Expositietip: Sex & The Sea; Maritiem Museum Rotterdam t/m 19 december 2014

Ga in het Maritiem Museum met de zeeman mee op reis en ervaar zijn heimwee, seksuele verlangens en verleidingen in verre havens in de expo 'Sex & The Sea, by Greenaway / Boddeke'.

Te zien t/m 19 december 2014.


In ‘Sex & The Sea’ (16+) word je meegenomen in gevoelens van heimwee, seksueel verlangen en verleiding die zeelieden hebben als ze maanden op zee zijn en in onbekende havens verblijven. Om hier een beeld van te schetsen, interviewde het Maritiem Museum zeelieden. In een filmprojectie laten filmregisseur Peter Greenaway en multimedia regisseur Saskia Boddeke op poëtische wijze hun verhaal samensmelten tot een geheel. De achtergrondbeelden verrijken deze indringende verhalen. Dit betreft documentaire materiaal, beeldende kunst van bijvoorbeeld Hokusai en Botticelli en animaties gemaakt in Second Life. Rondom de filmprojectie wordt de beleving van verlangen en lust in een rijke beeldentaal vormgegeven met poëzie, sound-scapes en museale objecten, zoals potvistanden met erotische voorstellingen, een zeemanstatoeage op sterk water en zeemeerminnenlijkjes.

Toegang: 16 +

Bron en lees verder...www.maritiemmuseum.nl/website/index.cfm?fuseaction=tentoon.show&id=196

Den Haag, inspiratie en de vorm

Of ik getuige wilde zijn van een "Back to my roots dag" was de vraag die mij een tijd geleden werd gesteld. Maar natuurlijk wilde ik dat. Een uitnodiging om deelgenoot te zijn van zoiets is voedsel voor mijn benieuwde ik. Benieuwd zijn is een goddelijke brandstof. Zuiver en goed voor de motor.

Dus gisteren togen wij per auto naar het Haagse. Den Haag of s'-Gravenhage? Daar begint het contrast al mee. Op internet las ik dat de woorden ontstaan zijn vanuit "Die Haghe" (het omheinde) uit de tijd van Floris de vierde (1210-1234), het is een leuk weetje om mee te nemen en wie weet heb je er nog iets aan.

Den Haag. Al snel werd ik meegenomen naar de wereld van Florentia, koffie en een ambachtelijke ijssalon. We traden een andere wereld binnen. Hier krijg je nog een bakkie voor één euro. Je hoeft zelfs niet eens je kopje netjes op te ruimen. Een man loopt rond met een rammelende kar om de boel achter je kont op te ruimen.
Het was best druk op zaterdagochtend. Bezoekers met honden. Twee begonnen er te knokken en bijten, het leek wel een test wie er vandaag het baasje was. Een van de twee ging al snel op de rug liggen. Haagse branie en gebral speelt zich ook af in de hondenwereld.
Er waren mannen die met op een tafel een ouderwets boekje met carbon tussen blaadjes iets opschreven. Maar wat? Ik heb nog steeds geen flauw benul. Wanneer je hier een te grote bek hebt dan is er kans dat je met kop en kond op de stoep terecht komt, dus ik heb het maar niet gevraagd.

Mannen met grote glimmende ringen aan hun vingers en horloges aan hun pols. Ik zag leren jasjes en joggingbroeken en smakelijk lachende vrouwen met een overdaad aan make-up. Wat ik miste was een sigaret en de geur van tabak.
Er klonk luid gekanker. Kankeren op van alles en nog wat is lekker en het lucht op. Het lijkt een soort weldaad voor de luchtpijp. Ik hoorde in mezelf van Kooten en de Bie amok maken met hun "Tegenpartij".
En ik hoorde Haagse beatmuziek en zag meisjes met petticoats.
Welkom vreemdeling, welkom in het Haagse.

Den Haag bruist en leeft. Politiek en imposante gebouwen waar de ambassades zijn gevestigd. De Amerikaanse is een bijna onneembare vesting. In gedachten zag ik daar Mission Impossible deel zes en Tom Cruise die over een hek klom. Piece of cake.
Portieken en trapportalen. Onderduikplekken en angst voor de bezetter. Tulpenbollen en een echtpaar wat god zij dank nog iets te eten had om extra monden te voeden.
Vooruitstrevende architectuur en arbeiderswoningen, den Haag heeft zo haar contrasten.

