neem nu de foto van dat jongetje. Nog steeds vind ik dat een van mijn best geslaagde foto's van de vorige Vierdaagse. De in streepjesshirt gehulde en armen over elkaar hebbende en zonnebril dragende man belet me als kijker om het beeld in te kruipen. Zo kan dus een sta in de weg een toonzettend deelonderwerp worden. Als kijker moet je om de man heen om het zingende jongetje goed te kunnen bekijken. Onderweg kom je dan nog een blonde vrouw tegen en zelfs, ik kan daar gelukkig van worden, een rokende vrouw. Niet dat het fijn is haar te zien roken, maar ze geeft een grappig contrast in samenhang met de geopende mond van de zanger in spe.

Het jochie was op een ronde betonnen bal geklommen en deed uit volle borst mee, althans zo lijkt het op de foto. In werkelijkheid was hij aan het playbacken. Ik weet nog dat er op dat moment een lied van André Hazes, snoeihard, klonk. Vanaf de Voerweg, want die kant kijken de volwassenen in het beeld op, klommen de wandelaars al wandelend omhoog. Richting het rijen dik staande publiek. Richting de, in het uitbundig roze versierde, Hertogstraat.

Het jochie lijkt op de foto een Heraut te zijn. Een bode, een aankondiger van gewichtige gebeurtenissen. Of gewoon een held. Je moet het namelijk maar durven. Of misschien is het wel de kinderlijke onschuld dat me zo raakt. Of het in beeld gebrachte ultieme gevoel  van vrijheid.

De Giro komt met elke omwenteling van de Aarde dichterbij. De Vierdaagse ook. Stap voor stap.

Fijne maandag.

Vakantie, Vincent en de juiste vorm

Tussen de grote stroom van de heen en weer lopende mensenmassa viel mijn oog opeens op dit handgeschreven en met een ijzeren klem vastgemaakt kartonnen bordje. Wegens vakantie 1/2 prijs.
"Wegens" is er waarschijnlijk met een andere stift later bijgeschreven, de scherpe haak aan de g lijkt een bekrachtiging. Het aandikken van het woord door de vier streepjes is duidelijk. Wegens. Het is maar dat we het weten.
De druk op de viltstift komt steviger over terwijl hij aan het woord vakantie begon, de letters ogen dikker. Op het einde van het karton raakt de ruimte een beetje op. Vakantiedrukte.
Maar het is duidelijk, de bloemenman hield uitverkoop en gaat op vakantie. Waarnaartoe? Geen idee. Misschien gaat hij samen met z'n bloemenvrouw naar een plek zonder al te veel bloemen. Even los, afstand nemen om daarna bij weer en wind te kunnen knallen in zijn kiosk.

Terwijl ik mijn fiets gisterenmiddag aan het hekwerk vastmaakte zag ik genodigden en bestuursleden van de vierdaagse wapperen met hun uitnodiging. In de Vereeniging gebeurde het, The place to be, als je iets voorstelt ben je daarbij.
Vanachter het hekwerk zag ik rondlopende cateraars. De geur van een varken aan het spit drong mijn neusgaten binnen, in gedachten zag ik glazen gekoelde witte wijn op de juiste temperatuur, in mijn oren klonk het geluid van glaswerk.

Wandelen. Sfeer proeven. Onderdompelen in de massa. Politieagenten op hun post, strenge maar vriendelijke verkeersregelaars en rondlopende toezichthouders. De eerste muziek klonk vanaf de verschillende podia. Omhooggestoken feestende bierglazen.
Al het glaswerk is deze feestdagen voor de veiligheid vervangen door kunststof bekertjes, tijdens het proosten is het een goeie tip om er zelf even geluid erbij maken. Kling...!
Dat werkt best goed en het heeft ook nog iets komisch.

Ik genoot met volle teugen in het volle centrum. Marktkramen, snuisterijen en hebbedingetjes. Eettentjes en volle terrassen. Verschillende talen, bloemrijke klanken. Dikke lagen verf, ruwe penseelstreken, de passie, drift en de genialiteit van van Gogh waardig. Ik weet bijna zeker dat Vincent hier van had genoten.

Terwijl een handjevol toeschouwers in de hitte van de zon lurkten aan het bestelde vocht, zag ik dat op de Grote markt de sfeer nog aanstaande was. Een zanger was bezig op een groot en te leeg podium zijn ding te doen. Op zijn laptop stonden als begeleiding muziekbestanden. Ik zag hoe al zingend het volgende nummer opzocht.
Zijn outfit was een tikkeltje te. Zijn liedje was klaar, stilte. Het schamele geluid van een paar handen die op elkaar gingen maakten een oorverdovend geluid. Tja, soms zit het mee en soms tegen.

Het volgende nummer wat door de laptop werd aangestuurd was van The Temptations. De eerste noten van "Papa was a rolling stone." klonken uit de speakers. Ik wilde nog "niet doen" roepen maar het was al te laat. Ritme en dik aangezette dramatische violen klonken over de markt, muziek voor s'avonds laat als er niet meer is dan een schamel licht. Met het publiek in de volle zon en puffend van de hitte lijkt animeren met dit nummer een kansloze missie.

De tekst is prachtig maar niet leuk. Een vader die er niet was voor zijn vrouw en kinderen, drank, een hypotheek, schulden en véél andere vrouwen. Your papa was a rolling stone...
Ik zag de zanger rondom zich heen kijken, door het ijs zakken en langzaam verdrinken.

Goeie soulmusic kan je raken tot in het binnenste, je botten je kern. Terwijl de woorden muze, curves, edges en perfect imperfections me verleidden tot een zacht geneurie wandelde ik langzaam naar een volgend pleintje.

Een andere vorm en sfeer. Bier, zon, show en pakkende muziek.
Feest..!

Fijne zondag.