THEATERFESTIVAL BOULEVARD 2014; Den Bosch 7 T/M 17 AUGUSTUS 2014

THEATERFESTIVAL BOULEVARD 2014 - 7 T/M 17 AUGUSTUS 2014

Het programma van Theaterfestival Boulevard 2014 verschijnt eind juni op onze site. het festival laat zich bij haar programmakeuzes leiden door drie lijnen: Drie grenzeloze routes die ons brengen bij artistieke initiatieven van regisseurs en acteurs, choreografen en dansers, componisten en musici uit binnen- en buitenland. Drie wegen die er voor zorgen dat Theaterfestival Boulevard ieder jaar weer vernieuwend en toegankelijk programma presenteert met kleine en grote voorstellingen en concerten.

Theaterfestival Boulevard is natuurlijk veel meer dan een theaterfestival, al die jaren al. Bij zomerse ontmoetingen en culturele avonturen hoort immers muziek! En dat straattheater meer is dan zes blokfluitende hippies met marionetten of een verdwaalde vuurspuwer met een verkouden poedel, had Theaterfestival Boulevard al wel bewezen de afgelopen achtentwintig edities: wie herinnert zich niet Wurre Wurre, De Steile Want.., Warner en Consorten, Dogtroep, Meneertje Peertje, Kamchàtka, Die verdammte Spielerei, Delinus en Andrew Elliot?

Bron en lees verder..www.festivalboulevard.nl/programma/programma

Expositietip: Gezin XXL- Grote gezinnen; Het Noordbrabants Museum Van 21 juni t/m 21 sept 2014

Gezin XXL- Grote gezinnen

Van 21 juni t/m 21 sept 2014

In de expositie Gezin XXL / Grote gezinnen wordt het fenomeen grote gezinnen onder de loep genomen. Aan de hand van beeldmateriaal en objecten worden uiteenlopende aspecten van het thema en de ontwikkeling van het grote gezin in met name de twintigste eeuw belicht. Denken we anno 2014 dat het een specifiek Brabants of Zuid-Nederlands fenomeen is, de statistieken en andere bronnen wijzen nadrukkelijk ook andere kanten op. Vragen die aan bod komen zijn de volgende: wat is een groot gezin, waarom besluiten ouders tot het krijgen van veel kinderen, wat is een ieders rol in een groot gezin, hoe ziet de dagelijkse praktijk eruit en ook: hoe reageerden en reageren wij over grote gezinnen in onze omgeving of als we er deel van uitmaken.

Bron en lees verder: www.hetnoordbrabantsmuseum.nl/verwacht/gezin-xxl/

Klassieker, André Hazes en Madama Butterfly

Wat maakt iets tot een nóóit meer in de vergetelheid verdwijnende klassieker?
Die vraag hield me gisteren bezig toen ik op het marktplein zat in den Bosch. Vanuit een grote witte tent, naast de plek buiten op een richel waar ik zat tussen anderen, klonk muziek.
Een orkest en een aantal zangers en zangeressen deden hun best om toeschouwers te entertainen. Eerlijk gezegd klonk het soms best aardig, maar af en toe was het ook een tikkeltje vals. Maar ze deden hun best dat is op zich lovenswaardig.
Op het moment dat er tijdens het optreden, de eerste noten klonken van enkele liedjes uit "My Fair Lady" zag ik, rondom me, hoe de muziek zich vertaalde in energie bij de mensen.
Op de maat tikkende voeten, bewegende lippen die de tekst geluidloos verwoorden en op de golven van de klanken meedeinende lichamen. Herkenbare en rakende muziek.

Toen even later muziek en enkele liedjes klonken uit het repertoire van André Hazes, was het echt tijd voor bier en zakdoeken. Het is zó mooi om te zien wat er dan met mensen lijkt te gebeuren. Misschien dat, al is het maar voor een kort moment, zorgen er niet zijn, de crisis niet bestaat of een ongelukkig huwelijk juist even wordt vergeten. Misschien is men gewoon even zichzelf, dat kan natuurlijk ook, of juist even die ander.
Voor een moment even meegaan met de smart en de uithalen van André. Misschien is gedeelde smart in dat geval ook wel halve smart?

Zelf heb ik natuurlijk ook zo'n all time classic, "Madame Butterfly". Ik heb géén idee hoe vaak ik die opera al heb gehoord, ik tel al heel lang niet meer.
Schoonheid, puur, menselijk en drama. En dat allemaal vormgegeven op wonderlijke woorden en adembenemende muziek.
Wat is het toch mooi om af en toe een reiziger te zijn tussen realiteit en een droomwereld.

