Paradise, Maria Lani en een blik

And Dreamed of para-para-paradise, Para-para-paradise, para-para-paradise
Every time she closed her eyes.
Het refrein van Coldplay's "Paradise" schalt door de kamer. Ik vind het een geniaal nummer. Qua tekst en zeker qua compositie. De stemmen van de bandleden veroorzaken muzikale golfbewegingen die je vanzelf laten meedeinen alsof je je op een schip van Admiraal Michiel de Ruyter bevindt. Golven van oceaanwater mengen zich in mijn verbeelding als vanzelf met de muzikale golven en de prettige emoties.

Er was even een pauze met een kopje thee. Het scherm van de laptop open, internet, mail en twitter onder handbereik. De wereld is groot. Het stedelijk museum laat me via een tweet weten dat het vandaag (gisteren dus...) de geboortedag was van Kees van Dongen. Het bericht staat geschreven bij een schilderij van Kees van Dongen, het beeld van Maria Lani gemaakt in 1928.

Ik ben wel een bewonderaar van Kees van Dongen's werk maar deze kende ik nog niet. Was me nog nooit onder ogen gekomen. Ik zag haar voor het eerst en ze sloeg in als een bom, maar dan wel een uiterst prettige bom. Ze maakte op mij een diepe indruk. Indruk door haar grote ogen, het rood van haar gestifte lippen, al dat blauw en dat bijzondere mooie licht. Het licht is intens en hartverwarmend. En het lijkt overal vandaan te komen, uit alle hoeken, vanuit allerlei windrichtingen. Het goudgele licht aan haar rechterkant, voor mij links, is van een andere orde en waarde dan de rest van het licht.

Ze kijkt me niet aan. haar blik gaat richting linksonder. Ze lijkt haar het hare van te denken. Wat zou er in haar omgaan? Ik weet het niet en zal er nooit achter komen en dat is een geschenk. Het blijft een mysterie...

Terwijl ik Coldplay en hun verbeelding van het Paradijs, ik was al met de vijfde of zesde herhaling bezig, op pauze heb gezet. Kijk ik nog eens en nog eens naar haar blik. Haar blik lijkt te veranderen als ik op play druk. Het blijft wonderlijk hoe het werkt.

Ik ben in mijn leven twee keer in het Louvre geweest. Zet mij in de ingang en ik ben als kind aan huis, in een snoepwinkel, in het paradijs. En twéé keer zag ik haar. Twee keer zag ik life de Mona Lisa. Ze was vastgelegd. Vereeuwigd en verbeeld in olieverf en op populierenhout. La Gioconda keek me beide keren aan. Ze bleef kijken hoe ik haar blik ook probeerde te ontwijken om ook het andere geschilderde te zien. M.L's ogen zijn niet alleen uitnodigend, onderzoekend en peilloos diep, maar ze zijn ook een beetje dwingend. Volgens mij geniet ze ook van alle aandacht.

Nee dan Maria Lani (M.L.). Ze kijkt me niet aan, ze ontwijkt en is in gedachten misschien wel héél ergens anders. Misschien denk t ze aan iets wat paradijselijk zou kunnen zijn. Misschien is het paradijs niet ergens ver weg of een niet bestaand iets. Misschien is het paradijs wel heel dichtbij.

En ik? Ik moet toch weer eens snel terug naar het Louvre. Maar eerst naar het Stedelijk. Eerst naar Amsterdam.

Fijne dag.

Expositietip: Marlene Dumas: The Image as Burden -- Stedelijk Museum Amsterdam

Marlene Dumas: The Image as Burden

6 sep 2014 - 4 jan 2015

Vanaf september 2014 is een uniek overzicht te zien van het indrukwekkende oeuvre van Marlene Dumas. De retrospectieve tentoonstelling Marlene Dumas –  The Image as Burden is de eerste grote solotentoonstelling in 20 jaar van Dumas in Nederland en brengt meer dan honderd van haar belangrijkste werken bijeen vanaf de late jaren 70 tot nu.