En dan was er de zee, die schier eindeloze zee. Als man uit een bosrijke provincie verlang ik altijd naar het water en de ervaring van het getij. Die eeuwigdurende cyclus, ritme en natuurlijke cadans. In gedachten loop ik thuis met regelmaat langs het strand, blootvoets, met mijn hoofd in de wind.

Ik leerde veel over ontdekken, inspiratie, opgroeien in vrijheid en geen angst, zelfontplooing en vorming.
Als ik ooit deze wereld verlaat dan heb ik thuis veel te vertellen.

Een nieuw project lijkt geboren. Vandaag een mooie zondag om te kijken of ik het in de steigers kan zetten.
Op zoek naar de vorm. Op zoek naar de essentie.

Fijne dag.

Gestechel, zuchten en wiegen

Kunstenaars: Andreas Hetfeld en Suus Baltussen
Fotografie Mart van Zwam 

Terwijl er nu een aantal hete dagen zijn aangebroken voor minister Plasterk, hij moet zich uit een netelige situatie zien te redden beginnen ze vandaag aan de Olympische spelen in Sotsji.
We gaan mooie sportdagen tegemoet gevuld met buitengewone prestaties van sporters, veel gejuich en af en toe een flinke dosis dramatiek.
Ik verheug me erop.

Randverschijnselen, terecht of niet, die nemen we tijdens al die sportmomenten maar mee. De spelen worden gehouden op de heilige grond waar onze mensen in de bloedige oorlog zijn gesneuveld zegt de ene woordvoerder. We zullen die Russen eens leren wat mensenrechten zijn, roept een ander.

Ondertussen staan de erfgenamen van dominee Martin Luther King in het verre America voor een rechtbank om te stechelen en te bekvechten. Mooi woord is dat "Stechelen". Ik zocht het even op. Stechelen: krakelen, knoeien, oneerlijk handelen, smokkelen, twisten, vals spelen.
Inzet van al dat gestechel tussen de kinderen van de geweldloze dominee zijn de reisbijbel en de ontvangen Nobelprijs voor de vrede die hun vader achterliet. Het is triest. De een wil dit en de ander per se dat.
Gedoe en geknok om rechten en spullen. En ondertussen galmen zijn inmiddels vaak herhaalde woorden nog na door het heelal en leggen een niet voor ons te volgen kosmische reis af: "I have a dream". De schier eindeloze lichtjaren die het moet afleggen zijn niet te meten en misschien maar goed ook.

Volgens mij lachen ze zich in een of ander verre uithoek van het heelal wel een kriek over zoveel onkunde, gestuntel, kinderlijk en liefdeloos gedrag van de mens. Maar we zijn in wording denk ik dan maar zalvend.
Er is altijd hoop en ondertussen dromen we nog van een andere wereld, een betere.

Ondertussen kijk ik naar de bewegende vrouw op de paal. Ze is transparant. Gemaakt en gevormd van ijzerdraad en zit er gewoon in haar beweging te zijn.
Langzaam wiegt ze ritmisch mee op het zuchten van de wind.
Met dank aan de kunstenaars Andreas Hetfeld en Suus Baltussen.

Kunst is mooi en bijzonder.

Fijne dag.

Nijmegen, meeleven en verbinden

Tja, daar zit je dan als pop in de etalage van een kledingwinkel op Plein 1944, starend als een stille denker en met lege ogen in de verte...
En daar sta je dan als fotograaf een combi-selfie te nemen, uiteraard van jezelf en van een sfeerplein in aanbouw. Tegelijkertijd verbaas ik me wat etaleurs nu weer voor creatiefs en moois hebben bedacht.
De camera pakken en er een foto van schieten. Onze wereld is op dit moment meer dan ooit in beelden vastgelegd.

Nijmegen heeft wat, er is altijd iets. Leven in de brouwerij. Bruisend en af en toe is er een beetje hommeles.
Ondertussen hebben onze ouderen in zorgcentrum Nieuw Doddendaal redelijk goed nieuws ontvangen. Gaat de Primark naar het zich er nu laat aanzien eerder open en is er een heuse actie gestart op Facebook om boekhandel Dekker van der Vegt vooral te laten voortbestaan.
Je kunt van Facebook en ander social-media zeggen, denken en vinden wat je wilt, maar het helpt om mensen een stuk dichter bij elkaar te brengen. Behalve dagelijks geklepper over wat men vanavond eet of hoe het met het humeur is gesteld is er ook beweging en actie.  

