Slow down brother, Dylan en Johnny Cash

Toch apart. Wonderlijk. Misschien ook wel. Schreef ik gisteren nog een stukje, eigenlijk was het een manier om er over na te denken en me stil te laten staan, met als titel "Een muur, een indiaan en eindeloze vlaktes" kwamen ze later op de dag met het bericht dat ons kikkerlandje over zo'n anderhalve week de 17 miljoenste inwoner mag verwelkomen. Met ze bedoel ik uiteraard het Centraal Bureau voor Statistiek.

Toch apart. Bijna tegelijkertijd, in ieder geval op dezelfde dag, brengt Douwe Bob of zijn P.R. Machine het bericht wat nu de inzending naar het Eurovisie Songfestival gaat worden. "Slow down". Een lekker pakkend nummer en mooie tekst. Vriendelijk en goed bedoeld. Ook dat.

"Slow down brother, slow down if you can’t go on. Slow down brother, slow down brother. Slow down if you can’t go on." Vind het wel wat en ook hebben. De melodie leek bezit van me te nemen, zocht zich een weg en vond die ook. Het nestelde zich in mijn innerlijke jukebox. De plek waar liedjes en melodieën zich thuis voelen.

Toch apart. Ik blijf de naam Douwe koppelen aan koffie en aan een stripfiguurtje met de naam Douwe Dabbert. Douwe, die laatste dus, valt altijd van het ene avontuur in het andere. En Douwe heeft, behalve een zwervend bestaan, een knapzak waar ie alles, mits dringend nodig, uit kan halen. De naam Bob, van die andere Douwe dus, koppel ik altijd aan Dylan. Kan het niet helpen, zo werken die dingen nu eenmaal.

Toch apart. De officiële clip van Slow Down speelt zich af in een kroeg. De sfeer is héérlijk en uitnodigend. Je wilt absoluut geen lid van de blauwe knoop zijn en het haar van Douwe Bob zit zoals haar moet zitten. Perfect dus. Een klein en persoonlijk puntje? Ik zocht naar Johnny. Ik verlangde naar de stem van Johnny Cash. Ik verlangde naar het door en doorrookte. Ik verlangde naar de diepte en het karakter. Ik miste het rauwe en de geur van (te)veel bier.

Toch apart. "Mensen van nu leven in een speedboot en wij psychiaters roeien met te kleine riemen in reddingsbootjes." Ik hoor het Psychiater Dirk de Wachter nog zeggen in een interview in verband met zijn net verschenen boek "Borderline Times".

Toch apart. "17 miljoen mensen op dat hele kleine stukje Aarde." Ik heb de tekst maar even een update gegeven en vraag me tegelijkertijd af of er een remake komt. Die grote hit ging nog over 15 miljoen mensen die je niet de wetten voorschrijft maar in hun waarde laat.

Het gaat langzaam maar het komt eraan. Het is tijd voor een innerlijke snelheidsbegrenzer, bezinning en koffie. En Johnny Cash.

Fijne dag.

Op zoek naar iets nieuws en moois voor aan de wand?

De tijd en haar structuur

Op zoek naar iets moois en nieuws voor aan de muur? In huis of op kantoor..?

Door op de foto te klikken kun je deze rechtstreeks bestellen. Er is een keuze uit de volgende mogelijkheden: op canvas, hout, ingelijst en op aluminium Dibond.

Bijvoorbeeld: foto op canvas, formaat 40 cm x 30 cm € 50,00 (gratis verzending!)

Een muur, een indiaan en eindeloze vlaktes

Af en toe vraag ik me wel eens af wat hij ervan zou denken. Die momenten duren niet zo heel lang want staand plassen vergt niet zoveel tijd. Sorry voor de details maar ik moet erbij vertellen dat de ansichtkaart op het toilet staat. Op een plank, die boven de hangende stortbak is bevestigd.

De afbeelding is in goed gezelschap. Een aantal stenen, indrukwekkend van vorm en prachtig van uitstraling, dragen bij. Ze helpen me herinneren en dat is goed.

