Op zoek naar iets nieuws en moois voor aan de wand?

De tijd en haar structuur

Op zoek naar iets moois en nieuws voor aan de muur? In huis of op kantoor..?

Door op de foto te klikken kun je deze rechtstreeks bestellen. Er is een keuze uit de volgende mogelijkheden: op canvas, hout, ingelijst en op aluminium Dibond.

Bijvoorbeeld: foto op canvas, formaat 40 cm x 30 cm € 50,00 (gratis verzending!)

Time is on my side, voor eeuwig en vergankelijk

De koffie is vers en ruikt héérlijk. Ik weet zeker dat ik ervan zal genieten als was het mijn eerste kopje ooit. Tenminste, dat was mijn voornemen. Maar zoals het zo vaak met goeie voornemens gaat kan deze zo weer met de rest de prullenbak in. Mijn gedachten dwalen al snel af.

Achter mij aan de keukenmuur tikt de klok de tijd weg, bij elke slag is er weer een seconde voorbij. Verdwenen, opgelost als sneeuw voor de zon en op het eerste gezicht zonder een spoor na te laten.
Mijn klok houdt geen rekening met me. De keukenmuur waar het ding aan hangt verstrekt het geluid zoals een klankkast van een contrabas. Het geluid van het wegtikken klinkt genadeloos, tenminste als ik daarvoor kies. Terwijl ik ondertussen daarover nadenk schijn ik dus een keus te hebben. "Time is on my side" zongen de Rolling Stones toch ooit?
Ik besluit tot vriendschap en stuur een vriendschapsverzoek zoals op Facebook.

Later op de ochtend passeer ik op weg naar mijn werkplek van die dag het lege pand waar ooit de Free Record Shop in was gevestigd. Een uithangbord hangt nog op de gevel om het aan te geven. Een wit vel papier met de tekst "Vanaf heden gesloten" hangt op de winkelruit. Alles is vergankelijk en eindig.
Van de schaduw die het witte vel afgeeft maak ik een foto. De vlakken in combinatie met een blauwe vergane glorie sticker in de hoek geven een prachtige combinatie van zwart-wit en kleur. Instinctief weet ik dat ik mijn foto van de dag al heb gemaakt. Ik hoef niet op het achterschermpje van de camera te kijken. Een mooier beeld kom ik vandaag denk ik niet tegen.

Tussen een paar kopjes koffie en het praten over kunst, beeld, beleving en beperking door heb ik even een korte pauze. Op de achtergrond klinkt in het overdekte winkelcentrum de stem van Freddie Mercury. Er is een galm, nog net geen echo. Freddie's tekst klinkt als een vraag. Who wants to live forever?
Het lijkt me geen goeie optie.
Ik zie beelden van de Highlands, zwaardgevechten en een lieve zachte mooie vrouw met blonde lokken. De wind zoekt haar weg tussen de bergen, zorgt voor frisse lucht en een flinke portie levensadem. Maar alles is vergankelijk en eindig.

Mijn gedachten dwalen af naar de Mona Lisa (La Gioconda). Waarschijnlijk is de vrouw ergens tussen 1503 en 1506 vereeuwigd. Zeker weten doen we dat niet en dat is maar goed ook want wat is tijd nu eigenlijk? In het Louvre hangt het zwaarbewaakte schilderij achter kogelwerend glas. Ook het schilderij is maar een ding en dus ook eindig. Er wordt wel geprobeerd het proces te vertragen en het liefst nog te stoppen maar dat gaat nu een maal niet. Wat blijft bestaan is het mysterie en de vragen die het oproept.

Er is een keuze, zoals zo vaak gedurende de dag. Time is on my side.
In gedachten steek ik een Facebook duim omhoog en pluk ik een rode roos voor La Gioconda.

Fijne dag.

Quote: Anthony Horowitz ; "Het is onmogelijk..."

"Het is onmogelijk met je tijd mee te gaan zonder enkele blaren op je voeten te krijgen."