Met meer dan honderd schilderijen en tekeningen, uit particuliere en museale verzamelingen over de hele wereld, is  Marlene Dumas –  The Image as Burden de eerste grote solotentoonstelling van formaat sinds 20 jaar van Dumas in Nederland. Het is de meest omvangrijke retrospectieve tentoonstelling van haar werk in Europa tot nu toe, en geeft een indringend overzicht van haar oeuvre vanaf de late jaren 70 tot nu. De tentoonstelling omvat niet alleen haar belangrijkste en meest iconische werken, maar ook minder bekende schilderijen en tekeningen, waaronder vele werken die nooit eerder in Nederland zijn getoond en een aantal van haar meest recente schilderijen. De expositie ontleent zijn titel aan het werk The Image as Burden  (1993). Het is een verwijzing naar het conflict tussen het schilderkunstige gebaar en de illusie van de voorstelling.

Bron en lees verder...www.stedelijk.nl/tentoonstellingen/marlene-dumas-the-image-as-burden

Expositietip: Marcel Wanders ""Pinned up" in het Stedelijk Museum Amsterdam t/m 15 juni 2014

Marcel Wanders (Boxtel, 1963) wordt beschouwd als een van de meest toonaangevende ontwerpers van dit moment. Hij is internationaal bekend om zijn meubelen, interieurs en eigenzinnige art direction. Het is de eerste overzichtstentoonstelling van de ontwerper in Europa sinds 1999, het grootste overzicht van Wanders’ werk ooit en de eerste grote vormgevingstentoonstelling in het Stedelijk Museum na de heropening in 2012.

De tentoonstelling bevat ontwerpen uit het hele oeuvre van Wanders, dat de periode beslaat van eind jaren tachtig tot nu. Meer dan 400 objecten zullen te zien zijn in de monumentale ondergrondse ruimte in de nieuwe vleugel van het Stedelijk, waaronder meubelen, lampen, apparaten, bestekken, behang, verpakkingen en sieraden. Daarnaast zijn er foto’s van interieurs te zien, evenals ontwerptekeningen, prototypes, experimenteel werk in kleine oplagen, sculpturale objecten ontwikkeld voor speciale projecten en ‘virtuele interieurs’ die als vrij werk op de computer zijn ontstaan.

Iconen als de Set Up Shades lamp (1989), de Knotted Chair (1995-1996), de Lace Table (1997), de Egg Vase (1997), de Airborne Snotty Vases (2001), de New Antiques meubelen (2005) en de Skygarden lamp (2007) worden getoond naast minder bekend werk, zoals de Haasvaas (1995) en de verpakkingen voor het Japanse cosmeticamerk Cosme Decorte (sinds 2010).

Bron en lees verder...www.stedelijk.nl/tentoonstellingen/marcel-wanders-pinned-up

Expositietip: Who’s Afraid of Red, Yellow and Blue III, Stedelijk museum Amsterdam 24-04 t/m 20-07-2014

BARNETT NEWMAN
24 APR - 20 JUL 2014
Het wereldberoemde werk Who’s Afraid of Red, Yellow and Blue III, samen gepresenteerd met andere werken van Amerikaanse kunstenaar Barnett Newman.


In 1986 werd Who’s Afraid of Red, Yellow and Blue III in het Stedelijk Museum door een verwarde man met een stanleymes bewerkt, naar verluidt vanwege de abstracte aard van het werk. Het was niet de eerste keer dat een schilderij van Newman slachtoffer werd van een aanval. In 1982 beschadigde een student met vergelijkbare reden Who’s Afraid of Red, Yellow and Blue IV in de Berlijnse Nationalgalerie. Negen jaar later keerde de dader van Who’s Afraid of Red, Yellow and Blue III terug en vernielde Newmans Cathedra met vijf lange messneden.  Who’s Afraid of Red, Yellow and Blue III is vanaf 24 april voor het eerst in het heropende Stedelijk te zien.

