Klassieker, André Hazes en Madama Butterfly

Wat maakt iets tot een nóóit meer in de vergetelheid verdwijnende klassieker?
Die vraag hield me gisteren bezig toen ik op het marktplein zat in den Bosch. Vanuit een grote witte tent, naast de plek buiten op een richel waar ik zat tussen anderen, klonk muziek.
Een orkest en een aantal zangers en zangeressen deden hun best om toeschouwers te entertainen. Eerlijk gezegd klonk het soms best aardig, maar af en toe was het ook een tikkeltje vals. Maar ze deden hun best dat is op zich lovenswaardig.
Op het moment dat er tijdens het optreden, de eerste noten klonken van enkele liedjes uit "My Fair Lady" zag ik, rondom me, hoe de muziek zich vertaalde in energie bij de mensen.
Op de maat tikkende voeten, bewegende lippen die de tekst geluidloos verwoorden en op de golven van de klanken meedeinende lichamen. Herkenbare en rakende muziek.

Toen even later muziek en enkele liedjes klonken uit het repertoire van André Hazes, was het echt tijd voor bier en zakdoeken. Het is zó mooi om te zien wat er dan met mensen lijkt te gebeuren. Misschien dat, al is het maar voor een kort moment, zorgen er niet zijn, de crisis niet bestaat of een ongelukkig huwelijk juist even wordt vergeten. Misschien is men gewoon even zichzelf, dat kan natuurlijk ook, of juist even die ander.
Voor een moment even meegaan met de smart en de uithalen van André. Misschien is gedeelde smart in dat geval ook wel halve smart?

Zelf heb ik natuurlijk ook zo'n all time classic, "Madame Butterfly". Ik heb géén idee hoe vaak ik die opera al heb gehoord, ik tel al heel lang niet meer.
Schoonheid, puur, menselijk en drama. En dat allemaal vormgegeven op wonderlijke woorden en adembenemende muziek.
Wat is het toch mooi om af en toe een reiziger te zijn tussen realiteit en een droomwereld.

Fijne dag.

  

Het verkeerde eind, een mevrouw en moeite doen

"Om creatief te kunnen leven, moeten we de angst het bij het verkeerde eind te hebben kwijtraken" aldus Joseph Chilton Pearce.
Kijk dat is nu weer eens móói gezegd, daar kunnen we iets mee! Noteren op een briefje en op een prominente plaats in huis hangen. Op een spiegel, keukenkastje, boven het bed, prikbord, op je agenda plakken of wat dan ook.
Een beetje hulp kan geen kwaad en is van harte welkom om het dagelijkse bestaan een beetje vorm te geven.

Deze foto heb ik gisteren, ik draaide me om, zag haar aankomen en had maar een paar seconden de tijd. Deze vrouw is bezig met het beklimmen van de prachtige trap in het Stedelijk Museum in den Bosch. En ik kan je verzekeren, het is een klim, een steile klim. Het geesteskind van de architect. Dank je wel voor dit cadeau.

Er is ook een lift in het gebouw, waar mensen gebruik van kunnen maken om naar de volgende etages te gaan, maar kennelijk besloot deze mevrouw de trap  te nemen. Waarom weet ik niet en daar zal ik ook niet achter komen, want ik ken deze mevrouw niet. Maar, een liefhebster van kunst en cultuur.
Wat ik aan het beeld zo bijzonder vind is het moment van stilstand, een moment van rust. Misschien moet ze héél even op adem komen, voor de volgende fase van de klim. Misschien staat ze een moment later even te genieten van de architectuur en is ze vol verbazing en raakt ze ademloos over de door de mens geschapen schoonheid. Wie weet. Ik zal het niet weten, want ik heb alleen deze foto, dat is het.

