Den Haag, inspiratie en de vorm

Of ik getuige wilde zijn van een "Back to my roots dag" was de vraag die mij een tijd geleden werd gesteld. Maar natuurlijk wilde ik dat. Een uitnodiging om deelgenoot te zijn van zoiets is voedsel voor mijn benieuwde ik. Benieuwd zijn is een goddelijke brandstof. Zuiver en goed voor de motor.

Dus gisteren togen wij per auto naar het Haagse. Den Haag of s'-Gravenhage? Daar begint het contrast al mee. Op internet las ik dat de woorden ontstaan zijn vanuit "Die Haghe" (het omheinde) uit de tijd van Floris de vierde (1210-1234), het is een leuk weetje om mee te nemen en wie weet heb je er nog iets aan.

Den Haag. Al snel werd ik meegenomen naar de wereld van Florentia, koffie en een ambachtelijke ijssalon. We traden een andere wereld binnen. Hier krijg je nog een bakkie voor één euro. Je hoeft zelfs niet eens je kopje netjes op te ruimen. Een man loopt rond met een rammelende kar om de boel achter je kont op te ruimen.
Het was best druk op zaterdagochtend. Bezoekers met honden. Twee begonnen er te knokken en bijten, het leek wel een test wie er vandaag het baasje was. Een van de twee ging al snel op de rug liggen. Haagse branie en gebral speelt zich ook af in de hondenwereld.
Er waren mannen die met op een tafel een ouderwets boekje met carbon tussen blaadjes iets opschreven. Maar wat? Ik heb nog steeds geen flauw benul. Wanneer je hier een te grote bek hebt dan is er kans dat je met kop en kond op de stoep terecht komt, dus ik heb het maar niet gevraagd.

Mannen met grote glimmende ringen aan hun vingers en horloges aan hun pols. Ik zag leren jasjes en joggingbroeken en smakelijk lachende vrouwen met een overdaad aan make-up. Wat ik miste was een sigaret en de geur van tabak.
Er klonk luid gekanker. Kankeren op van alles en nog wat is lekker en het lucht op. Het lijkt een soort weldaad voor de luchtpijp. Ik hoorde in mezelf van Kooten en de Bie amok maken met hun "Tegenpartij".
En ik hoorde Haagse beatmuziek en zag meisjes met petticoats.
Welkom vreemdeling, welkom in het Haagse.

Den Haag bruist en leeft. Politiek en imposante gebouwen waar de ambassades zijn gevestigd. De Amerikaanse is een bijna onneembare vesting. In gedachten zag ik daar Mission Impossible deel zes en Tom Cruise die over een hek klom. Piece of cake.
Portieken en trapportalen. Onderduikplekken en angst voor de bezetter. Tulpenbollen en een echtpaar wat god zij dank nog iets te eten had om extra monden te voeden.
Vooruitstrevende architectuur en arbeiderswoningen, den Haag heeft zo haar contrasten.

En dan was er de zee, die schier eindeloze zee. Als man uit een bosrijke provincie verlang ik altijd naar het water en de ervaring van het getij. Die eeuwigdurende cyclus, ritme en natuurlijke cadans. In gedachten loop ik thuis met regelmaat langs het strand, blootvoets, met mijn hoofd in de wind.

Ik leerde veel over ontdekken, inspiratie, opgroeien in vrijheid en geen angst, zelfontplooing en vorming.
Als ik ooit deze wereld verlaat dan heb ik thuis veel te vertellen.

Een nieuw project lijkt geboren. Vandaag een mooie zondag om te kijken of ik het in de steigers kan zetten.
Op zoek naar de vorm. Op zoek naar de essentie.

Fijne dag.

Verlokking, de langste en Femke

"Beware of her fair hair, she excells
All women in the magic of her locks,
And when she twines them round a young man's neck
she will not ever set home free again."

Dit prachtige beeld kwam ik gisteren tegen in het nieuwe boek van Umberto Eco. Het is geschilderd door Dante Gabriel Rosetti (1828-1882).
Wat een mooi en zacht beeld. Haar lippen. Zoals ze op haar stoel zit, een beetje onderuit en aar ons toe gedraaid. De zachte tint van haar huid. Het gebied van haar hals en schouder zijn een ware uitnodiging en verlokking om als man langs af te glijden.
Welke man wil nu niet in die magische lokken verstrikt raken en uiteindelijk voor altijd een gevangene zijn?


