Abram Shterenberg; A portrait of poet Vladimir Majakovskij

Soms zitten mensen muurvast in dat wat op het eerste gezicht lijkt te zijn? Een vooroordeel krijgen is een sterke kant van beelden.
Is het een gewetenloze schurk, een boef?
Of is het een portret van een dichter?

A portrait of poet Vladimir Majakovskij
Photography Abram Shterenberg
(Zhitomir 1894- Moscow 1979)

Nederland fotomuseum en de voorjaars schoonmaak

FOTO VAN DE WEEK

Deze week begint de astronomische lente, van oudsher de tijd voor de grote voorjaarsschoonmaak.

Haalt u ook zulke halsbrekende capriolen uit, zoals deze dame, vastgelegd door Dolf Kruger in de Haarlemmerstraat in Amsterdam in 1961, om uw huis weer spic en span te krijgen?

Bron: http://www.nederlandsfotomuseum.nl/nl/

Antidepressiva, een rechthoek en het wee

Bijna een miljoen Nederlanders gebruiken antidepressiva, stond er een paar dagen geleden in de volkskrant.
Tjee, als die cijfers kloppen en ik op een willekeurig tijdstip in de supermarkt naar personeel en medeklanten zou kijken dan zou er kans bestaan dat er een flink aantal rond lopen met een dagelijkse dosis. Zelf ben ik gelukkig geen gebruiker.

Volgens cijfers van het CBS hebben wij nu zo'n 16.805.037 inwoners in ons vlakke land. Best beangstigend wanneer je dan beseft dat er 1 miljoen van ons een bepaalde dosis antidepressiva slikken.
Wordt er nu te gemakkelijk en te snel geslikt, te snel door doktoren voorgeschreven of is de farmaceutische industrie toch werkelijk o'n machtig onderdeel van onze samenleving geworden?
Of zijn er misschien nog andere oplossingen te bedenken voor een probleem?

Er bestaat een kunstwerk van kunstenaar Richard Senna. Een grote rechthoek, plat en rechtopstaand. De titel van het werk is: "Fernando Pessoa"; vernoemd naar de Portugese dichter. Deze Fernando schreef de volgende mooie woorden: "O zee van tranen, o zoute zee/ Hoe vervuld zijn je golven van Portugals wee!"

Over het kunstwerk heeft Senna ooit de volgende indrukwekkende woorden gezegd: "Als je je somber voelt, maak je een verheven ervaring mee, waar ik, dit kunstwerk, aan ben opgedragen. Je gevoel van verlies en teleurstelling, van frustratie en boosheid over je eigen tekortkomingen, verheffen je tot serieus gezelschap. Ontken je boosheid niet en gooi haar niet weg."
Soms is het leven heel fris, leuk en licht. Op andere dagen lijkt het grijs, dor, vlak en kleurloos te zijn. Misschien hoort de afwisseling gewoon bij het leven en kan het een niet zonder het ander?

Wanneer ik zo naar het kunstwerk kijk dan zie ik niet alleen donker en zwart, maar juist héél veel tinten en schakeringen. Kennelijk is er veel meer te ervaren.

Genoeg gemijmer en aan de slag. In beweging komen en vóóruit, dat is de beste kant op.
En dat het liefst zonder al te veel pillen.

Ik wens je een fijne, kleurrijke en stralende dag!

Expositietip: Félix Vallotton in Van Gogh Museum

Het Van Gogh Museum in Amsterdam toont tot en met 1 juni werken van Félix Vallotton (1865-1925), ‘Het vuur onder het ijs’. De Frans-Zwitserse kunstenaar maakte deel uit van de kunstenaarsgroep Les Nablis (‘de profeten’), een groep jonge avantgardisten in de jaren ’90 van de 19e eeuw. Zij zochten een nieuwe weg naar decoratieve kunst, beïnvloed door het werk van Gauguin en Japanse prenten. Het Van Gogh Museum bezit een groot aantal werken van papier van Les Nablis, waaronder houtsneden van Vallotton. In ‘Het vuur onder het ijs’ worden schilderijen en prenten gecombineerd.

http://www.vangoghmuseum.nl/vgm/index.jsp?lang=nl
Bron: http://eropuit.blog.nl/kunst-cultuur/2014/03/16/vallotton-van-gogh-museum

Asperges, Manet en het zien

Édouard Manet

"Dingen die we elke dag gebruiken zijn als je ze goed bekijkt niet zó alledaags.", woorden die een paar dagen geleden bij mij opborrelden.

