Asielzoekend, ontworstelen en een vinger

Op het moment dat schrijver Rodaan Al Galidi zijn eerste zinnen over tafel liet rollen hing ik al geboeid aan zijn lippen. Wat een bijzondere man en wat een grappige, soms ook pijnlijke, uitspraken. "Een kringloopwinkel in Nederland is netter dan een museum in Bagdad...". Ik kwam niet meer bij van het lachen maar wist ook dat ik daar snel mee moest stoppen om niet de rest van het interview te missen. Wat was het boeiend om mee te kijken door de ogen en beleving van iemand niet van hier, oorspronkelijk gezien dan.

Rodaan Al Galidi was ooit asielzoekend, het duurde negen jaar voordat hij uiteindelijk een verblijfsvergunning ontving, leerde zijn eerste Nederlandse woordjes van een achtjarig meisje inruil voor gitaarlessen. Nu staan er zestien (16!) in het Nederlands geschreven boeken op zijn naam. Voor zo'n man kun je alleen maar louter bewondering en respect hebben.

"Hoe ik talent voor het leven kreeg". Een mooie titel. Je moet er maar opkomen. Die bij elkaar geplaatste woorden vormen een uitnodiging om het boek ter hand te nemen en te lezen. Ontsnappen is niet mogelijk. Excuses zoals geen tijd, zin of nog zoveel te doen zijn niet inzetbaar. Tenminste, zo voelde dat bij mij.

"Nederland is goed in het temmen van mensen". Sinds ik voor het eerst de film Alleman van Bert Haanstra zag heb ik geloof ik nooit meer iemand zo de vinger op plekken, in beeld of tekst, zien leggen. "Ze zijn professioneel", doelend op de uitvoerders van de systemen waarin wij Nederlanders leven.

"Depressie is de zwakke plek in de liefde". Mooi gezegd. Er was namelijk nog meer vuurwerk in 'Hier is Adriaan van Dis' gisterenavond. Katja Petrowskaja en Andrew Solomon droegen hun indrukwekkende steentjes bij. Voor smullers was het een genot.

"Denkend aan Holland/ zie ik breede rivieren/ traag door oneindig/ laagland gaan,
rijen ondenkbaar/ ijle populieren/ als hooge pluimen/ aan den einder staan;" Hendrik Marsman (1936). Het blijft een prachtig fier opstaand gedicht. Hij schreef het tijdens een verblijf aan de Middellandse Zee.

Ik begrijp nu veel beter waarom Piet Mondriaan, als zoon van een christelijke hoofdonderwijzer, naar Parijs en later Amerika vertrok. Ontworstelen, uitbreken en ontwikkelen heeft geloof ik wel enkele raakvlakken met asielzoeken. Je heil elders zoeken en vinden is een oplossing om te leven wat je moet leven.

En terwijl in het Gemeente Museum in Den Haag Mondriaan's Victory Boogie Woogie al ritmisch trillend hangt denk ik ondertussen aan Holland en probeer ik te kijken als een vreemdeling. Een mooie opdracht voor vandaag.

"Een kringloopwinkel in Nederland is netter dan een museum in Bagdad...".

"Is waar. Echt waar...". En zijn stem echode, inclusief tongval, nog even na.

Fijne dag.

Forum in een testfase..!

Wat ik aan het doen ben?

Het opzetten en testen van een forum (testfase!), Met de gedachte en bedoeling om liefhebbers bij elkaar te brengen. Om uit te wisselen, te contacten en/of activiteiten te combineren...!

Wil je alvast een kijkje nemen?
Klik hier...

 

PRESENTATIE NIEUW LEIDS LAKEN #2

Vlugzout, ruiken en een Rembrandt

Het schilderijtje werd omschreven als 'Continentale school, negentiende eeuw'. Richtprijs hooguit zo'n 800 dollar. Het paneeltje werd ingezet op 250 dollar.

Hopelijk heeft Rembrandt ergens daarboven meegekeken en zich een kriek gelachen. Enige tijd later werd het paneeltje namelijk afgehamerd op 870.00 dollar. Inclusief de veilingkosten, who cares, is de rekening voor de koper 1 miljoen dollar. Maar dan heb je ook wat. Een echte en verloren gewaande Rembrandt.