De tentoonstelling bestaat uit twee zalen waarin uit eigen collectie onder meer de monumentale doeken Cathedra (1951), The Gate (1954), Right Here (1954) en Who’s Afraid of Red Yellow and Blue III (1967-1968) te zien zullen zijn. Ook wordt Newmans etsenserie Notes getoond, een reeks van twaalf etsen die Newman omstreeks dezelfde tijd maakte.

Bron en lees verder...www.stedelijk.nl/tentoonstellingen/barnett-newman

Vogels, beschouwingen en "bad times"

Gisteren zag ik het weer gebeuren. Vogels die bij elkaar komen en zich verzamelen. Klaar om een zwerm te vormen om straks hun vlucht aan te gaan in een bepaalde richting.
Ik vroeg me tegen beter weten in af of er ook vogles bij zouden zitten die tegen elkaar ter begroeting zouden zeggen: "Hey hoe is ie?", "Jij ziet er goed uit zeg" of een andere variant: "Moeten we nu alweer met jouw familie op vakantie, schat?"
Nee, niks van dat alles. Gewoon simpel. Er is ergens vandaan een soort Goddelijk signaal, ze komen bij elkaar, groeperen zich en gaan vliegen.
Simpel als wat.



Vandaag zijn de algemene beschouwingen in de tweede kamer i.v.m. voorstellen op langere termijn van de regering. Dus met z'n allen discussiëren ze wat af over het hoe en wat van de regeringsvoorstellen  op langere termijn. Prinsjesdag hebben we gehad. Nu moeten 'ze daar met z'n allen aan de slag.
Het zal van iedereen de nodige energie kosten om voor hun achterban, die ze vertegenwoordigen, het beste "uit het vuur te slepen". Iedereen wil tenslotte het meeste en het beste voor zichzelf én voor anderen.
Lasten en lusten verdelen en nog het allerliefst op een zo éérlijk mogelijke manier.
Vogels schijnen het wat dat aangaat een stuk simpeler te hebben. Ze komen bij elkaar, groeperen zich. En zonder te mokken, klagen, zuchten of steunen gaan ze, wanneer ze compleet zijn als groep op pad.
"Piece of cake."

Zegt de ene man tegen een andere: "You are so used with bad times, you can't live without them". Deze tekst komt uit de film The Great dictator van Charlie Chaplin. Een mooi gezegde waarheid.
Het wordt in deze fantastische film, die zich afspeelt in het Joodse getto in Warschau, gezegd door een Joodse man die zijn vriend wat wijze verlichting wil geven. Sommige waarheden blijven bestaan ondanks de tijd en omstandigheden waarin we leven.

Vliegen als een vogel, vrijheid in de lucht. Maar je moet wel bij elkaar blijven om de kans op leven en overleven groter te laten zijn.
Geniet met volle teugen van de vogels als je ze ziet.

Fijne dag.

Spotify, crematie en benzinelucht

Sinds een paar weken heb ik Spotify ontdekt. Heerlijk muziek afspelen en luisteren onder het werk, pauze, stofzuigen of de koffie.
Het zoeken naar muziek, terugvinden, beluisteren is als het uiteindelijk bewonderen van een opgegraven schat als was ik een archeoloog.
De "ach ja, die" en "ik weet nog goed, dat..." vliegen soms door mijn huis en laten de muziek nog meer leven.
Luisteren en onder invloed raken door allerlei herinneringen die er opborrelen, langzaam of snel weer aan de oppervlakte komen, veroorzaken bij mij een gevoel van lichte en gelukzalige weemoed en een hang naar nostalgie.


Die eerste single, elpee of die éérste cd die ik kocht? Wat stond er op nummer één in de hitparade toen ik die voorzichtige romantische eerste kus gaf? Ik ben mijn muziekleraar nog eeuwig dankbaar dat hij mij en de rest van de klas liet luisteren naar klassieke muziek. De "Schilderijententoonstelling" van Moessorski was een "oor en eyeopener" en een start naar meer te willen horen en ervaren.