Niets is toeval. Na een mooi geschreven stukje over Édouard Manet en het schilderen van zoiets ogenschijnlijk simpels als een bosje asperges begon ik bij het zien ervan al te watertanden. Oftewel het water loopt me in de mond.
Volgens van Dale mag je trouwens ook zeggen dat "het water je om de tanden heen loopt" wat hetzelfde uitdrukt maar ook kan betekenen dat je "flauw begint te worden van de honger".

Buiten is het lente. Astronomisch gezien begint de lente pas op 20 maart en komen de kopjes van de asperges boven de grond. Ik heb ze nog niet met eigen ogen gezien, maar het schijnt zo te zijn, een kwestie van vertrouwen. Ik geef me over en wacht rustig af. Geduld is een schone zaak, toch?
Volgens Wikipedia wordt er traditioneel geoogst vanaf de tweede donderdag van april.

Terug naar Manet en zijn schildering van een bos asperges. Ik ben persoonlijk een liefhebber van zo'n fenomenaal beeld. Het mooie, frisse en intense groen van de blaadjes als bedding. Het gebruikte perspectief, niet in het midden maar meer naar rechts geplaatst. De onderlinge afstand en verdeling van de touwtjes die het tot een pakje maken. De prachtig onregelmatige vormen van de asperges, niet één is er gelijk aan de ander waardoor je intens kunt genieten van de verschillen. Het zachte licht en de heldere kleuren. Het tafelkleed met zijn tinten. De bruine aardse achtergrond dat een gevoel benadrukt van het donkere waar ze een hele tijd in groeiden om de kleur te krijgen die ze hebben. Je ruikt en proeft aarde en de asperges.
Ervaring en het voelen van de snelheid, textuur en penseeldruk van de schilder. Kortom een schilderij om van te watertanden.

In hun boek "Kunst als Therapie" schrijven Alain de Botton en John Armstrong het volgende bij dit schilderij: "Om een langdurige relatie te redden van zelfgenoegzaamheid zouden we kunnen leren om onze partner een dergelijke fantasierijke transformatie te laten ondergaan als Manet teweegbracht bij zijn groenten. We zouden moeten proberen het goede van en mooie te vinden onder de lagen van gewoonten en routine."
Mooie woorden voor deze lentedag.

Mocht je je partner vandaag bekijken dan kan het een prachtige belevenis opleveren om te kijken door de ogen van Manet.
Wie weet wat het je oplevert of wat er je toevalt.

Fijne zondag.

Humeur, humor en hotpants

Fotografie Mart van Zwam 

Amerikaanse onderzoekers hebben aangetoond dat berichten die mensen op Facebook plaatsen de stemming en uiteindelijk het humeur van mensen, lezers, kunnen beïnvloeden.
Gelukkig blijkt ook dat een positief bericht meer invloed heeft dan een negatieve. Dat lijkt me dan weer mooi meegenomen.
Ook blijkt dat woorden als sad en happy en het tijdstip van het plaatsen, het weekend en feestdagen een andere werking te hebben op het humeur.

Ik kan het niet laten en heb het woord humeur even opgezocht. Humeur komt van het woord humores, latijn voor lichaamssappen. Het schijnt dat de oude Grieken lange tijd geloofden dat de gemoedstoestand van een mens werd bepaald door een balans van bloed, gele gal, zwarte gal en slijm. Het laat zich denk ik wel raden welk sapje wat beïnvloedde. In de negentiende eeuw werd er wetenschappelijk bewezen dat de oude Grieken het mis hadden.
Het woord humor schijnt ook afgeleid te zijn van het woord humores, ook wel weer grappig om te weten mocht je vanavond aan het trivianten slaan.