Af en toe vraag ik me wel eens af wat hij ervan zou denken. Van de muur bijvoorbeeld. Die muur waar de Mexicanen aan moeten gaan meebetalen, tenminste zo heeft Donald dat in gedachten. Die muur moet hele hordes verkrachters en criminelen tegenhouden die toch alleen maar kwaad in de zin hebben. Die toch alleen maar slechte dingen van plan zijn en die (als illegalen) zich willen laven aan de met veel moeite en hard werken verkregen kostbaarheden en bezit.

Sitting Bull, want zo heet de afgebeelde indiaan, helpt me ook herinneren aan de haat/ liefde die ik met de Verenigde Staten heb. Niet dat ik het land ooit heb bezocht, heb er net zoals Karl May (nog)nooit een voet aan wal gezet. Dus oordelen, of zoals je wilt beoordelen, doe ik vanaf afstand.

Karl May (Carl Friedrich May 1842-1912) was by the way, of trouwens zoals je wilt, een van mijn vroegere helden. Zijn creaties Winnetou en Old shatterhand hebben mij niet alleen deels gevormd en opgevoed maar ook door mijn jeugd heen de weg gewezen. Ze kwamen namelijk altijd op voor de zwakkeren en onderdrukten.

Terug naar de muur en de afbeelding van de indiaan. Hij kijkt nog steeds strak in de lens van fotograaf David F. Berry. De foto is gemaakt in 1884. Ik vraag me ook wel eens af wat die twee hebben besproken? Hebben ze überhaupt iets tegen elkaar gezegd?

De steen links van de kaart helpt me herinneren aan hoe het ooit hier in Europa was. De steen komt namelijk uit Frankrijk. Ik vond hem ooit tijdens een wandeling in de Vogezen. De afdruk en vorm van de schelp laat me keer op keer weten dat alles aan verandering onderhevig kan zijn. En dat je natuurgeweld niet teveel moet uitdagen.

Hoe kun je de lucht bezitten? Een goeie vraag. Een bijzondere titel en een prachtig boekje. Staat in mijn boekenkast. Gaat over een gesprek en onderhandelingen die een indiaan met de mooie naam Seattle had met een blanke gouverneur die in opdracht van de President hun land wilde kopen. De indianen wisten dat ze geen keus hadden. Het woord kopen was alleen maar voor de vorm gekozen.

Hoe kun je de lucht bezitten? Een interessante, filosofische en ook spirituele vraag. Hoe kun je als Donald T. zo'n visie en kijk op de wereld hebben en zulke haren dragen? En hoe kun je er ook nog, misschien, President mee worden? Kwestie van kiezers denk ik. Die helpen je in het zadel.

Langzaam dwalen mijn gedachten af van de eindeloze vlaktes, paarden en tenten naar Den Haag. Ook daar zijn wilde haren en bijzondere kapsels te vinden. En visie, of niet. En kiezers die je in het zadel kunnen helpen. En nog niet gebouwde muren om de wilde hordes buiten te houden.

Bruggenbouwers. Die hebben we nodig. En goeie kappers.

Fijne muurloze-dag.

Wandelend naar Nijmegen

Wandelend naar Nijmegen

Op zoek naar iets moois en nieuws voor aan de muur? In huis of op kantoor..?

Door op de foto te klikken kun je deze rechtstreeks bestellen. Er is een keuze uit de volgende mogelijkheden: op canvas, hout, ingelijst en op aluminium Dibond.

Bijvoorbeeld: foto op canvas, formaat 75 cm x 50 cm € 90,00 (gratis verzending!)

Vantablack, zwanger zijn en een zelfportret

Vantablack. Extreem zwart. Het zwartste zwart dat je ooit hebt beleefd. Het zwartste zwart dat men ooit kon produceren. Het is zo zwart dat je oog vormen niet goed kan onderscheiden.

