Op zoek naar dé vorm...Nr: 377 #Nijmegen

Op zoek naar dé vorm...Nr: 358 #Nijmegen

Op zoek naar dé vorm...Nr: 242 #Nijmegen

Op zoek naar dé vorm...Nr: 145 #Nijmegen

Op zoek naar dé vorm...Nr: 100 #denHaag

Financieel fit, sorteren en tijdsbesteling

Fotografie Mart van Zwam

Ik behoor "financieel fit" te zijn geloof ik. Tenminste dat is het advies in een reclamefilmpje van de ING bank. De bank met de op onze emo-gevoelens werkende Nationale oranje kleur.
Met die tint nog in mijn gevoelsbeleving en mijn leeuwenhart op de juiste plaats (ik hou van voetbal, dus dat werkt wel lekker door) vloog ik even via de verbinding op mijn laptop naar de website van de bank.
Ik word uitgenodigd om een test te doen om eens te kijken of ik wel fit genoeg ben. De test duurt maar 5 minuten en ik krijg direct een rapport met tips en tricks. Belofte maakt schuld.

Maar ik besluit om het niet te doen. Ik heb geen 5 minuten meer over, ik kom namelijk tijd tekort. Tenminste dat roept dat stemmetje in mij.
Eigenlijk klopt daar geen voetbal van. Ik heb gewoon tijd genoeg, maar die stem roept iets héél anders. Ik ren me af en toe rot. Nee dat is ook weer niet waar, ik ren me niet rot maar ben gevoelsmatig vaak buiten adem. Ik moet nog zoveel doen!
My mind is playing funny tricks on me.

Om een voorbeeld te geven? Misschien is dit voor veel mensen wel herkenbaar.
Ik heb twee bakken in mijn keuken staan, één voor plastic en één voor groenteafval en dergelijke. Het plastic verzamel ik later in een grote plastic zak die daarvoor bestemd is, dat is mij opgedragen.
Groenteafval kan in de groene kliko. Welke creatieve geest heeft trouwens dat mooie woord bedacht?
Verder heb ik een prullenbak voor het oudpapier en buiten staat een grote bak met een groene zak erin voor het zogenaamde restafval. Dan heb ik nog een zakje in de keukenla voor lege batterijen, een verzamelpuntje in de kelderkast voor kapotte lampen en een zak voor eventuele kleding die weg kan. Mijn lege flessen en potjes staan buiten geduldig te wachten op vervoer naar de glasbak.
Nu ben ik ook nog eens mijn huis aan het opschonen. Kuisen is daar een mooi woord voor. Dat betekent in de praktijk met aandacht sorteren wat weg kan en wat niet en daarover de nodige beslissingen nemen. Bewaren of weg? Maar dat levert weer de onvrijwillige dilemma's op. Stel dat ik het ooit nog eens nodig heb? Je weet het tenslotte maar niet.
En zitten er herinneringen aan vast gekleefd of niet? Beslissingen, beslissingen...

Spullen die nog goed bruikbaar zijn gaan naar de kringloopwinkel en de rest naar de afvalverwerking. Voor de Nijmeegse DAR (die halen het gratis en voor niets op) moet ik die spullen weer sorteren. Oud ijzer bij oud ijzer en de rest bundelen in pakketjes die draagbaar zijn voor de mannen van de DAR. Ik wacht trouwens al jaren op het moment dat er een beeldschone vrouw op mijn stoep staat die aanbelt in zo'n vuilnisoveral, lijkt mij een superbeeld. Mijn camera heb ik al jaren standby mocht dat ultieme moment zich voordoen.
Al met al dus een héél gedoe om met al dat afval bezig te zijn. Ik kan me nog vaag herinneren dat wij als gezin vroeger twee ijzeren vuilnisbakken per week hadden waar gewoon alles in ging. Makkelijk en simpel.
Bijna niet meer voor te stellen dat we maar twee bakken hadden voor een huishouden van zeven(!) personen , twee honden en een papegaai.

Nog een voorbeeld van tijdsbesteling i.p.v. tijdsbesteding? Ik moet zorgen dat alles het blijft doen. Mijn mobiel, accu voor de camera, scheerapparaat, laptop en tandenborstel moeten elke keer weer aan het infuus. Een nooit eindigend proces van energie en opladen. En het kost tijd en aandacht, dus energie om ook daar weer aan te denken.

