Doorprikken van een ballon en het mysterie van de Mona Lisa

Soms moet je iets met rust laten, niet aankomen en laten voor wat het is.
Vanochtend zag ik het bericht op internet. Ze gaan vandaag in het schilderachtige Florence een eeuwenoud familiegraf openen om wat DNA te verkrijgen.
Het is niet zomaar een graf. In het graf liggen de zonen van Lisa Gheradini del Giocondo, het kan zijn dat dit de vrouw is die model stond voor het wereldberoemde schilderij van Leonardo Da Vinci, de Mona Lisa.
Mona Lisa. Als ik de naam hardop uitspreek heeft het een effect op mij van zoete mysterie, ik proef de smaak van druiven en voel de trilling van de twee namen nog duidelijk in mijn natuurlijke klankkast, mijn borstkas.
Ik heb het schilderij ooit in het Louvre mógen zien en ervaren. Ik zeg met nadruk mogen omdat het een voorrecht was het schilderij te ontmoeten. Het was zoals gewoonlijk druk in het museum, dat is het helaas altijd. Bordjes wijzen de weg naar een handvol belangrijke en voor toeristen zeer interessante kunst. De dingen die je gezien moet hebben om thuis te vertellen dat je ze hebt gezien, dat is belangrijk. Geen bétere vakantiefoto dan jezelf voor de Eifeltoren. Hier was ik, zie je wel?

Het was een klein subliem kunstwerkje. Van een afstand zoog de afgebeelde vrouw me naar haar toe. Haar ogen waren een uitnodiging, haar lach een bijna niet te beschrijven lading van mysterie. Ik weet héél zeker dat, toen ik de zaal binnenkwam, ze op dat moment alleen nog maar oog voor mij had.
Ze hing afgebeeld achter glas, kogelvrij glas, met naast zich aan weerszijden twee potige, bewapende, kleerkasten van bewakers.
Ik mocht niet dichtbij haar komen vanwege de veiligheid. Het kon ook niet met drommen mensen voor mijn neus die met gemak een aantal touringcarbussen zouden kunnen vullen.

Ik wil niet weten wie ze was. Of het in werkelijkheid een aardige of niet aardige vrouw was. Waaraan ze gestorven is, of ze vaak ruzie met haar man had of zielsveel van hem hield. Of ze een kreng kon zijn, een bitch, misschien ziekelijk jaloers. Na de dood van haar man trok ze zich terug in een klooster?
Alsjeblieft, prik mijn ballon niet door, dan is het plat en ontsnapt met een klap alle lucht.

Voor alle mannelijke lezers nog een, misschien ten overvloede, tip? Kijk vandaag je vrouw of vriendin eens diep, intens en lang in haar ogen en zeg haar wel gemeend dat ze een groot mysterie is.
Alvast een heel fijn warm weekend.

Ikzelf ben uiteindelijk de held van mezelf

Helden. We zien ze graag in een film, op t.v., lezen over hun daden in een goed boek of in een stripverhaal.
Helden. De Tour de France is achter de rug, de voetballende helden zijn weer met een bal op het gras te bewonderen, de zwemmers konden de afgelopen twee weken hun heldendaden in het water laten zien. Helden. Omstanders die een oververhit hondje of baby redden uit een te hete auto, een lifeguard die een drenkeling uit het water haalt. Drama, ontroering, tranen en respect.
Helden. We leven met ze mee. Ze doen het goede, zijn soms ook maar mensen van vlees en bloed, kennen ook angst en onzekerheid, af en toe is het een dubbeltje op z'n kant, maar ze overwinnen altijd.