Volgens de Sunday Times is kunstenaar Anish Kapoor een van de rijkste inwoners van Groot-Brittannië. Hij schijnt een vermogen te hebben van zo'n 130 miljoen pond. Volgens een andere krant heeft diezelfde Anish het voor elkaar gekregen om het alleenrecht op het gebruik van Vantablack af te dwingen. En daardoor zijn andere kunstenaars weer boos.

Volgens Anish heeft Vantablack een irreële kwaliteit. En heeft hij zich altijd al aangetrokken gevoeld tot exotische materialen vanwege het gevoel dat het kan opwekken.

Vantablack is zwart, diepzwart. Extreem zwart. Volgens sommigen te vergelijken met de zwarte gaten in het heelal. Wie ooit de ervaring heeft gehad om in Museum De Pont (Tilburg) zijn kunstwerk "Afdaling in het ongewisse" te zien en vooral te ervaren zal weten hoe diepzwart zwart kan zijn.

Gisteren, niets is toeval, kwam er een mooi bericht uit het museum. Via Social-Media, halleluja voor die ontwikkeling, kwam men met het nieuwtje dat Kapoor's "Als ik zwanger ben/When I am Pregnant" weer tevoorschijn kwam en werd tentoongesteld. Als je het over zwart, diepzwart, hebt dan is het ook mooi om het over het lichtte en verwachtte te hebben.

De foto linksboven is een opname, je zou het kunnen schikken onder zelfportret, in het museum. Geen Selfie. Ik kan het woord doodeenvoudig niet meer horen. Het was 2012. In de Pont was een grote tentoonstelling gaande met een deel van Kapoor's fabuleuze en indrukwekkende werk. Mijn beeltenis, al fotograferend, maar in fragmenten dankzij het eventjes geleende kunstwerk. Mijn dank was groot.

Je zou het kunnen betitelen als het gehéél dat veel meer is dan de som der delen. Alle stukjes en delen in en van mij maken tot wie ik ben. En uiteraard ben ik al fotograferend in beeld. Ik ben (deels) mijn werk en mijn werk is (deels) mij.

Fijne en lichte dag.

Compositie in grijs

Compositie in grijs

Op zoek naar iets moois en nieuws voor aan de muur? In huis of op kantoor..?

Door op de foto te klikken kun je deze rechtstreeks bestellen. Er is een keuze uit de volgende mogelijkheden: op canvas, hout, ingelijst en op aluminium Dibond.

Bijvoorbeeld: Fotoprint, formaat 60 cm x 60 cm €86,00 (gratis verzending!)

Regarderen, gehaktdag en koffie

"Onzin-insinuaties die me ook persoonlijk regardeerden!". Ik moest even goed lezen wat er nu stond en nadenken wat het woord regardeerden zou kunnen betekenen. "Boos/kwaad worden en dan zo'n woord kiezen. Only Rutte.". Xander van der Wulp heeft dat bericht via Twitter op de wereld losgelaten. Uitgesproken woorden die bij een situatie passen. Ik weet nog niet waar het overging, maar smul wel van zo'n tekst.

Na Super Tuesday is het nu de beurt aan de Woensdag. Gehaktdag. Dat dekt de lading ook wel. de week is alweer doormidden en we gaan gevoelsmatig richting weekend.

Noodoproep voor Dana! Het uitroepteken stond er om maar aan te geven dat het een noodsituatie betreft. Dana is een Stafforddame van 4 jaar oud. Volgens de geplaatste oproep is ze aan het opgeven. Ze wil nauwelijks nog naar buiten, ze ziet het niet meer zitten en het leven in het drukke asiel is voor de voorzichtige hond teveel, ze trekt het niet meer. Ik heb de tekst letterlijk overgetypt en vraag me af wat nu een voorzichtige hond zou kunnen zijn. Schuchter? Onzeker?

Gisteren was het complimentendag. Ik heb er geen uitgedeeld, ook niet ontvangen. Maar dat geeft niet. Er schijnt ook een nationale Varkensdag te bestaan. Heus waar!