Humor. Gisteren liep ik met mijn zoon door de winkelstraat na een heerlijk kopje cappuccino op een terras. De zon scheen erop los, de mensen waren (net zoals wij) vrolijk en héérlijk uitgelaten. Onder het kletsen over van alles en nog wat passeerden we een etalage. In een flits zag ik vanuit mijn rechterooghoek dat er iets gebeurde.
Een jonge mannelijke etaleur stond half achter een etalagepop, hij was bezig haar aan te kleden. De sexy ogende vrouwelijke pop had nog niets aan het lijf behalve een piepkleine hotpants. En met piepklein bedoel ik ook écht piepklein, zo eentje maatje 36.
Met een stralende, een beetje verlegen en ongemakkelijk ogende, glimlach deed hij het laatste knoopje met moeite dicht.
Jammer, ik zou zo graag dat ene moment hebben willen vastleggen met mijn camera. Een gemiste kans, maar wel een leuk moment.

Mijn etalagefoto is er een van een hamer, rood en lijnen. Een stilleven, ook prima.

Ik wens je een humorvolle, fijne, zonnige en positieve dag.

Klapdoos, zoheid en de David

Fotografie Mart van Zwam 

Een klapdoos. Ik heb weer een woord geleerd dat ik nog niet kende. Een klapdoos is een ander woord voor laptop. Taal, het ontstaan, de voortdurende verandering en verrijking ervan blijft bijzonder en bijzonder grappig.

Grappig is gewoon grappig, maar wanneer ik het woord bijzonder ervoor plaats stijgt het direct in waarde. Volgens mij gaat dat ook zo met mensen, zet de een naast de ander en de waarde van die ander verandert. Het wordt meer. Of minder, dat kan natuurlijk ook. Dat zou een mooi gespreksonderwerp kunnen zijn mocht je als lezer of lezeres vandaag toevallig een afspraak hebben met een relatietherapeut.

Met een putdeksel, een vierkante afdekplaat, wat beton en een aantal bandensporen kan dat ook zo werken. De losse onderdelen zijn op het éérste gezicht niet zo heel bijzonder. Maar eenmaal op hun plek in het beeld, in een bepaalde volgorde en verdeling, ontstaat er een mooi beeld. En als je de verschillende onderdelen nog een keer bekijkt dan kan het wel eens mooie verrassingen opleveren.

Zoheid. Ook een woord wat ik nog niet eerder hoorde. De eigenheid, de (je)ware aard. In het boeddisme heet het tathata. "Een sinaasappel heeft zijn zoheid, zodat we hem niet met een citroen verwarren." Mooi gezegd.
Ik moest bij het lezen van een stukje tekst over de "zoheid der dingen" ook weer aan de woorden van Howard Hodgkin denken. De kunstenaar schreeuwde het soms uit tegen zijn ijverige leerlingen. "Je moet niet de appel schilderen, maar de áppel."
Wanneer je op zoek bent naar de zoheid van dingen of levende schepsels kan het je frustraties opleveren maar ook zoveel wonderlijk moois. Soms kun je het niet beschrijven, of nog niet. Maar de heldhaftige poging ertoe is al een bijzonder cadeau aan jezelf.

In Italië zijn ze op dit moment van schrijven boos vanwege een reclamecampagne. Een wapenfabrikant heeft het in zijn hoofd gehaald om het beroemde beeld van de David te gebruiken in een fotomontage. Het bijzondere beeld heeft in de montage een wapen in zijn knuisten. Maar ze zijn er nog niet klaar mee aangezien Italië de rechten bezit van alle commerciële afbeeldingen van het beeld.
De zoheid van de David, daar past absoluut geen wapentuig bij.

"Dingen die we elke dag gebruiken zijn als je ze goed bekijkt niet zo alledaags."

Fijne lentedag.