Het geheel leek wel een film. Ik zag het zo voor me. De spanning en adrenaline. Iets weten of vermoeden dat een ander niet weet? Een ingehuurde runner (die voor kunsthandelaren op koopjes jaagt). Telefonisch contact. Een appje aan Jan Six van kunsthandel Fine Art met de simpele tekst "Jan, er is hier iets geks aan de hand". Een snel doorgestuurde detailfoto en een onthutste Jan die dan onmiddellijk terugbelt en roept "Kopen, kopen, kopen....".

Het is dus een echte Rembrandt. Inmiddels is het na uitgebreid onderzoek toegeschreven. Het heeft als mooie titel 'De flauwgevallen patiënt (De reuk)'. Ik moest even denken aan vlugzout oftewel ammoniumcarbonaat. Werd vroeger met regelmaat gebruikt om iemand, vaak dames, na een flauwte weer bij te brengen. Reukzout was een andere benaming voor het goedje.

De serie bestaat nu uit vier. De drie musici (Gehoor), De operatie (Gevoel). De brillenverkoper (Zicht) en nu dus De flauwgevallen patiënt (De reuk). Het vijfde en laatste zintuigwerk ‘Smaak’ is nooit teruggevonden. Misschien, héél misschien komt het ooit nog boven water? Amsterdam kent veel grachten.

In Amsterdam werd gisteren een hoofd op straat gevonden of beter gezegd: het was er tentoongesteld. In Amsterdam hebben ze wel wat anders aan hun hoofd, sorry voor de woordspeling. Erg flauw, ik weet het maar kon het niet laten.

Superbia (hoogmoed - hovaardigheid - ijdelheid), Avaritia (hebzucht - gierigheid), Luxuria (onkuisheid - lust - wellust), Invidia (nijd - jaloezie - afgunst), Gula (onmatigheid - gulzigheid - vraatzucht), Ira (woede - toorn - wraak - gramschap ), Acedia (gemakzucht - traagheid - luiheid - vadsigheid, afkomstig van het Griekse "ἀκηδία" ).

Ik moest even denken aan dat fantastische schilderij van Jeroen Bosch dat over de zeven hoofdzonden gaat. En bijna tegelijkertijd las ik de uitspraak van kunstenaar en activist Ai Wei Wei na een bezoek aan een vluchtelingenkamp aan de Grieks-Macedonische grens.

"Je gelooft niet dat dit Europa is. Het is de 21ste eeuw, dit is een complete ramp. Mensen hier hebben geen zicht op een toekomst" aldus de kunstenaar.

In gedachten zag ik de hamer van de veilingmeester. Zo'n glanzende bruine houten. Hoog opgeheven voor de ultieme klap. "Sold..."

Opstuwende begeerte.

Fijne dag.

Een rode loper, feministische karnemelkkutjes en een beeldenparade

Feministische karnemelkkutjes. Ik had de behoefte er even op te reageren. Vond het te gemakkelijk gevonden en ingezet om leuk uit de hoek te komen. Misschien heb je veel te danken aan die "feministische karnemelkkutjes...". Enige dankbaarheid zou op z'n plaats zijn denk ik. Ik schreef het maar als goedbedoeld commentaar op haar stukje tekst. Het antwoord, dat overigens zeer snel volgde, ging over de dag te beginnen met een vleugje sarcasme. Misschien had ik het vleugje zo vroeg op de dag gemist, dat kan ook.

Ja, het was gisteren Internationale Vrouwendag. En dat zouden we weten ook. Het was een mooie dag. Via diverse kanalen kwamen er allerlei berichten en prachtige foto's voorbij. Om ons te helpen herinneren, attenderen of om aandacht te vragen. Persoonlijk vond ik de foto van een werkende en in haar atelier beeldhouwende Camille Claudel het indrukwekkendst. Gelukkig deden allerlei verschillende musea aan de beeldenparade mee. Zelden kwamen er zoveel mooie en goeie, door vrouwen gemaakte kunstwerken, op één dag voorbij. Wat een genot!

Wanneer water stroomt dan zoekt het zich als groep een weg. Af en toe zijn er dingen die in de weg liggen of allerlei obstakels die een tijdelijke barrière vormen. Maar altijd, of het nu links of rechtsom is, komt water weer bij elkaar. Zoekt het andere druppels op en bereikt het haar uiteindelijke doel. Vond ik een mooi beeld en vooral een prachtige gedachte.