Muziek is voor mij vaak gekoppeld aan een bepaalde tijd en situatie. Ik hoorde een liedje terug wat gedraaid werd op de crematie van één van mijn opa's. Dat vindt ik persoonlijk wel een lastige. De muziek die op dat moment en in die situatie wordt gedraaid is dan voor eeuwig verbonden aan dood en afscheid. Maar het is aan de andere kant ook weer iets moois, dat eeuwige.
Ik kan de songs "My way" of "Old and Wise" en nog meer van zulks, bijna niet meer horen zonder een directe koppeling aan "Crematiemuziek", best jammer.
Ik geloof dat, als ik ooit dood ga en dat duurt hopelijk nog even want ik heb nog véél moois te beleven en te genieten, ik gewoon stilte wil. Geen muziek. Wat mensen dan op dat moment horen, tenminste dat hoop ik, zijn dan mijn klanken die resoneren in ieders aanwezige hart.

Muziek luisteren is lekker ontspannen, meezingen, je even dirigent wanen, luchtgitaar spelen, ritmisch bewegen door het huis, dansen door de kamer en af en toe reizen door de tijd.
Beleven en herbeleven. Nu nog ruik ik de benzinelucht van mijn brommer...

Fijne, muzikale dag.
    

   

Het verkeerde eind, een mevrouw en moeite doen

"Om creatief te kunnen leven, moeten we de angst het bij het verkeerde eind te hebben kwijtraken" aldus Joseph Chilton Pearce.
Kijk dat is nu weer eens móói gezegd, daar kunnen we iets mee! Noteren op een briefje en op een prominente plaats in huis hangen. Op een spiegel, keukenkastje, boven het bed, prikbord, op je agenda plakken of wat dan ook.
Een beetje hulp kan geen kwaad en is van harte welkom om het dagelijkse bestaan een beetje vorm te geven.

Deze foto heb ik gisteren, ik draaide me om, zag haar aankomen en had maar een paar seconden de tijd. Deze vrouw is bezig met het beklimmen van de prachtige trap in het Stedelijk Museum in den Bosch. En ik kan je verzekeren, het is een klim, een steile klim. Het geesteskind van de architect. Dank je wel voor dit cadeau.

Er is ook een lift in het gebouw, waar mensen gebruik van kunnen maken om naar de volgende etages te gaan, maar kennelijk besloot deze mevrouw de trap  te nemen. Waarom weet ik niet en daar zal ik ook niet achter komen, want ik ken deze mevrouw niet. Maar, een liefhebster van kunst en cultuur.
Wat ik aan het beeld zo bijzonder vind is het moment van stilstand, een moment van rust. Misschien moet ze héél even op adem komen, voor de volgende fase van de klim. Misschien staat ze een moment later even te genieten van de architectuur en is ze vol verbazing en raakt ze ademloos over de door de mens geschapen schoonheid. Wie weet. Ik zal het niet weten, want ik heb alleen deze foto, dat is het.

De kleding, de aan de arm hangende handtas en de informatie die ze in haar rechterhand vasthoudt, zijn de requisiten van het beeld. Soms worden dat ook wel populair "Props" genoemd, maar ik geef persoonlijk de voorkeur aan het eerste, stijlvoller, meer klasse en veel meer schoonheid.
Een moment van rust, al is het maar kort en dan weer je klim vervolgen op deze steile "Stairway to Heaven".
Ja want dat is het. Een steile trap naar de hemel, de kunst.

Voor kunst moet je moeite doen. Daarom is een bezoek aan zo'n museum niet alleen gezellig, leuk, interessant en hebben ze lekkere koffie, maar het is ook vermoeiend. Het kost energie en op den duur merk en voel je dat je volraakt. Je neemt niets meer op, je bent gevuld. Het bijtanken kan stoppen en de volgende stap is meestal die van richting huis.
Karl Valentin zei het al zo mooi: ""Kunst is schön, macht aber viel Arbeit"

Fijne dag.