Fijne dag.

  

Verlokking, de langste en Femke

"Beware of her fair hair, she excells
All women in the magic of her locks,
And when she twines them round a young man's neck
she will not ever set home free again."

Dit prachtige beeld kwam ik gisteren tegen in het nieuwe boek van Umberto Eco. Het is geschilderd door Dante Gabriel Rosetti (1828-1882).
Wat een mooi en zacht beeld. Haar lippen. Zoals ze op haar stoel zit, een beetje onderuit en aar ons toe gedraaid. De zachte tint van haar huid. Het gebied van haar hals en schouder zijn een ware uitnodiging en verlokking om als man langs af te glijden.
Welke man wil nu niet in die magische lokken verstrikt raken en uiteindelijk voor altijd een gevangene zijn?


Hebben jullie gisteren ook zo genoten van het debat en geknok in de tweede kamer? Af en toe was er felle discussie, vuurwerk, op het scherp van de snede zijn en soms gewoonweg ordinair ruziën.
Ach, als je als neutrale toeschouwer kijkt wat er gebeurt, dan zijn het gewoon een aantal mannen die willen laten zien wie de grootste en de langste heeft. Gisteren werd dat in een nabeschouwing op t.v. ook nog eens benadrukt.
Het zijn de mannen die daar achter de microfoon staan. Ik mis één, het liefste zou ik er nog meer willen, vrouw tussen al die mannen. Vrouwen waar zijn jullie?

Ik persoonlijk mis Femke. Ik mis Femke die af en toe met een interruptie en prachtige woorden tussenbeide kon komen en eigenlijk uitriep: "En nu is het genoeg, zijn jullie nu helemaal betoeterd?"
Kennelijk is de voorzitter/voorzitster van de tweede kamer ook niet bij machte er iets aan te doen, van haar straalt niet datgene uit wat onze Femke wel in zich had.
Ik mis Femke, haar woorden, haar stem en haar krullen.

Misschien kan de voorzitter van de tweede kamer het vandaag bij de algemene beschouwingen het eens ànders aanpakken.
Gewoon die mannen bij elkaar roepen, in een rijtje laten staan en het commando geven. "En nu die broeken naar beneden en laten zien". Dan is beschouwen en direct duidelijk.
Dan kunnen ze tenminste ook meteen verder met wat de bedoeling is, het besturen van ons land.

Fijne dag.

Vogels, beschouwingen en "bad times"

Gisteren zag ik het weer gebeuren. Vogels die bij elkaar komen en zich verzamelen. Klaar om een zwerm te vormen om straks hun vlucht aan te gaan in een bepaalde richting.
Ik vroeg me tegen beter weten in af of er ook vogles bij zouden zitten die tegen elkaar ter begroeting zouden zeggen: "Hey hoe is ie?", "Jij ziet er goed uit zeg" of een andere variant: "Moeten we nu alweer met jouw familie op vakantie, schat?"
Nee, niks van dat alles. Gewoon simpel. Er is ergens vandaan een soort Goddelijk signaal, ze komen bij elkaar, groeperen zich en gaan vliegen.
Simpel als wat.



Vandaag zijn de algemene beschouwingen in de tweede kamer i.v.m. voorstellen op langere termijn van de regering. Dus met z'n allen discussiëren ze wat af over het hoe en wat van de regeringsvoorstellen  op langere termijn. Prinsjesdag hebben we gehad. Nu moeten 'ze daar met z'n allen aan de slag.
Het zal van iedereen de nodige energie kosten om voor hun achterban, die ze vertegenwoordigen, het beste "uit het vuur te slepen". Iedereen wil tenslotte het meeste en het beste voor zichzelf én voor anderen.
Lasten en lusten verdelen en nog het allerliefst op een zo éérlijk mogelijke manier.
Vogels schijnen het wat dat aangaat een stuk simpeler te hebben. Ze komen bij elkaar, groeperen zich. En zonder te mokken, klagen, zuchten of steunen gaan ze, wanneer ze compleet zijn als groep op pad.
"Piece of cake."

Zegt de ene man tegen een andere: "You are so used with bad times, you can't live without them". Deze tekst komt uit de film The Great dictator van Charlie Chaplin. Een mooi gezegde waarheid.
Het wordt in deze fantastische film, die zich afspeelt in het Joodse getto in Warschau, gezegd door een Joodse man die zijn vriend wat wijze verlichting wil geven. Sommige waarheden blijven bestaan ondanks de tijd en omstandigheden waarin we leven.