Zoals diverse fantastische acties i.v.m. de fatale brand in het prachtige oude gebouw op de Groesbeekseweg. Er is een veiling, een benefietconcert en het inzamelen van kleding en andere spullen.
Er is hoop voor het sociale stuk wat ieder mens in zich heeft. Of beter gezegd...Meeleven met een ander en je verbinden aan die ander is eigenlijk nooit weggeweest. 

Robot, bronnen en obesitas

Het was een zeer gelukkig weerzien. Twee dagen geleden liep ik door een winkelstraat in Nijmegen en passeerde ik het pand waar ooit een filiaal van de de Slegte was gevestigd. Nu was het getransformeerd tot een Outlet Store. Je kent het vast. Een plek waar je voor niet veel geld kunt scoren.
Rijen met dozen, op houten schragen, gevuld met scharen en rolletjes plakband. Dozen met USB-kabels, hobbyspulletjes of handige, soms ook volstrekt overbodige, huishoudhulpjes.
Tijdens mijn tocht passeerde ik een schap met speelgoed en daartussen stond iets wat mij bekend voorkwam.
Op de voorkant van de doos was een afbeelding geplakt van een robot. Een robot, gemaakt van blik en met een vervaarlijke uitstraling.

Met licht trillende vingers en een voorzichtig sneller kloppend hart schoof ik het deksel van de doos een stukje omhoog. Ogenblikkelijk rook ik de geur van mijn oude vriend, mijn robot. Een stuk speelgoed van lang geleden. En in een flits verschenen in mijn hoofd en op mijn netvlies beelden. Ergens in mij werden beelden geprojecteerd die uit mijn "Herinneringen-speelgoed" lade waren geplukt.  

Ooit, lang geleden, had ik ook zo'n robot. Wat was dat een leuk en spannend stuk speelgoed. Er gingen twee grote batterijen in. Mijn vriend kon zelfstandig lopen en op momenten kwam hij vanzelf tot stilstand. Er gingen dan twee klepjes ter hoogte van zijn borstkas open en twee gevaarlijk uitziende wapens schoven naar voren. Wat volgde was het blikken geluid van ratelende machinegeweren en begeleidende lichtflitsen zorgden voor een dramatische effect. Na een paar seconden, wat voor mij als een eeuwigheid leek te duren, sloten de klepjes zich weer en vervolgde mijn vriend zijn weg. Rechtdoor, alsmaar rechtdoor.

De ontwikkeling van robottechnologie gaat met sprongen vooruit. Deze week zag op het journaal nog een item over de hulp van een robot aan kinderen met autisme. Daar werden gelukkig prachtige resultaten mee geboekt. Verder zijn er al robots die je kunnen helpen bij het huishouden, bij een operatie en zelfs voor bepaalde min of meer opwindende handelingen in bed.
Ik ben benieuwd hoe de wereld er over een een jaar of tien uit gaat zien. Ik wil wel een robot in huis, Lijkt me vet-cool en gaaf.

Aanstaande week ga ik me samen met mijn werkmaatje buigen over een workshop. Op uitnodiging van een school gaan we met kinderen aan de slag. De rode draad zal zijn: creatief en fantasie ontwikkeling. Dat beloofd wat.

Ondertussen denk ik met weemoed terug aan mijn blikken vriend. En aan de spelletjes die we als kind ooit deden. Touwtje springen, tikkertje, hinkelen, verstoppen en véél voetbal. Rolschaatshockey midden op weg zonder last te hebben van al te veel verkeer. Stoepranden met een bal. Besjes of papieren pijltjes door openstaande ramen schieten met behulp van een pvc-pijp. Hutten bouwen.
En lezen, véél lezen.

Er was in mijn tijd welgeteld één meisje in de klas die je als te dik zou kunnen classificeren. Obesitas bestond nog niet, het woord was nog niet in de maak.
Of ik me oud voel? Absoluut niet. Ik ben jong van geest en lijf, daar zorgen de bronnen creatief en fantasie wel voor.
Putten uit die bronnen houden je springlevend.

Fijne (mijmer)zondag.