Een held komt in beweging, in actie. Ik ben er een, jij ook en jij en jij.
Wie kent er niet de twijfel en onzekerheid die af en toe de kop opsteken? Doe ik het wel goed? Dit is echt niks. Straks vinden ze het afschuwelijk, krijg ik een lading van kritiek en dan?
Oh ja, die stemmetjes in jezelf die de boel proberen te dwarsbomen, proberen te ondermijnen. Terroristen zijn het, maar dan zeer moeilijk traceerbaar. Deze zitten namelijk niet tussen de bergen van Afghanistan verscholen of op een hotelkamer rustig op het bed te wachten met naast zich een tas vol explosieven.
Nee, deze zijn sluwer en onzichtbaar, alsof ze de cape van Harry Potter om hebben gehangen. Ik heb geen foto van ze, beschrijving, vingerafdruk of D.N.A. Ik weet het wel en voel duidelijk dat ze er zijn. En ze zijn gemeen, zeer stiekem en uitermate creatief. Slaan toe wanneer je het niet verwacht en uit onverwachte hoek.
En toch kom ik in beweging en ga ik de strijd aan. Ik ben mijn eigen Man of steel, Wolverine of Tarzan, koning van de jungle. Redder in de nood met een groot hart, onverstoorbaar en met de moed van een leeuw.

Maar wat nu te doen tegen deze stiekemerds? Je kunt ze gevoelsmatig in het "licht" zetten, daar kunnen ze niet tegen. Ze houden van het duister, van daaruit slaan ze toe en doen wat ze kunnen, daar waar ze goed in zijn. Een bom verpakt in gefluister.
Wanneer je een stemmetje hoort dat probeert jouw onzekerheid aan te wakkeren, je te vertellen dat het toch niet gaat lukken, dat je het toch niet kunt enz., doe je het licht aan zoals in je huis als het donker wordt. Je kunt je gevoelsmatig een schakelaar visualiseren die je indrukt. Licht.
Koekoek, ik hoor je wel, weet dat je er bent, maar het doet me totaal niks. Ik raak er niet van onder de indruk want ik ben absoluut op de goeie weg.
Je tong uitsteken helpt ook, dat vinden ze maar smerig. Doe dat maar niet in gezelschap, daar kunnen gewone mensen niet tegen.

Wees een held!
Fijne dag en geniet van je heldhaftigheid.

De binnenste binnenkant

Gisteren was het koopzondag in Nijmegen. Zelf was ik ook een paar uur in de binnenstad. Een drukte van belang, drommen mensen, heerlijk warm zomerweer, de terrassen zaten weer vol.
Shoppers die hun slag hadden geslagen, plastic tassen met de naam van de winkel erop geprint. Het leek even of onze economie een boost had gekregen. Het begin van de maand, het salaris is binnen.
Zomerse kleding. Een behoorlijk groot aantal vrouwen had echt hun best gedaan om de buitenkant van zichzelf zo mooi en aantrekkelijk mogelijk te maken.
Een mooi straatbeeld. Ik moest weer denken aan twee titels van boeken: "Rokjesdag." en "Opwaaiende zomerjurken.". Waarom bestaat er nog geen pakkende titel voor de hotpants? De bijnaam: "Daisy Duke" is er wel. Voor de liefhebbers; die bijnaam is ontstaan tijdens de uitzendingen van de serie "The Dukes of Hazard". Leuke quizvraag.

In mijn achtertuin staan de restanten van wat ooit een mooie kronkelwilg was. De dikste van de drie overgebleven stammen is nu bezig haar schors te verliezen. Langzaam, stukje voor stukje, komt de binnenkant te voorschijn, het afgepelde hout. Een natuurlijke striptease zou je kunnen zeggen. Wat me blij verrast zijn de schoon en puurheid van het hout en de kracht die het uitstraalt.
Als de schors de buitenkant is dan is het hout van de stam de binnenkant toch? Maar als ik het hout laag voor laag verwijder, dan kom ik toch ook bij de binnenkant? Is het hout van de stam de buitenkant wanneer de schors er helemaal af is? Wordt binnenkant van nu dan straks buitenkant?
En als ik het hout van de stam laag voor laag strip d.m.v. schuren of door een beitel te gebruiken kom ik dan wel bij een binnenkant of is die er gewoonweg niet ? En wat als de binnenkant wel bestaat maar niet zichtbaar voor me is?
Kijk dit soort dingen vind ik zelf behoorlijk verwarrend.