Zo is dat ook met vrouwenenergie als je het mij, als man, vraagt. Af en toe is er niets van te begrijpen en, lang of kort, staan wij als mannen met open mond te kijken naar wat er gebeurt en afspeelt. We proberen het wel, maar raken er af en toe ook een beetje door van slag. Maar dan herpakken we ons, dat gelukkig dan ook wel weer.

Wat de huid betreft wat een verschil tussen man en vrouw. Maar hun botten? Menselijk. - Ikkyu (15de eeuw).

Een jas ophouden? Een deur openhouden? Een vrouw voor laten gaan? Vind ik niet alleen passen, maar ook mooi qua vorm. Het is ook een kwestie van galant zijn. Andersom kan het uiteraard ook. Zulke bewegingen veroorzaken op alle dagen altijd een glimlach.

Het was een mooie beeldenparade gisteren. En de rode loper? Die was er in gedachten ook.

Fijne dag.

Groei, de Lente en 'Adieu God'

Zachtjes, héél zachtjes
en ook nog eens langzaam
nadert het voorjaar.

Wees stil om haar niet te storen,
wees onder de indruk
om haar recht te doen.

Niet dat het nu uiteindelijk zo'n indrukwekkende regels gevuld met woorden zijn geworden, maar het legt wel de vinger op de goeie plek. De lente komt eraan.

Het groeit in mijn bescheiden tuin. Het plopt en doet. Doet wat het moet doen. Het groeit omdat dat nu eenmaal de bedoeling is of schijnt te zijn. Wie of wat dat bedacht heeft? Ik heb geen idee, maar ben er zo blij mee dat ik er intens gelukkig van kan zijn. En dat elk jaar weer.

Intussen verandert mijn tuin in een soort van inspiratietuin. Oh, er valt nog genoeg te doen. Ik kan nog wel vooruit. Qua tijd en opbrengst schiet het niet op omdat de afleiding groot is. Misschien wel te groot. Dan is er weer een ronde en verroeste plaat die ergens rondslingert, dan valt mijn blik op een hartvormige steen. Dan weer zijn het de vogels die roepen of een kat die stiekem, alsof ik dat niet in de gaten heb, mijn tuin tijdelijk wil bewonen. Er is altijd wel wat. Daarom schiet het niet op, volgens Aardse begrippen dan wel te verstaan.

Een blik op mijn mobiele telefoon is ook funest. Bij ieder geluidje lijkt hij (of is het het?) me te roepen. Bij ieder geluidje val ik als een hongerige of zelfs verslaafde aan. Ik wil blijkbaar niets missen. Kan het uiteindelijk wel als het erop aan komt. Dat weet ik gelukkig ook.

Een piepje, of nieuwsplopje zoals je wilt, ging over een woordenclash tussen Tijs van den Brink en Midas Dekkers. Tijs, niet echt mijn favoriet (en dan druk ik me nog mild uit) en altijd slecht op foto's staand, interviewde Midas voor het programma 'Adieu God?'. Ik moest wel even kijken. Bij Midas hing ik aan de lippen, genoot van elk woord en bemerkte dat ik een lift kreeg tijdens zijn reis. Een reis door zijn geschiedenis, denkwereld en meningen.

"Er is niemand die op ons past.".

Arme Tijs. Ik zag hem al snel verbleken. "Mislukte kindjes" en "Mormels" vanwege zijn zwaar gehandicapte zus die tot het einde in een inrichting verbleef. Midas was op stoom en raakte op drift. "Een dierentuin uit de hel van Jeroen Bosch.".

"Zij werd liefderijk in leven gehouden, waar het misschien beter was geweest om haar liefderijk niet in leven te houden." De gesputter en de protesten van Tijs lieten Midas nog meer kolen op het vuur gooien. Ik zag het ondertussen in de Hel al aardig warm worden. "De schepper die dat in elkaar heeft geknutseld, zou ik wel eens in een donker steegje willen tegenkomen..."

Adieu God. En wat een indrukwekkende uitzending.

"Elke dag levertraan was erger dan het misbruik bij de Katholieken...".