- Anthony Horowitz

Rabindranath Tagore: De vlinder telt geen maanden maar momenten, en heeft tijd genoeg.

De vlinder telt geen maanden maar momenten, en heeft tijd genoeg.

- Rabindranath Tagore

Een klok, Kairos en hét moment

Tik, tak, tik, tak..Uit mijn keuken klinkt getik en getak. Dominant getik en tak, zeker als het verder in stil is in huis.

Ik heb in de keuken een klok aan de muur. De wijzers draaien keurig, onverstoorbaar en afgemeten hun rondjes. Zolang de durracell batterij het nog doet stopt de klok niet. En als de energie op is gaat er gewoon snel een nieuwe in.
Ik zal eens te laat op een afspraak komen? No way. Bestaat gewoon niet. Ik ben zelf altijd op tijd en in veruit de meeste gevallen vroeg of soms véél te vroeg.

De tijd is rücksichtslos, no mercy. De tijd ként geen genade. De tijd houdt geen rekening met iemand, omstandigheden, gedoe of wat dan ook. Maar de tijd is ook niet aansprakelijk.

Vorige week zag ik hoe iemand op straat op zijn pols keek hoe laat het was. Ik zag de beweging. De linkerarm bewoog en strekte zich een beetje uit waardoor de pols vrijkwam van een mouw van de jas. Mouwen van trui en overhemd bewogen in dezelfde richting mee. Huid en horloge werden  zichtbaar.

Zelf draag ik al jaren geen polshorloge meer maar kijk ik om te weten hoe laat het is op mijn mobiel. Ook een mooie beweging trouwens. Ik heb zo'n beschermhoesje die ik open klap en wat naar beneden valt. De telefoon laat zich zien en de tijd ook.
Mijn beweging is in de loop van de tijd dus aan verandering onderhevig geweest. Keek ik vroeger ook op de wijzerplaat die op mijn pols zichtbaar was, soms in periodes vanuit stoerigheid droeg ik trouwens mijn horloge andersom dus met de wijzerplaat op de bloed-aderen, nu is dat voorbij.
Het open en dichtklappen van het beschermhoesje heeft ook wel iets aparts. Soms voelt de beweging zoals James Bond die zou maken denk ik. Quasi nonchalant, maar uiterst zelfbewust en krachtig. Een soort in- en uiterlijk "Shaken, not stirred" effect.
Of, voor de liefhebbers van science-fiction, "Beam me up, Scotty" gevoel.

Op straat zie ik trouwens véél minder klokken dan voorheen. Ik weet er nog maar twee te hangen. Eéntje een paar straten van mijn huis, een ander in een van de drukke winkelstraten van Nijmegen.
Nu ik dit stukje schrijf realiseer ik me nu ook eigenlijk pas dat het al een eeuwigheid geleden lijkt dat iemand op straat me vroeg hoe laat het was. Ook daarin zit dus een verandering.

De tijd. Tijd genoeg en tekort. Ik heb hier even geen tijd voor of zeeën van tijd hebben.
Moeder aarde en Vadertje tijd, een mooie rolverdeling.

Op de foto zie je een afbeelding van Kairos, de personificatie van de gelegenheid, het moment, het juiste moment. Hij heeft vleugels en ook aan zijn voeten, helaas niet op deze detail-foto te zien, omdat een gelegenheid weer zo voorbij kan zijn. Een haarlok, op zijn kale hoofd, laat ons zien dat je een kans kunt grijpen als het moment het juiste is. Maar wanneer het voorbij is dan is er geen mogelijkheid meer hem weer terug te halen.
In zijn handen een weegschaal, een juiste afweging. Een kritiek moment, het luistert nauw en is met een gevolg doorslaggevend.

Tijd? We hebben tijd genoeg. 24 uur in een dag, 1440 minuten of 86.400 seconden.
Het moment is er één en nog een en nog een.
Kwestie van wakker blijven.

Fijne dag.