Vliegen als een vogel, vrijheid in de lucht. Maar je moet wel bij elkaar blijven om de kans op leven en overleven groter te laten zijn.
Geniet met volle teugen van de vogels als je ze ziet.

Fijne dag.

Spotify, crematie en benzinelucht

Sinds een paar weken heb ik Spotify ontdekt. Heerlijk muziek afspelen en luisteren onder het werk, pauze, stofzuigen of de koffie.
Het zoeken naar muziek, terugvinden, beluisteren is als het uiteindelijk bewonderen van een opgegraven schat als was ik een archeoloog.
De "ach ja, die" en "ik weet nog goed, dat..." vliegen soms door mijn huis en laten de muziek nog meer leven.
Luisteren en onder invloed raken door allerlei herinneringen die er opborrelen, langzaam of snel weer aan de oppervlakte komen, veroorzaken bij mij een gevoel van lichte en gelukzalige weemoed en een hang naar nostalgie.


Die eerste single, elpee of die éérste cd die ik kocht? Wat stond er op nummer één in de hitparade toen ik die voorzichtige romantische eerste kus gaf? Ik ben mijn muziekleraar nog eeuwig dankbaar dat hij mij en de rest van de klas liet luisteren naar klassieke muziek. De "Schilderijententoonstelling" van Moessorski was een "oor en eyeopener" en een start naar meer te willen horen en ervaren.

Muziek is voor mij vaak gekoppeld aan een bepaalde tijd en situatie. Ik hoorde een liedje terug wat gedraaid werd op de crematie van één van mijn opa's. Dat vindt ik persoonlijk wel een lastige. De muziek die op dat moment en in die situatie wordt gedraaid is dan voor eeuwig verbonden aan dood en afscheid. Maar het is aan de andere kant ook weer iets moois, dat eeuwige.
Ik kan de songs "My way" of "Old and Wise" en nog meer van zulks, bijna niet meer horen zonder een directe koppeling aan "Crematiemuziek", best jammer.
Ik geloof dat, als ik ooit dood ga en dat duurt hopelijk nog even want ik heb nog véél moois te beleven en te genieten, ik gewoon stilte wil. Geen muziek. Wat mensen dan op dat moment horen, tenminste dat hoop ik, zijn dan mijn klanken die resoneren in ieders aanwezige hart.

Muziek luisteren is lekker ontspannen, meezingen, je even dirigent wanen, luchtgitaar spelen, ritmisch bewegen door het huis, dansen door de kamer en af en toe reizen door de tijd.
Beleven en herbeleven. Nu nog ruik ik de benzinelucht van mijn brommer...

Fijne, muzikale dag.
    

   

Het verkeerde eind, een mevrouw en moeite doen

"Om creatief te kunnen leven, moeten we de angst het bij het verkeerde eind te hebben kwijtraken" aldus Joseph Chilton Pearce.
Kijk dat is nu weer eens móói gezegd, daar kunnen we iets mee! Noteren op een briefje en op een prominente plaats in huis hangen. Op een spiegel, keukenkastje, boven het bed, prikbord, op je agenda plakken of wat dan ook.
Een beetje hulp kan geen kwaad en is van harte welkom om het dagelijkse bestaan een beetje vorm te geven.

Deze foto heb ik gisteren, ik draaide me om, zag haar aankomen en had maar een paar seconden de tijd. Deze vrouw is bezig met het beklimmen van de prachtige trap in het Stedelijk Museum in den Bosch. En ik kan je verzekeren, het is een klim, een steile klim. Het geesteskind van de architect. Dank je wel voor dit cadeau.

Er is ook een lift in het gebouw, waar mensen gebruik van kunnen maken om naar de volgende etages te gaan, maar kennelijk besloot deze mevrouw de trap  te nemen. Waarom weet ik niet en daar zal ik ook niet achter komen, want ik ken deze mevrouw niet. Maar, een liefhebster van kunst en cultuur.
Wat ik aan het beeld zo bijzonder vind is het moment van stilstand, een moment van rust. Misschien moet ze héél even op adem komen, voor de volgende fase van de klim. Misschien staat ze een moment later even te genieten van de architectuur en is ze vol verbazing en raakt ze ademloos over de door de mens geschapen schoonheid. Wie weet. Ik zal het niet weten, want ik heb alleen deze foto, dat is het.