Verdoofd maar ook helder en wakker liep ik door de (inspiratie)tuin. Op zoek naar voorwerpen, groei en nog te bewerken beelden. Een vroegere vlam noemde me ooit, toen bij haar de verliefdheid over was, 'nou niet bepaald een man van de wereld'. Klopt niet. Ik ben een man van de wereld, maar misschien niet volgens Aardse maatstaven en metingen.

Ik wil nog wel verhuizen, dat gaat ook nog wel gebeuren. Mijn tuintje neem ik dan mee. Gewoon omdat dat kan.

Fijne en inspiratievolle dag.

De Giro d'Italia, de Vierdaagse en een Heraut

Om het maar niet te vergeten en het van mijn "to say" lijstje te kunnen afvinken? De rubriek "Lieve Mona" was vroeger inderdaad een onderdeel van het tijdschrift en leugenblaadje Story. Even was er nog een kleine discussie of het nu niet de Libelle of de Margriet was, maar ik had toch gelijk. Mijn herinnering liet me niet in de steek en klopte. Niet dat ik per se gelijk wilde hebben, het voelt meer als een opluchting. Een opluchting dat het over het algemeen bezien nog allemaal best aardig functioneert.

Verder kwamen er naar aanleiding van het overwegen, grappig bedoeld that's all, een vraag en antwoordrubriek te beginnen niets binnen. Enigszins opgelucht, maar ook een tikje teleurgesteld, kan ik dus gewoon op dezelfde voet verder. Wat ik op zich ook een grappige uitdrukking blijf vinden. Misschien komt dat door het mooie weer van gisteren, het naderende voorjaar, de komst van de Giro d'Italia naar onze stad en streek en het nu al, bij mij althans, vierdaagsegevoel. Ik ben gek op Herauten, vind ze ook van onschatbare waarde. In die zin is het proces van uitzoeken van mijn bescheiden collectie vierdaagsefoto's te vergelijken met een Heraut. Mijn gedachten tijdens het proces van dwaalden door de herinneringen aan de Vierdaagse van het afgelopen jaar.

Als fotograaf is het verstandig om juist niet de blik op oneindig te hebben maar vooral gericht op het ik. Dit bedoel ik niet als onderdeel van het ego maar meer in de trant van wat vind ik er nu van? Dat uitgangspunt,  manier zoals je wilt, levert samen met alle geopende, zuivere en actief zijnde zintuigen de beste beelden op. Spreekwoordelijk gezien moet je er een neus voor hebben of ontwikkelen. Dat laatste kan uiteraard ook.

Neem nu de foto van dat jongetje. Nog steeds vind ik dat een van mijn best geslaagde foto's van de vorige Vierdaagse. De in streepjesshirt gehulde en armen over elkaar hebbende en zonnebril dragende man belet me als kijker om het beeld in te kruipen. Zo kan dus een sta in de weg een toonzettend deelonderwerp worden. Als kijker moet je om de man heen om het zingende jongetje goed te kunnen bekijken. Onderweg kom je dan nog een blonde vrouw tegen en zelfs, ik kan daar gelukkig van worden, een rokende vrouw. Niet dat het fijn is haar te zien roken, maar ze geeft een grappig contrast in samenhang met de geopende mond van de zanger in spe.

Het jochie was op een ronde betonnen bal geklommen en deed uit volle borst mee, althans zo lijkt het op de foto. In werkelijkheid was hij aan het playbacken. Ik weet nog dat er op dat moment een lied van André Hazes, snoeihard, klonk. Vanaf de Voerweg, want die kant kijken de volwassenen in het beeld op, klommen de wandelaars al wandelend omhoog. Richting het rijen dik staande publiek. Richting de, in het uitbundig roze versierde, Hertogstraat.

Het jochie lijkt op de foto een Heraut te zijn. Een bode, een aankondiger van gewichtige gebeurtenissen. Of gewoon een held. Je moet het namelijk maar durven. Of misschien is het wel de kinderlijke onschuld dat me zo raakt. Of het in beeld gebrachte ultieme gevoel  van vrijheid.

De Giro komt met elke omwenteling van de Aarde dichterbij. De Vierdaagse ook. Stap voor stap.

Fijne maandag.