Hebben jullie gisteren ook zo genoten van het debat en geknok in de tweede kamer? Af en toe was er felle discussie, vuurwerk, op het scherp van de snede zijn en soms gewoonweg ordinair ruziën.
Ach, als je als neutrale toeschouwer kijkt wat er gebeurt, dan zijn het gewoon een aantal mannen die willen laten zien wie de grootste en de langste heeft. Gisteren werd dat in een nabeschouwing op t.v. ook nog eens benadrukt.
Het zijn de mannen die daar achter de microfoon staan. Ik mis één, het liefste zou ik er nog meer willen, vrouw tussen al die mannen. Vrouwen waar zijn jullie?

Ik persoonlijk mis Femke. Ik mis Femke die af en toe met een interruptie en prachtige woorden tussenbeide kon komen en eigenlijk uitriep: "En nu is het genoeg, zijn jullie nu helemaal betoeterd?"
Kennelijk is de voorzitter/voorzitster van de tweede kamer ook niet bij machte er iets aan te doen, van haar straalt niet datgene uit wat onze Femke wel in zich had.
Ik mis Femke, haar woorden, haar stem en haar krullen.

Misschien kan de voorzitter van de tweede kamer het vandaag bij de algemene beschouwingen het eens ànders aanpakken.
Gewoon die mannen bij elkaar roepen, in een rijtje laten staan en het commando geven. "En nu die broeken naar beneden en laten zien". Dan is beschouwen en direct duidelijk.
Dan kunnen ze tenminste ook meteen verder met wat de bedoeling is, het besturen van ons land.

Fijne dag.

Vogels, beschouwingen en "bad times"

Gisteren zag ik het weer gebeuren. Vogels die bij elkaar komen en zich verzamelen. Klaar om een zwerm te vormen om straks hun vlucht aan te gaan in een bepaalde richting.
Ik vroeg me tegen beter weten in af of er ook vogles bij zouden zitten die tegen elkaar ter begroeting zouden zeggen: "Hey hoe is ie?", "Jij ziet er goed uit zeg" of een andere variant: "Moeten we nu alweer met jouw familie op vakantie, schat?"
Nee, niks van dat alles. Gewoon simpel. Er is ergens vandaan een soort Goddelijk signaal, ze komen bij elkaar, groeperen zich en gaan vliegen.
Simpel als wat.



Vandaag zijn de algemene beschouwingen in de tweede kamer i.v.m. voorstellen op langere termijn van de regering. Dus met z'n allen discussiëren ze wat af over het hoe en wat van de regeringsvoorstellen  op langere termijn. Prinsjesdag hebben we gehad. Nu moeten 'ze daar met z'n allen aan de slag.
Het zal van iedereen de nodige energie kosten om voor hun achterban, die ze vertegenwoordigen, het beste "uit het vuur te slepen". Iedereen wil tenslotte het meeste en het beste voor zichzelf én voor anderen.
Lasten en lusten verdelen en nog het allerliefst op een zo éérlijk mogelijke manier.
Vogels schijnen het wat dat aangaat een stuk simpeler te hebben. Ze komen bij elkaar, groeperen zich. En zonder te mokken, klagen, zuchten of steunen gaan ze, wanneer ze compleet zijn als groep op pad.
"Piece of cake."

Zegt de ene man tegen een andere: "You are so used with bad times, you can't live without them". Deze tekst komt uit de film The Great dictator van Charlie Chaplin. Een mooi gezegde waarheid.
Het wordt in deze fantastische film, die zich afspeelt in het Joodse getto in Warschau, gezegd door een Joodse man die zijn vriend wat wijze verlichting wil geven. Sommige waarheden blijven bestaan ondanks de tijd en omstandigheden waarin we leven.

Vliegen als een vogel, vrijheid in de lucht. Maar je moet wel bij elkaar blijven om de kans op leven en overleven groter te laten zijn.
Geniet met volle teugen van de vogels als je ze ziet.

Fijne dag.