Zoekend op internet kwam ik op de website van een Biologische Varkenshouderij. "Een feestdag als pleidooi voor het varken is broodnodig." en "Een varken is veel meer dan een karbonaadje of speklap. Varkens zijn gevoelige, intelligente wezens en daarom verdienen zij hun eigen dag.".

Ik heb niet alleen behoefte en zin in verse en sterke koffie. maar ook de behoefte om een woordenboek erop na te slaan. Bedankt Mark.

Fijne rundergehaktdag.

Zin in koffie..?

Koffiepot

Op zoek naar iets moois en nieuws voor aan de muur? In huis of op kantoor..?

Door op de foto te klikken kun je deze rechtstreeks bestellen. Er is een keuze uit de volgende mogelijkheden: op canvas, hout, ingelijst en op aluminium Dibond.

Bijvoorbeeld: Fotoprint, formaat 60 cm x 60 cm €86,00 (gratis verzending!)

Invallend licht

Invallend licht
Op zoek naar iets moois en nieuws voor aan de muur? In huis of op kantoor..?
Door op de foto te klikken kun je deze rechtstreeks bestellen. Er is een keuze uit de volgende mogelijkheden: op canvas, hout, ingelijst en op aluminium Dibond.

Bijvoorbeeld: Fotoprint, formaat 50 cm x 75 cm € 46,00 (gratis verzending!)

Bestellen..? Klik hier...

Machtsdronken, Super Tuesday en verwaarlozing

Machtsdronken. Wat een mooi woord en welkom op Super Tuesday. Het woord machtsdronken heb ik even geleend uit een artikel van het NRC. Ik hoop toch echt niet dat ik morgen kan gaan zeggen dat Super Tuesday uiteindelijk Trump Day is geworden. Spanning is er vandaag zeker. Ik hoop maar en van harte dat ze aan de overkant van de grote plas goed uitgerust raken om straks een juiste keus te kunnen maken.

Super Tuesday. 

Las vanochtend dat ze in Dinxperlo zijn gestart om ouderen met een golfkarretje richting gezelligheid te rijden. Wie mee wil belt een 06-nummer, betaalt een vrijwillige bijdrage en wordt keurig afgeleverd. De initiatiefnemers zijn behoorlijk optimistisch want ze sparen nu al voor een tweede kar. Kosten 22.000 euro.

Gisterenmiddag hoorde ik nog iets over ouderen. Dat was aan de tafel bij Jinek. De herhaling van haar voorlopig laatste aflevering. Het gesprek ging onder andere over de zorg en onze ouderen. Verwaarlozing, vervuiling en eenzaamheid liggen niet alleen op de loer maar groeien gestaag. Het woord marktwerking rolde over de tafel en zocht zich een weg. Tja, dat voor sommigen mooie woord marktwerking. Tot nu toe zie en hoor ik meer heftige na dan grote voordelen.

Vanochtend las ik ook een bericht over een supergirl. Vanaf 6 maart aanstaande zal ze op de lokale omroep N1 (Nijmegen) te zien zijn. Daar zal ze in een heus supergirlpakje gestoken aandacht vragen en een programma presenteren om zo vrijwilligerswerk onder de aandacht te brengen. Elke aflevering bezoekt ze een andere organisatie en legt ze uit wat het werk inhoudt en trakteert ze ons op mooie beelden.

It's a Bird...It's a Plane...No it's Superman. Beroemde Amerikaanse woorden uit lang vervlogen dagen. Uit die mooie tijd van strips en comics. Ondertussen raakt men in Washington in paniek, rijdt er hier een golfkarretje van hot naar her en doet marktwerking waar ze goed in is.

Bejaardenveiling. Heus het bestaat. Een veiling waar thuiszorgbedrijven kunnen bieden om cliënten voor de laagste prijs binnen te slepen. Ik heb sterk de behoefte om Supergirl (ladies first) en Superman aan te roepen om gezamenlijk orde op zaken te stellen.

"Vormen van vijf uur belevenissen". Zo heb ik de foto maar gedoopt. En hij is bestelbaar als je op zoek bent naar iets moois voor aan de wand. Erop bieden kan helaas niet.

Fijne dag.