Aanvalligheid, aanminnig en waardigheid

Fotografie Mart van Zwam 

"Aanvalligheid, schoner nog dan schoonheid", bij het lezen van deze zin van Jean de La Fontaine (1621-1695) gingen mijn wenkbrauwen even omhoog en verscheen er op mijn voorhoofd een vraagteken.
Aanvalligheid? Dat zal toch iets met oorlog of in ieder geval met geweld van doen hebben?
Onmiddellijk dacht ik aan Poetin, America, Europa, de Krim en het verdelen van land en mensen. Maar niets bleek minder waar.

Ik heb het even opgezocht. Aanvallig betekent lief of aanminnig. Aanminnig is bekoorlijk of innemend. En bedankt voor het citaat. Wéér iets geleerd.

Een paar dagen geleden zat ik op mijn gemakje in de stadsbus en genoot ik intens van het uitzicht. Straten, huizen, het drukke verkeer. Fietsers op weg naar iets. Het landschap van stad en leven zichtbaar achter het glas.
Bij een van de bushaltes stapte een jong stel de bus in. Ik schatte haar een jaar of achttien, hij was denk ik een jaartje ouder. In de buggy die de bus inrolde zat een dochtertje van een jaar of twee.
Zij was een forse vrouw en probeerde zich al onderuit hangend tegen een leuning van de bus staand te houden. Met een verveelde blik staarde ze regelmatig op haar mobiel. Hij stond stoer te wezen en keek alle kanten op, behalve die van haar. Een paar minuten later sprak ze tegen hem. Ik kon het niet verstaan.
"Denken moet je aan een paard overlaten, die heeft een grotere kop dan jij." Dat was wel voor iedereen hoorbaar.

Een tijdje later stapten ze uit de bus. Ik kon ze nog net uit een hoekje van mijn raam zien. Hij voorop en zij, de buggy met één hand sturend, volgde. Haar andere hand had ze nodig voor haar mobiel.
Het kindje lachte; gelukkig maar.

Geluk zit 'm ergens in en in de waarde die we eraan toekennen. Zonder contact te maken met de waarde, lijkt alles waardeloos.

Zaterdag, weekend, koffie, ontbijt en een eitje. Héérlijk.

Fijne dag.

Zalando-man, koffie en verlangen

Fotografie Mart van Zwam

Op het moment dat ik deze pakketbezorger in het oog kreeg en in de weer zag met zijn scanner en dozen zag ik in hem direct een soort "Zalando-man" . Het koppelvirus had zijn werk gedaan. Ik hoorde direct de naam, het klonk als een echo in de bergen en beneden mij in de koopgoot van Nijmegen. Mijn ogen zochten vol verlangen naar een groep wild losgeslagen kooplustige vrouwen op stiletto-hakken.  

Je kent het vast wel. Krijsende en gillende vrouwen die bijna ter plekke in katzwijm raken omdat ze een niet al te knappe man zien met een petje die het postpakket komt afleveren waar ze naar verlangen en smachten.
Ik vind reclame boodschappen soms leuk maar wanneer deze uiting op tv komt dan stop ik pijlsnel beide vingers in mijn oren. Maar helaas. Het is al niet meer te voorkomen. De naam Zalando heeft zich al in mijn systeem genesteld. Wanneer ik een nietsvermoedende postbezorger met pakketten zie slepen dan koppel ik er direct "de Zalando-man" aan. Gelukkig is het bedrijf Zalando de laatste tijd een beetje stil, er is kennelijk genoeg reclame gezaaid.
Bestaat er een softwareprogramma om zo'n koppelvirus te verwijderen? Met een app zou ik al dik tevreden zijn.