Mijn binnenkant, die is voor mij niet zichtbaar, ik ken 'm wel, door en door. Intens voelen doe ik 'm ook.
Vandaag heb ik een afspraak met mijn binnenste binnenkant. Over reizen gesproken.

Fijne dag vandaag en laat je buitenkant niet verbranden in de zon. Goed smeren!

Melk uit een pak en vlees uit de fabriek.

Gisteren ging het in mijn blog over de schoonheid van imperfectie. Wat schetst mijn verbazing?

In het het journaal van gisteren ging een item over het maken van vlees via stamcellen. Oh ja, ze zijn ver in de wetenschap. Gehakt lukt al best redelijk om te maken, een hamburger is een feit. Smakelijk en in de buurt komend van echt. 
Oh, door de mens gemaakt vlees komt er wel aan hoor! De professor die geïnterviewd werd, vertelde (in een ander programma) dat, over pakweg een jaar of 50, er wereldwijd nog maar 50.000 koeien nodig zijn om daar de stamcellen uit te halen. De laboratoria en de fabrieken doen dan de rest om ons vlees te maken. Die 50.000 gelukkige koeien (met zulke prachtige gele labels aan de oren!) zorgen dan voor de basis die nodig is om te leveren. Dan kweken en het vlees produceren om de rest van de wereld te voeden.   

Wat we, in bijvoorbeeld Nederland en dus ook Nijmegen , doen met de grond die vrijkomt nadat al die koeien uit de wei zijn verdwenen? Bijvoorbeeld kinderen op laten spelen, zei hij. Dat klonk mij een tikkeltje naïef in de oren. Ik schat zo in dat er best projectontwikkelaars zijn die met die vrijgekomen grond wel raad weten.  

Grappig was ook dat dezelfde professor in het item zegt dat de biefstuk die van de slachter afkomt "kakelvers" is. Euh...verkeerd rund geslacht?
Nog eentje? De hamburger die de mannen in het filmpje na het kweken van het vlees opeten smaakt bijna, volgens de professor, als een hamburger die "uit een koe komt". Ik wil even niet weten uit welke uitgang.  

Er zijn kinderen die met volle overtuiging vertellen dat melk uit een pak komt en geld gewoon constant uit de muur.

Zo gek is dat nog niet gedacht, vlees komt straks gewoon uit de fabriek.
Vandaag ga ik voor vegetarisch, lijkt me een prima plan!

Ik wens je een fijne, echte dag. 

Wil je het item bekijken?
http://nos.nl/video/536419-wetenschappers-kweken-hamburger.html  

Op zoek naar de schoonheid van imperfectie.

Een mooie titel voor een mooi onderwerp. Imperfectie De oude grieken hadden er al ervaring mee. Op een gegeven moment waren zij in staat om, in marmer, een perfecte realistische afbeelding te maken van een mens. Verhoudingen, onderliggende spieren, de anatomie klopte. Perfect.
Maar ongeveer een generatie daarna was er een ommekeer ontstaan. Er kwamen beelden gevuld met een soort overdrijving. Niet perfect, maar het "leven" in de beelden was terug. Perfectie slaat soms al het leven uit een beeld.
Wanneer ik naar voorbeelden kijk van gezichten die opgetrokken zijn en strak, gedaan door een briljante plastisch chirurg en opgevuld met het wondermiddel botox, dan is er vaak ook het leven uit weggehaald. Ik geloof dat we allemaal wel enkele voorbeelden zouden kunnen opnoemen.

Vaak kreeg en krijg ik de vraag: "Hoe kan ik nu meer diepgang krijgen in mijn foto's?". Tja, dan vergt een ontwikkeling van jouw persoonlijke ik, jezelf. Niet blijven steken in allen maar techniek en perfectie. Een technisch perfect beeld zonder een dieper liggende laag slaat dood. Daar ben je als toeschouwer snel klaar mee.
In een paar seconden, dat is de tijd waarin het moet gebeuren, probeer je de toeschouwer's aandacht te pakken, te ontroeren, blij te maken of boos. Dat laatste kan natuurlijk ook, zie de beelden uit oorlogsgebieden. Dat is een allesbeslissende tijd, anders is het gewoon voor de beschouwer doorgaan naar een volgende foto. Een toeschouwer wil zien en ervaren, vaak onbewust, wat de maker heeft gezien en ervaren.

