By the way, iets vaags en de werkelijkheid

Wat ik zo mooi vind om te doen, beeldend en fotografisch, is om dingen uit de werkelijkheid te halen. Een muur deels gevuld met zonlicht en schaduw kan met behulp van camera en haar instelling, de uitsnede en een ietsie pietsie Photoshop zomaar veranderen in iets vaags. In een beeld met vlakken en een bijna dwingende grensbepalende verticale lijn. Met van rechts in beeld komende, bijna niet te identificeren, strenge en scherpe vormen. Bij elkaar bezien vormen ze de ingrediënten voor het uiteindelijke zwart-wit beeld.

Ik heb gisteren maar niet meer gekeken naar de zoveelste herhaling van 'The Matrix' op televisie. Ik heb wel de kans gehad, maar heb hem gewoon niet gepakt. Grappig. In het begin van de film heeft Neo, het hoofdpersonage in het verhaal, ook een gestelde keuze. Doorgaan met het leven te leven zoals het is of om mee gaan op ontdekkingsreis, maar dan wel eentje in de werkelijkheid, dus zonder alle opschmuck en tierelantijntjes. Een rauwe wereld. Een wereld waarin mensen opgejaagd en vernietigd dreigen te worden door machines.

Nee, heb dus niet gekeken maar dat kwam meer door de voetbalwedstrijd tussen PSV en Atlético Madrid, het late tijdstip en omdat mijn teller van de film zien of gezien hebben al de tien nadert. PSV heeft by the way uiteindelijk na penalty's verloren. Mijn excuses voor het Engels maar ik vind het nu eenmaal mooier klinken dan tussen twee haakjes en strafschoppen. Alhoewel? Ik had natuurlijk ook à propos in de zin kunnen gebruiken maar dat mooie Franse woord levert alleen maar nóg meer zin in vakantie op. En dat terwijl er nog veel werk ligt te wachten.

Nu we het trouwens toch over à propos en by the way hebben? Wist je dat er een bedrijf bestaat met die laatste naam? By the Way is een bedrijf met expertise in bermherstel. Ik zag dat voorbijkomen terwijl ik by the way in de zoekmachine typte. Maar ik dwaal nu af, wat in het kader van bermherstel dan ook wel weer grappig aandoet.

Even terug naar The Matrix, de keuze en/of het leven omarmen zoals het is? Ik hoorde vanochtend Hugo Borst voorlezen. De Volkskrant heeft diverse mensen uitgenodigd om voor de camera hun favoriete beginpassage voor te lezen. Hij koos 'Alsof het voorbij is' van Julian Barnes. Ik hoorde Hugo "zag ik af van het leven..." zeggen. Vond ik ook al mooi klinken. Het decor, al voorlezend, was een voetbalveld met lege tribunes. 'nam ik het zoals het kwam'. Prachtige woorden. Intussen dreven ze mee op de wind die deed waar wind nu eenmaal goed in is.

Wat is werkelijk en wat niet? Ik weet een paar dingen héél zeker. Dat PSV heeft verloren, vanwege een gemiste penalty en dat het Boekenweek is. Dat laatste komt omdat dat is zo afgesproken. En afspraak is afspraak.

Fijne dag.

Supersonntag, de boekenweek en van God los

Supersonntag. Dat was het gisteren zéker wel, om maar even in te haken bij onze oosterburen en het motto van onze Nationale Boekenweek (12-03 t/m 20-03). Een mooie lente zon, beetje fris en er was opkomst. Niet alleen in Duitsland, waar het een dag was van deelstaatverkiezingen, maar ook in ons land trokken dagjesmensen er massaal op uit.

'Was ich noch zu sagen hätte. Dauert eine Zigarette und ein letztes Glas im Stehn.' Tja die woorden kunnen hele volksstammen met gemak opdreunen. Het liedje is nu al zo vaak gedraaid dat het onderdeel is geworden van ons Nationaal Bewustzijn. "Und für eure Geduld, wenn's mehr als eine Meinung gab." Is één van de prachtige zinnen uit de best gemakkelijk mee te zingen tekst.

Om maar even bij de boekenweek en mooie woorden te blijven? Wat dacht je van Secularisatie? Snel naar de betekenis ervan gezocht kwam ik op 'het onteigenen van bezit van de Kerk'. Het woord kwam voorbij in verband met een onderzoek over hoe en hoeveel mensen in ons land nog geloven. Zelfs het aandeel mensen dat zichzelf spiritueel noemt is gedaald van 40 naar 31 procent. Het geeft te denken.

Van God los. We zijn met z'n allen aardig op weg. De titel slaat overigens ook op een film, een televisieprogramma en een boek. Ik moet er drie keer nee op antwoordden. Niet gezien en niet gelezen. Of ik zelf van God los ben? Oh ja, al jaren. Ik geloof wel dat er meer is dan dit, maar geloof ook in bedoelingen, liefde en het grote Universum. En ik geloof in vrijheid, ruimte en leren.

Terug naar de mooie woorden? Lethargisch. Moest ik ook al opzoeken, terwijl het misschien voor de hand ligt wanneer je het woord zou lezen zoals gebruikt in een kopje voor een artikel. 'Lethargisch Ajax verzuimt koppositie over te nemen na gelijkspel tegen NEC'. Of moet je daar de wedstrijd voor hebben gezien om het woord Lethargisch op waarde te kunnen schatten?

Ajax, Godenzonen worden ze ook wel liefkozend genoemd, was onverschillig, futloos, gevoelloos, inactief, onverschillig, ongevoelig en passief. Zijn niet mijn woorden. Ik vond het gewoon een aantrekkelijke wedstrijd. Ook best spannend en af en toe een genot om naar te kijken. Maar ja, NEC is dan ook een club uit Nijmegen en eerlijk is eerlijk...ik ben ook niet vies van enig chauvinisme.

Kijk zo levert de Boekenweek weer iets aardigs op. Drie mooie woorden, zin in vakantie na de Franse klank van het woord chauvinisme en het voelen opborrelen van de passie in verband met Supersonntag en de Lente.

Om maar een paar vragen voor te zijn? Nee, ik ben geen liefhebber van optredende BN'rs in The Passion. Binnenkort is het zover. Dan gaan ze weer los. Op daken en in straten. En bij de EO. Ik ben de reclame op de televisie nu al beu. Kortom, ik ben op deze manier van God los.

'Was ich noch zu sagen hätte. Dauert eine Zigarette und ein letztes Glas im Stehn.' Poëtische woorden maar dan wel graag, anno 2016, buiten. Rest me nog om jullie een fijn restant van de Boekenweek te wensen met veel mooie woordontdekkingen, verhaallijnen, non- en fictie. Je hebt nog zeven dagen om het gratis boekenweekgeschenk te ontvangen. Zeven dagen lijkt niet veel maar er zijn mensen die beweren dat je in zeven dagen ook een wereld kunt scheppen. Dus wat is tijd?

Fijne Supermaandag.