De kleding, de aan de arm hangende handtas en de informatie die ze in haar rechterhand vasthoudt, zijn de requisiten van het beeld. Soms worden dat ook wel populair "Props" genoemd, maar ik geef persoonlijk de voorkeur aan het eerste, stijlvoller, meer klasse en veel meer schoonheid.
Een moment van rust, al is het maar kort en dan weer je klim vervolgen op deze steile "Stairway to Heaven".
Ja want dat is het. Een steile trap naar de hemel, de kunst.

Voor kunst moet je moeite doen. Daarom is een bezoek aan zo'n museum niet alleen gezellig, leuk, interessant en hebben ze lekkere koffie, maar het is ook vermoeiend. Het kost energie en op den duur merk en voel je dat je volraakt. Je neemt niets meer op, je bent gevuld. Het bijtanken kan stoppen en de volgende stap is meestal die van richting huis.
Karl Valentin zei het al zo mooi: ""Kunst is schön, macht aber viel Arbeit"

Fijne dag.

Uitgestoken hand

Een kleine week geleden ging de deurbel. Het duurde even voor ik het hoorde en reageerde, maar daar was dan uiteindelijk mijn hand op de klink. Ik deed de voordeur open en een hand kwam me plotseling tegemoet. Voor me stond stond een jongeman op de stoep met uitgestoken hand.

Zou het gefilmd zijn en zouden we de herhaling in slowmotion kunnen bekijken dan gebeurde ongeveer het volgende. Ik zwaai de deur open, een hand komt stekend op me af en veroorzaakt een verplaatsing van lucht, hoe minimaal ook. Ik kijk lichtelijk verbaasd, maar snel schiet mijn blik naar het opvallende logo op het poloshirt van de jongen om daarna door te gaan naar zijn gezicht. Zijn ogen staan hoop en verwachtingsvol. Mijn ogen rusten voor een kort moment op de uitgestoken hand.

In mijn hoofd gaan schakelaars aan en uit, heen en weer. De lijnen worden gebruikt, er zijn er die al bezet zijn, want ik was in mijn kamer druk met iets bezig. Er is in mijn hoofd volop activiteit i.v.m. de informatieverwerking. Het beeld van een internetbedrijf met enorme hoeveelheden kasten en vooral veel, héél veel kabels is een kloppend beeld voor de binnenkant van mijn hoofd.
Dan: mijn reactie. Mijn handen gaan in een reflex omhoog, alsof ik door een agent gevraagd wordt om ze omhoog te steken. Handsup..!!
Ik zie bij de jongen de twijfel en daarna de ontgoocheling snel en stèrk toenemen. Het is in zijn ogen en gezicht te zien. Zijn glimlach zakt weg, teleurstelling volgt.
Ik moet zeggen, hij herpakt zich snel. Waarschijnlijk heeft hij een prima verkooptraining achter de rug, misschien een nieuwe uit de U.S.A. overgewaaide methode?
Zijn hand zakt naar beneden en er komt geluid uit zijn mond. "Meneer, ik kom er persoonlijk voor zorgen dat u het béter gaat krijgen." Ai, dat is een grote belofte die hij doet, misschien wel een tè grote.
"Nee bedankt, ik heb geen interesse" is mijn antwoord. Keurig, beleefd, maar afgemeten. Sorry, maar je moet ze kort houden aan de deur, voor je het weet zit je in een gesprek over geloof of iets anders. Zonde van zijn, mijn tijd en de energie.
"Maar u laat iets liggen!" stamelde hij nog.
Ik heb iets in de lucht laten hangen, dacht ik. Een uitgestoken hand die ik niet aan nam. Ik wenste de jongen nog een héle fijne dag.

Oh, ik heb niets tegen uitgestoken handen om te schudden, integendeel zelfs. Maar dan wel graag zonder voorbedachte rade. Een welgemeend contact is van harte welkom.
Open, eerlijk, zonder iets van me te willen of er zelf beter van te worden.
Mocht ik je vandaag tegenkomen en met een glimlach de hand schudden dan weet je dat ik je ècht wil ontmoeten.

Fijne dag.