De foto hieronder? Afgelopen vierdaagse, op het eilandfestival aan de Waal. De foto is niet scherp, lange sluitertijd, een grof beeld door de gebruikte I.S.O. waarde van de camera.
Wat is er te zien? Een aantal kleuren, een verhouding in hoogte en breedte van het beeld, twee schimmige vlakken. En er is iets van een horizon te ervaren.
Wat is er door jou te ervaren? Wanneer je wilt dan voeg een reactie toe. Ik ben benieuwd.

Ik wens je een fijne imperfecte, met schoonheid gevulde, dag!

Twee mensen, dicht bij elkaar, op het zandstrand, hun uitzicht is Nijmegen aan de overkant van de Waal.
Maar eigenlijk moet je dat niet willen weten. Geniet gewoon van jouw eigen interpretatie en gevoel dat het bij je op kan roepen.

Je eigen land.

Een tijd geleden zat ik in de stadsbus van Nijmegen centrum naar huis. Ik zat op de plaats naast het raam en keek naar buiten, daar trok het stadsbeeld aan me voorbij, de plaats naast me was leeg.
Het was niet erg druk in de bus. Achterin klonk een vrouwenstem in een taal die ik niet verstond. Het leek er qua klank op dat ze oorspronkelijk uit Afrika kwam. Later, terwijl ik uitstapte, zou ik aan haar kleding zien dat het inderdaad zo was. Wat een sprankelende kleuren, ons land wordt steeds mooier gekleurd.  
Wanneer ik een taal niet versta klinkt het voor mij als muziek, ritme en accenten op tonen, afwisseling. Anders is het als ik de taal wel versta, maar het dan hoor praten met een zwaar accent van de moedertaal. Bijvoorbeeld? Als ik een Franstalige vrouw Engels hoor praten met een zwaar Frans aangezet accent dan klinkt het bijna als een symfonie. Direct voel ik dan de combinatie zon, gras, rode wijn en Franse kaas. Ik kan goedkoop op vakantie, geef me het geluid en ik ben al op de plaats van bestemming.

We stopten en verschillende mensen stapten in. Op de lege plek naast me ging een vrouw zitten met een donker getinte huid. Ze had dopjes in haar oren, ik hoorde flarden van muziek, muziek die ik niet thuis kon brengen,. Ritme, dreunen, bassen.
We waren een paar minuten onderweg toen de vrouw naast me zich omdraaide en met een flinke stem naar achteren riep: "Kan het wat zachter?". Nederlands met een dik accent, duidelijk.
Van achter uit de bus klonk nu iets wat ik niet verstond, ik weet nu nog steeds niet of mijn tijdelijke buurvrouw het wel begreep wat er werd gezegd.
Na een paar minuten, draaide ze zich weer om en beet nu met een scherp aangezet accent of het wat zachter kon en of ze dachten dat ze de enige in de bus waren. Ik hoorde ook het woord "gekwetter" vallen. Vanachter klonk nu tegengas, dit verstond ik wel.
"Ach, rot op, ga terug naar je eigen land" schold mijn buurvrouw, met nog dopjes in haar oren. In mijn hoofd, klonken de woorden "eigen land" nog even na. Alsof ik tussen de bergen van Zwitserland stond en de echo hoorde van die twee laatste woorden.
Eigen land. wat is dat eigenlijk?
Gelukkig mijn halte, snel de bus uit. Ik was weer in mijn wijk, mijn straat en uiteindelijk mijn huis. Oh nee, klopt niet, niet mijn huis, het is van de woningbouwvereniging. :-)
Ik huur en pas op het huis.

Ik wens je een fijne zomerse dag!