Frozen, Beatrijs en lieve Mart

"Waarom gaat Frozen van Netflix af? Zal mijn dochter erg verdrietig van worden", twitterde een behoorlijk verongelijkte vader. Ik las het bericht op de pagina van de NOS en verbaasde me over zoveel ophef. Er hoeft maar iets te gebeuren of mensen klimmen tegenwoordig direct in de pen. Spreekwoordelijk gesproken dan want in dit geval komt het erop neer dat er (te)snel wat toetsen worden ingedrukt. Maar goed, er was kennelijk een groot probleem.

De serie Frozen schijnt bij kleuters en hun ouders razend populair te zijn en Netflix is nu de boeman of tijdelijke kop van Jut. Volgens het nieuwsbericht zijn de rechten gewoon verlopen en besloot Netflix om te stoppen met uitzenden. Het gevolg laat zich dus raden. Hevig en zwaar teleurgestelde kleuters en wanhopige en zeer boze ouders. Tja hoe leg je dit zachtjes, rustig en met veel liefde aan je kinderen uit? Lijkt mij een hele klus. Mochten ze er niet uitkomen hoe het aan te pakken dan is het bekijken van een uitzending met in de hoofdrol Super-Nanny Jo Frost misschien een behulpzame tip?

Een ander item dat op internet voorbij kwam bevatte een vraag. Hoe ga je om met vrienden die ongevraagd de stekker van hun mobiele-telefoonoplader in het stopcontact pluggen? En vrienden die gewoon vragen naar het wachtwoord voor de aanwezige WiFi? Hoe pak je dat aan?

Zulke vragen beginnen bij de Trouw altijd met Lieve Beatrijs. Het is dan ook aan haar gericht. Ik ken Beatrijs uiteraard niet persoonlijk, maar moest even denken aan "Vraag het Mona" uit het verleden. Ja, sorry, ik ken mijn klassiekers. Die Mona, een wat oudere en wijs overkomende vrouw stond vroeger in de Story en een tijd lang was dat, samen met de Telegraaf, het enige leesvoer in ons ouderlijk huis. Dus vandaar.

Een andere behulpzame vrouw, ook uit een ver verleden, was ooit Klazien uit Zalk. Klazien sprak een dialect dat er niet om loog, was wijs en overspoelde Nederland met allerlei verschillende kruidendrankjes. Ze heeft zelfs een aantal bestsellers op haar naam staan. Nederland kocht de boekjes niet alleen maar vrat ze bijna op. Ach Klazien. 76 is ze uiteindelijk geworden. Klazien was niet alleen wijs en kruidig maar bezat voor de televisie ook een x-factor die er niet om loog.

Misschien een handige tip voor de zondag? Gewoon zeggen dat de stroom is uitgevallen en een spelletje doen. Vinden kinderen héél erg leuk. Of bouwen met Lego of Duplo. Verkleedspelletjes om de fantasie te prikkelen, daar zijn ze ook gek op. Verder zijn er nog verstoppertje of tikkertje. Heb je al aan iets met een bal gedacht?

Voor de volwassenen die s'avonds op bezoek komen? Gewoon zeggen dat de stroom is uitgevallen, kaarsen laten branden, de wijn inschenken en een goed gesprek opstarten. Je zult zien dat het een top-avond kan zijn. Succes en veel plezier!

Nog heel even en ik kan mijn eigen hulpprogramma starten. Wie weet doe ik het ook nog. Filmpjes op YouTube en een aantal bestsellers in de boeken toptien?

"Lieve Mart" zou kunnen. Of "Beste Mart". Dat mag ook.

Fijne zondag.

Beeld & Coaching- Fotografie Mart van Zwam : Verbinden in de vorm

Beeld & Coaching- Fotografie Mart van Zwam : Verbinden in de vorm: Verbinden in de vorm Op zoek naar iets moois en nieuws voor aan de muur? In huis of op kantoor..? Door op de foto te klikken kun je ...

Verbinden in de vorm

Verbinden in de vorm

Op zoek naar iets moois en nieuws voor aan de muur? In huis of op kantoor..?

Door op de foto te klikken kun je deze rechtstreeks bestellen. Er is een keuze uit de volgende mogelijkheden: op canvas, hout, ingelijst en op aluminium Dibond.

Bijvoorbeeld: foto op canvas, formaat 55 cm x 70 cm € 90,00 (gratis verzending!)