Posts tonen met het label brancusi. Alle posts tonen
Posts tonen met het label brancusi. Alle posts tonen

zaterdag 26 april 2014

Museumtip: Brancusi-Rosso en Man Ray in Museum Boymans van Beuningen t/m 25 mei 2014


Van over de hele wereld toont Museum Boijmans Van Beuningen topstukken van drie van de meest invloedrijke kunstenaars van de twintigste eeuw: Constantin Brancusi (1876-1957), Medardo Rosso (1858-1928) en Man Ray (1890-1976).

Vanuit topcollecties van onder andere Centre Pompidou en MoMA worden iconische sculpturen ingevlogen die nooit eerder te zien waren in Nederland, zoals ‘Princesse X’ (1915-16) en ‘Colonne sans fin’ (1918) van Brancusi. Brancusi, Rosso en Man Ray maakten in hun werk op vernieuwende wijze gebruik van fotografie.

De unieke samenkomst van zo’n veertig sculpturen en ruim zestig foto’s die zij van hun sculpturen maakten, biedt een blik over de schouder van deze experimentele kunstenaars.


Bron en lees verder: www.boijmans.nl/nl/7/kalender/calendaritem/1363/brancusi-rosso-man-ray


zaterdag 1 maart 2014

Vorm, begin en een ei

Sinds begin dit jaar ben ik begonnen om foto's te maken van verschillende vormen die ik tegenkom.
"Op zoek naar vorm", onder die titel en noemer publiceer ik ze op internet.
Vormen, natuurlijke en de door mensen bedachte en vervaardigden vormen. Mijn verbazing over de grote verscheidenheid en waar ik ze tegenkom kent geen (stads)grenzen. Dus mocht je een fotograaf tegenkomen die verrukt staat te kijken of voorovergebogen een ogenschijnlijk vreemd item op de grond aan het fotograferen is? That's me.
Ik ben pas bij nummer 27 en het eind van de serie is nog lang niet in zicht.

Gisteren dwaalden mijn gedachten even af naar het "Ei van Brâncusi". Eigenlijk zou ik moeten zeggen "Het begin van de wereld" want dat is de officiële titel van het beeldhouwwerk. Volgens de kunstenaar stelde dit werk de volmaakte schoonheid voor en had het te maken met het leven dat uit een ei(cel) voortkomt. Het werk is volkomen a-symetrisch en heeft een wonderlijke en uitdagende vorm.
Ik heb het ei nu een aantal keren in het Kröller-Müller museum mogen zien. Maar al die keren heb  ik het ook willen aanraken. Zachtjes, intens en in complete stilte wil ik met mijn vingers langs de gepolijste vorm gaan, wandelen en even voelen. Het is verboden, maar ik kan me maar met moeite bedwingen.
Wie eenmaal het ei heeft gezien komt daar niet meer van los.

Als ontbijt neem ik niet één maar twee eitjes. De dag kan wat mij betreft beginnen.

Fijne zaterdag.