De kleding, de aan de arm hangende handtas en de informatie die ze in haar rechterhand vasthoudt, zijn de requisiten van het beeld. Soms worden dat ook wel populair "Props" genoemd, maar ik geef persoonlijk de voorkeur aan het eerste, stijlvoller, meer klasse en veel meer schoonheid.
Een moment van rust, al is het maar kort en dan weer je klim vervolgen op deze steile "Stairway to Heaven".
Ja want dat is het. Een steile trap naar de hemel, de kunst.

Voor kunst moet je moeite doen. Daarom is een bezoek aan zo'n museum niet alleen gezellig, leuk, interessant en hebben ze lekkere koffie, maar het is ook vermoeiend. Het kost energie en op den duur merk en voel je dat je volraakt. Je neemt niets meer op, je bent gevuld. Het bijtanken kan stoppen en de volgende stap is meestal die van richting huis.
Karl Valentin zei het al zo mooi: ""Kunst is schön, macht aber viel Arbeit"

Fijne dag.

Het pad, de route, dwalen en verdwalen

Een tijdje geleden zag ik een verfilming op t.v.van het beroemde verhaal van Alice in Wonderland, een verhaal om van te smullen. Er was een scene waarin Alice, die sinds haar tuimeling in het konijnenhol, allerlei vreemde figuren ontmoet, constant te horen krijgt wat ze allemaal moet doen. Op een gegeven moment is ze het enorm beu en steeds meer geïrriteerd begint ze te sputteren en uit ze haar boosheid.
"Maar het is je pad!" wordt haar gezegd. "Ik maak zelf het pad." antwoordt ze.
Dat is ook een manier dacht ik nog, wanneer je ontevreden bent of zelfs ongelukkig, gewoon je eigen pad maken!




Nu weet ik niet of dit ook voorkomt in het originele verhaal of alleen maar in deze filmversie, maar ik vond het wel een goeie oplossing van Alice. Gewoon het heft in eigen hand nemen.
Misschien is dit ook wel goed om te doen in ons leven. Wanneer je je niet zo lekker voelt op het pad dat je volgt en er begint van alles te piepen, kraken en aan je te knagen, dan lijkt er wel iets aan de hand te zijn. Tja, je kunt je erbij neerleggen en erin berusten of je kunt in actie komen. Je krijgt tenslotte de signalen niet voor niets. Er is alleen geen regisseur die roept: "Action". Nee, de regisseur van je leven ben je lekker zelf.

Eén keer per jaar of soms twee breng ik weleens een bezoek aan de IKEA. Leuk om eens rond te snuffelen. Je begint met niks en later heb je een paar dingen in een geleende tas en je eindigt vaak met een grote kar vol met spullen. Ach die zoete Zweedse verleiding is net zo onweerstaanbaar als de Zweedse balletjes in het restaurant.
IKEA is onder andere goed in de routing van de winkels. Een mooi beeld, die bij mij vaak op de lachspieren werkt en op mijn netvlies staat, is die van drommen mensen die achter elkaar lopend het pad volgen langs de verschillende afdelingen. Ondertussen kijken ze naar links en rechts naar uitgestalde, soms best mooi vormgegeven, spullen die ook nog eens handig zijn om in huis te halen.
Zelf raak ik af en toe een beetje in opstand als ik in de rij loop en snij ik stiekem een stukje af. Misschien heeft het iets licht puberaals, maar ik ga graag af en toe van het pad af, het avontuur lonkt dan.
Bij de Intratuin bestaat er trouwens ook zo'n uitgestippelde wandelroute. Daar staat, om een bepaald aantal meters, een leuke foto van een jochie, geplakt op een stuk karton. Hij lacht breeduit en wijst je de weg. Dat vind ik nou best grappig bedacht en een mooie oplossing.

Vandaag samen met mijn zoon per trein op pad naar Den Bosch. Zondag is museumdag bij uitstek, kunst en cultuur opsnuiven, ervaren, leren en proeven. Dwalen en verdwalen langs schoonheid.
Als je nog een tip wilt? Het stedelijk museum in Den Bosch is een echte aanrader om te bezoeken, zowel voor het prachtig ontworpen gebouw als voor de kunst die het herbergt. Een echte aanrader.

Dwalen en verdwalen langs en in de kunst is net zo bijzonder als dwalen en verdwalen in de ogen van je geliefde. Echt genieten.

Fijne zondag