Nog een mooi voorbeeld van zo'n koppelvirus? Wanneer ik mijn was in de wasmachine stop dan hoor ik geneuzel over een machine en de technologie.
Je kent het vast wel. Twee mannen die gebroederlijk door de bossen fietsen. Even later scheuren ze met hun sportauto door de bergen terwijl er een vragend en echoënd okay klinkt. Een paar seconden later hoor je één van de twee vragen waar je toch al die technologie voor nodig hebt? To keep my the laundry clean. Ja duhhh.
Zo worden wij mannen voor een kort moment als een soort randdebielen te kijk gezet. Ik heb het nooit met andere mannen over mijn was en zeker niet tijdens het rijden in onze sportauto's. Al fietsend en onder de modder, tijdens het beklimmen van heuvels en het klauteren uit dalen hebben we het echt wel over andere belangrijke levensvraagstukken en gevoelige onderwerpen. Echt wel.
Gelukkig heeft mijn verlangen naar bos, bergen en het kleurrijke India er niet onder gelegen.

Koffie en het koppelvirus? Ah, die blijf ik wel grappig vinden. George Clooney of Matt Damon zijn in het huis en tientallen gillende vrouwen willen maar één ding en dat heeft niet zo héél veel met koffie te maken. De wereld die de reclamemakers ons willen voorschotelen is net niet echt, soms wel een sprookje.  

Maar beste mannelijke lezers, de lat ligt hoog. Als je er geen in je kast hebt hangen dan adviseer ik je pijlsnel een goed zittend pak te bestellen, al dan niet bij Zalando, en aan te hebben tijdens het genieten van een kopje koffie. Je weet tenslotte maar nooit wat het effect ervan kan zijn.

Nog een schoolvoorbeeld van het koppelvirus? Ik hoef maar een foto te zien van een zeehondje of ik hoor de klanken van Freddie Mercury en Queen. Maar deze is niet zo erg, best lekker.
"It's a beautiful day". Zeker weten.

Fijne dag.

Carnaval, los gaan en de vierdaagse

Fotografie Mart van Zwam

Een deel van de Nijmegenaren heeft zich in het carnaval gestort. Het is feest, de vlag is gehesen en Nijmegen heet nu voor een paar dagen Knotsenburg. Alaaf.
Ik laaf me graag aan de mooie en bijzondere verschillen die ik op straat tegenkom, het is weer genieten geblazen.

Terwijl de één lekker aan het hossen slaat en uitgedost in een of andere leuk en grappige kledij nog een pintje pakt, lopen anderen door de straten van de binnenstad. In beslag genomen door de dagelijkse besognes of andere aardse dingen.
Afgelopen zaterdag zag ik een mevrouw op leeftijd meewarig haar hoofd schudden om zoveel gekdoenerij. Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg, typisch Nederlands erfgoed.
Het is ook lastig om los te gaan als je (te)veel in je hoofd leeft en in beslag genomen wordt. Soms kan een beetje alcohol je op weg helpen. Zelf heb ik ooit 'n poging gedaan om carnaval te vieren, maar ik ben "van boven de rivieren". Ach ik ben content met mijn rol als toeschouwer. Ik fotografeer en in stilte neurie ik graag een deuntje mee. En blijf ik me verbazen over de prachtige verschillen.

De lente is alvast begonnen. De knoppen in de natuur zijn er al volop en er komt weer een leuke blos op de wangen van hen die weer steeds meer naar buiten gaan. Het lentegevoel en uiteraard wordt er dan ook weer getraind voor de Nijmeegse Vierdaagse.
Elk voorjaar gaan de wandelschoenen uit de kast en zie je ze weer vaker in en om Nijmegen. Gehuld in sportieve kleding met al dan niet een korte broek. Gordel om met in één van de vakjes een flesje met vocht. Een ander vakje is bestemd voor de meegenomen boterhammen, een andere voor een banaan of ander fruit. En er is nog plek voor een hartig koekje voor de stille trek en een regencape want je weet het maar nooit.
Natuurlijk is er ook een vakje voor de onafscheidelijke telefoon. Ziedaar het overlevingspakket voor een mooie wandeltocht.

Een mens is van nature een kuddedier en we horen maar al te graag bij een groep gelijkgestemden. Volgens mij zijn wij de meest wonderlijke en kleurrijkste wezens op twee benen die deze wereld bevolken.
We gaan gewoon héérlijk van feest naar feest, dat maakt ons hopelijk lekker los en op de been.

Alaaf en een fijne dag.