Ik heb het reclamefilmpje van de ING net nog even teruggekeken. Flitsend en snel. Man (met baard, hoe 2014 is dat?) komt thuis van zijn werk en geeft zijn vrouw een kus terwijl zij het huis uit rent op weg naar haar auto. Zij draagt het wit van de zorg. Misschien gaat ze naar haar werk zodat ze samen de hypotheek kunnen betalen, op vakantie kunnen gaan en voor de studie van de kids.
Hij schrokt zijn eten naar binnen terwijl hij nog even naar een webseminar kijkt om te leren nog fitter te worden.
En dan zijn tenslotte de kids aan de beurt. Het leven op een oranje wolk.

Ik laat me vandaag niet bestelen, mijn tijd is kostbaar en een uiterst waardevolle schat.

Fijne dag.  

Mondriaan, jazz en levensvorm

Fotografie Mart van Zwam

Gisteren liep ik weer eens héérlijk te slenteren. Ja, ik slenter wat af als ik de tijd en kans heb. Het is geen lopen, niet wandelen, maar slenteren met het hart. En met het oog. Want het oog wil ook wat, heeft ook zo zijn zijn behoeftes. Of is het haar behoeftes?
Dat is iets wat soms verwarrend is. Is het oog nou een hem of een haar?
In ieder geval slenter ik en kijk ik in het rond. Soms overzie ik het grotere geheel en een seconde later stort ik me op een detail.
Het leven is in beweging, synchroon lopend aan mijn verschillende manieren van ervaren.

In de kern van de stad, qua symboliek bijna vergelijkbaar met mijn eigen Mart-kern, staat in Nijmegen de St. Stevenskerk. Er omheen staan oude gebouwen waaronder de schilderachtige Kanunikenhuisjes. Pal daarachter begint een heel andere bebouwing, ooit in hun tijd nieuwbouw genoemd.
Wanneer ik het geheel vanaf een afstand bekijk dan ervaar ik het als een ratjetoe van gebouwen en vormen die loskomen uit hun tijd.
En als ik me dan losmaak van het grote geheel en me focus op één van de details ontstaat er bijna als vanzelf een compositie. Een andere ordening. Een compositie van vormen en lijnen.
En voor één moment, wat soms langer duurt dan een tel, voel ik me een beetje een Mondriaan.

Pieter Cornelius (Piet) Mondriaan (Amersfoort, 7 maart 1872- New York, 1 februari 1944).
Mondriaan was één van de allergrootste kunstenaars die ons land heeft voortgebracht. Via het schilderen van onder andere landschappen ging hij steeds meer het abstracte pad op. Hij liet los, moest verder om te doen wat hij uiteindelijk wilde bereiken. Van duidelijke figuratieve beelden steeds meer richting compositie, kleur, vlak en lijn. Hij kleedde het beeld uit, pelde lagen af en verzonk in het abstracte. Gelukkig kon hij goed zwemmen.

Mondriaan ging met zijn vrouw per boot naar America. Daar aangekomen, de reis duurde een paar weken, zag hij wolkenkrabbers, hoorde hij jazz en boogie-woogie klanken.
De wereld begon opeens te swingen.
Het verhaal gaat dat Mondriaan niet van vastdansen hield, keurig en zoals het hoort. Hij danste los. Wel in contact met zijn lieftallige vrouw, maar los van elkaar. Dat was voor Nederlandse begrippen en tijdsgebonden opvattingen zéér ongebruikelijk.
Wij Nederlanders stonden op dat moment nog met onze voeten in de klei, veen of zandgrond.
Ik zou willen dat ik een tijdmachine had die me voor een moment zou kunnen verplaatsen. Even zien en ervaren wat hij zag en voelde in dat verre en swingende Amerika.

Het leven als één geheel is opgebouwd uit een niet te bevatten hoeveelheid details. Het samenzijn van de details en de versmelting ervan geven vorm.
Bewegen en dansen in het leven is wonderschoon en verrassend. Bewegen in en met licht is hemels.

Fijne dag